Breaking News

புதிய எழுத்தாளர்கள் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். தொடர்புக்கு – sahaptham@gmail.com

Share Us On

[Sassy_Social_Share]

இரும்பின் இதயம் – 9

அத்தியாயம் – 9

 ஜெயச்சந்திரன் குழந்தைகளை மீட்க்கும் பணியில் சென்னை போலீசாருடன் சேர்ந்து செயல் பட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

 

“சார்… வேளச்சேரி வீட்டில் ஆறு பேர் தங்கியிருக்கானுங்க சார். எல்லாரும் ஒவ்வொரு வேலையில் இருக்கானுங்க. குழந்தைகள் இந்த வீட்டில் இருப்பது போல் தெரியவில்லை. ஆனால் இவனுங்க அடிக்கடி ECR ரோட்டில் உள்ள ஒரு தனி பங்களாவுக்கு போய்வந்து கொண்டிருக்கிறான்கள். அந்த வீட்டில் குழந்தைகள் இருக்கலாம்.”

 

“வீடு யாருடையது..?”

 

“ரெண்டு வீடுமே வாடகைக்கு எடுத்திருக்கானுங்க… ஓனர் வெளியூரில் இருக்கிறார்.”

 

“நைட் எங்க ஸ்டே பண்றானுங்க…?”

 

“மாறி மாறி ரெண்டு பேர் இல்லை 3 பேர் ECR ரோடு வீட்டில் இருக்கானுங்க. மற்றவங்க எல்லாம் வேளச்சேரில இருக்கானுங்க…”

 

“வேற யாரோட தொடர்பு வச்சுக்குரானுங்க… குறிப்பா அந்த ரூபாவோட எதாவது connection இருக்க மாதிரி தெரிந்ததா…?”

 

“இல்லை சார்… அவளோட இவனுங்க நாம கவனிக்க ஆரம்பிச்சதிலேருந்து பேசவே இல்லை. ஆனால் கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணினா மாட்டுவா…”

 

“தேவை இல்லை Mr.ராம்  குழந்தைகளை இங்கிருந்து வேறு இடத்துக்கு கொண்டு போரத்துக்கு முன் பிடித்துவிடுவது தான் நல்லது. அவளை சிக்க வைக்க இவனுங்க ஸ்டேமென்ட் கொடுத்தா போதும். நாளைக்கு ரெய்டுக்கு பர்மிஷன் வாங்கிவிட்டேன். எல்லாம் சரியாக முடித்து விடவேண்டும் ”

 

“sure சார்…” ராம் விறைப்பாக எழுந்து சல்யூட் அடித்துவிட்டு அந்த ஹோட்டல் அறையிலிருந்து அகன்றார்.

 

மறுநாள் காலை ஒரே நேரத்தில் ECR வீடும் வேளச்சேரி வீடும் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு ஆறு பேர் கைது செய்யப்பட்டார்கள். பதினெட்டு குழந்தைகள் மீட்கப்பட்டார்கள்.

 

நடிகை ரூபா இதற்க்கெல்லாம் பயந்துவிடுபவள் இல்லை. அவள் கையில் ஆளுங்கட்சி மந்திரி இருக்கும் போது அவளுக்கு என்ன கவலை. அவள் தனிப்பட்ட முறையில் சென்னையில் சில காவல் துறை அதிகாரிகளை கவனித்து வைத்திருந்ததால் அவளுக்கு தேவையான விபரங்கள் சுலபமாக கிடைத்தன.

 

அவள் தனிமையில் ஜெயச்சந்திரனை சந்திக்க அவன் தங்கியிருந்த ஹோட்டல் அறைக்கு சென்றாள்.

 

“வணக்கம் சார்… நா ரூபா.. உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்…” அவள் தன்னை மிக நேர்த்தியாக அலங்கரித்துக் கொண்டு நல்ல குடும்பத்து பெண் போல் அவன் முன் நின்றாள்.

 

“சொல்லுங்க என்ன விஷயமா என்னை பார்க்க வந்தீங்க….?” தெரியாதவன் போல் அவனுடைய அறையில் போடப்பட்டிருந்த சோபாவில் அமர்த்தலாக அமர்ந்து கொண்டு கேட்டான்.

 

“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்கத்தான் சார் வந்தேன்…” என்று சிரித்து வெட்கப்பட்டாள்.

 

அந்த குழந்தைத்தனமான முகத்திற்கும் மோகனமான சிரிப்பிற்கும் மயங்காத ஆண்களும் இருக்கமுடியுமா…

 

முடியும் என்று காட்டினான் ஜெய்ச்சந்திரன். இதுவரை அவன் முகத்தில் அவள் பார்த்த சாந்தம் காணாமல் போய் பயங்கரமான கடுமை பரவியிருந்தது. அதை பார்த்து அவள் உள்ளுக்குள் நடுங்கவே செய்தாள். அவளுடைய முதல் அஸ்த்திரம் எந்த சூழ்நிலையிலும் அவளை கைவிடாத அஸ்த்திரம் தோற்றுவிட்டது.

 

இருந்தாலும் மனம் தளராமல் அடுத்த அஸ்த்திரத்தை வீசினாள். ரொம்ப சின்ன வயசிலேயே ASP-யாயிட்டீங்க. இன்னும் மேல போகனும் என்று ஆசை இருந்தால் சொல்லுங்க நான் ஏற்ப்பாடு செய்றேன்.

 

“எப்படி செய்வ…” இப்போது அவன் நிதானமாக கேட்டான். அவளை ஒருமையில் அழைத்தான். உனக்கு இந்த மரியாதை போதும் என்று நினைத்துவிட்டான் போலும்.

 

“பழனி நான் சொன்னா எதுவேனுன்னாலும் செய்வார்..”

 

“எந்த பழனி …”

 

“என்ன சார் இப்படி கேட்டுகுறீங்க. மினிஸ்டர் ‘பழனி அரங்கசாமி’… உங்களுக்கு தெரியாது…? அவர் எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவர்.”

 

“எப்படி நெருக்கம்…?”

 

“என்ன சார் நா நின்னுகிட்டே பேசுறேன் நீங்க மட்டும் உக்காந்திருக்கீங்க… நானும் இப்படி உக்காந்துக்குறேன்…” அவள் அவன் அருகில் உட்கார முயன்றாள். மீண்டும் அவனுடைய கடுமையான பார்வையை சந்தித்ததும் தானாக எழுந்து நின்றாள்.

 

அவன் மீண்டும் முகத்தை சாதாரனமாக்கிக் கொண்டு அவளிடம் கேட்டான்.

 

“உனக்கு அவர் எப்படி நெருக்கம்.. தெரிந்தவரா…?”

 

“தெரிந்தவராவா…? அவருக்கு நான் மனைவி மாதிரி… அது போகட்டும் சார்… அந்த பசங்கள விட்டுடுங்க. உங்களுக்கு தேவையானதை நான் செய்றேன்.”

 

“முதலில் உனக்கு என்ன தேவை என்று பார்த்து அதை செய்து கொள்… என்னை பற்றி நீ கவலை பட தேவை இல்லை….” நக்கலாக சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.

 

அவளுக்கு புரியவில்லை. இது  என்ன ரியாஷன்… இவன் கடுமையா திட்டி ‘வெளியே போ ‘ என்றும் சொல்லவில்லை. நம்மிடம் குழையவும் இல்லை…. இதை என்னவென்று எடுத்துக் கொள்வது.’ அவள் குழம்பினாள்.

 

“என்ன தான் சார் நீங்க சொல்றீங்க…?”

 

“என்ன சொல்லணும்..?”

 

“அந்த பசங்களையும் பிள்ளைகளையும் என்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு நீங்க பாட்டுக்கு போங்க சார்…” அவளுக்கும் எரிச்சல் வந்துவிட்டது. முக்கியமான டீல் பேச வந்தால் காரசாரமா பேசாம இப்படி கல்லுளிமங்கன்  மாதிரி உக்காந்துகிட்டு வளவளான்னு பேசிகிட்டிருக்கானே…!

 

“முடியாதுன்னு சொன்னா என்ன செய்வ…?”

 

அவள் ஒரு மாதியியாக சிரித்துக் கொண்டு சொன்னாள் ” நான் உங்க ரூம்க்கு வந்தது நிறைய பேருக்கு தெரியும்… வெளியே போய் என் இஸ்ட்டத்துக்கு சொல்வேன்… மீடியாவுக்கு போவேன்…” என்றவள் அவன் முகத்தில் பயத்திற்கு பதில் இகழ்ச்சியை காணவும் திடுக்கிட்டாள்.

 

“தெரியும்…டீ உன்னை மாதிரி எத்தனை பேர பார்த்திருப்பேன். என்கிட்டேயேவா…”

 

அவள் அந்த அறையை கண்களால் சுற்றி சுற்றி பார்த்தாள். “என்ன பார்க்குற… கேமரா எங்க இருக்குன்னு தெரியனுமா…? அங்கபார்” என்று அவன் காட்டிய திசையில் ஒரு மிக சிறிய கேமரா சுவற்றில் மாட்டப்பட்டிருத அலங்கார பொருட்களுக்கு நடுவே பொருத்தப் பட்டிருந்தது.

 

அவள் மிரண்டு விழித்தாள்.

 

“பயப்படாத… அது என்னோட சேஃப்ட்டிக்கு தான்… மினிஸ்டர் உன் பக்கம் என்று சொல்லிட்ட… பயப்படாம இருக்க முடியுமா…?  பசங்கள உடனே  விடமுடியாது. ஆனால் உன் மேலயும் அவனுங்க மேலயும் கேஸ் ஆகாம பாத்துக்குறேன். நீ கிளம்பு…” அவனும் லேசாக புன்னகைத்துக் கொண்டே சொன்னான்.

 

இந்த அளவு அவன் இறங்கியதே பெரிது என்று உணர்ந்த ரூபா அங்கிருந்து மகிழ்ச்சியாகவே அகன்றாள்.

 

சென்னையில் கைது செய்யப்பட்ட குற்றவாளிகள் ஆறு பேர் போலீஸ் காவலில் திருச்சி கொண்டு வரப்பட்டார்கள்.

 

———————————————————————————————————–

 

நீண்ட நாட்களாக முயற்சி செய்து இன்றுதான் சாருமதி அவள் கணவனுடன் வெளியே வந்திருக்கிறாள். அவள் மனம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் இந்த ஒரு விஷயத்தை சாதிக்க அவள் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டியிருந்தது….

 

“என்ன சாருமதி… வெளியே வந்தே ஆகனும் என்று என்னிடம் போர்க்கொடி தூக்கி என்னை one hour permission போட வச்சுட்டு இப்படி அமைதியா வர்ற…?”

 

“ஆமா… உங்களோட போராடி நான் என்ன சினிமாவுக்கும், பார்க்குகுமா உங்களை கூட்டிகிட்டு போறேன்… காலேஜ்க்கு  தானே… இதுல என்னத்த பேசுறது…?” அவள் அலுத்துக்கொண்டு பதில் சொன்னாள்.

 

அவனுக்கு அவள் பேச்சு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.

 

“வேணுன்னா இந்த ஒரு மணி நேரத்த பார்க்குக்கு போய் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு வரலாமா…?” அவள் அவனை முறைத்தாள்.

 

அவனுக்கு சிரிப்பாக இருந்தது. லேசாக புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

 

“இப்போ எதுக்கு உன்னோட certificates எல்லாம்… பொறுமையா வாங்கி கொண்டிருக்கலாமே… பார் எனக்கு இன்னிக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை உன்னால் லேட்டாகுது…” அவன் வேண்டுமென்றே அவளை சீண்டினான்.

 

“உங்களுக்கு உங்க வேலை மட்டும் தான் முக்கியமா…? ”

 

“அப்படியில்லை… என்னோட வேலை நான் மட்டும் தான் செய்யனும்… அதே மாதிரி உன்னோட வேலைகளை நீதானே பார்க்கணும். அதுக்கு எதுக்கு என்னை போட்டு இழுத்துக்கிட்டு வர்ற…?”

 

“வேற எங்கேயும் தான் உங்களோட வரமுடியல… இதை விட்டா உங்களோட எங்கேயும் வெளியே போகமுடியும் என்று எனக்கு தோனல… அதுவும் நீங்க ஆபீஸ் போற வழில எங்க காலேஜ்ல என்னை இறக்கிதான் விட சொன்னேன். நீங்க தான் பெருசா ‘உங்க ஆபீஸ் வண்டில நான் ஏறினா தேஞ்சு போய்டும்’ என்று என்னை அதில் அழைத்துக் கொண்டு வரமுடியாதுன்னு சொல்லி permission போட்டீங்க… அதுக்கு நான் என்ன செய்யமுடியும்…? ” என்றாள்.

 

உண்மையில் அவள் அவனிடம் ‘லிப்ட்’ தான் கேட்டாள். அதற்கு அவன் ஆபீஸ் வண்டியை சொந்த உபயோகத்திற்கு பயன்படுத்தக் கூடாது என்று மறுத்துவிட அவள் அதிகமாக பிடிவாதம் பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். அவனுக்கும் அவளை எங்கேயும் வெளியே அழைத்துக் கொண்டு போகததது உறுத்தியதோ என்னவோ பெர்மிஷன்  போட்டுவிட்டு அவனுடைய சொந்த காரில் அவளை அழைத்துக் கொண்டு வந்தான்.

 

“வாங்க சார்… வாம்மா….” அவளுடைய கல்லூரி முதல்வர் அவர்களை எழுந்து நின்று வரவேற்றார். சாருமதிக்கு பழைய நினைவு வந்தது. இதே முதல்வர் அவள் ஒவ்வொரு முறையும் கல்லூரி கட்டணம் கட்ட தாமதிக்கும் போதெல்லாம் இவளை எப்படி அவமானப்படுத்தியிருக்கிறார்.

 

“இன்னும் எத்தனை நாள் தான் பீஸ் கட்டாம ‘டிமிக்கி’ கொடுக்கலாம்ன்னு பார்க்குற நீ…”

 

“மற்ற காலேஜ்ல போய் பார்… உன்னை மாதிரி பத்து மடங்கு அதிகமா பணம் கட்டி பிள்ளைங்க படிக்கிதுங்கள்… நீ என்னடான்னா இந்த பணத்தை கட்ட… மூக்கால அழுவுற….”

 

“பணம் கட்டலைன்னா காலேஜ்க்கு வராத…”

 

“பணம் கட்ட முடியலன்னா எதுக்கு நீயெல்லாம் காலேஜ்க்கு வர்ற….? என் உயிரை எடுக்கவா…? வெளியே போ… நிக்காத போ… வந்தா பீஸ் கட்ட பணத்தோட வா… இல்லைன்னா கிளம்பு… கிளம்பு… நிக்காத.. ” என்று அவளை விரட்டியடித்த அதே கல்லூரி முதல்வர், அவளை எழுந்து நின்று முகம் மலர்ந்து வரவேற்கிறார். அந்த மரியாதை அவளுடைய சொந்த முயர்ச்சியில் அவளுக்கு கிடைத்தது இல்லை என்று தெரிந்தாலும் அந்த தருணத்தில் அவளுக்கு கிடைத்த திடீர் மரியாதையை அவளால் அனுபவிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அவன் அவளோடு கல்லூரிக்குள் வருவான் என்று எதிர் பார்க்காத சாருவுக்கு இரட்டிப்பு சந்தோஷம்.

 

“என்ன சார் இந்த பக்கம்… ” அவர் அடக்கமாக கேட்டார். அவர் முன் நிற்க கூட தயங்கும் சாரு, இன்று சாவதானமாக அமர்ந்து அவர் வரவழைத்திருந்த கூல் ட்ரிங்க்சை அருந்திக் கொண்டிருந்தாள்.

 

“இது என்னோட wife. இந்த காலேஜ்ல தான் படிச்சாங்க…”

 

அவன் முடிக்கும் முன் அவர் ஆரம்பித்துவிட்டார். “தெரியும் சார்.. சாருமதி எங்களோட student தானே….  தெரியாமல் இருக்குமா….? ஹி ஹி… ”

 

“அவங்களோட certificates எல்லாம் வாங்கிகிட்டு போகலாம்ன்னு வந்தோம்…”

 

“அப்படியா சார்… ஒரு நிமிஷம் இருங்க.. எல்லா பார்மாலிடிசையும் முடிச்சுட்டு இங்கேயே கொண்டுவர சொல்றேன்… சாருமதி எங்கேயும் அலைய வேண்டாம்…”

 

“இல்லை இல்லை.. எங்கேன்னு சொன்னால் நாங்களே போய்  வாங்கிகிட்டு கிளம்புறோம்… உங்களுக்கு சிரமமெல்லாம் வேண்டாம்…” அவன் சொன்னான்.

 

“ஒரு சிரமமும் இல்லை. எல்லா certificates – சும் ஆபீஸ் ரூம்ல தான் இருக்கும். நீங்க கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க… இப்போ கொண்டுவர சொல்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் ஆபீஸ் ரூம் பக்கம் போனார்.

 

அவர் சென்ற சில நிமிடங்களில் அவனுக்கு கைபேசியில் ஒரு அழைப்பு வந்தது.

 

“excuse  me… ” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே எழுந்து சென்று பேசினான். சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தவன் அந்த பக்கமாக வந்த பியூன் ஒருவனை அழைத்து “பிரின்சிபால் ரூம்ல சாருமதின்னு ஒரு பெண் இருப்பாள். அவளிடம் அவளுடைய கணவன் அவசர வேளையாக கிளம்பிவிட்டதாகவும், அவளை ஆட்டோ பிடித்து வீட்டுக்கு செல்லும் படியும் சொல்லிவிடு…” என்று சொன்னான்.

 

அவன் காக்கி உடை அணியாவிட்டாலும் அவனுடைய கால் ஷூ மற்றும் தலைமுடி வெட்டியிருந்தவிதம் எல்லாம் அவனை ஒரு போலீஸ்காரன் என்று அறிவுறுத்த அந்த பியூன் பவ்யமாக

 

“சரி சார்.. சொல்லிடறேன் சார்…” என்றான்.

 

அவன் கைபேசியில் பேசிக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.

 

தன் வேலையை முடித்துக் கொண்டு முதல்வர் அறையிலிருந்து சாரு வெளியே வரும்போது எதிர்ப்பட்ட பியூன் அவளிடம் விஷயத்தை சொன்னான்.

 

இப்போது கல்லூரி முதல்வர் அவளுக்கு கொடுத்த மரியாதையில் ஏற்பட்டிருந்த மகிழ்ச்சி இருந்த இடம் தெரியாமல் பறந்து போய் அந்த இடத்தில் கோபமும் எரிச்சலும் நிறைந்திருதது.

 

“என்ன மாதிரி மனுஷன் இவன். ஒரு அடி எடுத்துவச்சு உள்ளே வந்திருந்தால் என்னிடம் சொல்லிவிட்டு போயிருக்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு யாரிடமோ சொல்லியனுப்பிவிட்டு ‘எனக்கென்னன்னு போயிட்டானே…’ இப்போ நான் எப்படி வீட்டுக்கு போறது… கைல காசு கூட கொண்டு வரவில்லையே…” என்று அவனை அர்ச்சித்துக் கொண்டே அழாத குறையாக மெயின் ரோடு வரை நடந்து வந்தாள்.

 

அந்த வெயிலில் மெயின் ரோடு வருவதற்குள் அவனுக்கு மனதார அர்ச்சனைகளை அள்ளி வழங்கிவிட்டு… ஆட்டோ பிடிப்பதற்காக நின்றால் ஒரு ஆடோவையும் அந்த பக்கம் காணவில்லை. இரண்டு ரூபாய் இருந்தால் அந்த வழியாக செல்லும் அரசு பேருந்தில் ஏறி பஸ் ஸ்டான்ட்  போய் அங்கிருந்து ஆட்டோ பிடித்து வீட்டிற்கு போய்விடலாம்… ஆனால் என்ன மடத்தனம்… அவனை நம்பி வந்ததில் அவள்  பணம் கையில் எடுத்துக்கொண்டு வரவில்லை.

 

வெயிலின் கொடுமையும்… தன்னந்தனியாக அங்கு நிற்க்கவேண்டிவந்த சூழ்நிலையும் அவளுக்கு அழுகையை வரவழைத்தது. ‘ம்ம்ம்..’ என்றால் அழுதுவிடுபவள் போல் நின்று கொண்டிருக்கும் போது அந்த பக்கமாக ஒரு ஆட்டோ வந்தது…

 

“அப்பாடா… ” என்று ஆறுதல் அடைந்து அந்த ஆட்டோவை பிடித்து வீடு வந்து சேர்ந்தாள்.

 

 

——————————————————————————

 

அன்று இரவு ஜெய்ச்சந்திரன் அலுவலகத்திலிருந்து வந்த போது அவனுக்கு தேவையானவற்றை எப்போதும் போல செய்து கொண்டிருந்தாள். ஆனால் முகத்தில் கடுமையை மறைக்காமல் காட்டினாள். அவன் அதை கண்டுகொள்வதாகவே இல்லை. ‘அவன் ஏதாவது கேட்டால் ஒரு பிடி பிடிக்க வேண்டும்’ என்று சண்டைக்கு காத்துக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அவன் அவளை கண்டுகொள்ளாதது ஏமாற்றமாக இருந்தது.

 

அவன் இரவு உணவு முடித்து, காற்று வாங்க தோட்டத்து பக்கம் வெளியே சென்றான். அவளும் அவன் பின்னாலேயே தொடர்ந்து வந்தாள். அவன் அவளை திரும்பிப் பார்த்தான். ஆனால் “என்ன…?” என்று கேட்கவில்லை.

 

“ஏன் என்கிட்ட சொல்லாமலே போயிட்டீங்க இன்னிக்கு…?” என்று கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தியே கேட்டாள்.

 

“சொல்லியனுப்பியிருந்தேனே…!” அவன் அலட்டிக் கொள்ளாமல் பதில் சொன்னான்.

 

“ஏன் என்கிட்ட வந்து சொல்லாமல் போனீங்க…?” அவள் மீண்டும் அழுத்தமாக கேட்டாள்.

 

“அவசர வேலை வந்தது… போய்விட்டேன்…” அப்போதும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் சொன்னான்.

 

“அப்படி என்ன வேலை…. என்னை நடுத்தெருவில் விட்டுவிட்டு போற வேலை…”

 

அவன் அவளை ஆழமாக பார்த்தான். “என்னோட வேலைகளையெல்லாம் உன்னிடம் விளக்கிக் கொண்டிருக்க முடியாது. நீ தனியா அங்கே போயிருந்தா எப்படி வந்திருப்பியோ அப்படியே வரவேண்டியது தானே…” என்றான். அவன் குரலை வைத்து அவன் கோவமாக பேசுகிறானா அல்லது சாதரணமா தான் பேசுகிறான என்று எதையும் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

 

“ஆமாம்… தனியா போயிருந்தா கையில் காசு கொடு போயிருப்பேன். உங்களை நம்பி வந்ததற்கு என்னை நடுவழியில் விட்டுவிட்டு வந்ததும் இல்லாமல் எப்படி இப்படி எந்த தப்பும் செய்யாதது மாதிரி பேசுறீங்க…?” அவள் ஆதங்கமாக கேட்டாள்.

 

“பணம் எடுத்துட்டு போகலையா…?” அவன் அவளை ஆச்சயமாக பார்த்தான். தலை முதல் கால் வரை பார்த்துவிட்டு  “ஆள் மட்டும் தான்  வளர்ந்திருப்ப போலிருக்கு…” என்றான்.

 

அந்த வார்த்தை அவளை நன்றாக தாக்கியது. அவனை ஒரு முறை முறைத்து பார்த்துவிட்டு வேகமாக உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

 

அன்ற இரவு அவன் அவளை அணுகியபோது அவள் அவன் கையை தட்டிவிட்டாள்.

 

“ஏய்.. என்ன ஆச்சு…?” அவன் மென்மையாக கேட்டான்.

 

“உடம்பு சரியில்லை…” அவள் குரல் கடுமையாக ஒலித்தது.

 

அவன் தோளை குலுக்கிவிட்டு கட்டிலின் மறு ஓரத்தில் படுத்து உறங்கிவிட்டான். ஆனால் அவளால் தான் உறங்க முடியவில்லை. ‘அவள் அவனை தவிர்த்தால் அவன் அவளை கொஞ்சி… கெஞ்சி… அவனுடைய வழிக்கு கொண்டுவர முயற்சிப்பான் என்ற நினைத்தாள். ஆனால் அவனோ அவள் ;ஏன் தவிர்க்கிறாள்…?’ என்ற உண்மை காரணம் புரிந்தும் அவளை சமாதானம் செய்ய முயற்ச்சிக்கவில்லை. மனைவி மீது உண்மையான அன்பும் காதலும் கொண்ட எந்த கணவன் இப்படி செய்வான்… ‘ அவள் மனம் தவித்தது. அந்த கணத்திலிருந்து அவளுடைய மனம் அவனுடைய காதலை ஒவ்வொரு நொடியும் எதிர்பார்த்து ஏங்கி தவித்தது….




Comments are closed here.

error: Content is protected !!