Breaking News

சைட்ல வேலை போயிட்டு இருக்கு மக்களே… 2 நாட்களுக்கு யாரும் போஸ்ட் போட முடியாது…

Share Us On

[Sassy_Social_Share]

இரும்பின் இதயம் – 12

அத்தியாயம் – 12

என்றைக்கும் இல்லாமல் அன்று ஜெயச்சந்திரனுக்கு வீட்டிக்குள் நுழையும் போது கால்கள் பின்னின… அவன் மனம் ஒரு வித்தியாசமான… இதுவரை அனுபவத்தரியாத உணர்வை அனுபவித்தது. ‘இதுதான் பயமோ… அல்லது குற்ற உணர்வா…?’  எப்பேர்ப்பட்ட ராஜாதி ராஜனுக்கும்…. வில்லாதி வில்லனுக்கும் பயப்படாத ஜெயச்சந்திரன் அன்று சாருமதிக்கு பயந்தான்….

 

‘மருத்துவமனைக்கு வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு வராமல் இருந்தது தவறுதான். ஆனால் என்னுடைய வேலை அப்படி… அவளுக்கு தெரியப்படுத்திவிடலாம் என்று நினைத்தால், அவள் இரண்டு மணிக்கே வீட்டை விட்டு கிளம்பிவிட்டாள். போதாத குறைக்கு கைபேசியையும் எடுத்து செல்லவில்லை… பின் எப்படி நான் அவளுக்கு தகவல்  சொல்வது…? இதில் என் மேல் என்ன தவறு…?’ அவன் அவனுடைய மனதை ஒருவழியாக சமாதானம் செய்துவிட்டு எப்பொழுதும் போலவே நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு கம்பீரமாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.

 

அன்று இரவு அலுவலகத்திலிருந்து வந்தவனிடம் சாருமதி எதுவும் கேட்கவில்லை. எப்பவுமே வெளியே சென்றுவிட்டு வீட்டிற்குள்ளே நுழைந்தவுடன் ‘நச்சு பிச்சு’ என்று அவனை பிடுங்க மாட்டாள். அவன் தன் வேலைகளையெல்லாம் முடித்துவிட்டு இரவு உணவை முடித்த பிறகு ஏதேனும் அவனிடம் கேட்கவேண்டும் என்றாலும் சண்டை போடவேண்டும் என்றாலும் பார்த்துக் கொள்வாள்.

 

ஆனால் இன்று அவளுக்கு அவனிடம் எதுவும் கேட்கும் எண்ணமே இல்லை. அவனாக ‘என்ன கேட்கிறான் என்று பார்ப்போம்….?’ என்ற எண்ணத்தில் காத்திருந்தாள். அவனோ அவளிடம் எதுவும் கேட்காமல் அவனுடைய வேலைகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 

‘அவன் தான் அவனுடைய மனசாட்ச்சிக்கு சமாதானம் சொல்லிவிட்டானே… வேறு யாருக்கும் அவன் என்ன தேவைக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்….?’ அவன் அழுத்தமாக இருந்தான்.

 

அவளும் அழுத்தமாக இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில் அவளுடைய மௌனத்தை தாங்க முடியாமல் ” இன்னிக்கு ரெண்டு மணிக்கே ஹாஸ்பிட்டல் போய்ட்ட போலருக்கே சாருமதி…” என்று பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

 

“ம்ம்ம்….”

 

“இன்னிக்கு எனக்கு மினிஸ்டரோட ஒரு மீட்டிங் இருந்தது சாருமதி…. அதுதான் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு  வர முடியல… உனக்கு போன் பண்ணினேன். ஆனால் நீ வீட்டிலேருந்து கிளம்பிட்ட… செல் கூட எடுத்துட்டு போகல… அதுதான் உனக்கு தகவல் சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டது… சாரி…” என்று அவளிடம் அவன் மருத்துவமனைக்கு வர முடியாததற்கு விளக்கம் சொல்லி மன்னிப்பும் கேட்டுவிட்டான்.

 

“ஹாஸ்பிட்டல் வராததுக்கு விளக்கம் சொல்லிட்டிங்க. ஆனால் எனக்கு  என்ன ஆச்சு டாக்டர் என்ன சொன்னாங்கன்னு கேட்க தோனலையா…?” அவள் அமைதியாகவே கேட்டாள். புயலை உள்ளடக்கிய அமைதி…

 

“ஒன்னும் பெருசா இருக்காதுன்னு நினைத்தேன்… ஏன்…? ஏதாவது பிரச்சனையா…?”

 

“ஒன்னும் இல்லை…” அவள் முகத்தை வெடுக்கென்று திருப்பிக் கொண்டாள்.

 

அவள் முகத்தை அப்படி வெடுக்கென்று திருப்பிக் கொண்டது அவனுக்கு ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.

 

“பார் சாருமதி… நீ ஒன்னும் சின்ன பிள்ளை இல்லை. வயது பெண். உன்னை பார்த்துக்க உனக்கு தெரியாதா…? அப்படியே உனக்கு ஏதாவது ஹெல்ப் வேணுன்னா நீ என்கிட்ட கேட்பன்னு நினச்சு நான் சாதாரணமா இருந்தேன். இதை ஏன் பெரிய விஷயமா எடுத்துகிட்டு இப்படி சின்ன பிள்ளை மாதிரி ‘பீகேவ்’ பண்ற…? கொஞ்சமாவது ‘மெச்சுர்டா’ நடந்துக்கோ… ” என்று அவளுக்கு அறிவுரை கூறிவிட்டு அங்கிருந்து அகன்றான்.

 

அவன் கூறியது அறிவுரை என்றாலும் அவன் குரலில் இருந்த அழுத்தம் அவள் தான் தவறு செய்தவள் என்று அழுத்தமாக சொன்னது.

 

“எப்படி பேசிட்டு போறான்… எல்லா தப்பும் செய்துட்டு ஒண்ணுமே செய்யாததுமாதிரி பேசுறதும் இல்லாமல் என் மேலே பழி சொல்ற மாதிரி பேசிட்டு போறானே…” அவளுக்கு ஆத்திரத்தில் முகம் சிவந்தது.

 

இன்றோடு முன்று நாட்கள் முடிந்துவிட்டது சாருமதி ஜெயச்சந்திரனின் முகம் பார்த்து பேசி. அவள் அவனுக்கு செய்யவேண்டிய கடமைகளை காலை எழுந்ததிலிருந்து இரவு படுக்கும் வரை சரியாச செய்வாள். அவன் ஏதாவது கேட்டால் பதில் சொல்வாள். அவளாக எதையும் அவனிடம் பேசமாட்டாள். முன்பெல்லாம் அவன் பேசாவிட்டாலும் அவள் எதையாவது சாக்கிட்டு அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பாள்.

 

காலையில் சத்துமாவு கஞ்சி அவனுக்கு தோட்டத்துக்கு கொண்டுவரும் போது ஒரு கதை சொல்வாள்.

 

“உங்களுக்கு ஒன்னு தெரியுமா…?” என்று பீடிகையுடம் ஆரம்பிப்பாள்.

 

“என்ன சாருமதி….” அவன் ஆவலாக ஏதோ பெரிய விஷயம் என்று எண்ணி அவளிடம் கேட்பான்.

 

“நம்ப ரூம் பால்கனிக்கு இன்னிக்கு ரெண்டு புறா வந்ததுங்க… ரொம்ப நேரம் அங்கேயே உக்காந்து இருந்தது. என்னை பார்த்ததும் ஓடிவிட்டது. நான் அதுங்களுக்கு ஒரு கிண்ணத்தில் தானியமும் ஒரு கிண்ணத்தில் தண்ணியும் வச்சிருக்கேன். நாளைக்கு வந்து அதை சாப்பிடுதுங்கன்னா அப்புறம் ‘டெய்லி’ வரும் தானே…?” அவனிடம் ஆசையாக கேட்பாள்.

 

அவனுக்கு அந்த விஷயம் ஒரு ‘உப்பு-சப்பு’ இல்லாத விஷயம் தான். ஆனாலும் அவள் அவனிடம் கண்களை விரித்து விரல்களை ஆட்டி முகத்தில் ஒரு அபிநயத்தோடு சொல்லும் விதம் மிகவும் பிடிக்கும். அதை ரசித்துக் கேட்பான்.

 

காலை உணவை பரிமாறி விட்டு அவன் இரண்டு வாய் உணவை உண்டதும் “என்னாங்க நீங்க பாட்டுக்கு சாப்பிடுறீங்க….” என்று கேட்பாள்.

 

“என்ன சாருமதி இது… இட்லியை தட்டில்  வைத்து சாம்பார் சட்டினியெல்லாம் போட்டுவிட்டு… ‘என்னாங்க நீங்க பாட்டுக்கு சாப்பிடுறீங்க’ என்று கேட்டால் என்ன அர்த்தம்…? இதையெல்லாம் எனக்கு சாப்பிடத்தானே வைத்த…” அவன் அவளிடம் சந்தேகம் கேட்பான்.

 

“அதில்லைங்க… அந்த புதினா சட்னியை பற்றி எதுவுமே சொல்லவில்லையே…”  அவள் அவனுக்கு எடுத்துக் கொடுப்பாள்.

 

“எந்த சட்னி… இதுவா…?” என்று புதினா சட்னியை சுட்டிக்காட்டி கேட்ப்பான்.

 

அவளும் ஆர்வமாக “ஆமாம்…” என்பாள்.

 

அவன் அதை மீண்டும் ஒருமுறை சுவைத்து பார்த்துவிட்டு ” ஒன்னும் தெரியலையே… சாதரணமா தான் இருக்கு… ஏன் கேட்ட…?” என்பான்.

 

அவளுக்கு ‘சப்பென்று’ ஆகிவிடும்.

 

“அது நான் செய்தது….” அவள் சுரத்தே இல்லாமால் சொல்வாள். கொஞ்சம் அசடும் வழியும்.

 

அவள் முகத்தை பார்க்க அவனுக்கு சிரிப்பாக இருக்கும். மெளனமாக சிரித்துக் கொள்வான்.

 

இப்படி அவனுக்காக அவள் எந்த வேலை செய்தாலும் அமைதியாக செய்யமாட்டாள். அந்த வேலையோடு சேர்ந்து எதையாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பாள்.  ஆனால் இந்த மூன்று நாட்களாக அந்த பேச்சு இல்லாதது வீடே அமைதியாக இருப்பது போல் இருந்தது.

 

இதை தவிர இப்பொழுதெல்லாம் அவள் அடிக்கடி வாந்தி எடுக்கிறாள். சோர்வாக அமர்ந்துவிடுகிறாள். அவன் கவனித்த வரை சமையலறைக்குள் செல்வதையே தவிர்க்கிறாள். அப்படியே சென்றாலும் மூக்கில் ஒரு கைக்குட்டையை வைத்து மூடிக்கொண்டு தான் செல்கிறாள். ‘இவளுக்கு என்ன ஆச்சு…? என்னவென்று கேட்டாலும் சரியாக பதில் சொல்லாமல் அது இது என்று சமாளித்துவிடுகிறாள். இன்றைக்கு விடக்கூடாது…. ‘ அவன் மனதில் முடிவெடுத்தான்.

 

அன்று அவன் காலை உணவு எடுத்துக்கொள்ளும் போது அவளை வற்புறுத்தி அவனோடு சாப்பிடவைத்தான். இரண்டு வாய் சாப்பிடுவதற்கு முன் அங்கிருந்து எழுந்து ஓடினாள். இவனும் எழுந்து போய் பார்த்தால், அங்கு அவள் வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

 

‘சந்தேகமே இல்லை… இவளுக்கு என்ன ஆச்சுன்னு எனக்கு தெரிந்துவிட்டது… எதையோ இவளுடைய உடம்புக்கு சேராததை சாப்பிட்டு ‘ஃபுட் பாய்சன்’ ஆகிவிட்டது. அதுதான் இப்படி எதையுமே சாப்பிட முடியாமல் வாந்தியெடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறாள். அவன் மனம் ஆராயிச்சி செய்து தவறான விடையையும் கண்டுபிடித்தது.

 

சாருமதி தான் கருவுற்றதை யாரிடமும் சொல்லவே இல்லை. கணவனிடமே சொல்ல முடியாத நிலையில் அவள் மனநிலை இருக்கும் போது மற்றவர்களிடம் சொல்லும் நினைவு அவளுக்கு எழவே இல்லை. வீட்டில் பெண்கள் பெரியவர்கள் வேறு யாரும் இல்லாததால் அவளுடைய உபாதைகளை கண்டு யாரும் ஊகிக்கவும் இல்லை.

 

எல்லா பெண்களுக்கும் இருக்கும் காலை நேர உபாதைகள் சாருமதிக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. அந்த நேரங்களில் எல்லாம் அவளுக்கு தலை சாய்க்க அவளுடைய கணவனின் தோள் மிகவும் தேவைப்பட்டது. அதற்காக ஏங்கினாள். அவன் இல்லாத போது அழுது தீர்த்தாள். அவளுக்கு ஏக்கம் ஏற்பட்டு என்ன செய்வது…? அவளை தோள் சாய்த்து தலை கோதி ஆறுதலும் தைரியமும் சொல்ல அவளுடைய கணவனுக்கு நேரம் இல்லையே… நேரம் தான் இல்லையோ அல்லது மனம் இல்லையோ…!?

 

சாருமதிக்கு அன்று மருத்துவரை பார்க்க முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. தயாராகி சோஃபாவில் தலையை பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்தவளுக்கு தொலைபேசியை எடுத்து ஆட்டோவுக்கு அழைத்து வீட்டிற்கு வரசொல்ல முடியவில்லை. அவள் அமர்ந்திருந்த நிலையை பார்த்துவிட்டு கந்தசாமி அருகில் வந்து

 

“என்னாம்மா… தலை ஏதாவது வலிக்குதா… காப்பி ஏதாவது வேணுமா…?” என்று கரிசனமாக கேட்டார்.

 

“ஒரு ஆட்டோ வர சொல்லுங்க கந்தசாமி…”: என்றால் சோர்வாக.

 

அவர் ஃபோன் செய்து ஆட்டோ வர சொன்னார். அதில் ஏறி மருத்துவமனைக்கு வந்தவள் அங்கே போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் இரண்டு கைகளாலும் தலையை தாங்கி பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தாள். எவ்வளவு நேரம் அப்படி அமர்ந்திருந்தாளோ  அவளுக்கு தெரியாது. நர்ஸ் “சாருமதி… அடுத்து நீங்க போங்க” என்று சொல்லும் போதுதான் தலையிலிருந்து கையை எடுத்துவிட்டு நிமிர்ந்தாள். அவள் மருத்துவரின் அறைக்குள் நுழையும் போது அவளை யாரோ இடித்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைவதை போல் நுழைந்தார்கள்.

 

“யார் இது இப்படி பக்கத்தில் வந்து நிற்ப்பது…?” என்று சற்று எரிச்சலோடு நிமிர்ந்து பார்த்த சாருமதி விழிவிரித்தாள்….




Comments are closed here.

error: Content is protected !!