Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Notifications

[Closed] காதல் வ...ராதா?  

Page 2 / 3
  RSS

Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
12/01/2020 4:23 pm  

காதல்-7

அகத்துக்குள் நுழைந்ததும் சேஷாத்ரியை பிடி பிடி எனப் பிடித்துக்கொண்டார் கீதா!

"நீங்க சிட்டிலேயே பெரிய டாக்டர் இல்ல; அதான் இப்படி பட்டும்படாம பேசிட்டு வந்திருக்கீங்கோ!

நம்ம கண்ணன் மட்டும் நமக்கு மாப்பிள்ளையா வந்தா; அவன் மாப்பிள்ளையா இருக்க மாட்டான்; நமக்கு பிள்ளையாவே இருப்பான்!

என்ன அவன் சாதாரண டாக்டர் தான! அதுவும் அவனோட திறமையை பணம் பண்ண தெரியாத டாக்டர்!

அதான் அவளுக்கு ரொம்ப பெரிய இடமா பாக்கற உத்தேசத்துல இருக்கீங்கோ போல இருக்கு!

அதனாலதான ஆறுமாசம் ஒரு வருஷம்னு சாக்கு சொல்லிட்டு வந்திருக்கீங்கோ!

ஏன்னா! உங்களுக்கு கூடவா பணம் பிரதானமா போச்சு!" எனப் பொரிந்து தள்ளினார் அவர்.

அவரது பொறுமை காற்றில் பறக்க, "கீதா!" என்றார் அவர் அதட்டலாக.

அவரது கண்டன பார்வையில் கீதா மவுனமாகிவிட, "நீயே இப்படி பேசினா மத்தவா என்ன பேசுவா?” என்றார் அவர் மனைவியின் முத்தை பார்த்து சற்று தணிந்தவராக.

"இல்லன்னா!" என கீதா ஏதோ சொல்ல வர, "ப்ச்! நம்ம ராதவை கொஞ்சம் ஓவர் டோசா செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து வெச்சிருக்க!

உடம்பு வணங்கி எந்த வேலையாவது செஞ்சு பழக்கம் இருக்கா அவளுக்கு!

நம்மாத்துல எல்லா வேலைக்கும் ஆள் போட்டிருக்கோம்! தினப்படி தளிகைக்கு கூட குக் வெச்சிருக்கோம்!

ஆனா அவாத்துல அப்படியா?

கண்ணனோட அப்பா சித்தப்பான்னு எல்லாரும் இன்னும் கூட்டு குடும்பமா இருக்கா!

பக்கத்துலயே அவரோட சித்தியா இருக்கார்!

அவா எல்லாரும் பழைய பழவழக்கத்துலேயே ஊறி போனவா!

கண்ணனுக்கு ஆம்படையாளா வரவளை தினபடிக்கே மடிசார் கட்டிக்க சொன்னாலும் சொல்லுவா!

இவளால அவா கூடலாம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிண்டு போக முடியுமா!" என தன் செய்கைக்குப் பொறுமையாக விளக்கமளித்தார் அவர்.

சேஷாத்ரி தீவிரமாய் பேசிக்கொண்டே போகச் சிரிப்பே வந்துவிட்டது கீதாவுக்கு.

"அட ராமா! இதுதான் உங்களோட ப்ராப்ளமா?

அவ என்ன சின்ன குழந்தையா! அதெல்லாம் சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தமாதிரி சமயோசிதமா நடந்துப்பா உங்க சின்ன பொண்ணு!

அதோட அவ என்ன அவாளோட கிராமத்து ஆத்துலேயேவா இருக்க போறா?

பெரும்பாலும் இங்கதான் இருப்பா?

அவாளுக்கும் ரெண்டு பெண் குழந்தைகள் இருக்கு.

அன்னைக்கு அவாத்து ஃபங்க்ஷன்ல பார்த்தேனே!

எவ்வளவு சமத்தா இருக்கா தெரியுமா?

அவா புக்ககத்து மனுஷாளோட அவ்வளவு அனுசரிச்சுண்டு போறா!

நம்ம ராதாவும் அதே மாதிரி இருப்பா" என விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசினார் அவர்.

"அப்படியா சொல்ற!" என்றவர், "எதுக்கும் நம்ம ராதாகிட்டயும் ஒரு வார்த்தை கேட்டுடலாம்!

அவ மனசுல என்ன இருக்குனு தெரிஞ்சுக்கணுமோல்லியோ" எனச் சேஷாத்ரி சொல்ல, "எல்லாம் அவ மனசுல கண்ணன்தான் இருக்கான்!  இத கேட்டு வேற தெரிஞ்சுக்கணுமா!"  என்றார் கீதா தெளிவாக.

"என்ன! உளர்ற; அவா ரெண்டுபேரும் எலியும் பூனையுமா பொழுதன்னைக்கும் சண்டை போட்டுண்டுன்னா இருக்கா!" என அவர் குழப்பமாகக் கேட்க, "நம்ம ரெண்டுபேரும் இப்ப என்ன பண்ணிண்டு இருக்கோமாம்! அதனால நம்மள ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் பிடிக்காதுன்னு அர்த்தமா?" எனப் பதில் கேள்வி கேட்டார் கீதா.

"சரி! இப்போதைக்கு இதை ஆறப்போடுவோம்! அவளை இப்ப குழப்ப வேண்டாம்; அவளோட படிப்பு முடியட்டும்; நல்லபடியா பேசி முடிக்கலாம்!" என்று சொல்லிவிட்டார் சேஷாத்ரி ஒரே முடிவாக.

அவரது அந்த பதிலில் சற்று அமைதியானார் கீதா!

***

அதன்பின் வந்த நாட்கள் ஆர்ப்பாட்டமின்றி அமைதியாகச் சென்றது.

அன்று கண்ணன் ராதா திருமண பேச்சு எழுந்ததுடன் சரி அதன் பின் அதைப் பற்றி யாருமே பேசவில்லை.

அதுவும் சேஷாத்ரி மறந்தும் கூட கண்ணனிடம் அதைப் பற்றிப் பேசவே இல்லை!

ஏதாவது பேசப்போய் இருவருக்குள்ளும் மன சங்கடம் ஏற்பட்டுவிடக்கூடாதே என்று இருந்தது அவருக்கு.

மற்றபடி அவர்களுடைய மருத்துவமனை சார்ந்த அலுவல்கள் எப்பொழுதும் போலவே சென்றுகொண்டிருந்தன.

இதற்கிடையில் கண்ணனின் தங்கை மைத்ரேயியின் சீமந்தம் நல்லபடியாக நடந்து முடிந்தது.

கீதாவை அழைத்துக்கொண்டு சேஷாத்திரியும் அதற்கு வந்துவிட்டுப் போனார்.

***

அன்று திங்கட்கிழமை.

சீமந்தம் முடித்து கண்ணனின் அம்மா அப்பா தாத்தா மற்றும் பாட்டி எல்லோரும் ஊருக்குக் கிளம்ப, அவர்களை அழைத்துச்செல்லவேண்டி அன்று ஒரு நாள் மட்டும் விடுப்பு எடுத்திருந்தான் கண்ணன்.

அடுத்த நாளே அவன் செய்யவேண்டிய முக்கியமான ஒரு அறுவை சிகிச்சை இருந்ததால் அவர்களைப் பத்திரமாக ஊரில் விட்டுவிட்டு அன்றே சென்னை திருப்பிவிட்டான் அவன்.

மணி இரவு பத்தை தொட்டிருந்தது.

வாகனத்தை நிறுத்திப் பூட்டிவிட்டு வீட்டைத் திறந்துகொண்டு அவன் உள்ளே நுழைய, கீதாவிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு வரவும், "என்ன மாமி! எதாவது முக்கியமான விஷயமா! இந்த நேரத்துல கால் பண்றீங்கோ?" என்றபடியே அதை ஏற்றான் கண்ணன்.

"கண்ணா!' என்ற மாமியின் குரல் தழுதழுத்தது.

எதிர்முனையில் அவர் அழுவது புரியவும், "மாமி! குருவுக்கு எதாவது ப்ராப்ளமா?

பதட்டப்படாம என்னனு சொல்லுங்கோ!" என அவன் நிதானம் தவறாமல் கேட்க, "கண்ணா! அவர் இன்னைக்கு கார்த்தால ஏதோ ஒரு ப்ரொசீஜர் பண்ணாராம்!

அந்த பேஷண்டுக்கு ஃபிட்ஸ் வந்துடுதுடா கண்ணா!

இவர்தான் தப்பா ட்ரீட்மெண்ட் பண்ணிட்டார்னு சொல்லி அவா வேற ஹாஸ்பிடலுக்கு அந்த பேஷன்டை கொண்டு போயிட்டா!

அங்கே அந்த ஆள் செத்துப்போயிட்டாராம்டா!

இங்க நம்ம ஹாஸ்பிடல் ரிசப்ஷன் எல்லாம் அடிச்சு நொறுக்கி கலாட்டா பண்ணிண்டு இருக்காடா!

உன்னால உடனே வர முடியுமா?" எனத் தேம்பலுடன் கேட்டார் மாமி!

"நீங்க எங்க இருக்கீங்கோ மாமி!" என அவன் கேட்க, "ஹாஸ்பிடல்லதான்! ஃபர்ஸ்ட் ப்ளோர்ல! உன் கன்சல்டன்சி ரூம்லதான். உன்னோட குருவும் இங்கதான் இருக்கார்.

இங்க யாரையும் உள்ள வர முடியாதபடிக்கு க்ரில்லை லாக் பண்ணிண்டு இருக்கோம்; அவர் வேற ரொம்ப டென்க்ஷனா இருக்கார்; கொஞ்சம் சீக்கரம் வா கண்ணா ப்ளீஸ்!" என்றார் அவர் பயத்துடன்.

அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடத்தில் மருத்துவமனையிலிருந்தான் கண்ணன்.

அந்த இடமே போர்க்கோலம் பூண்டிருந்தது.

ஓரிரு ஊடக நிருபர்கள் வேறு அங்கே கேமராவுடன் ஆஜராகி இருக்க, சரியாக அதே நேரம் ராதாவும் அங்கே வரவும், "நீ ஏன் இப்ப இங்க வந்த?” என பற்களை கடித்தான் அவன்.

"இல்ல என்னால ஆத்துல இருக்க முடியல!" என்றாள் அவள் கலவரமாக.

ஏற்கனவே அவள் பதட்டத்துடன் இருக்க அவளை மேலும் கேள்வி கேட்க விரும்பாமல், முதல் தளம் நோக்கிச் சென்றான் அவன்.

"என்ன இது ஹாஸ்ப்பிடலா இல்ல கசாப்பு கடையா! ஒரு சாதாரண பிரச்சனைக்கு ட்ரீட்மெண்ட் எடுக்க வந்தா கொலை செஞ்சு குடுத்திருக்கீங்க!" என இறந்தவரின் உறவினர் ஒருவர் ஆக்ரோஷத்துடன் கேள்வி கேட்க, "ஒரு டென் மினிட்ஸ் டைம் குடுங்க! நான் உங்க கேள்விக்கெல்லாம் பதில் சொல்றேன்!" என அவரிடம் சமாதானமாகப் பேசியவன், ராதாவுக்கு அரணாக அவளுடன் மாடிப்படி நோக்கி போனான் கண்ணன்.

அவனைப் பார்த்ததும் அங்கே இருந்த காவலாளி 'க்ரில்'லை திறக்க, உள்ளே நுழைந்தான் கண்ணன்.

அவனைப் கண்டதும் மிக முயன்று அழுகையை அடக்கியவாறு, "கண்ணா!' என்று கேவினார் கீதா.

உணர்வற்ற முகத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தார் சேஷாத்திரி!

அவரை இப்படி ஒரு தோற்றத்தில் பார்க்க முடியாமல், "என்ன ஆச்சு குரு?" எனக் கேட்டான் கண்ணன் அக்கறையுடன்.

"இயர் ட்ரம்ல இருக்கற ஃபுளூயிட் கலெக்க்ஷனை ரிமூவ் பண்றதுக்காக பண்ற சின்ன ப்ரொசீஜர்தான் கண்ணா!

மைரிங்காடமி!

இன்சிஷன் அண்ட் ட்ரைனேஜ்!

அடல்ட் அப்டிங்கறதால லோக்கல் அனஸ்தீஷியாதான் கொடுத்தேன்!

நாம யூஷுவலா கொடுக்கற ஐ வீ அன்டிபயாடிக்ஸ்தான் போச்சு!

இந்தநேரத்துக்கு அவர் நார்மலா டிஸ்சார்ஜ் ஆகியே போயிருக்கலாம்.

ஏன் ஃபிட்ஸ் வந்துதுன்னே புரியலடா!" என்றார் சேஷாத்திரி குழப்பத்துடன்.

"பாஸ்ட் மெடிக்கல் ஹிஸ்டரி!' என அவன் கேட்க, "கிளியர் ஹிஸ்டரி! நோ பீ.பீ; நோ டயாபெடிக்ஸ்!" என அவர் சொல்ல, "என்ன ஆன்டிபயாட்டிக்ஸ் போச்சு?' எனக் கேட்டவன் அவர் தயாராக வைத்திருந்த கோப்பை நீட்டவும் அதை வாங்கி ஆராய்ந்தான்.

உடனே, "மாமி! எதாவது புது ட்ரக் ஏஜென்சியா?' எனக் கேட்டான் அவன் கீதாவிடம்.

காரணம் அந்த மருத்துவனை நிர்வாகம் மொத்தமும் கீதாவின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்தது.

"இல்ல! எப்பவும் கொடுக்கறவாதான்!" என்றவர் திடுக்கிட்டு, "கண்ணா! ஆனா இந்த தடவ கொடுத்த மருந்தெல்லாம் ஒரு புது மேன்யுபாக்சரர் கிட்ட இருந்து வந்தது.

டீலரை கேட்டதுக்கு நல்ல ஆத்தன்டிகேட்டட் கம்பெனிதான்!

ஏற்கனவே இருக்கற கம்பெனியோட சிஸ்டர் கம்பெனின்னு சொன்னாடா!' என அவர் உள்ளே போன குரலில் சொல்ல, அங்கே இருந்த பணியாளரை அழைத்து சில மருந்துகளை எடுத்துவரச்சொல்லி அதை ஆராய்ந்தவன், "அனுவிந்த் பார்மாஸ் பிரைவேட் லிமிடெட்! புதுசா இருக்கே!

இதை எப்படி வாங்கினீங்கோ மாமி!" எனக் கொஞ்சம் கடுமையாகக் கேட்டவன் யோசனையுடன் அப்படியே அமர்ந்துவிட்டான்.

சில நிமிடங்களில் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றவன், அந்த மருந்துகளை ராதாவின் கைகளில் திணித்துவிட்டு, "இதோட சேர்த்து, இன்னும் அந்த பேஷண்ட்டுக்கு கொடுத்த மெடிசின்ஸ் மிச்சம் இருக்கறதும் ஈவன் டஸ்ட்பின்ல போட்டதுகூட விடாமல் எடுத்து லேபுக்கு அனுப்பு!" எனக் கட்டளையாகச் சொன்னவன், "என்ன சொல்ல வரேன்னு புரியறதில்ல" என அவன் அவளது முகத்தைக் கூர்மையாகப் பார்த்துக்கொண்டே சொல்லவும், அவன் சொல்ல வருவதை உள்வாங்கியவளின் கண்கள் மின்னியது.

உடனே தன் வக்கீல் நண்பன் ஒருவனை அழைத்தவன், "மனோ! எனக்கு இம்மீடியட்டா கொஞ்சம் லீகல் கைடன்ஸ் தேவை படுது! டீடெயில்ஸ் வாட்ஸாப்ப் பண்றேன்' என்று சுருக்கமாகச் சொல்லிவிட்டு அவனது ஒப்புதலான பதிலைப் பெற்றுக்கொண்டு அழைப்பை துண்டித்தான்.

மற்ற மூவரும் அதிர்ந்துபோய் அவனைப் பார்க்க, அதைக் கண்டுகொள்ளாமல், "ராதா! உன் கைலதான் என் கேரியரே இருக்கு! பீ அலர்ட்!' என்று சொல்லிவிட்டு கீழே சென்றான் கண்ணன்.

அதற்குள் அவன் எதிர்பார்த்தபடி அங்கே காவல் துறையினர் வேறு வந்திருக்க, அவர்களை நோக்கிச் சென்றவன், "ஐ ஆம் டாகடர் ஆனந்த கிருஷ்ணன்" எனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான்.

"யார் சார் அந்த ஆபரேஷனை செஞ்சது" என அங்கே வந்திருந்த காவல்துறை ஆய்வாளர் அலட்சியத்துடன் அவனிடம் கேட்க, "அது ஆபரேஷன்லாம் இல்ல சார்! ஒரு சின்ன ப்ரொசீஜர் அவ்வளவுதான்!

அதனால உயிர் போக சான்ஸே இல்ல" என்றான் அவன் பொறுமையாக.

"என்ன டாக்டர்னு கெத்து காமிக்கறீங்களா!" என்றவர், "ப்ரொசீஜர்னே வெச்சுப்போம்; யார் அதை செஞ்சது" எனக் கேட்டார் அந்த காவல்துறை அதிகாரி தன் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டும் விதமாக..

சிறிதும் தயங்காமல் அவரை எதிர்கொண்டவன், "நான்தான் செஞ்சேன்" என்றான் கண்ணன் தெளிவான குரலில்.


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
22/01/2020 4:50 pm  

காதல்-8

எக்காரணம் கொண்டும் அவன் மதித்துப் போற்றும் அவனுடைய குரு பிரச்சனையில் சிக்கிக்கொள்வதை விரும்பவில்லை கண்ணன்.

எப்பொழுதுமே ஒரு உயரத்திலேயே பார்த்துப் பழகியவரை அவரது நிலையினின்றும் இறங்கி அவர் வருந்துவதை எந்த ஒரு நிலையிலும் அவனால் அனுமதிக்க முடியாது.

அனைத்தையும் தன் மேலே சுமத்திகொண்டான்.

அவன் கீழே வருவதற்கு முன்பாகவே அவன் சொன்ன பொய்யை நிரூபிக்க சில ஆவணங்களை திருத்தி அதற்கேற்றவாறு மாற்றி இருந்தான்.

அந்த சிறு அறுவை சிகிச்சையைச் செய்தது தான்தான் எனக் கண்ணன் சொன்னதும், இறந்துபோனவருடைய மகன், "இல்ல! டாக்டர் சேஷாத்ரிதான் அந்த ஆப்ரேஷனை செய்தது! நீங்க அவரை காப்பாத்த ட்ரை பண்றீங்க!" என முன்னே வந்து கொதிப்புடன் சொல்ல, "இல்ல! முதல்ல அவர்தான் செய்யறதா இருந்தது. ஆனால் அவருக்கு கொஞ்சம் உடல்நிலை சரி இல்லாததால நான்தான் அதை செஞ்சேன்!

அர்ஜெண்டா நான் எங்க ஊருக்கு போக வேண்டி இருந்ததால உடனே கிளம்பி போயிட்டேன்" என்றான் கண்ணன் உறுதியுடன்.

உடனே  அதை கவனித்து விட்டு எதோ பேசவந்த சேஷாத்ரியை பார்வையால் எச்சரித்தவன், காவல்துறை அதிகாரியை நோக்கி, "நீங்க தாராளமா உங்க லீகல் பார்மாலிட்டீசை கன்டின்யூ பண்ணலாம்!

நான் கான்ஸீக்வென்ஸ்ஸை ஃபேஸ் பண்ண தயாரா இருக்கேன்!" என்று சொல்ல மேற்கொண்டு அங்கிருந்த கூட்டத்தைக் கலைத்து அனுப்பிவிட்டு, அவர்களுடைய விசாரணையைத் தொடர்ந்தது காவல்துறை.

இறந்தவருடைய உடலை பிரேதப்பரிசோதனைக்காக அரசு மருத்துவமனைக்கு அனுப்பிவிட்டு, ஆனந்தகிருஷ்ணனின் பெயரில் முதல் தகவல் அறிக்கையைப் பதிவு செய்தார் அந்த காவல்துறை அதிகாரி.

ஆனால் மருத்துவமனை பற்றிய செய்திகள் ஊடகங்களில் வருவதை அவனால் தடுக்க இயலவில்லை.

அதன் எதிர்வினையாக அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்புவதற்கு முன்பாகவே பல தொலைப்பேசி அழைப்புகள் சேஷாத்திரிக்கு வந்தவண்ணம் இருக்க, அமெரிக்காவிலிருந்து அவர்களுடைய மூத்த மகள் அனுபமாவும் அரவிந்தனும் 'போன்' செய்து ஏற்கனவே நொந்துபோயிருந்தவர்களை வார்த்தைகளால் மேலும் நோகடித்தனர்.

அதுவும் அதில் தெளிவாக ஆனந்தகிருஷ்ணனின் பெயர் இடம்பெற்றிருக்கவும், "அவனை தலை மேல தூக்கி வெச்சுட்டு ஆடினீங்க இல்ல? இப்ப என்ன அச்சு? இது உங்களுக்கு தேவைதான்" என நேரடியாகவே சொன்னான் அரவிந்தன்.

சேஷாத்ரியிடம் இப்படியெல்லாம் பேசும் தைரியம் அவனுக்கு எப்பொழுதுமே இருந்ததில்லை.

அவருடைய இந்த சூழ்நிலையும் மருத்துவத் துறையில் முதல் இடத்தில் இருக்கும் அபிமன்யுவிடம் அவனுக்குப் புதிதாக ஏற்பட்டிருக்கும் நெருக்கமும் நாக்கை கூராக்கிக்கொண்டு இப்படி அவரை தாக்கும் துணிச்சலை அவனுக்குக் கொடுத்து.

கண்ணன் மேல் அவனுக்கு இருக்கும் காழ்ப்புணர்ச்சியும் ஒரு காரணம்.

இயலாமையால் எழுந்த ஆத்திரம் தலைக்கு ஏற, சூடாக அவனுக்குப் பதில் கொடுக்கும் வேகத்தில், "கண்ணனை பத்தி பேசற எந்த ஒரு தகுதியும் உங்களுக்கு இல்ல மாப்ள! அதனால இதோட நிறுத்திக்கோங்க!' என அவர் சீற, அவருடைய தோளில் கை வைத்து அவருடைய கோபத்தைத் தணிக்க முயன்றவனாக வேண்டாம் என்பதுபோல் தலை அசைத்தான் கண்ணன்.

அதனால் மேற்கொண்டு பேசப் பிடிக்காமல் அப்படியே அழைப்பைத் துண்டித்தார் அவர்.

***

உடைத்து நொறுக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவமனையின் வரவேற்பு பகுதியினை சீர்செய்யும் பொருட்டு அடுத்தநாள் அதிகாலையிலேயே அங்கே வந்துவிட்டான் கண்ணன்.

அங்கே ஒருவருமே இல்லாமல் அந்த இடம் வெறிச்சோடி கிடந்தது.

உள்ளே நுழைந்ததுமே முதலில் காட்சி அளிக்கும் விதமாக அங்கே மாட்டப்பட்டிருக்கும் மிகப்பெரிய திருவேங்கடமுடையானின் உற்சவ திருக்கோல படத்தில் பொருத்தப்பட்டிருந்த கண்ணாடி உடைந்து சிதறி இருக்க, அதன் இருபக்கமும் நாள் முழுதும் ஒளிவீசும் விதமாக வைக்கப்பட்டிருக்கும் குத்துவிளக்குகள் கீழே சரிந்து கிடந்தது.

அந்த காட்சி அவனது மனதை வெகுவாக பாதிக்க, அவற்றை நேராக நிற்கவைத்தவன், கூடவே அவன் அந்த படத்தைக் கழற்ற முயலவும், ஒரு பக்கமாக உடைத்து நீட்டிக்கொண்டிருந்த கண்ணாடி துண்டு ஒன்று அவனது உள்ளங்கையில் பட்டுக் கிழித்தது.

அதில் குருதி வழியத்தொடங்கவும், அதைப் பார்த்துவிட்டு ஓடிவந்த செவிலியர், 'ஐயோ! சார்! இப்படி கிழிச்சிடுச்சே!' என்றவாறு மறுபடியும் உள்ளே சென்றார்.

உடனே கையில் முதல் உதவி சாதனங்கள் அடங்கிய தட்டுடன் திரும்ப வந்தவர், அவனது கைக்கு மருந்திட்டுக் கட்டுப் போட்டுவிட்டு, "ஒரு டீ.டீ போடவா சார்?" என்று கேட்க, மலர்ந்த புன்னகையுடன், "டாக்டருக்கே ஊசியா" எனக் கேட்டவன் அந்த பெண் தயக்கத்துடன் சிரிக்கவும், "வேண்டாம்மா! சின்ன ஊண்ட்தான். பரவாயில்ல" என்றான்.

அதைக் கவனித்துக்கொண்டே அங்கே வந்த ராதா, "என்னாச்சு கண்ணன்! கைல கட்டு போட்டிருக்கீங்க?" என்று கலவரத்துடன் கேட்டுக்கொண்டே அவனது காயம்பட்ட கையை பற்றி அதை ஆராய, "ப்ச்... ஒண்ணும் இல்ல! சின்ன கட்; அவ்ளோதான்" என்றவாறு தன் கையை மென்மையாக விடுவித்துக்கொண்டான்.

அவனது செய்கையில் அவள் முறைக்கவும் அவளைத் திசை திருப்பும் விதமாக, "உங்க அம்மாகிட்ட நம்ம கான்ட்ராக்ட்டர் நம்பரை வாங்கி, அவருக்குக் கால் பண்ணி இதையெல்லாம் சரிபண்ண சொல்லு!

நான் போய் இன் பேஷண்ட்ஸை பார்த்துட்டு வந்துடறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக உள்ளே சென்றுவிட்டான் கண்ணன்!

சற்று நேரத்தில் சேஷாத்ரி தளர்ந்த நடையுடன் அங்கே வருவதைக் கண்டவன் "குட் மார்னிங் குரு!" என்றவாறு அவரை பின் தொடர்ந்து அவரது அறைக்குள் வந்தான்.

ஆயாசமாக தன் இருக்கையில் போய் உட்கார்ந்தவர், "ஏன் கண்ணா இப்படி எல்லாத்தையும் உன் தலைல போட்டுண்டு இருக்க?" என ஆதங்கத்துடன் கேட்டார் அவர்.

"இல்ல குரு! இது என்னோட கடமை! நான் அன்னைக்கு மெடிக்கல் சீட் கிடைக்காம உடைஞ்சு போய் இருந்த சமயத்துல அவ்வளவு பெரிய மெடிக்கல் காலேஜ்ல நீங்கதான் எனக்கு சீட் வாங்கி கொடுத்தீங்கோ!

அன்னைல இருந்து என்னை சரியான பாதைல வழிநடத்திண்டு இருக்கீங்கோ!

இந்த ஹாஸ்ப்பிட்டல்ல உங்களுக்கு அடுத்த இடத்துல என்னை வெச்சிருக்கீங்கோ!

இதையெல்லாம் நீங்க செஞ்சது சரின்னா; இப்ப நான் செஞ்சதுதான் சரி!

இதுல இருந்து எப்படி வெளியில வரணும்னு எனக்கு நன்னாவே தெரியும்! சில்!" என்று அவருக்குப் பதில் சொன்னான் கண்ணன்.

"நீ என்ன சொன்னாலும் என் மனசு ஆறவே ஆறாது கண்ணா!

என்னால ஏற்கனவே ஒரு உயிர் போயிருக்கு!

உன்னை வேற இதுல மாட்டிவிட்டுட்டு நான் வேடிக்கை பார்க்கறது பஞ்சமாபாதகத்துல ஒண்ணு" என்றார் அவரது குற்ற உணர்ச்சியின் வெளிப்பாடாக.

"நீங்க நினைக்கற மாதிரி இல்ல குரு! இது வேற!

இதுக்காகலாம் நீங்க கில்டியா பீல் பண்ண கூடாது.

நடந்த மெடிக்கல் எரர்க்கு காரணம் வேற!  

நாம யூஸ் பண்ண மெடிசின்லதான் பிரச்சனை!

நம்ம ஹாஸ்பிடல்ல மட்டும் இல்ல! போன வாரத்துல மட்டும் இதே மாதிரி டெத் இன்னும் ரெண்டு நடந்திருக்கு!

அதெல்லாம் கூட நம்ம ஹாஸ்பிடல் மாதிரி சின்ன சின்ன ஹாஸ்பிடல்ஸ் தான்!

இன்னும் பெரிய கார்ப்பரேட் ஹாஸ்பிடல்ஸ்லயும் இப்படி நடந்திருக்க சான்ஸ் இருக்கு.

ஆனா அழகா மூடி மறைச்சிருப்பாங்க!

கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்கோ குரு!

எல்லாமே சரியாயிடும்" என்றான் அவன் தெளிவாக.

அவர்களது சம்பாஷணையைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ராதாவுக்குப் பெருமூச்சு எழுந்தது.

***   

அந்த கசப்பான சம்பவம் நடந்து முடித்து சில தினங்கள் கடந்திருந்தன.

தமிழ்நாடு மருத்துவ கௌன்சிலுக்கு அந்த வழக்கு பரிந்துரை செய்யப்பதட்டது.

அதன் தொடர்ச்சியாக தமிழ்நாடு மருத்துவ கவுன்சில் ஒரு விசாரணைக் குழுவை அமைத்திருந்தது.

அந்த விசாரணைக்காக வந்திருந்தான் கண்ணன்.

அந்த விசாரணை அதிகாரிகளை சந்திக்க சில நிமிடங்கள் இருக்கவே அங்கே போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் கண்மூடி அமர்ந்திருந்தவன், அவன் தெளிவாக எடுத்துக்கூறவேண்டிய விஷயங்களை மனதிற்குள் வரிசைப்படுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்கு அருகில் நிழலாடுவதைப்போலத் தோன்றவும் அவன் கண்களைத் திறந்து பார்க்க, அங்கே கையில் ஒரு கோப்பை ஏந்தியவாறு நின்றிருந்தாள் ராதா!

அவனுக்கு அருகில் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு, "அந்த மெடிசின்ஸ் பத்தின லேப் ரிப்போர்ட் வித் டீடெயில்ஸ் இதுல இருக்கு" என்றாள் ராதா!

"ஹ்ம்ம்! அந்த போஸ்ட்மார்ட்டம் பண்ண டாக்டர் உங்க அப்பாவோட ஜூனியர் தெறியும் இல்ல!

அன் அஃபிஷியலா, அந்த  டெத் எப்படி ஏற்பட்டிருக்கும்னு தெளிவா சொல்லியிருக்கார்!" என்றவன், "பாக்கலாம்! நமக்கு ஃபேவராதான் நடக்கும்" என்றான் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன்.

இதில் ஒரு சிறு தவறு ஏற்பட்டாலும் அவனுடைய 'லைசன்ஸ்' பறிமுதல் செய்யப்பட்டுவிடும்.

அதன்பிறகு அவனால் மருத்துவ தொழிலையே செய்யமுடியாமலும் போகலாம்.

அதை நன்றாகவே உணர்ந்தாள் ராதா!

அவன் அவளுடைய அப்பாவின்மேல் கொண்டிருக்கும் அளவுகடந்த மரியாதை, அதைத் தாண்டிய ஒரு பக்தி அவளுக்கு நன்றாக விளங்க, அவனுக்கு ஏன் தன் மேல் காதல் வரவேயில்லை என்பது மிக நன்றாகப் புரிந்தது அவளுக்கு.

அவனுடைய குருவின்மேல் அவனுக்கு இருக்கும் நன்றி உணர்வு அவனுடைய காதலை மொத்தமாக மறைத்துக்கொண்டு வளர்ந்து நிற்கிறது.

இந்த நிலைக்கு தீர்வே கிட்டாதோ என்ற எண்ணம் தோன்றி அவளது மனதை அழுத்த அவளுடைய கண்கள் கலங்கவும், அந்த இருக்கையை அழுந்த பற்றியிருந்த அவளது கை மேல் தன் கையை வைத்து மென்மையாக அழுத்தியவன், "டோன்ட் ஒர்ரி ராதா! திங்க் பாசிட்டிவ்" என்றான் கண்ணன்!

அவனது அந்த விசித்திர செய்கையில் அதிசயித்து விழி விரித்து அவனை பார்த்து மௌனமாக தலையை அசைத்தாள் ராதா!

Kindly Share Your views Friends!

This post was modified 2 months ago by Krishnapriya Narayan

Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
26/01/2020 4:17 pm  

காதல்-9

அவன் விசாரணைக்காக உள்ளே அழைக்கப்பட, அந்த விசாரணைக் குழுவின் உறுப்பினர்கள் முன்பாக சென்று மரியாதை நிமித்த முகமன்களுக்கு பின் உட்கார்ந்தான் கண்ணன்.

சில நிமிடங்களுக்கு அந்த வழக்கு சம்பந்தமான மருத்துவ அறிக்கைகளையும் மற்ற ஆவணங்களையும்  மேலோட்டமாக பார்த்துவிட்டு, "நீங்க குடுத்த ராங் ட்ரீட்மெண்டாலதான்  மிஸ்டர்.சிகாமணிங்கற பேஷண்ட் இறந்திருக்கார்னு அவரோட சன் உங்க பேர்ல போலீஸ் கம்பளைண்ட் கொடுத்திருக்கார்.

அதைத் தொடர்ந்து கோர்ட்ல இதை விசாரிக்கச் சொல்லி எங்களுக்கு கைடன்ஸ் கொடுத்திருக்காங்க.

வி திங்க் யூ ஆர் ஏபுள் டு கோஆபரேட் வித் அஸ்" என்று ஒருவர் சொல்ல, "யா... ஷ்யூர் டாக்டர்" என்றான் கண்ணன்.

"வெல்... இது வரைக்கும் உங்க பேர்ல எந்த வித ப்ளாக் ரிமார்க்ஸும் இல்ல;

நாங்க கேள்விப்பட்ட வரைக்கும் உங்க பேர்லயும்; நீங்க சார்ந்திருக்கற ஹாஸ்பிடல் பேர்லயும் பப்ளிக்ல நல்ல ஒப்பீனியன் இருக்கு!

தென் ஏன் இந்த சறுக்கல்?

உங்க சைட்ல இருந்து என்ன சொல்ல வறீங்க டாக்டர் ஆனந்த கிருஷ்ணன்?" என அந்த குழுவின் மற்றொரு உறுப்பினர் கேட்க தன் இருக்கையிலிருந்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தவன், "சிவியர் பெயின் இன் லெஃப்ட் இயர், ரிங்கிங் சவுண்ட் இந்த ப்ராப்ளம்ஸ்காக ட்ரீட்மெண்ட்க்கு வந்தார் அந்த பேஷண்ட்.

யூசுவல் ப்ரிலிமினரி டெஸ்ட் பண்ணி பார்க்கும்போது அவருக்கு இயர் ட்ரம்ல ஃப்ளூயிட் கலெக்ஷன் இருக்கறத டயக்னைஸ் பண்ணேன்.

அவருக்கு இனிஷியலா ஓரல் அன்டிபயாட்டிக்ஸ் ப்ரிஸ்க்ரைப் பண்ணேன் வித் பெயின் கில்லர்ஸ்” என அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட மருந்துகளின் விவரங்களைச் சொன்னவன், “பட் அதுக்கு கண்ட்ரோல் ஆகல; தென் ஒன்லி இன்சிஷன் அண்ட் ட்ரைனேஜ் ப்ரொசீஜர்க்கு போனது!

அவரோட சீ.டி அண்ட் அதர் லேப் ரிப்போர்ட்ஸ் எல்லாமே உங்க பார்வைக்கு வந்திருக்கும்னு நினைக்கறேன்" என அவன் சொல்ல ஆமோதிப்பாக தலை அசைத்தார் எதிரே உட்கார்ந்திருந்தவர்.

"தென் அந்த ப்ரொசீஜர் பத்தி பேஷண்ட்டுக்கும் அவங்க சன்னுக்கும் க்ளியர் எக்ஸ்ப்ளனேஷன் கொடுத்திருக்கோம்.

அண்ட் தட் ப்ரொசீஜர் வாஸ் டன் பர்ஃபெக்ட்லி!

அதுவரைக்கும் ஹி வாஸ் குட்.

அண்ட் தென் **** அன்டிபயாட்டிக்ஸ் மெடிசின்ஸ் ஐ.வீல கொடுத்தோம்!

அதுக்கு பிறகுதான் அவருக்கு பிட்ஸ் வந்திருக்கு.

அதனால ரெஸ்ட்லெஸ் ஆன அவரோட ஃபேமிலி மெம்பர்ஸ் அவரை எங்க ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து ஏ அண்ட் பீ ஹபிடல்ஸ் வேளச்சேரி பிரான்ச்க்கு ஷிஃப்ட் பண்ணிட்டாங்க.

அங்கதான் அவர் இறந்துபோனார்" என அவன் விளக்கமாகச் சொல்ல, "அதனால அவரோட டெத்துக்கும் உங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லனு சொல்றீங்களா டாக்டர் ஆனந்தகிருஷ்ணன்!

அவருக்கு நீங்க கொடுத்த மெடிசின் அலர்ஜி ஆகியிருக்குன்னு போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட்ல க்ளியரா இருக்கு யூ நோ" என ஒருவர் வேகமாய் கேட்க,

"அஃப்கோர்ஸ்! நான் அதை மறுக்கல; நிச்சயமா அவருக்கு மெடிசின் அலர்ஜி ஆகி இருக்கு; அது அவரோட பிரைன பாதிச்சிருக்கு! ஆனா அதுக்கும் எங்க ட்ரீட்மெண்ட்க்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல?" என்றவன் "அவருக்கு கொடுத்த அன்டிபயாட்டிக்ஸ் எஸ்பயரி ஆகி இருந்தது!

அதைத் தெரியாமல் அவருக்கு செலுத்தி இருக்கோம்!" என்றவாறு தான் தனிப்பட்ட முறையில் கொண்டுவந்திருந்த கோப்பை அவர்களிடம் நீட்டினான்!

குழப்பத்துடன் அவர் அதை வாங்கியவர், "என்ன டாக்டர் கிருஷ்ணன்! உங்களோட நெக்லீஜென்ஸ்ல ஒரு உயிரே போயிருக்கு? இப்படி பொறுப்பில்லாம பதில் சொல்றீங்க?" என்றவாறு அவர் அதைப் பிரித்தார்.

"எஸ் டாக்டர்! எனக்கும் அதுல வருத்தம்தான்.

ஒரு டாக்டரா ஐ அஷேம்ட் அபவ்ட் தட்.

ஆனா அந்த மெடிசின்ஸ் பிரெஷ் பேக்ல, புது மேன்யுபாக்ச்சரிங்  டேட்டோட; ஒரு போலியான எஸ்பயரி டேட்டோட இருந்தது.

அதைத் தனிப்பட்ட முறைல நாங்க ஆதண்டிக்கேடட் லேப் ஒண்ணுல கொடுத்து டெஸ்ட் பண்ணி இருக்கோம்!

அதுக்கான ப்ரூஃப் இந்த ஃபைல்ல இருக்கு. அந்த மெடிசின்சோட சாம்பிள் இதுல இருக்கு! அந்த லாட்ல வந்த எல்லா மெடிஸின்ஸும் எங்க கிட்ட அப்படியே ஸ்டாக்கா இருக்கு!

இந்த மெடிசின்சை எங்களுக்கு சப்ளை பண்ணது ஒரு ப்ராப்பர் லைஸன்ஸ்ட் ஏஜென்சி! அனுவிந்த் ஃபார்மாஸ் ப்ரைவேட் லிமிடெட் அப்படிங்கற கவர்மண்ட் அப்ரூவ்ட் கம்பெனிதான் அதை மேன்யுபாக்ச்சர் பண்ணி இருகாங்க!

நம்பாம நாங்க என்ன பண்ணுவோம்? அந்த மெடிசினை யூஸ் பண்ணோம்! அது ஆபத்துல போய் முடிஞ்சது!

இதுல என்னோட தப்பு எங்க இருக்குனு சொல்லுங்க" என அவன் நிமிர்வுடன் கேள்வி கேட்க வாய் அடைத்து போயினர் விசாரணை குழுவின் உறுப்பினர்களாக இருந்த மருத்துவ வல்லுநர்கள் மூன்று பேரும்.

மேலும் இரண்டு மருத்துவமனைகளின் பெயரைக் குறிப்பிட்டவன், "அங்க நடந்த டெத்சுக்கும் இந்த லாட்ல வந்த மெடிசின்ஸ்தான் காரணம்!

அதுக்கும் ப்ரூஃப் இந்த ஃபைல்ல இருக்கு!

இனிமேல் நீங்கதான் டிசைட் பண்ணனும்" என கண்ணன் தெளிவாகக் கூற, "ஓகே டாக்டர்! நீங்க இப்ப போகலாம்! சூன் எங்க அறிக்கை வரும்" என்று அதில் ஒருவர் சொல்ல, நன்றி சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான் கண்ணன்.

வெளியில், கலவரம் நிறைந்த முகத்துடன் அவனுக்காகக் காத்திருந்த ராதா அவனைப் பார்த்ததும், "கண்ணன்!" என்றவாறு எழுந்துவந்து அவனது கையை பற்றிக்கொள்ள, அவளது கையில் பிசுபிசுத்த வியர்வை அவள் மனதில் குடியிருக்கும் பயத்தின் அளவை அவனுக்குச் சொல்லாமல் சொல்லியது.

சுற்றுப்புறம் உணர்ந்தாலும் அவளது கையை உதற மனமின்றி அப்படியே வெளியில் வந்தவன், "வரும்போது எப்படி ராதா வந்த?" என்று கேட்டான் கண்ணன்.

"நான் இருக்கற நிலைமைல என்னால ட்ரைவ் பண்ணமுடில கண்ணன்!

கால் டாக்சிலதான் வந்தேன்!

என்னை ஆத்துல ட்ராப் பண்ணிடுங்கோ!" என்றாள் ராதா படபடப்புடன்!

உள்ளே நடந்த விசாரணை பற்றி அவளும் கேட்கவில்லை.

அவனும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை!

பிடித்த கரத்தை விடாமல் வாகனம் நிறுத்தும் பகுதிக்கு வந்தவன் வாகனத்தை உயிர்ப்பிக்க, அவள் வந்து அருகில் உட்கார்ந்தாள்.

அவளுடைய இல்லம் நோக்கி அந்த வாகனம் பயணப்பட்டது.

***

சில தினங்களிலேயே, சேஷாத்ரி தன் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி மேலிடத்தில் அழுத்தம் கொடுத்ததால், அவர்கள் பக்கம் இருந்த நியாயமும் துணை புரிய அந்த நோயாளி இறந்ததில் கண்ணனோ அவர்களுடைய மருத்துவமனையோ எந்த விதத்திலும் காரணம் இல்லை என மேற்கொண்டு அவன் மருத்துவராகச் சேவை செய்வதில் எந்த சிக்கலும் இல்லாத வண்ணம் அவனை விடுவித்தனர்.

கண்ணன் குடும்பத்திலும் சரி சேஷாத்திரி குடும்பத்திலும் சரி நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு எல்லாருமே நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டனர்.

சம்பவம் நடந்த தினம் மருத்துவமனை சென்று அங்கே இருந்த உள்நோயாளிகளை சந்தித்து அவர்களுடைய பயத்தைப் போக்கி, நிலைமையைச் சற்று சரிசெய்துவிட்டு சேஷாத்ரிக்கு நம்பிக்கையும் தைரியமும் கொடுத்துவிட்டு வந்தவன்தான் அதன் பின் அங்கே செல்லவே இல்லை கண்ணன்.

விசாரணைக்குப் பின் சில நாட்கள் தேத்துறை சென்று அங்கே இருந்துவிட்டு வந்தவன் அந்த நல்ல செய்தியைச் சொல்ல சேஷாத்ரியை தேடி அங்கே வந்தான்.

அவனை அங்கே கண்டதும் எழுந்துவந்து அவனை ஆற தழுவிக்கொண்டவர், "ரொம்ப சந்தோஷம் டாக்டர் ஆனந்த கிருஷ்ணன்!" என்றார் மகிழ்ச்சி பொங்க.

'சீக்ரமாவே பெரியவரை பார்த்து முஹூர்த்தத்துக்கு நாள் பார்க்க சொல்லணும்!

பெத்த பொண்ணை இவன் கைல ஒப்படைக்கறதுக்கு முன்னடி இந்த ஹாஸ்பிடல்ல இவன் கைல ஒப்படைக்கணும்!

அப்பத்தான் எனக்கு நிம்மதி' என மனதில் எண்ணியவர், "நான் ஒரு பிள்ளையை பெத்திருந்தாகூட அவன் இப்படி செஞ்சிருப்பான்னு சொல்ல முடியாது!

நீ அதைவிட ஒரு படி மேல போயிட்ட!

நீ ரொம்ப நன்னா இருப்படா கண்ணா!" என்றார் அவர் மனநிறைவுடன்.

"அப்படிலாம் ஒண்ணும் இல்ல குரு! ரொம்ப புகழாதீங்கோ" என்றான் அவன் அடக்கமாக.

"உனக்கு தெரியாதுடா; நான் நிஜமாத்தான் சொல்றேன்" என்றவர், "மாமிதான் ரொம்பவே சந்தோஷமா இருக்கா! நீ ஆத்துக்கு போன உடனே உனக்கு ஸ்பெஷலா ஏதாவது கொடுத்து அனுப்புவா பாரு!" என உற்சாகமாகச் சொன்னார் அவர்.

"சரி குரு! நான் கிளம்பறேன்!" என அவன் விடைபெற, "அஸ் யூஷுவல் நாளைக்கு ட்யூட்டிக்கு வந்துடுடா!" என்றார் அவர் உரிமையுடன்.

"நிச்சயமா குரு" என்று புன்னகைத்தவாறு அங்கிருந்து கிளம்பினான் கண்ணன்.

நேராக அவன், அவன் குடி இருக்கும் 'பிளாட்'டுக்கு வர, கதவு திறந்தே இருந்தது.

யோசனையில் நெற்றி சுருங்க உள்ளே நுழைந்தவன் அங்கே ராதாவை காணவும், "உன்ன இங்க வரவேண்டாம்னு சொல்லி இருக்கேன் இல்ல!

ஏன் வந்த?" என கண்டனமாகக் கேட்க,

'அட ராமா! வேதாளம் மறுபடியும் முருங்கை மரம் ஏறிடுத்தே!' என மானசீகமாகத் தலையில் கை வைத்தவள், "நீங்க என்னை இங்க வராதன்னு சொல்றீங்கோ!

அம்மா என்னடானா, 'டீ ராதா நல்ல சமாச்சாரம் வந்திருக்கேன்னு திரட்டிப்பால் பண்ணேன்.

அது கண்ணனுக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்!

மொதல்ல இதை போய் அவன்கிட்ட குடுத்துட்டு வா'ன்னு சொல்றா!

நான் யார் சொல்றதை கேக்கறது?" என அவள் பாட்டாய் பாட, அதில் சிரிப்பு வந்தது அவனுக்கு.

"உங்கம்மா அப்பாவி! உன்னை மாதிரி வில்லியா என்ன" அவன் கிண்டல் தொனிக்கக் கேட்கவும், "பாவி கண்ணா! நானா வில்லி! நான் உங்களோட ஹீரோயினாக்கும்!" என சிரித்துக்கொண்டே சொன்னவள், "எப்பவுமே என் மேல உங்களுக்கு காதல் வராதா?" எனப் பாவமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அவனிடம் கேட்டாள் ராதா.

அவள் நேராக அப்படிக் கேட்கவும், அவளுடைய கண்களின் ஆழத்திலும் முகத்தின் சிவப்பிலும் தன்னை மறந்து அவன் ஏதோ சொல்ல வர அவளுடைய கைப்பேசி இசைத்தது.

அதில் இருவருக்குமே எரிச்சல் மூள, "சொல்லு அனு! இந்த நேரத்துல போன் பண்ணி இருக்க! எதாவது முக்கியமான விஷயமா" என்று கேட்டாள் ராதா!

"ராதா! அணுவிந்த் பார்மா கம்பெனில நானும் உன்னோட அத்திம்பேரும்தான் முக்கியமான ஷேர் ஹோல்டர்ஸ்!'

அந்த கம்பெனி ஏதோ ஸ்கேம்ல மாட்டியிருக்காம்!

எல்லா டீவீலயும் வந்துண்டு இருக்கு!

எனக்கு அதை பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாதுடி!

உங்க அத்திம்பேர் சொன்னாரேன்னு எங்கெங்கேயோ கையெழுத்து போட்டுத் தொலைச்சுட்டேன்!

எனக்கு பயமா இருக்குடி ராதா!

அப்பா கிட்ட சொல்லி நீதான் எப்படியாவது எங்க ரெண்டுபேரையும் காப்பாத்தணும்" என்றாள் அவளுடைய தமக்கையும் அரவிந்தனின் மனைவியுமான அனுபமா!

உறைந்து போய் நின்றாள் ராதா!

அங்கே குடிகொண்டிருந்த அமைதியில் எதிர்முனையில் பேசிய அனைத்தும் தெளிவாகச் செவிகளைத் தீண்ட அதிர்ந்துபோனான் கண்ணன்!

அதே நேரம் கலிபோர்னியாவின் ஒரு உயர்ரக 'பார்'ரில் உட்கார்ந்துகொண்டு பதட்டத்துடனும் பயத்துடனும் அபிமன்யுவிடம் படபடத்துக்கொண்டிருந்தான் அரவிந்தன்.

"நீ சொன்னதை நம்பித்தானே நீ சொன்ன இடத்துல எல்லாம் கையெழுத்து போட்டோம்!

இப்ப இப்படி எங்களை சிக்க வெச்சுட்டியே!" என அபிமன்யுவைக் குற்றம்சாட்டினான் அவன்.

"இட்ஸ் அன் ஆக்சிடென்ட்!

நானே எதிர்பார்க்காம நடந்தது.

என்ன பண்ண சொல்ற" என வெகு இயல்பாகக் கேட்டவன், 

"இண்டியால எல்லாம் மெடிசின்ஸ டாக்டர் ப்ரிஸ்கிரைப் பண்ணனும்னு அவசியமே இல்ல!

எதாவது ஒரு மெடிக்கல் ஸ்டோர்ல போய் எனக்கு இப்படி ஒரு ப்ராப்ளம் இருக்குன்னு சொன்னா உடனே மெடிசினை கொடுத்துடுவாங்க!

இப்படி பொறுப்பில்லாம பெரியவங்கதான் மெடிசின் எடுத்துக்கறாங்கன்னு பார்த்தால் சின்ன குழந்தைகளுக்கும் இப்படி வாங்கி கொடுக்கறாங்க.

எக்ஸ்பயரி டேட் பத்தி யார் கவலை படறாங்க!

ரெண்டு ரெண்டு டேப்லெட்டா வாங்கி போடும்போது அதோட பேரே முழுசா தெரியாது; இதுல எக்ஸ்பயரி டேட்டை பார்க்க முடியும்.

கண்மூடித்தனமாக நம்பிக்கையின் பேர்ல மெடிக்கல் ஷாப்ல கொடுக்கற மருந்தை வாங்கிட்டு போய் அப்படியே சாப்பிட்டு வைப்பாங்க!

என்ன; இப்பல்லாம் நம்ம மக்கள் கொஞ்சம் உஷாரா இருக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க!

சிலபேர் நியூ ஸ்டாக் கேக்கறாங்க!

ஓல்ட் ஸ்டாக் மெடிஸின்ஸ் அப்படியே நின்னு போய் எக்ஸ்பயரி மெடிசினோட ஸ்டாக் அதிகமாகுது.

அதைத்தான் ரீசைக்கில் பண்ணி புது ஸ்டாக்கோட கலந்து அனுப்பறோம்.

என்னோட ஏ அண்ட் பீ ஃபார்மால தயாராகி இப்படி மீந்துபோன மருந்துகளை ரீசைக்கில் பண்றதுக்காக ஆரம்பிச்ச கம்பெனிதான் உன்னோடது!" என அவன் சர்வ சாதாரணமாகச் சொல்ல மிரண்டு போனான் அரவிந்தன்.

"ஐயோ! என்ன சொல்ற அபி! இதுல எவ்வளவு உயிர் போகும்?" என அவன் உள்ளே போன குரலில் கேட்க,

"ப்ச்... உயிரெல்லாம் அப்படி ஒண்ணும் பட்டுனு போகாது!

என்ன வியாதி கொஞ்சம் லேட்டா குணமாகும்; இல்லன்னா அப்படியே இருக்கும்!

அதனால நமக்கு என்ன நஷ்டம்! ஒரு விதத்துல லாபம்தான்!

ஏன்னா இன்னும் அதிக டோஸேஜ் எடுப்பாங்க!" என்றான் அவன் அலட்சியமாக.

"என்ன அபி இப்படி சொல்ற; இப்ப மூணு பேர் செத்து போயிருக்காங்களே! அதுக்கு என்ன சொல்ற?" என அவன் கவலையுடன் கேட்க, "அது ரேர் கேஸ்! இதுக்கெல்லாம் கவலை பட்டா நாம சர்வைவ் ஆக முடியாது" என்றான் அர்ஜுன்.

என்னதான் அவன் தனக்கு நண்பனாக இருந்தாலும் நெருக்கமானவனாகத் தன்னை காட்டிக் கொண்டாலும் அவன் தன்னை காட்டிலும் மிக உயரத்தில் இருப்பவன்.

தன் சுய லாபத்திற்காக எந்த எல்லை வரையிலும் செல்பவன் என்பதை அறிந்திருக்கவும் அவனிடம் பேசவே அச்சமாக இருந்தது அரவிந்தனுக்கு.

"இப்ப என்னோட நிலைமை; பாவம் அனுவையும் இதுல மாட்டிவிட்டிருக்கோமே?" எனத் தயக்கத்துடனே கேட்டான் அவன்.

ஒரு இகழ்ச்சியானப் புன்னகையுடன், "நான் நினைச்சா இப்ப கூட உங்க ரெண்டுபேரையும் இதுல இருந்து காப்பாத்த முடியும்!" என அபிமன்யு வெகு அலட்சியமாகச் சொல்ல, "ப்ளீஸ்! அதை முதல்ல செய்" என்றான் அவன் இறைஞ்சுதலாக.

"என்னை பொறுத்தவரைக்கும் எல்லாத்துக்குமே ஒரு விலை இருக்கு அரவிந்த்!" என அபிமன்யு தன் பேரத்தைத் தொடங்க, "என்ன?" என அதிர்ந்தான் அரவிந்தன்.

"எஸ்! இதுக்கு விலை அனுராதாங்கற பெண்ணும் அனுகிரஹாங்கற ஹாஸ்ப்பிட்டலும்!

எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் இது ரெண்டும் எனக்கு சொந்தமாகணும்” என அவன் தீவிரமாகச் சொல்ல, "ஐயோ! இதைப் பத்தி என்னோட மாமனார்கிட்ட பேச கூட என்னால முடியாது!

கண்ணாலேயே எரிச்சிடுவார் அந்த மனுஷன்" என அலறினான் அரவிந்தன்!

“அதைப் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்ல; உன் மாமனாரை எப்படியாவது கன்வின்ஸ் பண்ணி இதுக்கு சம்மதிக்க வெக்க வேண்டியது உன்னோட தலைவலி!

இல்லனா இண்டியால இருக்கற எதாவது ஒரு ஜெயில்ல நீயும் உன் பொண்டாட்டியும் களி தின்ன வேண்டியதுதான்" என முடித்தான் அபிமன்யு.

செய்வதறியாமல் அரண்டுபோய் உட்கார்ந்திருந்தான் அரவிந்தன்.

 

 


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
07/02/2020 9:19 am  

காதல்-10

அடுத்த இரண்டாவது நாளே தன் மூன்று வயது மகனுடன் சேஷாத்ரியின் இல்லத்தில் தரை இறங்கியிருந்தாள் அவருடைய சீமந்த புத்திரி அனுபமா.

அபிமன்யுவின் திட்டப்படி 'அணுவிந்த் பார்மா'வின் உற்பத்தி பிரிவில் வேலை செய்யும் இரண்டு பேர் தாங்கள்தான் அந்த காலாவதியான மருந்துகளை புதிய மருந்துகளுடன் கலந்து விற்பனைக்கு அனுப்பியதாக ஒப்புக்கொள்ள, அவர்கள் பிரச்சனை தற்காலிகமாக முடிவுக்கு வந்திருந்தது.

ஆனால் அவனுடைய நிபந்தனை அப்படியே இருந்தது.

அரவிந்துக்கு அவன் சொல்வதைச் செய்துமுடிப்பதைத் தவிர வேறு வாய்ப்பே வழங்கப்படவில்லை.

மாமனாரை அந்த திட்டத்துக்குச் சம்மதிக்க வைக்கும் பொருட்டு மனைவியை நேரில் அனுப்பியிருந்தான் அவன்.

அனுபமா ராதாவிடம் தொலைப்பேசியில் சொல்லியிருந்த தகவல்கள் மட்டும் கண்ணனுக்கும் சேஷாத்ரி மற்றும் கீதாவுக்கும் தெரிந்துதான் இருந்தது.

அதற்குப் பின் அபிமன்யுதான் இருக்கக்கூடும் என்கிற புரிதல் கண்ணனுக்கு இருக்கவே சேஷாத்ரியை முன்னமே எச்சரித்து வைத்திருந்தான் கண்ணன்.

என்னதான் அவர்கள் போவது தவறான வழியில் என்றாலும் மகளை நினைத்து வேதனையாக இருந்தது சேஷாத்ரிக்கும் கீதாவுக்கும்.

அதற்குள் அந்த பிரச்சனை பிசுபிசுத்துப் போகவும் கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைந்தனர் அனைவரும்.

திருமணம் முடிந்து அவள் அமெரிக்கா சென்ற பிறகு இரண்டு வருடத்துக்கு ஒருமுறைதான் இங்கே வருவது வழக்கம்.

வந்தால் ஒரு மாதம் புக்ககத்திலும் ஒரு மாதம் பிறந்த அகத்திலும் என அட்டவணை போட்டு இருந்துவிட்டுப் போவாள்.

ஆனால் வித்தியாசமாக முன்னறிவிப்பு ஏதும் இன்றி மகள் வந்திருக்கவும் ஏதோ சரியில்லை என்பது புரிந்தது சேஷாத்ரிக்கு.

கீதாவால் கூட அதை இயல்பான வருகைதான் என ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு பேரனை நேரில் பார்த்த மகிழ்ச்சி கூட பின்னுக்குச் சென்றுவிட்டது.

இருந்தாலும் மகள் மேல் கொண்ட பாசத்தால் கீதா மட்டும் அவளிடம் சுமுகமாகக் காட்டிக்கொண்டார்.

ஆனால் ஏற்கனவே சேஷாத்ரியுடைய மறுப்பை மீறி தன் பிடிவாதத்தில் அரவிந்தனை மணந்ததிலிருந்தே அப்பா மகள் உறவில் சிறு விரிசல் ஏற்பட்டிருந்தது.

அதுவும் அவள் பிரசவத்திற்குக் கூட பிறந்த வீட்டிற்கு வராமல் போக அந்த விரிசல் அதிகமாகிப் போனது.

ஏதோ கீதா நடுவில் இருக்கவே அந்த உறவு அறுந்து போகாமல் கொஞ்சம் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க, அவர்களது இந்த செயலால் அவர் கோபத்தின் எல்லையிலிருந்தார்.

மகளைக் கொஞ்சம் கூட பொருட்படுத்தவே இல்லை.

'வந்தியா வா; போறியா போ!' என்ற ரீதியில் அவளைக் கண்டும் காணாமல் இருந்தார் அவர்.

அவளுக்கு எதிரில் பேரனைக்கூடக் கொஞ்சவில்லை. அவ்வளவு வீம்பாக இருந்தார்.

அவரது அந்த பாராமுகம் அனுவுக்கு பயத்தைக் கொடுக்க அபிமன்யுவின் நிபந்தனைகளைப் பற்றி அவரிடம் பேச நா எழ வில்லை அவளுக்கு.

ராதா மட்டுமே தமக்கையின் மேல் இருக்கும் பாசத்தால் இயல்பாகவே இருந்தாள்.

இப்படியே இரண்டு நாட்கள் செல்ல, அதுவரைக் கூட பொறுக்க முடியவில்லை அரவிந்தனால்.

அவளுடைய மனநிலையை உணராமல் அவளை சேஷாத்ரியுடன் பேச சொல்லி அவன் நிர்ப்பந்திக்க, சண்டை வந்துவிட்டது இருவருக்கும்.

மகனை உறங்க வைத்துவிட்டு வரவேற்பறையில் அமர்ந்து அவள் அம்மா கீதாவுடனும் ராதாவுடனும் பொதுவாகப் பேசிக்கொண்டிருக்க, மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்பினார் சேஷாத்ரி.

"கீதா!" என அழைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தவர் அங்கே அனுவை பார்த்துவிட்டு, அப்படி ஒருத்தி அங்கே இருப்பதையே உணராதவர் போன்று, "கீதா! ரொம்ப பசிக்கர்து! நான் ரெப்பிரேஷ் ஆயிட்டு வரேன்; வந்து சாாாாாதம் போடு' என்று சொல்லிவிட்டு தன் அறை நோக்கிச் சென்றுவிட்டார்.

ஏற்கனவே மன அழுத்தத்திலிருந்தவள் தந்தையின் இந்த உதாசீனத்தால் என்ன பேசுகிறோம் என்பதையே எண்ணாமல், கீதாவிடம், "அப்பாவுக்கு பிடிக்கலேன்னு தெரிஞ்சும் நான் பிடிவாதம் பிடிச்சு அவரை கல்யாணம் பண்ணிண்டது தப்புதான். இல்லனு சொல்லல.

ஏதோ வயசு கோளாறு; புத்தி கெட்டுப்போய் லவ் பண்ணிட்டேன்!

தாட் பூட்ன்னு குதிக்காம நிதானமா எடுத்து சொல்லியிருந்தா கேட்டிருப்பேனோ என்னவோ!

அதை விட்டுட்டு நீங்களே முன்னாடி நின்னு அந்த கல்யாணத்தை பண்ணி வெச்சிட்டு என்னவோ நான் ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிண்ட மாதிரி இவ்வளவு நாளா என்னை பழிவாங்கிண்டு இருக்கீங்கோ” பேசிக்கொண்டே போனாள் அணு.

அதிர்ந்துபோனார் கீதா!

"ஏண்டி இப்படி நாக்குல நரம்பே இல்லாம பேசற!

நீ பிடிவாதம் பிடிச்சதாலத்தான அப்பாவ கன்வின்ஸ் பண்ணி உன் கல்யாணத்தை நடத்தினோம்.

சீர் செனத்தி; நகை நட்டு எதுலையாவது குறை வெச்சோமா?

உன் பிள்ளை பிறந்த அப்பவும் உங்கப்பாவோட சண்டை போட்டுண்டு அங்க வந்து பத்தியம் பண்ணி போட்டேண்டி!

என்னைப் பார்த்து இந்த கேள்வி கேக்கற" என கீதா பொரிய, "ம்மா... சொல்லி காமிக்காத!' என்று சொல்லி அழுகையில் தேம்பியவள், "அறிவு கெட்டுப்போய் அந்த மனுஷனை லவ் பண்ணது முதல் தப்பு; அவரை கல்யாணம் பண்ணிண்டது ரெண்டாவது தப்பு; அவர் சொன்னாரேன்னு கண்ட இடத்துல கையெழுத்து போட்டது மூணாவது தப்பு; இப்ப அவர் சொல்றாரேன்னு இங்க வந்து உக்காந்துண்டு ராதா வாழ்க்கைல விளையாட நினைக்கறேன் பாரு இது எல்லாத்தையும் விட பெரிய தப்பு" என்று அவள் புலம்ப, "ராதா! நீ போய் அப்பாவுக்கு சாதம் போடு; நான் தோ வரேன்"  என்றார் கீதா ராதாவிடம்.

அவள் அவரை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றுவிட, "ஏய்.. ராதா வாழ்க்கைல விளையாட்றதா? என்னடி உளர்ர" என கீதா அழுத்தமாகக் கேட்கவும் அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தாள் அனுபமா.

அதைக் கேட்டதும் கீதா சிலை போல இறுகிப்போய் உட்கார்ந்திருக்க, "மா.. அப்பா மட்டும் இதுக்கு சம்மதிக்கலன்னா நானும் உன் மாப்பிள்ளையும் ஜெயிலுக்குத்தான் போகணும்.

அப்பறம் வேதாந்த்தோட நிலைமையைக் கொஞ்சம் நினைச்சு பாரு" என்றாள் அவள் அம்மாவின் மனதை கரைக்கும் விதமாக.

"நன்னா போங்கோ! யார் வேண்டாம்கறா! நீங்க ரெண்டுபேரும் புத்தி இல்லாம செஞ்ச காரியத்துக்கு பிணை ராதாவா.

நெவர்; நான் ராதாவையும் விட்டுக் கொடுக்கமாட்டேன்! என் ஹாஸ்பிடலையும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்!

ராதாவையும் ஹாஸ்பிடலையும் கண்ணனுக்குத்தான் கொடுக்கணும் நான் ஏற்கனவே முடிவு பண்ணிட்டேன்!

அவன் கைல ஒப்படைச்சதான் ராதாவுக்கும் நல்லது; என் ஹாஸ்பிடலுக்கும்" என்றார் அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டே அங்கே வந்த சேஷாத்திரி கொஞ்சமும் அலட்டிக்கொள்ளாமல்.

"பாரு; பாரு; அப்பா என்ன சொல்றா..ன்னு" என அவள் அம்மாவைத் துணைக்கு அழைக்க, "அவர் சொல்றதுல என்னடி தப்பு.

உன் வாழ்க்கையை சீரழிச்சுக்கற உரிமை உனக்கு இருக்கு; ஆனா ராதா வாழ்க்கையை சீரழிக்கற உரிமை உனக்கு இல்ல;

அவளுக்கு எது விருப்பமோ; அதுதான் நடக்கும்" என கீதா சொல்ல, "அந்த கண்ணனை தலைக்கு மேல தூக்கி வெச்சுண்டு ஆடறீங்கோ இல்ல; அவனாலதான் எங்களுக்கு இந்த நிலைமை;

ஜெயிலுக்கு போய் அவமான பட்றத விட எதாவது விஷத்தை சாப்டு என் உயிரை விட்டுடுவேன்!" என அவள் கதறி அழவும், "வேண்டாம் கா; நீ உன் உயிரை விட வேண்டாம்.

நான் அந்த அபிமன்யுவை கல்யாணம் பண்ணிக்கறேன்!

அப்பா அந்த ஹாஸ்பிடலை அவன் பேருக்கு மாத்தி குடுப்பா!

அதுக்கு நான் பொறுப்பு.

இப்ப நீ போய் நிம்மதியா தூங்கு" எனக் கொஞ்சம் கூட  சலனமே இல்லாமல் சொல்லிவிட்டு, தன கைப்பேசியைக் குடைந்தவாறு, "அப்பா! சாப்பிட வாங்கோ! இப்ப இதை பத்தி எதுவும் பேச வேண்டாம்!

நாளைக்கு கார்த்தால முடிவு பண்ணிக்கலாம்!" என்று ராதா சொல்ல, அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்துக்கொண்டே சாப்பிடும் அறை நோக்கிச் சென்றார் சேஷாத்ரி.

"என்னடி உளறிண்டு இருக்க" என அதிர்ச்சியாக கீதா கேட்க, "மா! நீ கூட இன்னும் சாப்பிடல! வா நீயும் அப்பாவோட உட்கார்ந்து சாப்பிடு!" என்று சொல்லிவிட்டு ராதா உள்ளே போக எத்தனிக்க, "ராதா! நீ நிஜமா சொன்னியா? இல்ல இப்போதைக்குப் பிரச்சினையை முடிக்க சொன்னியா" என அழுது கட்டிக்கொண்ட தொண்டையுடன் கரகரப்பான குரலில் கேட்டாள் அனு.

அவளுடைய சுயநலத்தை உணர்ந்து  இகழ்ச்சியுடன் சிரித்தவள், "உன் நன்மைக்காகத்தான் சொன்னேன் கா! கவலை படாத! நீ ஜெயிலுக்கு போற அளவுக்கு நாங்க விட மாட்டோம்" என்றாள் ராதா சிறிது குத்தலாக.

தமக்கையின் முகத்தை பார்க்க கூட பிடிக்காமல் அங்கே சுவர் ஓரமாக சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த அவளுடைய அப்பாவின் மடிக்கணினி பையில் போய் நிலைத்தது அவளுடைய பார்வை.

***

முதலில் ராதா சொன்ன வார்த்தைகளை நம்பவே இயலவில்லை அனுபமாவால்.

அவள் ஏதோ வாய் வார்த்தைக்காகத்தான் சொல்கிறாள் என்றே நினைத்தாள் இவள்.

ஆனால் அவள் என்ன சொன்னாளோ, எப்படி அவர்களுடைய அப்பா அம்மாவைச் சம்மதிக்க வைத்தாளோ,  அபிமன்யு அவனுடைய பெற்றோருடன் வந்து அவளைப் பெண் பார்க்கும் வரையும் வந்து நின்றது.

அவள் ராதா சம்மதம் சொன்ன தகவலை அரவிந்த்துக்குச் சொல்ல, உடனே அவன் சென்னை வந்ததுடன் இந்த பெண் பார்க்கும் நிகழ்ச்சியையும் ஏற்பாடு செய்துவிட்டான்.

எளிமையான ஒப்பனையுடன் வெகு இயல்பாக அவர்கள் முன் வந்து நின்றாள் ராதா.

சேஷாத்திரியின் முகம் உணர்ச்சி துடைத்திருக்க வேண்டா வெறுப்பாக அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொண்டிருந்தார் கீதா.

சம்பிரதாய பேச்சு வார்த்தைகளுக்குப் பிறகு நிச்சயதார்த்தத்திற்கு நாள் குறிக்கப்பட, ராதா அரவிந்த்துடைய முகத்தைப் பார்க்கவும் அவள் சொல்ல வருவது புரிந்து, "அபி! ராதா உன் கிட்ட ஏதோ தனியா பேசணுமாம்" என்றான் அவன் மெல்லிய குரலில்.

"ஒய் நாட்; பேசலாமே! நான் நாளைக்கு வந்து அவளை லஞ்சுக்கு அழைச்சிட்டு போறேன்!

தென் பேசலாம்!' என்றான் அபிமன்யு குதூகலத்துடன்.

சேஷாத்ரி ராதாவை நோக்கி ஒரு சூடான பார்வை வீச, "அப்பா சில்!" என உதட்டு அசைவால் சொல்லிவிட்டு கண்களை மூடி திறந்தாள் ராதா. 'ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை' என்பது போல்.

யாருமே அறியா வண்ணம் சில நொடிகளுக்குள் இந்த அப்பா மகள் மௌன உரையாடல் நடந்து முடிந்திருக்க அனைவரும் விடை பெற்றுச் சென்றனர்.

பிரச்சனை தீர்ந்தது என்கிற ரீதியில் அரவிந்த் அனுவை அழைத்துக்கொண்டு அவனுடைய வீட்டிற்குச் சென்றுவிட, கைப்பேசியில் எதையோ 'டைப்' செய்துகொண்டே தன் அறை நோக்கிப் போனாள்  ராதா.

"ஏன்னா! இதெல்லாம் சரியா வருமா; எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்குன்னா" என கீதா நடுக்கத்துடன் கேட்க, "இதுக்கு நான் என்ன பதில் சென்றது.

இப்பல்லாம் நம்மாத்துல சின்னவா பிடிவாதம்தானே ஜெயிக்கறது!

ஒண்ணுமே பண்றதுக்கில்ல" என அலுத்துக்கொண்டே தன் வேலையைக் கவனிக்கக் கிளம்பினார் சேஷாத்ரி.

***

 

அடுத்த நாள் மதியம் ராதாவை அழைத்துச்செல்ல அவர்கள் வீட்டிற்கே வந்திருந்தான் அபிமன்யு.

அவள் கிளம்பி தயாராகக் காத்திருக்க, "யூ ஆர் லூக்கிங் ஆஸம் இன் திஸ் டிரஸ்.

உன்னோட இந்த கூல் லுக்தான் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டே ஆகணும்னு எனக்கு ஒரு கிரேஸ் வரக் காரணம்" என்றான் அவன் எந்தவிதமான அதிகப்படியான வழிசலும் இல்லாமல்.

அவள் ஒரு மென் புன்னகையை மட்டும் பதிலாகக் கொடுக்க, "நாம கிளம்பலாம் இல்ல" என அவன் கேட்கவும், "யா; ஷ்யூர்" என்றவள் அவனுடன் வந்து அவனுடைய 'காரி'ல் ஏறினாள்.

அந்த வாகனம் கடற்கரைச் சாலையில் அமைந்திருக்கும் ஒரு ஒரு புகழ் பெற்ற  ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் போய் நின்றது.

உள்ளே சென்றதும் ஏற்கனவே பதிவு செய்திருந்த இருக்கையில் போய் உட்கார்ந்து, பின்  அவளுடைய விருப்பத்தைக் கேட்டு உணவை 'ஆர்டர்' செய்தவன், "என்னவோ பேசணும்னு சொன்னியே;

உன்னோட கண்டிஷன்ஸ் எதாவது இருக்கா?

இப்ப சொல்லு" எனக் கேட்டான் அபிமன்யு நேரடியாக.

"எஸ்! அஃப்கோர்ஸ்" என்றவள், "நான் ஒரு கம்பல்ஷன்காகத்தான் இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சிருக்கேன்.

அதை பத்தி உங்களுக்கு எந்த கவலையும் இல்லன்னு எனக்கு தெரியும்" என அவள் தொடங்க அவன் ஏதோ சொல்ல வரவும், "இட்ஸ் ஓகே! எப்படியும் அப்பா யாராவது ஒருத்தனை பார்த்து; இவன்தான் மாப்பிள்ளைன்னு சொல்லப்போறார்; நான் அதுக்கு ஒத்துக்கத்தான் போறேன்!

அது நீங்களா இருக்கறதுல எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல.

ஆனா இன்னும் ஃப்யூ மந்த்ஸ்ல என்னோட தீசிஸ் சப்மிட் பண்ணிடுவேன்!

அது வரைக்கும் என்னால எந்த கமிட்மெண்டும் எடுக்க முடியாது!

நீங்க அதை புரிஞ்சிக்கணும்!

நான் தீசிஸ் சப்மிட் பண்ண பிறகு கல்யாணத்துக்கு நாள் பார்த்தால் நான் ரொம்ப சந்தோஷ படுவேன்" என்றாள் அவள் தெளிவாக.

 

'இவ அந்த கண்ணனை லவ் பண்றான்னு அந்த அரவிந்த் பில்ட் அப் கொடுத்தான்; என்னடான்னா இப்ப இப்படி பேசறாளே' என அவன் அவளைக் குழப்பத்துடன் பார்க்க, "இன் பிட்வீன் நானும் என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தியும் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்காக ஒரு த்ரீ மந்தஸ் எங்கயாவது வேலைக்கு போகலாம்னு இருக்கோம்!

அதுக்கும் நீங்க குறுக்க நிக்க கூடாது!

தட்ஸ் ஆல்; இதுதான் என் கண்டிஷன்ஸ்" என முடித்தாள் அவள்.

அவளை ஆழமாகப் பார்த்துக்கொண்டே, "ஐம் ஃபேர் வித் யுவர் கண்டிஷன்ஸ்.

இதுக்கு பின்னால ஹிட்டன் ப்ளான்ஸ் எதுவும் இருக்காதுன்னு நம்பறேன்" என அவன் சொல்ல, அவனைக் கிண்டலான ஒரு பார்வை பார்த்தவள், "ப்ச்... ஆனா என்னால ப்ரூவ் பண்ண முடியாதில்ல" என அவள் கேட்க, சிரித்துக்கொண்டே, "அஃப்கோர்ஸ்! யூ கேன்" என்றான் அவன்.

"வாட் டூ யூ மீன் பை திஸ்" என்ற சீற்றமான அவளுடைய கேள்விக்கு, "ஹேய்! கூல் பேபி!" என்றவன், "அந்த த்ரீ மந்த்ஸ் நீ என்னோட கம்பனிலயே ஒர்க் பண்ணு; சிம்பிள்" என்றான் அவன் இலகுவாக.

"ஆங்.. மறந்துட்டேன்! இந்த கல்யாணம் முடியற வரைக்கும் எங்க ஹாஸ்பிடல்ல எந்த ச்சேஞ்ஜசும் நடக்க கூடாது.

அதாவது அது வரைக்கும் அது எங்க ஹாஸ்ப்பிடலாத்தான் இருக்கும்.

இந்த கண்டிஷன் என் அப்பாவுக்காக!

மத்தபடி உங்க கம்பெனில வேலை செய்யறதுல எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல" என்றாள் அவள் நிமிர்வுடன்.

அவளது பதிலில் புன்னகைத்தவன், "அது இப்ப உங்க ஹாஸ்ப்பிடலா இருக்கு; கல்யாணத்துக்கு பிறகு நம்ம ஹாஸ்ப்பிடலா இருக்கும்;

என்ன பேர் மட்டும் மாறி இருக்கும் அவ்வளவுதான்" என்றான் சர்வ சாதாரணமாக.

கோபத்தின் உச்சத்தில் முகத்தில் பரவும் சூட்டை மறைக்க முயன்று, சூடான 'சூப்'பை சாப்பிட்டு அதைச் சமன் செய்தாள் அவள்.

அதே நேரம் மருத்துவமனைக்குக் கூட செல்ல மனமில்லாமல் அவன் இல்லத்து வரவேற்பறை 'சோஃபா'வில் தன் கையை நெற்றிக்குக் குறுக்காக இட்டு படுத்திருந்தான் கண்ணன்.

பள்ளி சீருடையான 'சல்வார்' அணிந்து இரட்டைச் சடை பின்னலிட்டு, முகத்தைச் சுருக்கி, "கண்ணன் ப்ளீஸ்! ஸ்கூல் பஸ்ஸை மிஸ் பண்ணிட்டேன்!

அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சா திட்டுவா!

என்னை ஸ்கூல்ல ட்ராப் பண்றீங்களா" என்று கேட்டுக்கொண்டே அவன் மனக்கண்ணில் காட்சி அளித்தாள் ராதா.

எந்த ஒரு பொருளும் கேட்பாரில்லாமல் நம் கண்பார்வையில் இருக்கும்போது அது சிறிய பொருளாக இருந்தாலும் சரி. எவ்வளவு விலை மதிப்பு வாய்த்த பொக்கிஷமாக இருந்தாலும் சரி  அதன் மதிப்பு நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால் அதை மற்றவர் உரிமை கோரும் போது அதன் மேல் ஒரு பற்று ஏற்படும்.

அதை விட்டுக்கொடுக்க நம் மனம் இடம் கொடுக்காது.

அந்த மனநிலையிலிருந்தான் கண்ணன்.

ராதாவை எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் அவனால் விட்டுக்கொடுக்க முடியாது.

அப்படிச் செய்தால் அது அவனுடைய குருவின் மன நிம்மதிக்காக மட்டுமே இருக்கும்.

ஆனால் அவனுடைய நிம்மதியும் ஆனந்தமும் ராதாவிடம் மட்டுமே இருப்பதை உணர்ந்த அவன் ராதாவின் ஆனந்த கிருஷ்ணனாக முற்றிலுமாக மாறிக்கொண்டிருந்தான்.


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
12/02/2020 4:18 pm  

காதல்-11

கண்ணன் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்திருந்த சமயம்...

"அது என்ன மூணு நாளா அன்ன ஆகாரம் இல்லாம கிடந்து விசனபட்டுண்டு இருக்கறது?

டாக்டர் படிப்பு படிக்க முடியலைன்னா நம்ம வசதிக்கு தகுந்த மாதிரி வேற எதாவது படிப்பை படிக்கறதுதானே!

உனக்கு கீழ ரெண்டு பெண்  குழந்தைகள் இருக்காளோல்லியோ. நான் அவாளை பத்தி கவலை படுவேனா; இல்ல உன்னை பத்தி கவலை படுவேனா?

கழனில பூச்சி மருந்து தெளிக்க ஆளை வர சொல்லியிருக்கேன்; அங்க போய் ஒரு பார்வை பார்த்துட்டு வந்துடறேன்.

போ; போய் தீர்த்தாமாடிட்டு (நீராடிவிட்டு) கோவிலுக்கு போய் சன்னதியைத் திறந்து வை!

கொஞ்ச நேரத்துல மடப்பள்ளி வேலையை முடிச்சிட்டு சித்தியா வந்து திருமஞ்சனம் பன்றேன்னு சொல்லியிருக்கான்.

பெருமாள் சேவிக்க மெட்ராஸ்ல இருந்து சேஷுவும் அவரோட ஆம்படையாளும் வரப்போறா!

மத்தது இல்லேன்னா கூட நமக்கு இருக்கவே இருக்கு சன்னதி கைங்கர்யம்.

ஜான் கல்லை கழுவினா முழம் சாதம்னு சொல்லுவா!

இதுதான் நம்மக்கு விதிச்சது.

இதுதான் நமக்கு நிரந்தரம்! புரிஞ்சிக்கோ!"

அரசு மருத்துவக்கல்லூரியில் மருத்துவ படிப்புக்கான வாய்ப்பு மிகக்குறைந்த மதிப்பெண் வித்தியாசத்தில் கை நழுவிப் போயிருக்கத் தனியார் கல்லூரியில் சேர்த்துப் படிக்க வைக்கும் அளவிற்கு குடும்ப பொருளாதாரம் இடம் கொடுக்காமல் போகவும் ஏமாற்றத்தில் மனதிற்குள்ளேயே மறுகிக்கொண்டிருந்த கண்ணனைத் தேற்றும் வழி தெரியாமல் அவனை கடிந்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சென்றார் ராகவன்.

அந்த இரண்டு கட்டு வீட்டின் ரேழி எனப்படும் பகுதியில்  இருக்கும் திண்ணையில் தளர்ந்துபோய் படுத்திருந்தவன் அவரை எதிர்த்து கேள்வி கேட்டு பழக்கமில்லாத்தால், 'ஏன் பா! நம்மள மாதிரி இருக்கறவா டாக்டருக்கு படிக்க கூடாதா? என்னை விடக் கம்மியா மார்க் வாங்கினவாளுக்கெல்லாம் மெடிக்கல் சீட் கிடைச்சிருக்கு; நான் என்ன பாவம் பண்ணேன்; நன்னாத்தானே ஸ்ரத்தையா படிச்சேன்; இப்படி பேசறீங்களே!’ என மனதிற்குள்ளேயே கேள்விகேட்டுக்கொண்டு, அப்பாவின் சொல்லைத் தட்ட இயலாமல் எழுத்து குளிக்கச் சென்றான் கண்ணன்.

அவனைப் பொறுத்தவரை நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து தான் ஒரு மருத்துவனாக ஆக வேண்டும் என்பது அவனது லட்சியம்.

வெறும் லட்சியம் என்பதையும் தாண்டி அது அவனது கனவு, பேச்சு, மூச்சு, உயிர் என அனைத்துமாக இருந்தது.

அவர்கள் கிராமத்தில் இருக்கும் அரசுப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்புவரை மட்டுமே இருக்க, அங்கிருந்து பல கிலோமீட்டர் கடந்து வந்தவாசியில் போய் பன்னிரண்டாம் வகுப்பை முடித்திருந்தான் அவன்.

பள்ளிப்படிப்பையும் தாண்டி வாய்ப்பு கிடைக்கும்பொழுதெல்லாம் மருத்துவம் சார்ந்த புத்தகங்களை நூலகத்திலிருந்து கொண்டுவந்து படிப்பான் அவன்.

ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு நொடியும் தன்னை ஒரு மருத்துவனாகவே கற்பனை செய்துக்கொண்டிருகவனுக்கு திடீரென்று அது தனக்குக் கிட்டவே கிட்டாது என்கிற நிலை வந்துவிட அதைக் கொஞ்சமும் ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை அந்த சிறு பிள்ளையால்.

அவன் சிந்தை முழுதும் அந்த பாதிப்பே நிரம்பியிருக்க வீட்டின் பின்கட்டிலிருந்த குளியலறையில் குளித்துவிட்டு வெளியில் வந்தான் அவன்.

அப்பொழுதென்று பார்த்து, பாதி உபாயோகப்படுத்திவிட்டு வைத்திருந்த வெள்ளை நிற துணிகளை வெளுக்கப் பயன்படும் 'க்ளோரின் பிளீச்' அவனது கண்களில் பட, மூளை மரத்துப்போன நிலையிலிருந்தவன் வேறு எதையுமே கொஞ்சமும் சிந்திக்காமல், அதை அப்படியே ஒரே மிடறில் குடித்துவிட்டு அந்த 'பாட்டில்'லை வீசி எறிந்தான்.

அவனுடைய அப்பா சொன்ன வார்த்தைகள் அவன் மனதில் எதிரொலிக்கவே, நாவும் தொண்டையும் எரியத்தொடங்கியதைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல், ஒரு வைராக்கியம் தலை தூக்கக் கொடியில் உலர்ந்துகொண்டிருந்த நான்கு முழம் வேட்டியை இடையில் அணிந்துகொண்டு, ஒரு துண்டை அதன்மேல் கட்டிக்கொண்டு, அவனுக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கும் நியமங்களை முடித்துக்கொண்டு நேராக அவர்கள் பரம்பரையாக கைங்கரியம் செய்துவரும் கரியமாணிக்க வரதர் சன்னிதி நோக்கிப் போனான் அவன்.

அந்த சிறு கிராமத்திலிருக்கும் சிறிய பழமையான கோவில் அது.

அந்த கோவிலுக்கென்று கொஞ்சம் நிலங்கள் மட்டும் இருந்தது.

அதில் வரும் வருமானத்தின் மூலம்தான் அங்கே நித்திய பூஜைகளும் சில முக்கிய உற்சவங்களும்  நடக்கின்றன.

பிறந்த நாள் திருமண நாள் என அத்தி பூத்தாற்போன்று யாராவது அந்த பெருமாளைத் தரிசிக்க வந்தால் உண்டு.

மற்றபடி தினமும் அந்த கோவிலுக்கு வருபவர் எவரும் இல்லை.

உற்சவ சமயங்களில் மட்டும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் கூட்டம் இருக்கும் அவ்வளவே.

வருமானம் இல்லாத கோவிலை அறநிலையத்துறை கூட கண்டுகொள்வதில்லை என்பது கசப்பான உண்மை.

உலகையே ரட்சிக்கும் பரம்பொருளாக இருந்தாலும் கூட செல்வாக்கு மிக்கவராய் இருந்தால் மட்டுமே அவரை சுற்றி கூட்டமும் கோலாகலமும் இருக்கும் போலும்.

அந்த கோவில் மூலமாகப் பெரிதாக எந்த வருமானமும் அவர்களுக்கு இல்லை என்றாலும் அப்பாவும் தாத்தாவும் கட்டிக் காத்த மரபை விட்டு விலக மனமின்றி ராகவன் அந்த கோவிலின் ஆராதனை பொறுப்பை ஏற்றிருக்க வரதன் அவருக்குத் துணை நின்றார்.

கண்ணனுடைய அப்பா ராகவன் மற்றும் அவனது சித்தப்பா வரதன்  இருவருக்கும் பொதுச் சொத்துக்களாக அவர்கள் இருக்கும் வீடும் மற்றும் கொஞ்சம் விளைநிலங்களை இருக்கின்றன.

அதில் வரும் வருமானத்தை மட்டுமே நம்பி அவர்களுடைய அழகான அந்த கூட்டுக்குடும்பம் இருக்கிறது.

மனதில் எந்த ஒரு சிந்தனையுமில்லாமல் பழக்கம் காரணமாக அனிச்சை செயல்போல கோவிலை அடைந்தவன் வீதியில் இருக்கும் கருங்கல்லினால் ஆன கருட கம்பத்தைச் சாஷ்டாங்கமாகச் சேவித்தான்.

அந்த கோவிலின் முக்கிய வாயில் ஏற்கனவே சுத்தம் செய்வதற்காகத் திறந்துவைக்கப்பட்டிருக்க, அதனைக் கடந்து உள்ளே சென்றான் அவன்.

அகண்ட கருங்கல்லினால் ஆன அதன் படியை மிதிக்காமல் காலை அகற்றி அவன் ஒரு எட்டு வைக்க வயிற்றுக்குள் சுரீர் என்றது.

அதைப் பொறுத்துக்கொண்டு உள்ளே சென்றவன், மூன்று முறை கைகளைத் தட்டிவிட்டு,

கௌஸல்யா ஸுப்ரஜா ராம பூர்வாஸந்த்யா ப்ரவர்ததே |

உத்திஷ்ட நர்ஸார்தூல கர்தவ்யம் தைவமாஹ்னிகம் ||

உத்திஷ்டோத்திஷ்ட கோவிந்த உத்திஷ்ட கருடத்வஜ |

உத்திஷ்ட கமலாகாந்த த்ரைலோக்யம் மங்களம் குரு ||

என முணுமுணுத்தவாறே கையில் கொண்டுவந்திருந்த பெரிய சாவியைக் கொண்டு சன்னதியின் மரத்தாலான கதவோடு இணைந்திருந்த பூட்டை திறந்து உள்ளே நுழைய, அந்த அதிர்வில் கதவில் கோர்க்கப்பட்டிருந்த மணிகள் ஓசை எழுப்பின.

கர்பகிரஹத்தையும் அதற்கு முன்பாக இருந்த சிறிய மண்டபத்தையும் தூய்மைப் படுத்தியவன் பின் தண்ணீரில் கைகளைச் சுத்தம் செய்துகொண்டு ஸ்ரீதேவி பூமிதேவி சகிதம் அங்கே எழுந்தருளியிருந்த கரியமாணிக்க வரதரின் மூலவ உற்சவ விக்கிரகங்களின் மேல் இருந்த வாடிய மலர்களை எடுத்து ஓரமாக இருந்த கூடையில் போட்டான்.

அதற்குள்  அங்கே வந்த வரதன், "கண்ணா! போய் கிணத்துல இருந்து கொஞ்சம் ஜலம் தூக்கிண்டு வந்து கொடுப்பா! அப்புறம் மடப்பள்ளில திருமஞ்சனத்துக்கு தேவையான சாமானெல்லாம் இருக்கு; அதையும் கொண்டு வா" என்று சொல்ல அனைத்தையும் செய்துமுடித்தவன் அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல், கோவிலை ப்ரதக்ஷிணம் செய்து சுற்றி வருவதற்காக போடப்பட்டிருக்கும் நடைபாதையில் ஒரு ஓரமாகப் போய் சுருண்டு படுத்துக்கொண்டான்.

சில நிமிடங்களில் ராகவன் கோவிலுக்குள் வர, அவருடன் சேஷாத்ரியும் கீதாவும் பள்ளிப் பருவத்திலிருந்த ராதாவும், நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் பூர்விகமாக அந்த ஊரில் குடிகொண்டிருக்கும் பெருமாளைத் தரிசிப்பதற்காக அங்கே வந்திருந்தார்கள்.

எல்லோர் கவனமும் தெய்வ ஆராதனையில் இருக்க, அங்கே படுத்திருந்த கண்ணனை யாரும் கவனிக்கவில்லை.

மடப்பள்ளியிலிருந்து பிரசாதங்களைக் கொண்டுவரும் பொருட்டு வெளியில் வந்த வரதனின் கண்களில் தெய்வாதீனமாக விழுந்தான் கண்ணன்.

துணுக்குற்றவராக அவனை நெருங்கியவர், "கண்ணப்பா! ஏன் ராஜா இங்க வந்து படுத்துண்டு இருக்க?" எனக் கேட்டுக்கொண்டே தமையனின் மகனைத் திருப்ப, முகமெல்லாம் வியர்த்துபோய் அவன் வலியில் துடித்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தவர், "ஐயோ! கண்ணா! என்னடா பண்றது! ராஜா! என்னடா ஆச்சு! தேள் பாம்பு எதாவது கடிச்சுடுத்தா?" என்று பதற, அவரது குரல் கேட்டு மற்ற அனைவரும் அங்கே ஓடி வந்தனர்.

மகனைப் பார்த்துப் பதறிய ராகவன், "ஐயோ! கண்ணா! என்னடா பண்ணிட்ட!

ஆதங்கம் தாங்காம அப்பா ஏதோ சொல்லிட்டண்டா!

அதுக்காக இப்படி பண்ணிட்டியா" என கதறவும், ஒரு மருத்துவராக அவனைப் பரிசோதித்த சேஷாத்ரி, "அவனுக்கு வாயெல்லாம் வெந்துபோயிருக்கு!

உடனே ஹாஸ்பிடலுக்கு கொண்டு போறதுதான் நல்லது" என்று சொல்லிவிட்டு, "கீதா! நீ ராதாவை அழைச்சிண்டு போய் ரங்கா மாமா (கண்ணனின் சின்ன தாத்தா) ஆத்துல இரு! நான் இவனை ஹாஸ்பிடலுக்கு கூட்டிண்டு போறேன்" என்றவர் யாருடைய அனுமதிக்கும் காத்திருக்காமல் ஒடிசலான தேகத்தில் நொறுங்கிப்போயிருந்த அந்த பதின்ம வயது பாலகனை தன் கைகளிலேயே ஏந்திக்கொண்டு தான் வந்த காரிலேயே அவனை போட்டுக்கொண்டு ராகவனை உடன் அழைத்துக்கொண்டு காஞ்சிபுரம் அரசு மருத்துவமனை நோக்கி விரைந்தார்.

அவர்கள் மருத்துவமனையை நெருங்குவதற்கு முன்பாகவே அவனது நிலை ஓரளவுக்குப் புரிந்தது சேஷாத்ரிக்கு.

அவன் 'க்ளோரின் ப்ளீச்'ச்சை உட்கொண்டிருப்பது அவன் தூக்கி எறிந்த பாட்டில் மூலமாகத் தெரிந்துபோனது.

நல்ல வேளையாக அது தீரும் தறுவாயிலிருந்ததால்  அவனுடைய சித்தி ராஜி  அதில் தண்ணீர் கலந்து வைத்திருக்கவும் அதன் பாதிப்பு கொஞ்சம் குறைவாக இருக்க, தீவிர சிகிச்சைக்கு உட்படுத்தப்பட்டான் கண்ணன்.

சிகிச்சை முடிந்து தெளிவான நிலைக்கு வர முழு இருபத்திநான்கு மணி நேரம் தேவைப் பட்டது கண்ணனுக்கு.

அதுவரை அங்கிருந்து நகரவில்லை சேஷாத்ரி.

ராகவன் ஆனந்தி இருவருக்குமே அவ்வளவு ஆச்சரியமாக இருந்தது அந்த மனிதரைப் பார்த்து.

தன் மூத்த மகள் அனுபமாவை மருத்துவராக்கிப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசையிலிருந்தார் அவர்.

ஆனால் அதற்கு வாய்ப்பே கொடுக்காமல் பிடிவாதமாக BA இசையில் போய்ச் சேர்ந்தாள் அவள்.

அத்துடன் நிற்காமல், மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும்பொழுதே அரவிந்தனை காதலிக்கிறேன் என்று அவள் வந்து நிற்கவும் வேறு வழி தெரியாமல் அவனுக்கே அவளைத் திருமணம் செய்து கொடுக்கவேண்டியதாக ஆகிப்போனது.

மனம் நொந்துபோய் இருந்தவர் நிம்மதியைத் தேடி கோவிலுக்கு வந்திருந்தார்.

எல்லா வாய்ப்புகளும் இருந்தும் அதை உதறித் தள்ளிவிட்டுப் போன மகளை எண்ணி கண்ணனை அவளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார் சேஷாத்ரி.

நீண்ட நாட்களாக ஒரு மகன் இல்லையே என்ற ஏக்கத்திலிருந்தவரின் கண்களுக்கு அவன் ஒரு மகனாகவேத் தெரிந்தான்.

கண்ணனின் மனநிலையை நன்கு உணர்ந்தவருக்கு அவனை மருத்துவராக்கிப் பார்க்கும் ஆசை மனதிற்குள் துளிர்த்தது.


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
22/02/2020 4:27 pm  

காதல்-12

"உன்னோட மார்க்கை பார்த்தேன்; இந்த கிராமத்துல இருந்து படிச்சுட்டு இவ்வளவு மார்க் வாங்கி இருக்க; ரியலி யு ஆர் கிரேட்!" என்றார் சேஷாத்திரி கொஞ்சம் இயல்புக்குத் திரும்பியிருந்த கண்ணனிடம்.

அவரது குரல் கேட்டு படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்ந்து புன்னகைத்தான் அவன்.

ஆனாலும் அதில் ஜீவனே இல்லாமலிருந்தது.

"ஒரு உயிரோட மகத்துவம் தெரியாமலிருக்கற நீயெல்லாம் டாக்டருக்கு படிச்சு என்ன பண்ண போற?" அவர் வெகு தீவிரமாகக் கேட்கவும் அவன் முகம் இருண்டுபோனது.

உடனே அவன் தந்தையின் முகத்தைப் பார்க்க, "கேக்கறேரோல்லியோ! பதில் சொல்லு" என்றார் அவர்.

தன்னுடைய இந்த செய்கையால் அவர் எந்த அளவுக்கு உடைந்துபோயிருக்கிறார் என்று புரிந்தது கண்ணனுக்கு.

ஆனாலும் தன் மன உணர்வுகளை வார்த்தைகளாய் கோர்த்து எப்படி அவர்களுக்கு உணர்த்துவது என்பது அவனுக்குப் புரியாமல் போக அவை கண்ணீராய் ஊற்றெடுத்தது.

மகனுடைய கண்ணீரைப் பார்த்துப் பொறுக்கமுடியாமல், "இவன் குழந்தைல இருந்தே எதுக்கும் பிடிவாதம் பிடிச்சு அழுது நான் பார்த்ததில்ல.

ஆனா இப்ப இந்த அளவுக்கு போயிருக்கான்னா என்ன சொல்ல?

இவன் ஆசைப் பட்ட படிப்பைப் படிக்க வெக்கற வசதியைப் இந்தப் பெருமாள் எனக்குக் கொடுக்கலையே" என தேய்ந்துபோன குரலில் வருந்தினார் ராகவன்.

இயலாமையில் அவர் கண்களில் நீர் துளிர்க்கத் தோளில் போட்டிருந்த அங்கவஸ்திரத்தால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டார் அவர்.

"ஆனா அந்த வசதியை எனக்குக் கொடுத்து என்னை இங்க அனுப்பி வெச்சிருக்காறே அந்த பெருமாள்" என்ற சேஷாத்ரி கண்ணனைப் பார்த்துக்கொண்டே, "அதுக்குள்ள அவசரப்பட்டு இந்த பையன் இப்படி ஒரு வேலை செஞ்சு வெச்சிருக்கானே" என்று சொல்லிவிட்டு, "ஏன்பா கண்ணா! நீ பண்ண வேலையால ஒண்ணு கிடக்க ஒண்ணு ஆயிருந்தா உனக்கு இப்படி ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்காமலேயே போயிருக்குமே" என்று சொல்ல, அவன் கண்கள் பிரகாசம் அடைந்தன.

"என்ன சொல்றீர் ஸ்வாமின்?" என ராகவன் பரவசத்துடன் குதூகலிக்க, ஒரு மிகப் பிரபல தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியின் பெயரைச் சொன்ன சேஷாத்ரி, "அதோட சேர்பெர்சன் டாக்டர் தேவகி என்னோட கிளாஸ் மெட்.

அவ அப்பா காலத்துல ஆரம்பிச்ச ஹாஸ்பிடலை பின்னாளில் மெடிக்கல் காலேஜா மாத்தினா!

ஏதாவது எமெர்ஜன்சி; சர்ஜன்ஸ் யாரும் அவைலபிளா இல்லன்னா சிச்சுவேஷனை ஹாண்டல் பண்ண அவ என்னைத்தான் கூப்பிடுவா!

நான் இதுவரைக்கும் ஆப்ளிகேஷன்னு போய் யார் கிட்டயும் நின்னதில்ல!

அதனால நான் ஒரு வார்த்தை சொன்னா மேனேஜ்மேண்ட் சீட்; பைசா செலவில்லாம குடுத்துடுவா தேவகி!

என் பொண்ணு அனுக்காக ஒரு சீட் கேட்கலாம்னு இருந்தேன்! ஆனா அதுக்கு அவசியம் இல்லாம போச்சு!

இப்ப இவனுக்காக கேட்டா என்னன்னு தோன்றது" என விளக்கமாகச் சொன்னவர் வேண்டுமென்றே, "இப்படி பொறுப்பில்லாம நடந்துக்கறவனுக்கு நான் எப்படி சிபாரிசு செய்ய முடியும்" என்றார் கொஞ்சம் சீண்டலாக.

"அப்படியெல்லாம் இல்ல சார்! நான் யோசிக்காம அவசர பட்டுட்டேன்!

இனிமேல் இந்த மாதிரி தப்பெல்லாம் நான் பண்ண மாட்டேன்!

என்னை நம்புங்கோ" என்றான் கண்ணன் சங்கோஜத்துடன்.

"நீ பயாலஜி ஸ்டூடன்ட் தான! நீ பண்ண காரியத்தோட சீரியஸ்னெஸ் தெரியாதா உனக்கு!

இப்ப உன்னோட லங்ஸ் இன்ஃபெக்ட் ஆகியிருக்கு! லிவர் புண்ணாயிருக்கு!

உங்க சித்தி அதுல தண்ணி கொட்டி வெச்சிருந்ததால இந்தமட்டும் பொழைச்ச!

இல்லனா நெர்வஸ் சிஸ்டத்தையே அஃபெக்ட் பண்ணியிருக்கும்.

இன்னும் கூட ஒரு மூணுமாசத்துல இருந்து ஆறு மாசம் வரைக்கும் கொஞ்சம் ஜாக்ரதையாத்தான் இருந்தாகணும்!

தேவையா இந்த கர்மமெல்லாம்" என அவனை வெகுவாக கடிந்துகொண்டார் அவர்.

"டாக்டர் ஆக முடியலையேங்கற வேதனை!' என அவன் தன் நிலையை விட்டுக்கொடுக்காமல் சொல்ல,

"அறிவு இருக்காடா உனக்கு!" எனக் கோபத்துடன் கேட்டவர், 'டாக்டர் ஆகி என்ன பண்ண போற!" என்று அவனைக் கேட்க, "சர்ஜன் ஆகணும்! குறைஞ்ச செலவுல எல்லாருக்கும் வைத்தியம் பண்ணனும்!

எங்க சுத்துப்பட்டு ஊர்ல எல்லாம் நல்ல மெடிக்கல் ஃபெசிலிட்டி இல்ல!

இங்க எல்லா வசதியோடவும் பெரிய ஹாஸ்பிடல் கட்டணும்!" என அவன் அடுக்கிக்கொண்டே போக, இருமல் வந்துவிட்டது அவனுக்கு.

பாவமாக இருந்தது சேஷாத்ரிக்கு.

"இங்க பாரு கண்ணா! அதுக்கு நீ டாக்டர்தான் ஆகணும்னு இல்ல!

இங்க இருக்கற பெரிய பெரிய ஹாஸ்பிடல்ஸ்; மெடிக்கல் காலேஜஸ் எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கோ!

அதைத் தொடங்கி நடத்திண்டு இருக்கறவா எல்லாருமே டாக்டர் கிடையாது!

ஆனா டாக்டர்ஸ்; பாரா மெடிக்கல் ஸ்டாஃப்ஸ்; டெக்னீஷியன்ஸ்னு ஆயிரக்கணக்கானபேருக்கு வேலை கொடுத்திருக்கா.

அவா காலேஜ்ல வருஷத்துக்கு இருநூறு முந்நூறு டாக்டர்ஸை உருவாக்கறா!

அதுக்கு பின்னாடி அவாளோட உழைப்புதான் இருக்கு; டாக்டர் படிப்பு இல்லை!

அதுக்காக நீ டாக்டருக்கு படிக்க வேண்டாம்னு சொல்லல!

ஆனா நம்ம உயிர் இந்த படிப்பையெல்லாம் விட ஒசந்ததுடா கண்ணா.

விலை மதிப்பில்லாதது.

நீ இந்த உயிரை வெச்சிண்டு நல்லபடியா இருந்தா குறைந்தபட்சம் உன் அம்மா அப்பாவாவது சந்தோஷமா இருப்பாளா இல்லையா?

செத்துப்போனால் யாருக்கு என்ன பிரயோஜனம் சொல்லு" என்றவர், அவனது தலையை மென்மையாக வருடிவிட்டு, ராகவனை நோக்கி, "இவன் உடம்பு கொஞ்சம் தேறட்டும்; அதுக்குள்ள நான் எல்லா ஏற்படும் பண்ணிட்டு உங்களுக்கு இன்ஃபார்ம் பண்றேன்!

நீங்க இவனை அழைச்சிண்டு நம்மாத்துக்கு வாங்கோ! நான் கிளம்பறேன்" என்றார் அவர்.

நன்றியுடன் அவரை சரணடைந்தன கண்ணனின் கண்கள்.

"ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்!" என்றான் அவன் மனதிலிருந்து.

"இப்படி சார் மோர்னெல்லாம் கூப்பிடாத; எனக்கு என்னவோ போல இருக்கு" என்று புன்னகையுடன் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றார் அவர்.

பிரதிபலன் எதையும் எதிர்பார்க்காமல் அவர் செய்த செயலால் சேஷாத்ரியின்பால் கண்ணனுக்கு அதீத மரியாதையும் பக்தியும் எல்லையில்லா நன்றி உணர்ச்சியும் சிறு விதையாக விழுந்து பெரும் விருட்சமாக வளர்ந்து நின்றது இந்த இடத்திலிருந்துதான்.

அவர் சொன்னதுபோல் அடுத்த சில நாட்களிலேயே அந்த மருத்துவக் கல்லூரியில் கண்ணன் படிப்பதற்கு எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்துவிட்டு அவர்களுக்குத் தெரியப் படுத்தினார் சேஷாத்ரி.

குறைந்த பட்ச கட்டணங்கள் மற்றும் சில அடிப்படை செலவுகள் அவர்கள் சக்திக்கு உட்பட்டு இருக்க அவற்றை ராகவனே செய்தார்.

அவன் உட்கொண்ட 'பிளீச்'சினால் அவனது உணவுக்குழாய் மற்றும் வயிற்றின் பகுதிகள் புண்ணாகிப் போயிருக்க, அவனது நுரை ஈரலும் பாதிக்கப் பட்டிருந்தது.

அவன் குணமாகி நடமாடிக் கொண்டிருந்தாலும் காரமில்லாத உணவு கொடுத்து கொஞ்சம் கவனமாக அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டியதாக இருந்ததால் அவனைக் கல்லூரி விடுதியில் தங்க விடாமல் தங்கள் வீட்டிலேயே தங்கியிருந்து கல்லூரி சென்றுவருமாறு கட்டளையாகச் சொல்லிவிட்டார் சேஷாத்ரி.

அவர் செய்த உதவியே அளவுகடந்து போயிருக்க மேலும் அவருக்குத் தொல்லை கொடுப்பதாக ராகவனும் ஆனந்தியும் தயங்க, கண்ணன் அவர்களுடன்தான் இருக்கவேண்டும் என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டார் கீதா.

கண்ணனின் நிலையை நேரில் பார்த்தது முதல் அவன் மேல் அளவுகடந்த பரிதாபம் உண்டாகியிருந்தது அவருக்கு.

அவனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட பின் அந்த பரிதாப உணர்ச்சி அக்கறையாக மாறிப்போயிருந்தது.

அவனிடம் அன்பு பாராட்டுவதில் கணவன் மனைவி இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சி நின்றனர்.

ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் மறுக்க இயலாமல் ராகவன் மற்றும் ஆனந்தி இருவரும் அந்த ஏற்பாட்டிற்கு ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதாக ஆகிப்போனது.

சேஷாத்ரியின் இல்லத்தில் தங்கிக்கொண்டு கல்லூரிக்குச் சென்று வரத் தொடங்கினான் கண்ணன்.

அந்த சமயத்தில்தான் எட்டாம் வகுப்பில் அடி எடுத்து வைத்திருந்தாள் ராதா.

***

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்கள் குடும்பத்தில் ஒருவனாக ஆகிக்கொண்டிருந்தான் கண்ணன்.

கீதாவை 'மாமி' என இயல்பாக அழைத்தவனுக்கு சேஷாத்ரியை ஏனோ மாமா என்று அழைக்கப் பிடிக்கவில்லை.

‘என்னை சார்னு கூப்பிடாத’ என அவர் சொல்லி விட்டதால் எப்படி அழைப்பது என்ற குழப்பத்திலிருந்தவனுக்கு, அவர் ஆசிரியராக மாறி பாடத்தில் அவனது சந்தேகங்களைத் தெளிவுபடுத்தவும் வெகு உரிமையுடன் அவரை குரு என அழைக்கத் தொடங்கினான் கண்ணன்.

கண்ணனுடைய இல்லத்தில் ராகவன் ஆனந்தி இருவருக்கும் உதவியாக எல்லா வேலைகளையும் செய்து பழக்கப்பட்டவனாதலால் அதை இங்கேயும் கடைப்பிடிக்க உச்சி குளிர்ந்து போனார்கள் கீதாவும் சேஷாத்ரியும்.

இரண்டு தங்கைகளுடன் பிறந்த காரணத்தால் ராதாவிடம் இயல்பாகவே நடந்துகொண்டான் அவன்.

நேரம் கிடைக்கும் பொழுதெல்லாம் சேஷாத்ரி அவனது பாடங்களில் உதவி செய்ய அதையே அவரது மகளுக்குச் செய்தான் கண்ணன்.

அன்றாடம் பள்ளியில் நடந்த விஷயங்களை அவனிடம் பகிர்ந்துகொள்வது, அவளது பிரச்சனைகளை அவனிடம் சொல்லித் தீர்வு காண்பது என ராதாவும் அவனிடம் நட்புடன் நடந்துகொண்டாள்.

எப்பொழுதாவது அவள் தாமதமாகக் கிளம்பி பள்ளி வாகனத்தைத் தவறவிட்டால் இருசக்கர வாகனத்தில் அவளைப் பள்ளியில் விட்டுவிட்டு வருவான் கண்ணன்.

அந்த சந்தர்ப்பங்களில் ராதாவைத் திட்டி தீர்ப்பவர், "அவ கேக்கறதுக்கு முன்னாடி நீ வண்டியை எடுத்துண்டு ரெடியா நிக்கற திமிர்லதான் அவ இப்படி கேர்லஸ்ஸா இருக்கா! நாளைல இருந்து இந்த வேலையைச் செய்யாத" என அவனையும் கடிந்துகொள்ளவார் கீதா.

அது ஓரிரு நாட்களுக்கு மட்டுமே வேலை செய்யும். மறுபடியும், "கண்ணன் ப்ளீஸ்! ஸ்கூல் பஸ்ஸை மிஸ் பண்ணிட்டேன்!

அம்மாவுக்கு தெரிஞ்சா ரொம்ப திட்டுவா!

என்னை ஸ்கூல்ல ட்ராப் பண்றீங்களா" என்று கெஞ்சிக்கொண்டு நிற்பாள் அவள்.

அவனும் மறுக்காமல் அவளை அழைத்துப் போவான்.

கீதாவின் அக்கறையான கவனிப்பில் அவன் உடல்நலம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப அதன் பின்னும் கூட அவனைப் பிரிய மனமில்லாமல் அவன் விடுதியில் தங்க அனுமதிக்கவில்லை கீதா.

"உன் ஒருத்தனுக்குன்னு மட்டும் தனியா தளிகை (சமையல்) பண்ணல! நீ ஒண்ணும் எங்களுக்கு அதிகப்படி கிடையாது" என அவனைப் பேசவிடாமல் செய்துவிட்டார் அவர்.

விடுமுறை சமயங்களில் தேத்துறை சென்றுவிடுவான் அவன். அப்பொழுதெல்லாம் கடினமாக இருக்கும் மற்ற மூவருக்கும்.

அந்த அளவுக்கு அவர்கள் குடும்பத்தில் முக்கியமானவனாக மாறி இருந்தான் கண்ணன்.

நிலைமை இப்படியே தொடர அவன் மூன்றாம் ஆண்டு படிப்பை முடிக்கும்வரை எந்த சிக்கலும் இல்லாமல் சீராகச் சென்று கொண்டிருந்தன அவனுடைய நாட்கள்.

பதினொன்றாம் வகுப்பு படிப்பிற்காக ராதா புதிய பள்ளிக்கு மாறியிருக்க

அதிக கவனம் கொண்டு தன்னை அலங்கரித்துக்கொள்வது. எப்பொழுதுமே கைப்பேசியும் கையுமாக இருப்பது.

அதில் எப்பொழுதும் தோழிகளுடன் அரட்டையில் இருப்பது.

படிக்க அழைக்கும்போதெல்லாம் கண்ணனை அலட்சியம் செய்வது என வெளிப்படையாக சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தது அவளிடம்.

அவன் மருத்துவ படிப்பில் முன்னேறி வந்துகொண்டிருப்பதால் அவனுக்கே உரிய முதிர்ச்சியுடன், 'அது வயதின் கோளாறு' என இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டான் கண்ணன்.

கீதா வருந்தினாலும், "இல்ல மாமி! நெக்ஸ்ட் இயர் பப்ளிக் எக்ஸாம் வந்திடும்! சீரியஸா படிக்க ஆரம்பிச்சிடுவா! கவலை படாதீங்கோ" என அவருக்கு ஆறுதல் சொல்லுவான் அவன்.

ஆனால் ஒரு சமயம் அவர்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் உட்கார்த்து அவள் எதோ படித்துக்கொண்டிருக்க, அந்த புத்தகம் இயல்பாகக் கண்ணனின் பார்வையில் படவும் அதிர்ந்துபோனான்.

காதல் என்ற பெயரில் பல விரசங்களை மனதில் புகுத்தும், அதிகமாகப் பெண்கள் படிக்கும் ஒரு ஆங்கில புதினம் அது.

கீதாவுக்குத் தெரியாமல் படிக்கத்தான் அவள் அங்கே வந்து உட்கார்ந்திருக்கிறாள் என்று நினைத்துக்கொண்டான் அவன்.

சுறு சுறுவென கோபம் ஏற, அவளது கையிலிருந்து அந்த புத்தகத்தைப் பறித்தவன், "ஏய்! அறிவிருக்காடி உனக்கு; இந்த மாதிரி புக்கெல்லாம் படிக்கற!

எங்க வாங்கின இத?" என அடிக் குரலில் சீற, மிரண்டு போனாள் ராதா.

எப்பொழுதுமே தன்னிலை இழக்க மாட்டான் அவன். அதுவும் இந்த 'டீ' என்ற விளிப்பெல்லாம் இருக்கவே இருக்காது.

விடுமுறை சமயங்களில் அவனுடைய தங்கைகளான மைத்ரேயியும் சின்மயியும் அங்கே வருவதுண்டு.

அவர்களைக் கூட அவன் கோபமாகவோ டீ என அழைத்தோ பார்த்ததில்லை அவள்.

அவனது கோபம் அச்சத்தைக் கொடுக்க, "இது அனுவோட பழைய புக்; கப்போர்ட் க்ளீன் பண்ணும்போது கிடைச்சுது.

தெரியாம படிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன் கண்ணன்.

அம்மா கிட்ட சொல்லிடாதீங்கோ ப்ளீஸ்!"

அவள் கெஞ்சலில் இறங்க அவளது கண்களில் தெரிந்த மிரட்சியில் சற்று தணிந்தவன், "தோ பாரு ராதா! 'நாம என்ன நினைக்கிறோமோ அதுவாகவே மாறுகிறோம்'னு சொல்லுவா.

நாம வாசிக்கற புத்தகம் நம்ம எண்ணங்களை நல்லவிதமாகவோ இல்ல கெட்டதாகவோ மாற்றி அமைக்கும்.

அதனால தப்பான விஷயங்களை படிச்சு; அதையெல்லாம் மூளைக்கு அனுப்பக்கூடாது.

'நண்டு'னு ஒரு நாவல். நான் எட்டாவது படிக்கும்போது ராஜி சித்தி லைப்ரரில இருந்து கொண்டுவந்தா.

அதை சும்மா படிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அதுல சிவசங்கரி அம்மா கேன்சர் பத்தி எழுதி இருப்பா!

மனசு வலிச்சு போச்சு ராதா!

ஏன்னா என்னோட தாத்தா த்ரோட் கான்ஸர்லதான் செத்துப்போனார்.

லேசா அந்த ஞாபகம் நிழல் போல இருந்துது.

அந்த புக்கை படிச்ச பிறகுதான் இப்படி டாக்டர் ஆகணும்கற எண்ணம் என் மனசுல உருவாச்சு.

இந்த மாதிரி புக்கெல்லாம் படிக்காத.

அது நம்ம அறிவை மழுங்க அடிச்சிடும்" என நீளமாக உரையாற்றினான் அவன்.

முகத்தில் எந்தவித உணர்ச்சியையும் வெளிக்காட்டாமல் அவனுடைய முகத்தையே விழி எடுக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் ராதா!

அவன் சொன்னது அவள் செவிகளை எட்டியதா என்றே புரியவில்லை அவனுக்கு.

அதில் எரிச்சலுற்றவன், "ராதா! நான் பேசிண்டே இருக்கேன்; நீ என்ன இப்படி பேன்னு முழிச்சிண்டு இருக்க? நான் சொன்னது புரிஞ்சுதா?" என்ற அவனது அதட்டலில் உணர்வுக்கு வந்தவள், அவனது கையிலிருந்த புத்தகத்தை பறித்து தூர வீசி எறிந்துவிட்டு, 'புரிஞ்சுது' என்பதுபோல தலை அசைத்தவாறு அங்கிருந்து சென்றாள் அவள்.

'வர வர இவ ஏன் இப்படி இருக்கா?' என்ற எண்ணம் தோன்ற தன் அறை நோக்கிப் போனான் அவன்.


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
26/02/2020 10:11 am  

காதல்-13

 

அடுத்து வந்த நாட்களில் ராதா எல்லோரிடமும் இயல்பாக இருப்பது போல் தோன்றினாலும் அவனிடமிருந்து அவள் விலகிச்செல்வது போன்ற எண்ணம் உருவானது கண்ணனுக்கு.

 

பதினொன்றாம் வகுப்பில் சேர்ந்த பிறகு கீதாவிடம் அடம் பிடித்து மின்சாரத்தில் ஓடும் இருசக்கர வாகனம் ஒன்றை வாங்கி அதிலேயே பள்ளி செல்ல தொடங்கியிருந்தாள்.

 

எனவே அதற்கும் கூட அவனது உதவி தேவைப்படவில்லை அவளுக்கு.

 

கூர்மையாகக் கவனிக்க, அவள் வேண்டுமென்றே அவனைத் தவிர்ப்பது புரிந்தது.

 

அவனை நேருக்கு நேர் பார்ப்பதே இல்லை அவள். தவறி எப்பொழுதாவது பார்க்க நேர்ந்தால் ரத்தம் மொத்தமும் முகத்தில் பாய்வதுபோல் அவள் முகம் செக்கச்சிவந்து போகும்.

 

அந்த அளவுக்கு அவனிடம் கோபமாக இருக்கிறாள் என்றே நினைத்தான் கண்ணன்.

 

அன்று அதிகப்படியாக அவளிடம் கோபத்தைக் காண்பித்ததாலோ என்னவோ என்ற எண்ணம் தோன்றினாலும் இறங்கி வந்து அவளிடம் விளக்கம் கொடுக்கவோ அவளைச் சமாதான படுத்தவோ விரும்பவில்லை அவன்.

 

'அப்படி என்ன தப்பா சொல்லிட்டோம்?" என்ற எண்ணமே மேலோங்கி இருந்தது.

 

நீண்ட விடுமுறை வந்ததால் அப்படியே ஊருக்கு கிளம்பி சென்றுவிட்டான் கண்ணன்.

 

ஆனால் அவளது மாற்றத்திற்கு காரணம் கோபமில்லை அது அவளது வயதுக்கோளாறு என்பது புரிந்தபோது அதாவது பின்னொரு நாளில் அவள் தன் காதலை அவனிடம் சொல்லிக்கொண்டு வந்து நின்ற பொழுது சற்று தடுமாறித்தான் போனான் கண்ணன்.

 

கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு அன்றுதான் அங்கே திரும்ப வந்திருந்தான் கண்ணன்.

 

அடுத்த நாள் முக்கிய பரீட்சை இருந்ததால் அவர்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் அமர்ந்து படித்துக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

 

மாலை பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பியவள் அவன் வந்திருப்பது தெரிந்து அவனைக் காணும் ஆவலில் அங்கே வந்தாள் ராதா.

 

அவனது கவனம் மொத்தமும் புத்தகத்திலிருக்க அவனது அருகில் அவள் வந்து நின்றதை கூட கவனிக்கவில்லை கண்ணன்.

 

அவனது கவனத்தை தன் புறம் திருப்ப 'ம்க்கும்' என அவள் தொண்டையை செறும, நிமிர்த்து அவளைப் பார்த்தவன் மெலிதாக புன்னகைத்தவாறு, "ஹை ராதா! எப்படி இருக்க?" என்று கேட்டுவிட்டு அவளது பதிலுக்குக் கூட காத்திருக்காமல் புத்தகத்திற்குள் தன்னை புதைத்துக்கொண்டான்.

 

அதில் கொஞ்சம் எரிச்சல் உண்டானாலும் அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், "நான் நன்னா இருக்கேன் கண்ணன்! நீங்க எப்படி இருக்கீங்கோ?" என்று அவள் கேட்க, "பிரமாதம்" என்றான் புத்தகத்திலிருந்து பார்வையைத் திருப்பாமல்.

 

"நான் உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன் கண்ணன்! நீங்க இல்லாம ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தது" என்றாள் அவள் ஒரு தீவிர பாவத்துடன்.

 

எப்பொழுதுமே அவன் ஊருக்குச் சென்று வந்தால் அவள் சொல்வதுதான்.

 

வழக்கமாக, "நீங்க இல்லாம எனக்கு ரொம்ப போர் அடிச்சுது கண்ணன்" என்று சொல்லுவாள், அதையே வேறுவிதமாகச் சொல்கிறாள் என்றே எண்ணினான் அவன்.

 

அவனது கவனம் மொத்தமும் அடுத்த நாள் நடக்கவிருக்கும் பரிட்சையிலேயே இருக்க அவள் குரலிலிருந்த மாற்றத்தை உணரவில்லை கண்ணன்.

 

எப்படியும் அவன் தன்னை கண்டுகொள்ளமாட்டான் என்பதை உணர்ந்தவள், "என் ஃப்ரெண்ஸ்லாம் 'கண்ணன் உன்னோட பாய் ஃப்ரண்ட்டா'ன்னு கேக்கறாங்க" என்றாள் அவள் தான் சொல்ல வந்ததைச் சொல்லிவிடும் ஆவலுடன்.

 

புத்தகம் கையிலிருந்து கழன்று கீழே விழ விதிர் விதிர்த்துப் போனான் கண்ணன்.

 

"என்ன ராதா இப்படியெல்லாம் பேசற? லூசா நீ!" என அவன் பதட்டத்துடன் கேட்க,

 

"ஐயோ கண்ணன்! நான் அப்படி சொல்லல!

 

உங்களைப் பத்தி என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட சொல்லிண்டே இருப்பேனா!

 

அதனால அவா எல்லாருக்கும் உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்.

 

அதனால அவா எல்லாரும்தான் அப்படி கேட்டா!

 

உங்களைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறவா ரொம்ப லக்கியாம்!

 

நீங்க ரொம்ப நன்னா கேர் பண்ணுவீங்களாம்! எல்லாரும் சொல்றா கண்ணன்' என்றாள் அவள் சிறு பிள்ளை போல!

 

அவன் ஒரு மருத்துவ மாணவன். அவளைப் போலச் சிறுபிள்ளைத்தனமாக இல்லாமல் அவனது வயதிற்கே உரிய முதிர்ச்சியுடன், "இப்படியெல்லாம் பேச கூடாது ராதா!

 

இந்த வயசுல படிப்பில்தான் கவனம் செலுத்தணும்!

 

இந்த மாதிரி மனசை அலை பாய விட கூடாது!

 

நான் யாரோ ஒருத்தன்தானே! ஆனா என்னையே டாக்டர் ஆக்கி பார்க்கணும்னு எவ்வளவு அக்கறை எடுத்தகறார் உங்க அப்பா!

 

அப்ப உன் விஷயத்துல எவ்வளவு கேர் எடுத்துப்பார்?

 

அதனால பிளஸ் டூல நல்ல மார்க் வாங்க ட்ரை பண்ணு.

 

உங்க அக்கா பண்ண தப்பை நீயும் பண்ணாத.

 

மெடிக்கல் படிச்சு அவரோட ஆசையை நிறைவேத்து!" எனப் பக்குவமாகச் சொல்லி முடித்தான் கண்ணன்.

 

"ஐயோ! கண்ணன்! அட்வைஸ் போதும்! என்னால முடியல!

 

இனிமேல் இப்படி பேசவே மாட்டேன்" என்றவள், "ஆனா ஒண்ணு! எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்! அதனால நீங்க எப்பவுமே என் கூட இருக்கனும்" என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாகக் கீழே இறங்கிச் சென்றுவிட்டாள் அவள்.

 

என்னதான் அவ்வளவு முதிர்ச்சியுடன் அவன் பேசினாலும் அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு அவனால் அவளிடம் இயல்பாக இருக்க இயலவில்லை.

 

அவன் மனதிலும் சிறு சலனம் ஏற்பட்டிருந்தது என்பதுதான் உண்மை.

 

அதற்கு மேல் அவர்கள் வீட்டில் தங்கி இருப்பது வம்பை விலை கொடுத்து வாங்குவதுபோல் ஆகும் என்ற எண்ணத்தில் இறுதி ஆண்டு 'ஹவுஸ் சர்ஜன்ஸி'யை காரணம் காட்டி மேலும் எதையெதையோ சொல்லி விடுதியில் தங்கிப் படித்துக்கொள்ள சேஷாத்ரியிடம் அவன் அனுமதி கேட்க, அரை மனதுடன் அதற்கு சம்மதித்தார் சேஷாத்ரி!

 

கீதாவை சம்மதிக்க வைப்பதுதான் பெரும் சவாலாக இருந்தது அவனுக்கு.

 

ராதாவால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவே இயலவில்லை.

 

தனிமையில் அவனிடம், "என்னாலதான கண்ணன் நீங்க ஹாஸ்டலுக்கு போறீங்கோ" என ராதா வருத்தத்துடன் கேட்க, அதை மறுத்தவன், "உண்மையாவே ஃபைனல் இயர் அங்கேயே தங்கி இருந்து படிச்சா எனக்கு ஈஸியா இருக்கும்; அதனாலதான்" என்று சொல்லிவிட்டான் அவன்.

 

ஆனால் ராதா அதை நம்பவில்லை என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது!

 

எல்லாரையும் சமாளித்து எப்படியோ விடுதியில் தங்கியவாறு படிப்பைத் தொடர்ந்தான் கண்ணன்.

 

ராதா மட்டும் அவன் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் வந்து ஒட்டிக்கொண்டு அவனை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தாள்.

 

எல்லோரையும் பிரிந்து தனித் தீவில் இருப்பது போல் உணர்ந்தாலும் நண்பர்களால் சில நாட்களில் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தான் கண்ணன்.

 

அவ்வப்பொழுது சேஷாத்ரியையும் கீதாவையும் அவர்களுடைய மருத்துவமனையில் போய் சந்தித்துவிட்டு வருவான்.

 

ஆனால் தவறியும் ஒரு முறை கூட ராதாவை நேரில் பார்க்கவில்லை அவன்.

 

அவன் விடுதிக்கு வந்த புதிதில் அவள் தொலைப்பேசியில் அழைத்தாலும் அதை அவன் ஏற்காமலிருக்க அவனை அழைப்பதையே விட்டுவிட்டாள் அவள்.

 

இப்படியே கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் கடந்திருந்தது.

 

ராதா அவனைப் பற்றிய எண்ணங்களிலிருந்து வெளியில் வந்திருப்பாள் என நம்பிக்கொண்டிருந்தான் கண்ணன்.

 

ஆனால் அப்படி இல்லை என்பதைப்போல ஒரு நாள் காலை அவளது எண்ணிலிருந்து, "நான் உங்க ஹாஸ்பிடல் காம்பஸ்ல இருக்கற கான்டீன்ல உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணிண்டு இருக்கேன்" எனக் குறுஞ்செய்தி வந்திருக்க, வியப்புடன் அங்கே வந்தான் கண்ணன்.

 

ஆரஞ்சு நிறத்தில் கருப்பு பூவேலை செய்யப்பட்டிருந்த அனார்கலி உடையில், மிதமான ஒப்பனையுடன் அவனுக்காக அங்கே காத்திருந்தாள் ராதா.

 

அவனது கண்களுக்கு எப்பொழுதையும் விட மிக அழகாகத் தெரிந்தவளின் புன்னகை  அவனைப் பார்த்ததும் அழகாக விரிய, எதோ ஒருவித படபடப்பு வந்து ஒட்டிக்கொண்டது அவனுக்கு.

 

அவனை நெருங்கி வந்தவள், "உங்க கிட்ட முக்கியமா பேசணும்!

 

இங்க வேண்டாம்! வெளியில ஒரு மரம் இருக்கு இல்ல! அங்க போகலாம்" என்று சொல்ல, "அப்படி என்ன முக்கியமான விஷயம்" என்றான் அவன் கடுமையுடன்.

 

"ஏன் கண்ணன்! இவ்வளவு நான் கழிச்சு பார்த்திருக்கோம்! எப்படி இருக்கன்னு கேக்க மாட்டீங்களா!

 

இப்படி மூஞ்சியை காமிக்கறீங்களே" என வெகு இயல்பாகச் சொன்னவள், அங்கிருந்து செல்ல வேறு வழி இல்லாமல் அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்தான் அவன்.

 

அங்கே இருந்த மிகப் பெரிய குல்மோஹர் மரத்தின் அடியில் வந்து இருவரும் நிற்க, இளம் காலை வேளை என்பதால் அங்கே சற்று வெறிச்சோடி கிடந்தது.

 

"சொல்லு என்ன விஷயம்! எனக்கு ட்யூட்டி இருக்கு" என அவன் அவளை அவசரப் படுத்த, "எனக்கு எக்ஸாம் முடிஞ்சு போச்சு! தெரியுமா' எனக் கேட்டாள் அவள்.

 

"ம்" என அவன் ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் கொடுக்க, "நான் நன்னா பண்ணியிருக்கேன் கண்ணன்" என்றாள் அவள்.

 

"ஓ! குட்" என்றவனை ஆழமாகப் பார்த்தவள், "நான் இன்ஃபாக்சுவேஷன்ல இப்படி பேசறேன்னு நினைக்காதீங்கோ கண்ணன்!

 

எனக்கு உண்மையாவே உங்களை பிடிச்சிருக்கு!

 

நான் உங்களை சின்சியரா லவ் பண்றேன் கண்ணன்! புரிஞ்சுகோங்கோ!" என்றாள் அவள் சுற்றி வளைக்காமல்.

 

அடுத்த நொடி அவனது கரம் அவளது கன்னத்தில் இடியென இறங்க, "உனக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா என் கிட்டேயே  வந்து இப்படி சொல்லுவ!

 

நீ நினைக்கறது கனவுல கூட நடக்காது! எனக்கு உன்னைக் கொஞ்சம் கூட பிடிக்கல!

 

இங்க வரதுக்கு முன்னாடி உனக்கு எவ்வளவு அட்வைஸ் பண்ணேன்!

 

எல்லாம் மறந்துபோச்சில்ல!

 

உங்க அக்கா புத்திதானே உனக்கும் இருக்கும்!

 

உன்கிட்ட இதுக்கு மேலே எக்ஸ்பெக்ட் பண்ண முடியமா என்ன?" என அவன் வார்த்தைகளை உமிழ, அவளது தன்மானம் சீண்டப்பட, "போதும் கண்ணன்! இனிமேல் எதுவும் சொல்லாதீங்கோ!

 

என்னால தாங்கிக்க முடியாது!

 

உங்களுக்கு என்னை பிடிக்கும்னு நினைச்சுதான் என் மனசுல இருக்கறத சொன்னேன்.

 

வேற யாரா இருந்தாலும் எனக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் வந்திருக்காது.

 

என்னைக்கா இருத்தலும்; எனக்கு கல்யாணம்னு ஒண்ணு நடந்த அது உங்க கூட மட்டும்தான்!

 

நீங்க இப்ப சம்மதிச்சா நீங்க சொல்ற மாதிரி நான் டாக்டருக்கு படிப்பேன்!

 

இல்லனா அத்திம்பேர் சொல்ற படிப்பைத்தான் படிக்க போறேன்!

 

முடிவு உங்க கைல" என சொல்லவிட்டு அவனைத் திரும்பியும் பார்க்காமல் அங்கிருந்து சென்றாள் அவள்.

 

'சாரி ராதா! எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிக்கும்! ஆனா இதுக்கு எந்த காரணம் கொண்டும் என்னால சம்மதிக்க முடியாது!

 

இது நம்பிக்கை துரோகம்! குரு துரோகம்!

 

இதை நான் செய்ய மாட்டேன்' என மனதிற்குள் தவித்துப்போனான் கண்ணன்.

 

அதன் பின் மேற்படிப்புக்களை முடித்து அவன் சிறந்த மருத்துவராக வளர்ந்த பின் கூட கண்ணன் அவனது இந்த பிடிவாதத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருக்க அவளும் தன் பிடிவாதத்தில் அவனுக்கு இணையாக நின்றாள்.

 

ஏதோ ஒரு நூலிழையில் நட்பு என்கிற சாயத்தை பூசிக்கொண்டு அவர்கள் எண்ணத்திலும் செயல்களிலும் ஒன்றாக பயணிக்க தொடங்கிய பொழுதும் இருவருக்குள்ளும் ஒரு பனிப்போர் நடந்துகொண்டே இருக்கிறது.

 

ஏதேதோ எண்ணங்களில் அவன் உழன்றுகொண்டிருக்க, அவனுடைய கைப்பேசி தகவல் வந்ததற்கான ஒலியை எழுப்பவும் அனிச்சையாக அதனை எடுத்துப்பார்த்தான் கண்ணன்.

 

அதைப் பார்த்ததும் அவனது விழிகள் கோபத்தில் சிவந்தது.

 

அபிமன்யுவுடன் ஒரு 'செல்ஃபி'யை எடுத்து அதை அவனுக்கு அனுப்பியிருந்தாள் ராதா!

 

'இந்த போட்டோவை பார்த்த உடனே கண்ணனோட ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்' என்ற எண்ணம் தோன்ற, எழுந்த சிரிப்பை மிக முயன்று அடக்கினாள் நட்சத்திர விடுதியின் உணவகத்தில் அபிமன்யுவுக்கு எதிரில் உட்கார்ந்திருந்த ராதா.


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
02/03/2020 9:16 am  

காதல்-14

உணவை முடித்துக்கொண்டு ராதாவும் அபிமன்யுவும் அங்கிருந்து கிளம்பவே மணி மூன்றைக் கடந்திருந்தது.ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இருவரும். பேசிக்கொண்டிருந்தனர் என்பதை விட, அவளது படிப்பு குறித்து, அவளது ஆராய்ச்சி குறித்து, அவர்கள் நிறுவனம் நடத்திய போட்டிக்காக அவள் எழுதியிருந்த கட்டுரை குறித்து என அவன் அவளிடம் விதவிதமாக கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான் அபிமன்யு. அதற்கெல்லாம் அவள் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் எச்சரிக்கை உணர்வு மேலோங்க. அவ்வளவே!

 

உடனே கண்ணனை நேரில் காண வேண்டும் என்ற ஆவல் மட்டுமே அவளுக்கு மேலோங்கி இருக்க, ஒரு நிலைக்கு மேல் “ஐயோ! பெருமாளே! மொக்க தாங்க முடியலையே! இவன் நம்மள இப்போதைக்கு விடமாட்டான் போலிருக்கே" என மனதிற்குள் புலம்பவே தொடங்கிவிட்டாள் ராதா. மாறி மாறி மனதில் ஏற்படும் உணர்வுகளை முகத்தில் காண்பிக்காமல் அவனுக்கு முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பது வேறு வெகு கடினமாக இருந்தது அவளுக்கு. அனைத்திற்கும் காரணமான அனுவின் மேலும் அரவிந்தன் மேலும் அவ்வளவு கோபம் வந்தது.

 

ஒரு வழியாக அவன் கிளம்பலாம் என்று சொல்லவும் அவள் அடைந்த நிம்மதிக்கு அளவே இல்லை. ஆனாலும் அடுத்த சில நிமிடங்களுக்குள்ளாகவே அதையும் குலைத்தான் அவன்.

 

அவளை அவர்கள் இல்லத்தில் இறக்கி விடுவான் என எண்ணி அவள் அவனது வாகனத்தில் ஏற, அது  கடற்கரைச் சாலை நோக்கிப் பயணிக்கவும் கொஞ்சம் மிரண்டுதான் போனாள் அவள். "எங்காத்துக்கு  போற வழி இது இல்ல மிஸ்டர் அபிமன்யு" என அவள் கொஞ்சம் பதட்டத்துடன் சொல்ல, அவள் முகத்தில் தெரிந்த மிரட்சியை ரசித்துக்கொண்டே, "உங்க ஆத்துக்கு போற வழி எதுன்னு கூட்டிட்டு வந்த எனக்கு தெரியாதா பேபி!" என்றவன், "நீதான என்னோட கம்பெனில ஜாயின் பண்ண சம்மதிச்ச" என அவன் வெகு இயல்பாகக் கேட்க, "அதுக்கென்ன இப்ப" என்றாள் அவள் சற்று எரிச்சலுடன். "அதுக்காகத்தான் போறோம்! 

 

பட் என் கிட்ட இப்படி சிடுசிடுன்னு பேசினா அது எனக்கு பிடிக்காது! கொஞ்சம் மைண்ட்ல வெச்சுக்கோ" என எச்சரிக்கும் தொனியில் ஆனாலும் புன்னகை மாறாமல் அவன் சொல்ல, அவனுடன் வாதிட விரும்பாமல், "சாரி" என முணுமுணுப்பாகச் சொன்ன ராதா, "பட் இப்ப எங்க போறோம்" எனக் கேட்டாள் தன் எரிச்சலை மறைக்க முயன்றவாறு.

 

என்னோட "ஏ அண்ட் பீ ஃபார்மாஸோட கார்ப்பரேட் ஆபீசுக்கு! அங்க உடனே நீ ஜாயின் பண்ற மாதிரி ஒரு லெட்டர் ரெடி பண்ண சொல்றேன்! அண்ட் உன் ஃப்ரெண்ட் யாரோ சொன்ன இல்ல; அவங்களை நாளைக்கு ஆபிஸ்ல வந்து எங்க ஜென்ரல் மானேஜரை பார்க்க சொல்லு. ரெண்டு பேரும் மண்டேல இருந்து வர மாதிரி பிரிப்பர் பண்ணிக்கோங்க" என்றான் அவன் கொஞ்சம் கட்டளை போல.

 

மறுக்கும் நிலையில் இல்லாமல் அவன் சொல்லுவதற்கெல்லாம் உடன்பட வேண்டியதாக இருந்தது அவளுக்கு. வேறு வழி இல்லாமல் மிக முயன்று பொறுமையை கடைப்பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள் ராதா.

 

"அப்பா அபிமன்யு; இன்னைக்கு இதோட நிறுத்திக்கோ! அப்பறம் வரது வரட்டும்னு நான் என் சுய ரூபத்தை காட்ட வேண்டியதா போயிடும்! நீ தாங்க மாட்ட” என மனதிற்குள்ளேயே அவனுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்துக்கொண்டிருந்தவள், அதையெல்லாம் வெளியில் காண்பிக்காமல் புன்னகை முகமாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.

 

சில நிமிடங்களில் அவர்கள் அவனது அந்த அலுவலகத்தை அடைய, வாகன நிறுத்தத்தில் காரை நிறுத்தியவன், யாரையோ கைப்பேசியில் அழைத்து, "சரண்! நான் இப்ப நம்ம ஆபிஸ்ல தான் இருக்கேன். ஐ டிண்ட் பிரிங் மை அக்சஸ் கார்ட். சென்ட் சம்படி" என அவன் கட்டளையாகச் சொல்லிவிட்டு வேக நடையுடன் அங்கிருந்து செல்ல,  'கடவுளே! சீன் தாங்க முடியலையே' என அவனை மனதிற்குள்ளேயே எகத்தாளம் செய்துகொண்டே அவனைப் பின்தொடர்ந்து கிட்டத்தட்ட ஓடினாள் அவள். 

 

அவர்கள் நுழைவு பகுதியை நெருங்கும்பொழுது அவர்களை நோக்கி ஓடி வந்த ஒரு பெண், "குட் ஈவினிங் மிஸ்டர் அபி" என்ற முகமனுடன் தன் கையில் வைத்திருந்த 'அக்சஸ் கார்ட்' மூலம் அவர்கள் உள்ளே செல்ல உதவி செய்தாள்.

அவனைப் பார்த்ததும் அங்கே பணியிலிருந்த காவலாளியில் தொடங்கி அலுவலக பணியாளர்கள் ஒவ்வொருவர் முகமும் மாறியதையும் அதில் மிரட்சியும் தெரிந்தது.

 

அதி ஆடம்பரத்துடன் இருந்தது அவனுடைய அந்த அலுவலகம். மின் தூக்கி மூலம் மூன்றாவது தளத்தை அடைந்து 'அபிமன்யு பரத்வாஜ் - சீ.ஈ.ஓ' என பொன்னிற எழுத்துக்கள் மின்னிய பலகையைத் தாங்கிய கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு அந்த அறைக்குள் நுழைந்தவன், "வெல்கம் டு மை கிங்டம்!" எனப் பெருமையுடன் அவளை உள்ளே அழைத்தான்.

 

பின் அங்கே இருந்த இருக்கையைக் காட்டி அவளை அமரச் சொன்னவன்  தன் இடத்தில் போய் அமர்ந்தான் அபிமன்யு. அவனுடைய அலுவலகம் அவளுக்கு மிரட்சியைக் கொடுக்க, தயக்கத்துடன் போய் அமர்ந்தாள் ராதா! உடனே அங்கே இருந்த 'இன்டர்காம்' மூலம், "சரண்! கேன் யு கம் டு மை கேபின் நௌ" என அவன் தன் கட்டளையைப் பணிவுடன் சொல்லிவிட்டு ராதாவை நோக்கி, "எங்க ஆபிஸ் எப்படி இருக்கு! நீயே சொல்லுவேன்னு பார்த்தேன்!" எனக் கேட்டான் ஒரு வித எதிர்பார்ப்புடன்.

 

"யா! ரொம்ப நன்னா இருக்கு! ஆக்சுவலி ஐ ஆம் ஸ்பீச்லெஸ்" என்றாள் அவள் உண்மையாகவே தன் மனதில் நினைத்ததை.  

 

கதவு தட்டப்படும் ஒலியில், "யா.. கம் இன் சரண்!" என்று அவன் சொல்ல உள்ளே நுழைந்தவரிடம், "ப்ளீஸ் பீ சீட்டெட்" என்று சொல்ல அவர் அமரவும், "மீட் மிஸ்டர் சரண்! நம்ம கம்பெனியோட ஜீஎம்" என்றவன், "மிஸ் ராதா!" என அறிமுக படுத்த, அவர் மரியாதை நிமித்தம், "ஹலோ" என்று சொல்லும்போதே, "கோயிங்க் டு பீ மிஸர்ஸ் அபிமன்யு" என்றான் அபிமன்யு. அந்த வார்த்தை அவள் செவிகளில் நாராசமாய் ஒலித்தது.

 

'நான் எப்பவோ மிஸர்ஸ் ஆனந்த கிருஷ்ணன் ஆயிட்டேன் டா! எப்பவும் என் பேர் உன் பேரோட சேராது' என மனதிற்குள் கருவியவள் சரணைப் பார்த்து சிறிதாகப் புன்னகைத்தாள். "இவங்க இப்ப மெடிக்கல் மைக்ரோ பயாலஜில பி-ஹெச்-டி பண்ணிட்டு இருக்காங்க.

 

ஃபியூச்சர்ல நம்ம ரிசர்ச் அண்ட் டெவலப்மென்ட் டிபார்ட்மெண்ட்டோட மொத்த பொறுப்பையும் கவனிக்கப்போறவங்க இவங்கதான். பட் இப்போதைக்கு கொஞ்ச நாள் இங்க ட்ரைனியா இருக்கப்போறாங்க. இவங்க ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தங்களும் இவங்க கூடவே ஜாயின் பண்ண போறாங்க. ஸோ உங்களுக்கு தேவையான டீடைல்ஸ் எல்லாம் வாங்கிட்டு இவங்கள கைட் பண்ணுங்க. நம்ம நார்மல் ப்ரோடோகால் ஃபாலோ பண்ணிக்கோங்க. நான் இன்னும் டூ ஆர் த்ரீ டேஸ்ட்தான் இங்க இருப்பேன். அதுக்குள்ள எல்லா ஃபார்மாலிடீசும் முடிச்சிருங்க" என்றான் அவன் உத்தரவாக.

 

ஷ்யூர், ஓகே, கண்டிப்பா என்ற வார்த்தைகளைத் தவிர வேறெந்த பதிலும் பேசவே இல்லை சரண். அவன் முடிந்தது என்பதுபோல் ஒரு பார்வை பார்க்க, அங்கிருந்து சென்றார் அவர்.

 

"இந்த ஆபிஸ்ல அகௌண்ட்ஸ் அண்ட் ஹெச் ஆர் மட்டும்தான் பார்க்கறோம்.

ப்ரொடக்ஷன் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா ஆக்டிவிட்டீசும் பாக்டரியோடவே அன்னெக்ஸ் ஆகி இருக்கும். ஆர் அண்ட் டீயும் அங்கதான் இருக்கு. ஜாயின் பண்ணிட்டு ஸ்லோலி ஒவ்வொண்ணா கத்துக்கோ" என்று முடித்தான் அவன்.

சரி என்று அவள் தலையாட்ட, கேள்வியாக அவளைப் பார்த்தவன், "அன்னைக்கு கெஸ்ட் ஹவுஸ்ல பார்த்த ராதா மாதிரி இல்லையே.

 

அன்னைக்கு அந்த பேச்சு பேசின; இன்னைக்கு  என்னடான்னா எல்லாத்துக்கும் தலையை ஆட்டிட்டு இருக்க" என அவன் சந்தேகத்துடன் இழுக்க, "நீங்க சரியான முறையில் அப்ரோச் பண்ணி இந்த கல்யாண ஏற்பாட்டை பண்ணியிருந்தீங்கன்னா நானும் கொஞ்சம் இயல்பா இருந்திருப்பேன். இப்படி என்னோட அக்காவை வெச்சு மிரட்டி இந்த கல்யாணத்தை நடத்த பாக்கறீங்க.

நான் வேற எப்படி நடந்துக்க முடியும்" என அவள் சாதுரியமாக அவன் கேட்ட கேள்வியை அவன் பக்கமே திருப்ப, "வெல்; ஐ டோன்ட் பாதர்; நீ இப்படியே இருந்துட்டா எப்பவுமே உனக்கு நல்லது. மத்தபடி எனக்கு உன்னை பிடிச்சிருக்கு; சோ உன்னை ரொம்ப கேர் பண்ணுவேன்" என்றான் அவன் திமிராகவே.

 

"மண்ணாங்கட்டி; நீ என்னடா என்னை கேர் பண்றது; கேர் அப்படிங்கற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் என்னனு உனக்கு தெரியுமா? அப்படினா கண்ணன்னு அர்த்தம்' என எண்ணியவள், "ப்ளீஸ்! என்னைச் சீக்கிரம் ஆத்துல கொண்டுபோய் விட்டுடுங்கோ; எனக்கு ரொம்ப தலை வலிகர்து" என்றாள் ராதா மேற்கொண்டு பேச்சைத் தொடர விரும்பாமல்.

 

ஆமோதிப்பாக அங்கிருந்து கிளம்பியவன் சில நிமிடங்களில் அவளை அவர்கள் இல்லத்தில் இறக்கி விட்டுவிட்டுச் சென்றான் அபிமன்யு. ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு எழுந்தது ராதாவுக்கு.

*** 

வேகமாக அவர்கள் அகத்துக்குள்  நுழைந்தவள் நேராக அவளுடைய அறைக்குள் போய் புகுந்துகொண்டாள் ராதா. கலவரம் மண்டிக் கிடந்த மகளுடைய முகத்தைப் பார்க்க வேதனையாக இருந்தது அவளுக்காக வரவேற்பறையிலேயே காத்திருந்த கீதாவுக்கு. அவளிடம் எதுவும் கேட்கவும் சங்கடமாக இருக்க அவர் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கவும் சில நிமிடங்களில் வேறு உடைக்கு மாறி அங்கே வந்தாள் ராதா.

 

அவள் எங்கோ செல்வதற்காகக் கிளம்பி இருப்பது புரியவும், "இப்பத்தானடி உள்ள நுழைஞ்ச; அதுக்குள்ள எங்க கிளம்பற?" என அவர் பதற்றமடைய, "ம்.. நேரில் போய் உன் மாப்பிளைய உண்டு இல்லைனு பண்ணப்போறேன்! இருக்கு அவருக்கு" என்று சொல்லவிட்டு, "மா.. நான் ஃபுல்லா சாப்டுட்டேன்; ஸோ கவலை படாத! சீக்கிரம் வந்துடறேன்!

 

அப்பா வந்தா நான் பத்திரமா வந்துட்டேனு சொல்லிடு" என்று சொல்லிவிட்டுக் ராதா அங்கிருந்து சென்றுவிட, அவசரமாக கைப்பேசியை எடுத்தவர், "சுனாமி உங்காத்துக்கு வந்ததுண்டு இருக்கு! கண்ணா உன் சமர்த்து" எனக் குறுஞ்செய்தியை அவர் அனுப்ப, "நான் பார்த்துக்கறேன் மாமி..யாரே" என அவனிடமிருந்து பதில் வந்தது.

 

அவனது அந்த பதிலில் அவரது பதற்றமெல்லாம் காணாமல் போகப் புன்னகைத்துக்கொண்டார் கீதா.

*** 

கீதாவின் குறுஞ்செய்தியைப் பார்க்கும்வரை சோம்பலுடன் உட்கார்ந்திருந்தவன், எழுத்து போய் முகத்தை அலம்பிக்கொண்டு ராதாவின் வருகைக்காகக் கதவைத் திறந்துவைத்தான். பின் அடுக்களைக்குள் நுழைந்தவன் பாலை காய்ச்சி, 'காஃபி'க்கு தயார் செய்துவிட்டு வந்து வரவேற்பறை 'சோஃபா'வில் அமரவும் புயலென ராதா உள்ளே நுழையவும் சரியாக இருந்தது.

 

மெலிதாக உண்டான புன்னகை அவளைப் பார்த்ததும் பெரிதாக விரிய, "லன்ச் அமர்க்களம் போல இருக்கு; போட்டோல்லாம் பிரமாதம்" என்றான் கண்ணன் அவளைச் சீண்டும் விதமாக.

 

"சொல்ல மாட்டீங்கோ பின்ன! தெரியாமத்தான் கேக்கறேன்! இதுக்கெல்லாம் நான்தான் கிடைச்சேனா!" எனக் கோபமாக ஆரம்பித்து கண்ணீர் குரலில் முடித்தாள் ராதா. அவளது கலக்கத்தைக் காண முடியாமல், வேகமாகப் போய் கதவை தாளிட்டவன் அதில் அப்படியே சாய்ந்தவாறு தன் கைகளைப் பெரிதாக விரிக்க, "கண்ணன்!" என்றவாறு ஓடி வந்து அவன் மார்பில் புதைந்துகொண்டாள் ராதா. அன்றைய நாள் முழுவதும் அவள் அடைந்த சங்கடங்கள் அனைத்தும் கண்ணீராக மாறி அவன் மார்பை நனைத்தது.

 

அவளை அமைதிப்படுத்தும் விதமாக கண்ணனுடைய விரிந்த கைகள் அவனது ராதையை உரிமையுடன் சிறை செய்தன! 


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
10/03/2020 8:15 am  

காதல்-15

காலாவதியான மருந்துகளை மறு புழக்கத்தில் விட்ட மோசடிக்குப் பின் அபிமன்யு தான் இருக்கிறான் என்பதை சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அறிந்து வைத்திருந்தான் கண்ணன்.

அதில் அவன் வேண்டுமென்றே சிக்க வைத்திருந்த அரவிந்தனையும் அனுபமாவையும் அவனாகவே காப்பாற்றியதில் கட்டாயம் ஏதோ உள்நோக்கம் இருக்கும் எனத் திட்டவட்டமாக நம்பினான் கண்ணன்.

அதில் அவர்களே அறியாமல் அவர்களை அவன் சிக்க வைத்திருக்கிறான் எனும்போது அவர்களை எளிதாக விடுவித்ததற்குப் பின் மிக ஆழமான நோக்கம் இருக்கவேண்டும் என்பதும் அது என்னவாக இருக்கும் என்பதும் அவனால் ஓரளவிற்கு அனுமானிக்க முடிந்தது.

அதுவும் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் அனுபமா குழந்தையுடன் வந்து இறங்கவும் அவன் அனுமானம் மேலும் உறுதியானது.

அனுபமா அங்கே வந்திருப்பது கீதா மூலமாகத் தெரியவரவும், அவள் வந்த அன்று, 'உடனே என்னோட பிளாட்டுக்கு வா; முக்கியமா பேசணும்' என்ற ஒரு குறுஞ்செய்தியை ராதாவுக்கு அனுப்பினான் கண்ணன்.

கண்ணனிடமிருந்து அப்படி ஒரு செய்தி வரவும் வியப்பு மேலிட அவனைக் காண அங்கே வந்தாள் ராதா.

அவளுக்காகவே காத்திருந்தவன், "வா ராதா!" என அவளை அழைக்க, இயல்பாக வரவேற்பறை 'சோபா'வில் போய் உட்கார்ந்தாள் அவள்.

"நீ இங்க வந்திருக்கிறது உங்க அக்காவுக்கு தெரியாதில்ல" என அவன் சிறு பதற்றத்துடன் கேட்க, அதை மனதிற்குள் குறித்துக்கொண்டவள், அவனுடைய அந்த வித்தியாசமான செய்கையில் குழம்பியவளாக, "அக்காவுக்கு மட்டும் இல்ல; அம்மாவுக்குக் கூட தெரியாது.

அவளை ஏர்போர்ட்ல இருந்து ஆத்துக்கு அழைச்சிண்டு வந்து விட்டுட்டு மீராவை பார்க்கலாம்னு கிளம்பினேன்.

உங்க மெசேஜை பார்த்துட்டு இங்க வந்துட்டேன்" என்றாள் ராதா.

"நல்லதா போச்சு" என்றவன், "ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்! நீ இதை எப்படி எடுத்துப்பேன்னு புரியல' என்ற பீடிகையுடன் தொடங்க, இடை புகுந்தவள்

"அதைப் பத்தி உங்களுக்கு என்ன கவலை; நீங்க சொல்லவந்ததை சொல்லுங்கோ" என்றாள் அவள் வெடுக்கென்று.

"நீ எப்ப ராதா என்னை புரிஞ்சிக்க போற? நான் எது பேசினாலும் இப்படி குதர்க்கமா பதில் சொல்ற" எனக் அவன் ஆயாசத்துடன் கேட்க,

"நான் ஏன் கண்ணன் உங்களை புரிஞ்சிக்கணும்.

தினமும் எத்தனையோ பேஷண்ட்ஸை பாக்கறீங்கோ.

தனக்கு என்ன பிரச்சனைன்னு கூட சொல்லத் தெரியாத சின்ன சின்ன குழந்தைகளுக்கெல்லாம் ட்ரீட்மெண்ட் குடுக்கறீங்கோ.

எல்லாரோட சைக்காலஜியும் அனலைஸ் பண்ண தெரிஞ்சவாளாலதான் ஒரு சக்ஸஸ்ஃபுல் டாக்டரா இருக்க முடியும்.

அப்படி இருக்கும்போது என் மனசுல என்ன இருக்குன்னு மட்டும் புரியாத மாதிரி நீங்க நடந்துண்டா நான் அதை நம்பணும் இல்ல?" என அவள் பொரிய,

"உன் மனசைப் பத்தி மட்டும் வக்கணையா பேசறியே; நீ யாரோட மனசையாவது பார்த்தியா ராதா" எனக் கேட்டான் அவன்.

"நான் யார் மனசை பார்க்கணும்?

நான் ஆசைபட்டேன்னு சொன்னா அப்பா அம்மா என்ன வேண்டாம்னா சொல்ல போறா?

கட்டாயம் சம்மதிப்பா!

அதுவும் உங்களை எப்படி வேண்டாம்னு சொல்லுவா? என அவள் அலட்டிக்கொள்ளாமல் கேட்க,

"நீ பிடிவாதம் பிடிச்சா கட்டாயம் சம்மதிப்பா! இல்லனு நான் சொல்லவே இல்லையே!

வெட்டறேன் குத்தறேன்னு கிளம்பாம தானே முன்னாடி நின்னு இந்த கல்யாணத்தை நடத்தியும் வெப்பா!

ஆனா மனசு நொந்துபோய் அதை செய்வா!

புரிஞ்சிக்கோ!

என்ன கேட்ட; 'உங்களை எப்படி வேண்டாம்னு சொல்லுவா?'ன்னா.

நீ கவனிக்கலையா ராதா

அன்னைக்கு என்னோட சின்ன தாத்தா உங்க அப்பாகிட்ட எனக்காக உன்னை பொண்ணு கேட்டாரே.

உடனே சம்மதனு உங்க அப்பா சொல்லல!

ஏன்.. அதுக்கு உங்க அப்பா இதுவரைக்கும் கூட பதில் சொல்லலையே; ஏன்?"

அவன் இப்படி கேட்கவும் பதில் சொல்ல இயலாமல் மௌனமானாள் ராதா.

"அவர் மேல தப்பில்ல ராதா!

அப்பாங்கற ஸ்தானம் அப்படி!

என்னதான் நான் அவர் மனசுக்கு நெருங்கினவனா இருந்தாலும்; என்னோட பின்னணியை பத்தி கொஞ்சம் யோசிக்கத்தான் தோணும்" என்றவன், "உங்க அக்கா விஷயத்துல அவர் ரொம்பவே தோத்துப்போயிட்டார் ராதா!

அந்த வயசுல உனக்கு அதை புரிஞ்சுக்கற பக்குவம் இல்ல.

ஆனா இப்ப கூடவா?" என அவன் கேட்க, மௌனமாகத் தலை குனிந்தபடி நின்றிருந்தாள் அவள்.

"பெண் குழந்தையோ ஆண் குழந்தையோ; பிள்ளையை பெத்தவாளுக்கு, 'என் பிள்ளை என் பேச்சைத் தட்டமாட்டா'ங்கற பெருமை இருக்கும்.

அதை தப்புன்னு சொல்ல முடியாது.

அவாளோட கல்யாணத்தைப் பத்தி அம்மா அப்பாவுக்கு ஒரு கனவு இருக்கும்.

அதுவும் பெண்ணை பெத்தவாளுக்கு ஒரு பயம் உள்ளுக்குள்ள இருந்துண்டே இருக்கும்.

நானும் ரெண்டு தங்கைகளுக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்திருக்கேன் ராதா!

எனக்கு இந்த மனநிலை புரியும்.

அந்த மாதிரி நேரத்துல உங்க அக்கா பண்ண மாதிரி; தானே ஒருத்தனை தேர்ந்தெடுத்துண்டு இவனைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு வந்து நின்னா அவா நிலைமை என்னவா இருக்கும்?

எவ்வளவு கம்பீரமானவர் ராதா உங்க அப்பா!

அவரோட விருப்பத்துக்கு மாறா அனு அரவிந்தை கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு சொன்னப்ப அவரோட ஈகோ எவ்வளவு அடி வாங்கி இருக்கும்?

உங்க அம்மா ஒரு யதார்த்தவாதி.

உங்க அம்மா மட்டும் இல்ல எல்லா பெண்களுமே அப்படித்தான்.

இல்லனா கல்யாணம் ஆனதும் பெத்தவா கூட பிறந்தவா எல்லாரையும் விட்டுட்டு வேற ஒரு புது குடும்பத்துல புது சூழ்நிலைல வந்து தன்னை மொத்தமா இணைச்சுக்க அவளால முடியுமா!

அதனால உங்க அம்மா அதை லைட்டா எடுத்துண்டு இருந்திருக்கலாம்.

ஆனா உங்க அப்பா உள்ளுக்குள்ள எவ்வளவு உடைஞ்சு போயிருக்கார்னு உங்க யாருக்காவது தெரியுமா?

எனக்கு தெரியும் ராதா!

அவர் தன்னோட மனக்குறையை யார் கிட்ட போய் சொல்லுவார்னு நீங்க என்னைக்காவது நினைச்சு பார்த்திருக்கீங்களா?

நான் வயசுல அவரோட ரொம்ப சின்னவன்தான்!

ஆனா பலதடவை அவரோட இந்த வேதனையையெல்லாம் என்கிட்ட சொல்லி வருத்தப்பட்டிருக்கார் ராதா!

அனுபமா ப்ளஸ் ஒன் படிக்கும்போதே அரவிந்த்தோட பழக ஆரம்பிச்சிருக்கா.

எங்க அவ மெடிக்கல் படிச்சா தன்னை விட்டுட்டு போயிடுவாளோன்னோ இல்ல அவ தன்னை விட ஒரு படி மேல இருக்கறதை விரும்பாமையோ அவளை பிரைன்வாஷ் பண்ணி வேற படிக்கற மாதிரி பண்ணியிருக்கான் அவன்.

இதெல்லாம் உனக்குத் தெரியுமா?

இதெல்லாம் புரியாம அவனை கல்யாணம் பண்ணிண்டு போய் இப்ப என்ன சாதிச்சுட்டா உங்கக்கா?

கேட்டா இதுக்கெல்லாம் பேரு தெய்வீக காதல்! ம்.

லவ்வாம் லவ்வு!

அது நம்மள பத்தி மட்டுமே நினைக்க வெக்கற ஒரு சுயநல உணர்வு.

மத்தவா யாரும் நம்ம கண்ணுக்கு தெரியவே மாட்டா!

நீயும் அதையே செய்யணும்னுதான கங்கணம் கட்டிண்டு இருக்கியா?

ஆனா என்னால அப்படி இருக்க முடியாது ராதா!

ஒரு அப்பாவா அவர் தோத்து போறது உனக்கு வேணா சாதாரணமா இருக்கலாம்.

ஆனா எனக்கு உயிர் கொடுத்து கிடைக்கவே கிடைக்கம போயிடுமோன்னு நான் ஏங்கின கல்வியை எனக்கு கொடுத்து அவரோட ஹாஸ்பிட்டல்லயே; அதுவும் அவருக்கு சமமான ஸ்தானத்தை கொடுத்திருக்கற என்னோட குரு தோத்து போறதுல எனக்கு இஷ்டம் இல்ல.

அதுவும் அவர் முழுசா நம்பற என்னால?" என்றான் கண்ணன் வைராக்கியத்துடன்.

அவனது வார்த்தைகள் ஒரு பக்கம் பெருமிதத்தைக் கொடுத்தாலும் மறுபக்கம் அவனுடைய பாராமுகம் வேதனையை கொடுக்க, “எல்லாம் சரி; நானும் இதையெல்லாம் ஒத்துக்கறேன்.

ஆனா உங்களுக்கு என் மேல அன்பில்ல காதல் இல்லன்னும் நீங்க சொல்லவே இல்லயே!” என அவனது நாடியை பிடித்ததைப்போல கேட்டவள், அவன் இறுகிய முகத்துடன் மவுனம் காக்கவும்,

"சரி! எப்படியும் நீங்க அதை மனசார ஒத்துக்கப் போறதில்ல! அதனால இல்லன்னே வெச்சுக்கலாம்.

பின்ன ஏன் கண்ணன் நீங்க இன்னும் கல்யாணம் பண்ணிக்கல?"

அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே அவள் கூர்மையாகக் கேட்க, "இப்பதானே சின்னவ கல்யாணம் முடிஞ்சுது.

இனிமேல்தான் அதைப் பத்தி யோசிக்கணும்.

மோர் ஓவர் நீ வர வரனையெல்லாம் தட்டி கழிச்சிண்டு இப்படி அடங்காபிடாரித்தனமா நிக்கறதாலயும்தான்.

நீ உங்க அப்பா பார்த்து சொல்ற ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்ணிண்டு செட்டில் ஆகி இருந்தன்னா நானும் கல்யாணம் பண்ணிண்டு இருப்பேனோ என்னவோ" என்றான் கண்ணன் கொஞ்சமும் அலட்டிக்கொள்ளாமல்.

அந்த வார்த்தைகளைத் தாங்க முடியாமல் அவள் கண்களில் நீர் கோர்க்க, தன் ஏமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், "உங்களுக்கும் என்னோட அத்திம்பேருமும் எந்த வித்தியாசமும் இல்ல கண்ணன்" எனச் சீறினாள் அவள்.


Krishnapriya Narayan
(@krishnapriya-narayan)
Eminent Member Writer
Joined: 3 months ago
Posts: 45
10/03/2020 8:18 am  

காதல்-16

அந்த அரவிந்தனுடன் அவனை ஒப்பிட்டு அவள் பேசவும், அவனுடைய பொறுமை காற்றில் பறக்க, "ஏய் யாரை யாரோட கம்பேர் பண்ற" என அவன் குரல் உயரவும், அதில் கொஞ்சம் மிரண்டாலும், "பின்ன அவர் அனுவை லவ் பண்றேன்னு சொல்லி அவளை மெடிக்கல் படிக்க விடாம பண்ணார்.

நீங்கோ என்னை லவ் பண்ண மாட்டேன்னு சொல்லி என்னை மெடிக்கல் படிக்க விடாம பண்ணிடீங்கோ; அந்த விஷயத்துல ரெண்டுபேரும் ஒண்ணுதான?" என்றாள் ராதா உள்ளே போன குரலில்.

"ரொம்ப ஓவரா பேசற ராதா.

என்ன என்னை கில்டியா பீல் பண்ண வெக்க பாக்கறியா?

'கண்ணனுக்கு கோவமே வராது! அவன் மிஸ்டர் கூல்'னு எல்லாரும் சொல்லுவா.

என்னையே கோப பட வெக்கற பெருமை உன்னை மட்டும்தான் சேரும்!" என எள்ளலாகச் சொன்னவன் அவள் கண்களைப் பார்த்துக்கொண்டே, "உண்மையா சொல்லு!

நான் உன்னை லவ் பண்ண ஒத்துக்கலன்னுதான் நீ மெடிக்கல் படிக்கலையா?

அந்த கோவத்துலதான் கண்ணை மூடிண்டு போய் உங்க அத்திம்பேர் சொன்ன கோர்ஸில் சேர்ந்தியா?" எனக் கேட்டான் அவன் குற்றம் சாட்டும் குரலில்.

அந்த கேள்வியில், "அது; வந்து; கண்ணன்!" என அவள் தடுமாற,

"எனக்குத் தெரியும் ராதா!

மெடிக்கல் போற அளவுக்கு ப்ளஸ் டூல உன்னோட மார்க் இல்ல!

காரணம் என்ன தெரியுமா?

அப்ப உன் புத்தி புல்லு மேய போயிருந்தது?

அதுக்கு பிறகுதானே நீ ரியலைஸ் பண்ணி; மறுபடியும் நன்னா படிக்க ஆரம்பிச்ச!

மெடிக்கல் சம்பந்தமா படிக்கற ஆசைலதான போய் மைக்ரோ பயாலஜி சேர்ந்த?"

என அவன் கேட்டுக்கொண்ட போக, மறுத்துப் பேச இயலாமல் மௌனம் காத்தாள் அவள்.

"போனா போகட்டும் விடு ராதா!" என்றவன், "இவ்வளவு வருஷம் ஆகியும் உன் வைராக்கியம் மாறல இல்ல!

உன் அன்பு ரொம்ப பியூரானது ராதா!

அது எனக்கு நன்னாவே புரியறது.

அதனால உனக்காக யோசிச்சுதான் என்னோட சின்ன தாத்தாவை விட்டு உங்க அப்பாகிட்ட பேசச் சொன்னேன்!

இவ்வளவு நாள் எனக்காக காத்துண்டு இருந்த இல்ல!

இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுமையா இரு!

உங்க அப்பா நமக்கு சாதகமாத்தான் பதில் சொல்வார்" எனக் கண்ணன் சொல்ல தனக்காக யோசித்து அவனுடைய கொள்கையிலிருந்து அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்திருப்பது புரிந்தது அவளுக்கு.

அவன் அவளுடைய அப்பாவின் மேல் அளவு கடந்த மரியாதை வைத்திருக்கிறான் என்பது நன்றாகவே தெரியும் அவளுக்கு.

அதற்காக தன் உயிரைவிட மேலாக மதிக்கும் மருத்துவ தொழிலையே விட்டுக்கொடுக்க முன்வந்தான் என்றால், என்னதான் செய்யமாட்டான் அவன் என்று தோன்ற தன் பக்க தவறுகள் உறைத்தது அவளுக்கு.

"சாரி கண்ணன்! உங்க அளவுக்கு எனக்குப் பக்குவம் இல்ல" என முணுமுணுப்பாக அவள் சொல்லவும், "அதை கொஞ்சம் வளர்த்துக்கோ! அதுதான் எல்லாருக்கும் நல்லது" என்றவன் "நான் இதையெல்லாம் பேச உன்னை இங்க வர சொல்லல.

பேச வேண்டிய விஷயத்தை விட்டுட்டு என்னென்னவோ பேசிண்டு இருக்கோம்" என்றான் அவன்.

"அதை மறந்துட்டேன் பாருங்கோ! சொல்லுங்கோ கண்ணன் என்ன முக்கியமான விஷயம்" எனக் கேட்டாள் ராதா தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு.

"உங்க அக்கா இப்ப இங்க எதுக்காக வந்திருக்கான்னு யோசிச்சியா?" எனக் கேட்டான் அவன்.

"ஆமாம் கண்ணன்! எனக்கும் அதே யோசனைதான்' என அவள் பதில் கொடுக்க, "மைத்து பூச்சூட்டல் அன்னைக்கு உங்க அத்திம்பேர் போன் பண்ணியிருந்தாரே ஞாபகம் இருக்கா?' என அவன் கேட்க, கொஞ்சம் யோசித்தவள், "ஆமாம்; எனக்குதானே கால் பண்ணார்.

நான்தானே அப்பா கிட்ட கொடுத்தேன்" என்றாள் அவள்.

"அன்னைக்கு அரவிந்தன் அண்ணா ஒரு வரனைப் பத்தி பேசினார்; அது ஞாபகம் இருக்கா உனக்கு?" என அவன் கேட்க,

"ஆமாம்! அப்பாதான் அதுல இன்ட்ரெஸ்ட் இல்லனு தெளிவா சொல்லிட்டாரே" என்றாள் அவள்.

"அது யாருக்கா இருக்கும்னு ஐடியா இருக்கா"

அவன் கேள்வியில் திகைத்தவள், "அதான் அந்த அபிமன்யுவுக்காக இருக்கும்னு அன்னைக்கு ஒரு நாள் சொன்னீங்களே!" என்றாள் ராதா.

"அவனுக்கு உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கனும்னு ஒரு எண்ணம் இருக்கணும்.

அதனாலதான் உன்னையும் அவனையும் நேரா மீட் பண்ண வைக்க அரவிந்தன் அண்ணா உன்னை அன்னைக்கு அங்க வரச் சொன்னார்" என அவன் சொல்ல,

"அன்னைக்கே இந்த மாதிரி சொன்னீங்கோ இல்ல!" என்றவள் "அதான் அப்பா எடுத்த எடுப்பிலேயே வேணாம்னு சொல்லிட்டாரே.

இப்ப அதை பத்தி என்ன பேச்சு" என அவள் கேட்க, "அன்னைக்கு நீ என்ன சொன்ன?" எனக் கேட்டான் அவன்.

"என்ன சொன்னேன்? ஞாபகம் இல்ல' என வேண்டுமென்றே அவள் சொல்ல, அதில் பற்களை கடித்தவன், "அவன் வந்து பெண் கேட்டால் உடனே ஓகேன்னு சொல்லிடுவேன்னு சொன்ன இல்ல?

அநேகமா உங்க அக்கா அத்திம்பேர் மூலமா பெண் கேட்டு வருவான்!

ஐ மீன் எமோஷனல் ப்ளாக்மெயில் பண்ணுவான்.

அப்படி வந்தால் மறுத்து பேசாம சம்மதம்னு சொல்லிடு" என அவன் அலட்டிக்கொள்ளாமல் சொல்ல,

அரண்டுபோனவள், "என்ன விளையாடறீங்களா?" என பதட்டத்துடன் கேட்கவும், "ஏன் ராதா! கரும்பு தின்ன கூலியான்னு நீதான கேட்ட!

இப்ப இப்படி பேக் அடிக்கற?" என்றான் கண்ணன் கிண்டலாக.

"அது அன்னைக்கு உங்களை சும்மா சீண்டி பார்க்க அப்படிச் சொன்னேன்.

ஆனா உங்களோட ரியாக்ஷனை பார்த்துட்டு நான் கடுப்பானதுதான் மிச்சம்" என நொடிந்துகொண்டாள் ராதா.

அதில் வாய் விட்டுச் சிரித்தவன், "பீ சீரியஸ் ராதா!

அவன் உங்க அக்கா அத்திம்பேரை வெச்சு குருவை கார்னர் பண்ண முயற்சி பண்ணுவான்.

அவனோட டார்கெட் நம்ம ஹாஸ்பிடல்.

ஏன்னா ஈ.என்.டீல சிட்டிலயே நம்ம ஹாஸ்ப்பிட்டால்தான் ரேட்டிங்க்ல ஃபர்ஸ்ட் இருக்கு.

அது அவனோட கண்ணை உறுத்திண்டே இருக்கும் போலிருக்கு!

மோர் ஓவர் உன்னை அவனுக்கு ஏனோ பிடிச்சிருக்கு!

அதனாலதான் ஒரே கல்லுல ரெண்டு மங்காவை அடிக்க பாக்கறான்!" எனக் கண்ணன் விளக்கமாகச் சொல்லக் கோபம் பற்றிக்கொண்டு வந்தது ராதாவுக்கு.

"அதனால என்னை அவனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்து; சீதனமா நம்ம ஹாஸ்பிடலையும் எழுதி குடுக்க சொல்லுவீங்கோ போலிருக்கே!

இதெல்லாம் உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஓவரா இல்ல" என அவள் படபடக்க, "ப்ச்.. இது மட்டும் இல்ல ராதா!

இதுல உங்க அக்காவும் இப்ப சிக்கிண்டு இருக்கா!

அவளை இதுல இருந்து பத்திரமா வெளியில கொண்டுவரதும் முக்கியம்.

இல்லன்னா அது உங்க அம்மா அப்பாவை ரொம்ப பாதிக்கும்!

மேலோட்டமா பார்த்தால் இது உங்க குடும்ப பிரச்சனை மாதிரி இருந்தாலும், இது ஒரு சோஷியல் காஸ்!

எக்ஸ்பயரி ஆன மெடிசின்சை மறுபடியும் புதுசா பேக் பண்ணி சேல் பண்ணியிருக்கான்!

அதனால நம்ம கண் எதிர்லயே ஒரு உயிர் போயிருக்கு!

நாம் இதை பார்த்தும் பார்க்காமல் சும்மா இருக்கறது சரியா சொல்லு!

இதுக்கு அவனுக்குச் சரியான தண்டனை வாங்கி கொடுக்க வேண்டாமா?" என அவன் பொறுமையாக எடுத்துச்சொல்ல, அதிலிருக்கும் உண்மை புரிந்து மௌனமானாள் ராதா.

"அதனால நான் சொல்ற மாதிரி செய்!

இப்படி ஒரு டிமாண்ட் அவன் முன் வெச்சா, அமைதியா சரின்னு சொல்லிடு!

அப்பறம் என்ன பண்ணலாம்னு நான் சொல்றேன்!" என அவன் சொல்லவும், அவள் பதில் பேசாமல் இருக்க, அவள் முகமும் தெளிவில்லாமல் இருக்க, "ராதா! நான் இருக்கேன்!

கவலை படாதே!

நாம சேர்ந்துதான் இதை சரி பண்ணனும்" என அவன் சொல்ல அதற்கு மௌனமாகத் தலை அசைத்து தன் சம்மதத்தைச் சொன்னவள், 'பெருமாளே! அந்த மாதிரி அவன் அப்பாவை மிரட்டக் கூடாது' என்ற பிரார்த்தனையுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினாள் ராதா.

ஆனால் ஓரிரு நாட்களுக்குள்ளேயே அனுபமா அப்படி ஒரு நிபந்தனையை அதாவது மறைமுக மிரட்டலை கீதாவிடம் முன் வைக்கவும் அதிர்ந்துதான் போனாள் ராதா.

அன்று அனுபமா பேசியதையும் அதற்கு சேஷாத்ரியும் கீதாவும் சொன்ன பதிலையும் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தான், அவனுடைய குருவின் மடிக்கணினி பையை உள்ளே வைக்க வந்த கண்ணன்.

அங்கே இருந்த பதட்டமான சூழ்நிலையில் ராதாவைத் தவிர வேறு ஒருவரும் அவனைக் கவனிக்கவில்லை.

ராதா அவனைப் பார்த்துவிட்டதை உணர்ந்து 'நீ பேசு!' என அவன் அவளுக்குக் கண்களால் ஜாடை செய்ய நிதானமாக வார்த்தைகளை தேர்ந்தெடுத்து, "வேண்டாம் கா; நீ உன் உயிரை விட வேண்டாம்.

நான் அந்த அபிமன்யுவை கல்யாணம் பண்ணிக்கறேன்!

அப்பா அந்த ஹாஸ்பிடலை அவன் பேருக்கு மாத்தி குடுப்பா!

அதுக்கு நான் பொறுப்பு.

இப்ப நீ போய் நிம்மதியா தூங்கு" எனக் கொஞ்சம் கூட சலனமே இல்லாமல் சொல்லிவிட்டு, தன் கைப்பேசியில், 'இப்ப ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குமே' என ஒரு குறுஞ்செய்தியைக் கண்ணனுக்கு அனுப்பிவிட்டு, அவனது மன்னிப்புகோரும் பார்வையைப் பதிலாகப் பெற்றுக்கொண்டு, "அப்பா! சாப்பிட வாங்கோ! இப்ப இதை பத்தி எதுவும் பேச வேண்டாம்!

நாளைக்கு கார்த்தால முடிவு பண்ணிக்கலாம்!" என்றவாறு உள்ளே சென்றாள் ராதா.

ஆனால் அவளுடைய மனதிற்கு ஒவ்வாத அந்த செயல்களை செய்வதற்காக கண்ணனிடம் ராதா விதித்த நிபந்தனையால் ஆடித்தான் போனான் கண்ணன்.


Page 2 / 3




Share: