Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

[Closed] எவனோ என் அகம் தொட்டுவிட்டான் - கதை  

Page 2 / 4
  RSS

Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
14/10/2019 11:47 am  

attachFull9411

 

 

அத்தியாயம் 6 :

ஆதித்யன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்த நித்திலாவை,லீலா அழைத்துச் சென்று அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள்.முதல் பார்வையிலேயே.....சிநேகமாய் புன்னகைத்தவளை... பார்த்த அனைவருக்குமே பிடித்துப் போனது.

 

அறிமுகப் படலம் முடிந்ததும்,"சரி...வாங்க நித்திலா....!நம்ம இடத்துக்குப் போவோம்....",என்று லீலா அவளை அழைத்துச் சென்றாள்.

 

லீலாவின் டேபிளுக்கு அருகிலேயே,நித்திலாவுக்காக புது டேபிள் போடப்பட்டிருந்தது.நித்திலாவின் டேபிளை ஒட்டி....சுமித்ராவின் இடம் இருந்தது.

 

"அட....!இவங்களை அறிமுகப்படுத்த மறந்துட்டேனே.....நித்தி....!இவங்கதான் சுமித்ரா......கிட்டத்தட்ட நம்ம ஜெனரல் மேனேஜர் கெளதம் சார்க்கு P.A மாதிரி....",என சுமித்ராவை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள்.

 

ஏனோ பார்த்த முதல் பார்வையிலேயே....சுமித்ராவுக்கும் நித்திலாவிற்கும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் பிடித்துப் போனது.

 

"ஹலோ சுமித்ரா...!நைஸ் நேம்.....ராமாயணத்துல வர்ற சுமித்திரையைப் போலவே அமைதியா இருப்பீங்களோ.....?",என சிரித்துக் கொண்டே நித்திலா கேட்க,அதற்கு ஒரு அழகான புன்னகையை சிந்தினாள் சுமித்ரா.

 

"உண்மைதான் நித்திலா....இவங்க ரொம்ப அமைதிதான்....",என லீலா இடையில் புக,

 

"அப்படி எல்லாம் இல்ல நித்திலா....அதுதான்....ரெண்டு பேரோட டேபிளும் பக்கத்திலதான இருக்கு....என்னோடப் பழகிப் பார்த்து 'நான் அமைதியானவளா....?இல்லையான்னு தெரிஞ்சுகோங்க....",என சுமித்ரா புன்னகைத்தபடிக் கூற,

 

"அடடே...!சுமித்ரா....!நீங்க இவ்வளவு பேசியதே அதிகம்தான்....சரி...வாங்க நித்திலா....!நாம போய் நம்ம வேலையைப் பாப்போம்....",என லீலா அழைக்க,சுமித்ராவைப் பார்த்து தலையசைத்தபடி தன் இடத்தில் சென்று அமர்ந்தாள் நித்திலா.

 

நித்திலாவிற்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் வேலைகள் பற்றியும்....அதன் நுணுக்கங்கள் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள் லீலா.செயலாளர் வேலை...அதுவும் அவ்வளவு பெரிய நிறுவனத்தின் M.D யின் செக்ரெட்டரி எனும் போது வேலை சிறிது கடினமாகத்தான் இருந்தது.

 

நித்திலா....இயற்கையிலேயே புத்திசாலி என்பதால் அனைத்தையும் துடிப்புடன் கற்றுக் கொண்டாள்.அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுப்பது என்பது,லீலாவிற்கு ஒரு பெரிய வேலையாக இருக்கவில்லை.அதை நித்திலாவிடம் கூறவும் செய்தாள்.

 

"இவ்ளோ ஸ்பீடா கத்துக்கிட்டா....மூணு மாசம் தேவைப்படாது...ஒரு மாசமே போதும்...",

 

அவள் கூறியதை சிறு புன்னைகையுடன் ஒதுக்கித் தள்ளியவள்,தனக்கு இருக்கும் சந்தேகங்களைப் பற்றிக் கேட்க ஆரம்பித்தாள்.

 

நித்திலாவின் சந்தேகங்களை தீர்த்து வைப்பதிலும்....அவளுக்குத் தேவையான விபரங்களைக் கூறுவதிலும் நேரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

 

மதிய நேரம் நெருங்கவும்,"சரி...வாங்க நித்திலா...!இது லன்ச் டைம்....சாப்பிட்டுட்டு வந்து வேலையைப் பார்க்கலாம்...",என லீலா அழைக்க,

 

"ம்ம்...போலாம் மேடம்....வாங்க....",என்றபடி தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்தவள்,அருகிலிருந்த சுமித்ராவைப் பார்த்து,

 

"நீங்களும் வாங்க சுமித்ரா....!சாப்பிடப் போகலாம்...",என அழைக்க,

 

"இல்ல...பரவால்ல...நீங்க போங்க....நான் அப்புறம் சாப்பிட்டுக்கிறேன்...",எனத் தயங்கியவளை,

 

"அட வாங்க...!இனி லன்ச்சுக்கு எங்க கூட ஜாயின் பண்ணிகோங்க....",என விடாப்பிடியாய் அழைத்துச் சென்றாள்.

 

மூவரும் மேல்தளத்தில் இருந்த ஆபிஸ் கேன்டீனில் சென்று சாப்பிட அமர்ந்தனர்.

 

"அப்புறம் நித்திலா...உங்க ஊர் எது...?உங்க அம்மா அப்பா என்ன பண்றாங்க...?",எனப் பேச்சை ஆரம்பித்தாள் லீலா.

 

"சொந்த ஊர் கோயம்புத்தூர் மேடம்....அப்பா ஒரு பிரைவேட் கம்பெனில்ல அக்கவுண்டண்ட் அண்ட் அம்மா ஹவுஸ் வைஃப்...அப்புறம் என் அக்கா தீபிகா...!இப்போ அவளுக்குக் கல்யாணமாகி ஒரு குழந்தை இருக்கு....",எனத் தன் குடும்பத்தைப் பற்றிக் கூறினாள்.

 

"நித்திலா...!நான் ஒண்ணு சொல்லட்டுமா....?இந்த 'மேடம்' எல்லாம் வேண்டாமே...ஜஸ்ட் கால் மீ லீலா...",

 

"அது எப்படி மேடம் பேர் சொல்லிக் கூப்பிடறது...?நீங்க என்னை விட வயசுல மூத்தவங்களா இருக்கீங்க....வேணும்னா 'அக்கான்னு' கூப்பிடட்டுமா...?",எனத் தயக்கத்துடன் வினவ,

 

"ஓ...ஷ்யூர்...!எனக்கும் ஒரு தங்கச்சி கிடைச்ச மாதிரி ஆச்சு...நானும் இந்த 'போங்க...!வாங்க...!' எல்லாம் கட் பண்ணிட்டு 'நித்தின்னே' கூப்பிடறேன்...",என்று புன்னகைத்தாள் லீலா.

 

"சூப்பர் க்கா....!அப்படியேக் கூப்பிடுங்க....சுமி...!நீயும் எனக்கு மரியாதை எல்லாம் தர வேண்டாம்...எப்படி பார்த்தாலும்....ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே வயசாகத்தான் இருக்கும்...",என நித்திலா கூற,

 

"சரி டி நித்தி....இனி உனக்கு மரியாதை எல்லாம் தரலை டி...இது போதுமா டி...?",என சுமித்ரா குறும்பாகக் கண்ணடிக்க,

 

"போதும்...போதும்...!",என சிரித்தவளைப் பார்த்த லீலா,"சரி...சரி...!ரெண்டு பேரும் சாப்பிடுங்க...நமக்கு லன்ச் டைம் ஒரு மணி நேரம்தான்...",எனவும் மூவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்,

 

மூவரும் தங்களுக்குள் வழவழத்தபடி,தாங்கள் கொண்டு வந்திருந்த உணவை ஷேர் செய்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

 

அப்போது,"ஹாய் லீலா அக்கா...!என்ன புதுசா ரெண்டு பேரைக் கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்க...?",என்றபடி ஒருவன் வந்து அமர்ந்தான்.

 

"ஹே பாலா...!வா...வா....!சாப்பிடலாம்...",என்று அவனை அழைத்த லீலா,"இவங்க ரெண்டு பேரும் நம்ம பிரெண்ட்ஸ்....இவ நித்திலா....!நம்ம M.D யோட புது செக்ரெட்டரி....அண்ட் இது சுமித்ரா...!நம்ம ஆபிஸ்லதான் வொர்க் பண்ணறாங்க....",என அவர்கள் இருவரையும் அறிமுகப்படுத்தியவள்,

 

நித்திலா மற்றும் சுமித்ராவிடம் திரும்பி,"நித்தி அண்ட் சுமி...!இது பாலா...!ப்ரொடக்க்ஷன் மானேஜர்....!நம்ம M.D கன்ஸ்ட்ரக்க்ஷன் பிசினஸ் மட்டும் பண்ணல....பெரிய பெரிய மெஷின்களுக்குத் தேவையான ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் தயாரிக்கிற பிசினஸ்...எக்ஸ்போர்ட்....அப்படி இப்படின்னு...நிறைய பிசினெஸ் பண்ணறாரு... அதுல ப்ரொடக்க்ஷன் வொர்க்கையெல்லாம் மேற்பார்வை பார்க்கற வேலைதான் இவனுடையது...",என அறிமுகப்படுத்தினாள்.

 

"ஹாய் கேர்ள்ஸ்...!நைஸ் டூ மீட் யூ போத்....!",என இருவரைப் பார்த்தும் புன்னகைத்தவன்,நித்திலாவைப் பார்த்து,"நித்திலா....!நம்ம M.D யுடைய புது செக்ரெட்டரி....அவர் கூட நேரடியாப் பழகப் போறீங்க....நிறைய பொறுமைத் தேவைப்படுமே....?",எனப் பேச்சை வளர்த்தான்.

 

"நிறையப் பொறுமையா...?ஏன் அப்படி சொல்றீங்க...?",எனக் கேட்டவளிடம்,

 

"என்ன இப்படி கேட்கிறீங்க...?உங்களுக்கு விஷயமே தெரியாதா....?நம்ம M.D க்கு கோபம் ரொம்ப ரொம்ப அதிகமா வரும்....வேணும்னா நம்ம லீலா அக்காவைக் கேட்டுப் பாருங்க....!",என லீலைவைக் கை காட்டினான்.

 

நித்திலா சாப்பிடுவதை மறந்தவளாய் லீலாவைத் திரும்பிப் பார்க்க,அவளோ,"ஆமா நித்தி....!அவருக்குக் கொஞ்சம் கோபம் அதிகமாத்தான் வரும்....எந்த வேலையையும் கச்சிதமா முடிக்கணும்னு நினைப்பார்....நானே எத்தனை டைம் திட்டு வாங்கியிருக்கேன்....தெரியுமா....?",எனத் தன் அனுபவத்தை பகிர்ந்துக கொண்டாள்.

 

"என்னக்கா.....ஏதோ ஆஸ்கார் அவார்ட் வாங்கின மாதிரி சொல்றீங்க....",என நித்திலா வாயைப் பிளக்க,

 

"அவங்களுக்கு அது ஆஸ்கார் அவார்ட் வாங்கின மாதிரிதான் நித்திலா....நீங்க வாங்கும் போது உங்களுக்கேத் தெரியும்....",எனக் குறுக்கே புகுந்து பேசினான் பாலா.

 

அவன் கூறியதைக் கேட்டு சற்று பயப்படத்தான் செய்தாள் நித்திலா.அவள் முகத்திலிருந்தே....அவள் நிலையை அறிந்துக் கொண்ட லீலா,பாலாவிடம் திரும்பி,"சும்மா அவளை பயமுறுத்தாத பாலா....அவளே இன்னைக்குத்தான் வேலையில ஜாயின் பண்ணியிருக்கா....",என்று அவனைக் கடிந்தவள,

 

நித்திலாவைப் பார்த்து,"அப்படி ஒண்ணும் பயப்பட வேண்டிய அவசியமில்ல நித்தி....!என்ன....நாம செய்யற எல்லா வேலைகளிலேயும் ஒரு பெர்பஃஷன் எதிர்பார்ப்பாரு....அவ்வளவுதான்....நீ சாப்பிடு....!",என்று எடுத்துக் கூறினாள்.

 

இதை அனைத்தையும் புன்னகையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பாலா,"ஒகே கேர்ள்ஸ்....நீங்க சாப்பிடுங்க....நான் கிளம்பறேன் அண்ட் நித்திலா....வெல்கம் டூ அவர் ஆபிஸ்....பை....!",என்று அவளுக்கு வாழ்த்திவிட்டுக் கிளம்பினான்.

 

'இவை அனைத்திற்கும்....எனக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை...' என்பது போல் அமைதியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த சுமித்ராவைப் பார்த்த நித்திலா,"என்ன சுமி....!நீ மட்டும் அமைதியா இருக்க....நீயும் உன் M.D யைப் பத்தி உன் பங்குக்கு....ஏதாவது புகழ வேண்டியதுதானே....?",என்க,

 

"இல்ல நித்தி....!நான் அவரோட அவ்வளவா பேசியதில்ல.....ஸோ...எனக்கு நம்ம MD யைப் பத்தி ஒண்ணும் தெரியாது...",என்று தோளைக் குலுக்கினாள்.

 

இதைக் கேட்ட லீலா,"ஆமா....ஆமாம்...!அவளுக்கு நம்ம MD யைப் பத்தி ஒண்ணும் தெரியாதுதான்....இதுவே....நம்ம G.M யைப் பத்திக் கேட்டுப் பாரு....எல்லா விஷயத்தையும் பிட்டு பிட்டு வைப்பாள்....!",எனக் கண்ணடித்துச் சிரிக்க,

 

லீலா கூறுவதிலும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கத்தான் செய்தது.கெளதம் அடிக்கடி...சுமித்ராவை தனது அறைக்கு அழைத்துக் கொண்டே இருப்பான்.அதற்கு ஏற்றார் போல்,அவளது வேலைகள் அனைத்தும் அவனது மேற்பார்வையின் கீழ்தான் வரும்....அவன் உண்மையிலேயே வேலைக்காகத்தான் அழைத்தானா...?இல்லை....வேறு எதற்காகவாவது அழைத்தானா....என்பதை அவன்தான் கூற வேண்டும்....!

 

ஆனால்....என்ன ஒரு விஷயமென்றால்....இவர்களது கண்ணாம்பூச்சி ஆட்டத்தை அலுவலகமே வேடிக்கைப் பார்க்கும்.அதனால்தான் லீலா அப்படி கிண்டலடித்தாள்.

 

இதைக் கேட்ட நித்திலா,சந்தேகமாக சுமித்ராவைப் பார்க்க,அவளோ,"நான் என்ன செய்யட்டும்....?என் வொர்க் எல்லாமே கெளதம் சார்க்கு கீழதான் வருது....இருந்தாலும்....லீலா அக்கா...நீங்க நினைக்கற மாதிரி...அவரைப் பத்தி எல்லாம்...எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது....",என்று அவசர அவசரமாக மறுத்தாள்.

"என்னவோ போ...ஒரு நாளைக்கு இருபது முறையாவது...அவர் உன்னை அவரோட ரூம்க்கு கூப்பிட்டறார்....இதுல 'அவர பத்தி எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது'ன்னு நீ சொல்றது...நம்பற மாதிரி இல்லையே....?"

 

சுமித்ராவை,விளையாட்டாய்....வம்பிழுப்பதற்காகத்தான் லீலா அவ்வாறு கூறினாள்.

ஆனால்,சுமித்ராவோ...விட்டால் அழுது விடுபவள் போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு,"இதுல நான் என்ன செய்ய முடியும்....?அவரு...வேலை விஷயமா பேசறதுக்காகத்தான் என்னை...அவரோட ரூம்க்கு கூப்பிடுவாரு....",என்றாள்.

 

"ஹே...சுமி!ஜஸ்ட் ஃபார் ஃபன்....!நீ இத சீரியஸா எடுத்துக்காத....",என்று லீலா அவளைத் தேற்ற,

 

"சரி...சரி....!விடுங்கப்பா.....லேட் ஆகிடுச்சு....!நாம கிளம்பலாம்....",என நித்திலா கூற,மூவரும் சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டு கிளம்பினர்.

 

மதிய உணவிற்கு பிறகும்....நிறைய விஷயங்கள் கற்றுக் கொள்வதில் நித்திலாவிற்கும்....லீலாவிற்கும் நேரம் போனது.

இப்படியாக அலுவலக நேரமும் முடிய,வேலை செய்பவர்கள் ஒவ்வொருவராக அலுவலகத்தில் இருந்து கிளம்ப ஆரம்பித்தனர்.

 

"ஒகே நித்தி....!டைம் ஓவர்....நீ கிளம்பு....நாளைக்குக் காலையில மீட் பண்ணலாம்....",என்றபடி லீலா விடைப்பெற்றுச் செல்ல,நித்திலாவும் கிளம்ப ஆயத்தமானாள்.

 

சுமித்ராவும்,"பை நித்தி....!நான் போய் கெளதம் சார்கிட்ட ரிப்போர்ட் பண்ணிட்டுக் கிளம்பறேன்....",என்றபடி அவளும் சென்று விட்டாள்.

 

'சரி...நாமும் ஆதி சார்கிட்ட சொல்லிட்டுக் கிளம்புவோம்...' என்று எண்ணியபடி நித்திலா...ஆதித்யனின் அறைக்குச் சென்றாள்.அங்கு அவனுடன் கௌதமும் இருந்தான்.இவளைப் பார்த்ததும் ஆதித்யன்,"வா நித்திலா...!ஹவ் வாஸ் தி டே....?வேலை எல்லாம் உனக்கு பிடிச்சுதா....?",என உற்சாகமாக விசாரித்தான்.

 

"ம்ம்....சூப்பர் சார்...அண்ட் வேலையையும் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு....புதுசு புதுசா....கத்துக்கறதுக்கு....நிறைய விஷயம் இருக்கு....!",என அவளும் ஆர்வமாகப் பதில் கூறினாள்.

 

இருவரையும் சுவாரசியமாக வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கௌதமைப் பார்த்த ஆதித்யன்,அப்பொழுதுதான் நினைவு வந்தவனாய்,"நித்திலா....இது கெளதம்!நம்ம கம்பெனி G.M அண்ட் மை பெஸ்ட் பிரெண்ட்.....",என்று அறிமுகப்படுத்தியவன்,

 

கௌதமிடம் திரும்பி,"கெளதம்....இது நித்திலா!என் புது செக்ரெட்டரி.....காலையில நீ இல்லாததுனால அறிமுகப்படுத்த முடியல....",என்று இருவரையும் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தான்.

 

கௌதமிற்க்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.ஆதித்யன்...அவ்வளவு சீக்கிரம் எந்த ஒரு பெண்ணையும்....ஒருமையில் அழைக்க மாட்டான்.இப்பொழுது...நேற்றுப் பார்த்த பெண்ணை......அவன் இன்று.....ஒருமையில் அழைக்கிறான் என்றால்....அவள் எந்த அளவிற்கு ஆதித்யனின் மனதில் இடம் பிடித்திருக்கிறாள் என்பதை அவனால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

 

"ஹாய் நித்திலா....!வெல்கம் டூ அவர் ஆபிஸ்....",என்று கை நீட்டியவனிடம்,"ஹலோ சார்....!",என்று ஒரு புன்னகையுடன் கை குலுக்கியவள்,ஆதித்யனிடம் திரும்பி,"ஒகே சார்.....!நான் கிளம்பறேன்.....லேட் ஆகிடுச்சு...."என்றபடி தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்க்க,

 

"ஒகே நித்திலா....!நீ கிளம்பு....நாளைக்குப் பார்க்கலாம்....",என்றபடி அவளை வழியனுப்பி வைத்தான் ஆதித்யன்.

 

அவள் போவதையே விழியிமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை கவனித்த கௌதமிற்கு....எதுவோ புரிவது போல் இருந்தது....!இருந்தும் எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல்,ஆதித்யனிடம் பேசி விட்டுக் கிளம்பிச் சென்றான்.

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 

 


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
16/10/2019 3:25 pm  

அத்தியாயம் 7 :

"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்...!",என்ற இனிமையான குரலில்,பார்த்துக் கொண்டிருந்த மடிக் கணினியில் இருந்து தன் முகத்தை நிமிர்த்திய கெளதம்....தன் எதிரே சுமித்ரா நிற்பதைப் பார்த்து,தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டான்.

"வாங்க சுமித்ரா....!ரிப்போர்ட் ரெடியா...?",என்று கேட்டபடி கை நீட்டியவனிடம்,

"எஸ் சார்....!",என்றபடி ஃபைலைக் கொடுத்தாள் சுமித்ரா.

"வெல் சுமித்ரா....!உங்க பேச்சை எல்லாரும் கேட்கிறாங்களா....?இல்ல...யாரவது ஏதாச்சும் வம்பு பண்ணறாங்களா....?",என்று விசாரிக்க,

"அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல சார்....எல்லோரும் நல்லாத்தான் பழகறாங்க...."

அன்று...மேற்பார்வை பார்க்கும் பொறுப்பை கெளதம்....சுமித்ராவிடம் ஒப்படைத்ததில் இருந்து,அவள் அந்த வேலையை மிகக் கச்சிதமாக செய்து கொண்டிருந்தாள்.அது சம்மந்தமாகத்தான் அவன் அவளிடம் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"ம்ம்....குட்...!",என்றவன் அவள் கொடுத்த ரிப்போர்ட்டை ஆராய்ந்து விட்டு,"ஒகே சுமித்ரா....!எல்லாம் சரியா இருக்கு....ஏதாச்சு பிராப்ளம்னா உடனே எனக்கு கன்வே பண்ணுங்க....இப்போ நீங்க கிளம்பலாம்.....",என்று தலையசைக்க,

"ஒகே சார்....பை...!",என்றபடி வெளியேறினாள்.

இப்பொழுது அவள் போவதை விழியகலாமல் பார்ப்பது கௌதமின் முறையாயிற்று.

கௌதமின் மனதிலும் காதல்...மொட்டு விட்டு மணம் பரப்பத்தான் செய்தது.ஆனால்....அவன்தான் அதை உணர்ந்து கொள்ளும் நிலையில் இல்லை.....சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்து விட்ட கௌதமையும்,அவளது தங்கை திவ்யாவையும்....அவர்களது தாய்தான் கஷ்டப்பட்டு உழைத்துப் படிக்க வைத்தார்.

பொறுப்பை உணர்ந்து கொண்ட இருவரும் நன்றாகக் படித்தனர்.கெளதம் படிப்பை முடித்தக் கையோடு தன் நண்பனின் அலுவலகத்திலேயே G.M ஆக பொறுப்பேற்றுக் கொண்டான்.அதன் பிறகுதான்....அவர்களது குடும்ப நிலை உயர்ந்து,இப்பொழுது....சொந்த வீடு...கார்....என்று வசதியாக வாழும் அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளது.

சமீபத்தில் அவனது தாயும் மரணித்து விட....அவனது தங்கையைக் கவனிக்கும் முழுப் பொறுப்பும் இவனிடம் வந்தது.தற்போது B.SC மூன்றாம் வருடம் படித்துக் கொண்டிருக்கும் அவனது தங்கைக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமைத்துத் தராமல்...அவன் வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிப்பதில் அவனுக்கு உடன்பாடில்லை.

எனவே....சுமித்ராவினால் அவன் மனதிற்குள் உருவாகும் புது வித உணர்வுகளை....காதல் என்று உணராமல்....அறிந்து கொள்ள விருப்பம் இல்லாமல்....பிடிவாதமாகத் தனக்குள் மறுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஆனால்....காதலை மறைத்து வைக்க முடியாதல்லவா...?அது ஒருநாள்....பொங்கும் எரிமலையைப் போல் வெடித்துச் சிதறி விடும்.....அப்படி வெடித்துச் சிதறும் போது....அதன் சீற்றத்தில்....காதல் கொண்ட இரு உள்ளங்களும் என்னாகுமோ...?

.................................................................................................................................................................

'காலமும் கடலலையும் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை' என்ற பழமொழிக்கேற்ப....காலம் விரைந்து சென்று கொண்டிருந்தது.சூரியன் நித்தமும் உதித்தும்....மறைந்தும் தன் வேலையை செவ்வனே செய்து கொண்டிருந்தான்.

அன்றோடு நித்திலா வேலைக்குச் சேர்ந்து இருபது நாட்கள் ஓடியிருந்தது.ஒருவாறாக....பேருந்தில் சில பல இடிமாடுகளிடம் இருந்து தப்பி அலுவலகம் வரக் கற்றுக் கொண்டாள்.அலுவலகத்திலும் லீலா,சுமித்ரா மற்றும் நித்திலா மூவருக்குள்ளும் அழகிய நட்பு உருவாகியிருந்தது.

இவர்களது நட்பு என்னும் கூட்டிற்குள் பாலாவையும் அனுமதித்திருந்தனர்.அவனது அலுவலகம் அதே பில்டிங்கில் வேறு தளத்தில் இருந்தாலும்....மதிய உணவிற்கு நால்வரும் ஒன்று சேர்ந்து விடுவர்.நால்வரும் ஒருவருக்கொருவர் ஒருமையில் அழைத்துக் கொள்ளும் அளவிற்கு....அவர்களது நட்பு இறுகியிருந்தது.

ஆதித்யனின் நிலையைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டியதில்லை....தன் மனம் கவர்ந்தவள்...தன் அருகிலேயே இருப்பதில்...அவனுக்கு ஒவ்வொரு காலையும் மிக அழகாகப் புலர்ந்து கொண்டிருந்தது.என்ன....அவன் காதல்தான் குளத்தில் எறிந்த கல்லாக....ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லாமல் இருந்தது.தன்னவளிடம் நெருங்குவதற்காகத் தக்கத் தருணத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருந்தான்.

அன்று....லீலா விடுமுறை எடுத்திருந்ததால் நித்திலாவிற்கு வேலை அதிகமாக இருந்தது.அனைத்து வேலைகளையும் அவள் தனியாளாகப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.சுமித்ராவும் அமைதியாக அவள் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

மதிய உணவு வேளை நெருங்கவும்....இருவரும் சாப்பிடச் சென்றனர்.சரியாக பாலாவும் அவர்களுடன் வந்து சேர்ந்து கொண்டான்.

"என்ன நித்தி...!முகம் ஒரே டல்லா இருக்கு...?",என்றபடி அவர்களுக்கு எதிரில் இருந்த நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தான்.

ஆமா பாலா....இன்னைக்கு லீலா அக்கா லீவா....ஸோ....வேலை கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கு....அதுதான் கொஞ்சம் டல்லா தெரியறேன்....",என்றாள் சோர்வாக.

"ஆஹா....கொஞ்சம் வேலை அதிகமானதுக்கே சோர்ந்து போனா எப்படிம்மா...?நாளைக்கு லீலாக்கா ரிலீவ் ஆனதுக்கு அப்புறம்....நீதானே மொத்த வேலையையும் பார்க்கற மாதிரி இருக்கும்....ஸோ...இப்போ இருந்தே எல்லாத்துக்கும் பழகிக்கோ...!",என்றவன் தன் சாப்பாட்டைப் பிரித்து சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

"நீ சொல்றதும் சரிதான்....இப்போவே கொஞ்சம் ட்ரெய்னிங் கிடைச்ச மாதிரி இருக்கு...."

"ஹ்ம்ம்....குட் கேர்ள்....!இந்தா....உனக்கு பிடிச்ச உருளைக் கிழங்கு வறுவல்....சாப்பிடு!",என்றபடி தன் தட்டில் இருந்த உருளைக் கிழங்கு வறுவலை எடுத்து,நித்திலாவின் தட்டில் வைத்தான்.

"ஐ....தேங்க் யூ பாலா....ஐ லவ் இட்....!",என்றபடி அதை கபளீகரம் செய்ய ஆரம்பித்தாள் நித்திலா.

சுமித்ராவைப் பார்த்தவன்,"என்னங்க சுமித்ரா....!ரொம்பவும் அமைதியா இருக்கீங்க...?",என்க,

"கொஞ்சம் வொர்க் டென்சன் பாலா....",என்றவள் அதற்குள் சாப்பிட்டு முடித்திருந்தாள்.

அப்பொழுதுதான் அவள் அமைதியாய் இருப்பதைக் கவனித்த நித்திலா,"என்னாச்சு சுமி...?காலையில இருந்து எதையோ யோசிச்சுக்கிட்டே இருக்க...?நானும் வொர்க் பிஸில உன்னைக் கவனிக்கல....இப்பவும் இவ்வளவு சீக்கிரமா சாப்பிட்டுவிட்ட....?எனி ப்ராப்ளம்....?",என அக்கறையுடன் வினவ,

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல நித்தி....வொர்க்ல ஒரு சின்ன ப்ராப்ளம்...அவ்வளவுதான்...",என்றவள்,"சரி...நான் கிளம்பறேன்...கொஞ்சம் வேலை இருக்கு....நீங்க சாப்பிட்டுட்டு வாங்க...!",என்றபடி நகர்ந்து விட்டாள்.

அவளையே யோசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நித்திலா பாலாவிடம்,"என்னாச்சுன்னு தெரியல பாலா....காலையில இருந்து கொஞ்சம் டல்லாத்தான் இருக்கா...",என்று வருத்தப்பட,

"விடு நித்தி....!அதுதான் வொர்க்ல ஒரு சின்ன ப்ராப்ளம்ன்னு சொன்னாங்கள்ல....சால்வ் பண்ணிடுவாங்க...யூ டோன்ட் வொர்ரி...!",என சமாதானம் கூறினான்.

"ஆமா பாலா...நானே கேட்கணும்னு இருந்தேன்....என்னை 'வா..!போ...!'ன்னு கூப்பிடற....சுமிக்கிட்ட மட்டும் மரியாதை கொடுத்துப் பேசிக்கிட்டு இருக்க....",என்று அவன் கொடுத்த உருளைக் கிழங்கு வருவலை வாயில் போட்டபடி கேட்க,

அவள் கேட்ட கேள்வியில் அவனுக்குப் புரை ஏறியது.என்னவோ தெரியவில்லை....சுமித்ராவிடம் அவனால் இயல்பாகப் பழக முடியவில்லை.இதுவே,நித்திலாவிடம் உரிமை எடுத்து மிக இயல்பாகப் பழக முடிந்தது...நட்பு என்பதையும் தாண்டி அவள் மேல்...அவனுக்கு ஒரு உணர்வு இருந்தது.

அவனது மனதில்....காதல் என்னும் சிம்மாசனத்தில்....மெல்ல மெல்ல....அவளைக் குடியேற்ற ஆரம்பித்திருந்தான்.இதுவரை....எந்தப் பெண்ணையும் ஏறெடுத்தும் பார்க்காத...அவனது மனதிலும்....காதல் என்னும் சாரலைத் தூற ஆரம்பித்திருந்தாள் நித்திலா.....!

இப்படி இரு ஆண்களின் இதயத்திலும்...காதல் என்னும் விதையை விதைத்திருந்த நம் நாயகியோ....ஒன்றும் அறியாதவளாய்....உருளைக் கிழங்கு வருவலைக் கொறித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

என்ன பதில் சொல்வது எனத் தெரியாமல் விழித்துக் கொண்டிருந்தவன்,"என்னப்பா பாலா...கேள்வி கேட்டா பதில் சொல்லணும்ப்பா...",என்ற நித்திலாவின் கேள்வியில் சுதாரித்தவனாய்,

"அது...என்னவோ தெரியல நித்தி....உன்கிட்ட பழகர மாதிரி...சுமித்ராகிட்டப் பழக முடியல....சரி...அத விடு...இப்போ அதுவா முக்கியம்....சாப்பிடற வேலையைப் பாரு...",என அவளைத் திசை திருப்பினான்.

அவனது தயக்கத்திற்கான காரணத்தை அவள் அன்றே உணர்ந்திருந்தால்....பின்னாளில் ஏற்பட இருந்த பல பிரச்சனைகளை அவள்...அன்றே தவிர்த்திருக்கலாம்....!ஆனால்...விதி யாரை விட்டது...?

.....................................................................................................................................................................

சாப்பாட்டை முடித்து விட்டு தன் டேபிளுக்கு வந்த நித்திலாவை,அவளுக்காகக் காத்திருந்த வேலைகள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டன.மும்முரமாக தன் வேலையில் ஆழ்ந்திருந்தவளை,அவளது டேபிளின் மீதிருந்த தொலைபேசி ஒலித்து அவளது கவனத்தை ஈர்த்தது.

ரிசீவரை எடுத்தவளின் காதில்,"ரூமுக்கு வா..!",என்ற ஆதித்யனின் குரல் ஒலித்தது.அவள் மறுமொழி கூறுவதற்கு உள்ளேயே போனை வைத்தும் விட்டான்.

'என்ன இவன்...ஏதோ கட்டின பொண்டாட்டியைக் கூப்பிடற மாதிரி....இவ்வளவு உரிமையாவும்...அதிகாரமாவும்...கூப்பிடறான்...!'சரி' ன்னு சொல்றதுக்குள்ள போனை வைச்சாச்சு...',என்று எண்ணியபடியே ஆதித்யனின் அறைக்குள் சென்றாள்.

அவனைப் பார்க்கும் போதே தெரிந்தது...டென்ஸனாக இருக்கிறான் என்று."கூப்பிட்டீங்களா சார்...?"என்றபடி தன் முன் வந்து நின்றவளை நோக்கியவன்,

"நித்திலா...! நம்ம கம்பெனியைப் பத்தி ஒரு ரிப்போர்ட் ரெடி பண்ண வேண்டி இருக்கு....அதுக்கு இந்த வருஷத்தோட பேலன்ஸ் ஷீட் தேவைப்படுது....நீ அதை ரெடி பண்ணிடு அண்ட் உனக்குத் தேவையான டீடெய்ல்ஸை அக்கவுண்ட்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட்ல இருந்து வாங்கிக்க....நம்ம அக்கவுண்டண்ட் லீவ்ல இருக்கறதுனால....இந்த வேலை உனக்கு வந்திருச்சு....சீக்கிரம் ரெடி பண்ணி கொண்டு வா...!",விடுவிடுவென ஆணைகளைப் பிறப்பித்தவன் அதன் பிறகு அவளைக் கண்டு கொள்ளாமல்....தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஃபைலில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான்.

அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில்,ஒருவாறாக மண்டையை உடைத்து....இதுவரை பாடப் புத்தகத்தில் மட்டுமே படித்திருந்ததை செய்முறையாகக் கொண்டு வந்திருந்தாள்.

பிராக்டிக்கல் அனுபவம் இல்லை என்பதால் சற்று தடுமாறித்தான் போனாள்.ஆனாலும்,லீலா சொல்லிக் கொடுத்ததை வைத்து ஓரளவு சமாளித்துக் கொண்டாள்.

'இந்த லீலாக்கா இன்னைக்குன்னு பார்த்துதான் லீவ் போடணுமா...?',என்று புலம்பியபடியே ஒருவழியாக பேலன்ஸ் ஷீட்டை ரெடி பண்ணி,ஆதித்யனின் அறைக்கு எடுத்துச் சென்றாள்.

அவள் கொடுத்த பேலன்ஸ் ஷீட்டை ஆராய்ந்தவனுக்கு அதில் ஏதோ தவறு இருப்பது புரிந்தது.சில நொடிகளிலேயே அது என்ன தவறு என்பதையும் கண்டுபிடித்து விட்டான்.பார்த்ததும் அவனுக்கு சுர்ரென்று கோபம்தான் வந்தது.

அந்தக் கோபத்துடனேயே நிமிர்ந்தவன்,"என்ன நித்திலா...?என்ன பண்ணி வைச்சிருக்க....?",என அவளைக் கடிய அவள் திருதிருவென்று முழித்தாள்.

"எந்த வேலையிலும் கவனமா இருக்கணும்....உன்னை பேலன்ஸ் ஷீட் ரெடி பண்ண சொன்னா...கடைசி வருஷத்தை பேஸா எடுக்காம....அதுக்கு முந்தின வருஷத்தை பேஸா எடுத்துப் பண்ணி வைச்சிருக்க...டோட்டலா ராங்...உன் கவனமெல்லாம் எங்கிருக்கு...?ஐ வாண்ட் பெர்ஃபக்க்ஷன் இன் ஈச் அண்ட் எவ்ரி வொர்க் ",எனப் பொரிந்து தள்ளிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் கோபத்தை முதன் முதலில் பார்த்தவளுக்கு சிறிது பயம் வரத்தான் செய்தது."சாரி சார்...", என்று மென்று விழுங்கியபடிக் கூறியவளைப் பார்த்து,

"என்ன சாரி...?இந்நேரம் நான் இதைப் பார்க்காம அனுப்பி இருந்தா....என்ன ஆகியிருக்கும்?நீ M.COM படிச்சிட்டுதானே வந்த...?இல்ல....சும்மா மார்க் வாங்கிட்டு வந்தியா...?",எனக் கத்த ஆரம்பித்தான்.

ஆதித்யனைப் பொறுத்த வரையில்,எந்த வேலையிலும் சிறு தவறு கூட இருக்க கூடாது.அவனும் இதுவரை எந்த தவறும் செய்ததில்லை.அவன் தொட்டதெல்லாம் வேற்றியில்தான் முடிந்திருக்கிறது.அவனது வொர்க்கர்ஸ் யாராவது சிறு தவறு செய்திருந்தாலும் சாமி ஆடி தீர்த்து விடுவான்.

அதிலும் யாரவது 'சாரி' என்று கேட்டு விட்டால் அவ்வளவுதான்.'செய்யும் வேலையில் கவனமாக இருக்காமல்...'சாரி' என்று சொல்லி விட்டால் சரியாகி விடுமா?',என்று இன்னும் அதிகமாகக் கோபம்தான் வரும்.

இதை எதையும் அறியாமல்,நித்திலா 'சாரி' என்று கேட்டு வைக்க....அவன் கோபத்தில் வார்த்தைகளை விட ஆரம்பித்து விட்டான்.தொழிலைப் பொறுத்த வரையில் அவன் வேறு ஒரு ஆதித்யனாகத்தான் இருந்தான்.அவனது குடும்பமோ...காதலோ....எதுவும் அவனது தொழிலுக்குக் குறுக்கே வந்து விட முடியாது.

தன்னை அதிர்ந்து நோக்கியவளைக் கண்டு....என்ன நினைத்தானோ,"இன்னும் அரை மணி நேரத்தில்...இதை சரி பண்ணிக் கொண்டு வா...!",என்றுவிட்டு தன் மடிக் கணினியில் முகம் புதைத்துக் கொண்டான்.

வெளியில் வந்த நித்திலாவுக்குக் கண்ணைக் கரித்துக் கொண்டு வந்தது.'பேசாமல் வேலையை விட்டு சென்று விடுவோமா' என்று கூட எண்ணம் வந்தது.

'ச்சே...!என்ன நித்தி இது...?அதுதான்....லீலாக்கா ஏற்கனவே சொல்லி இருந்தாங்களே...நம்ம M.D க்கு கொஞ்சம் கோபம் அதிகம்னு....கொஞ்சம் என்ன கொஞ்சம்....ரொம்பவே அதிகம்தான்.அதுவும் இல்லாம...நாமும் கொஞ்சம் கவனமா இருந்திருக்கணும்....நம்ம மேலேயும் தப்பு இருக்கு...',என்று தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டாள்.

சற்று மிரண்டு போய் தன் அறையை விட்டு வெளியேறிய நித்திலாவைக் கண்ட ஆதித்யனுக்குப் பாவமாகத்தான் இருந்தது.

'கொஞ்சம் அதிகமாத்தான் திட்டி விட்டோமோ...?பாவம்....மெதுவா எடுத்து சொல்லி இருக்கலாம்....ஆனாலும் ஆதி...உனக்கு இவ்ளோ கோபம் ஆகாது...',என்று அவன் காதல் மனம் அவனுக்கு எடுத்துக் கூற,

அவனது மூளையோ,'அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல....நான் திட்டியது சரிதான்....என்னை என் இயல்பிலேயே அவள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்....!தொழிலைப் பொறுத்த வரைக்கும்...நான் வேறு ஒரு ஆதித்யன்தான் என்பது அவளுக்கும் புரிய வேண்டும்...',என்று அவனது மனதை அடக்கியது.

தன் இயல்பிலேயே தன்னை அவள் ஏற்க வேண்டும் என்ற அவனது பிடிவாதமும்...கோபமுமே....அவனது நாயகியின் கண்ணீருக்கும் காரணமாக இருக்கப் போகிறது....!அவளது காதலுக்கும் அச்சாரமாக இருக்கப் போகிறது என்பதை அப்போது அவன் அறிந்திருக்கவில்லை....!!

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில்,புது பேலன்ஸ் ஷீட்டோடு ஆதித்யன் முன் நின்றிருந்தாள் நித்திலா.

அதை சரிபார்த்தவன் அனைத்தும் கச்சிதமாக இருப்பதைக் கண்டு,சிறு புன்னைகையுடன்,"ஹ்ம்ம்....குட்!",என்றவன் "சரி நித்திலா....!நீ கிளம்பு...லேட் ஆகிடுச்சு...",என்றான்.

சற்று முன் கோபமாகப் பேசியது இவன்தானா...என்று சந்தேகப்படும் அளவிற்கு...அவனது குரல் மென்மையாக மாறி இருந்தது.

"ஒகே சார்...பை...!",என்றபடி தன் மேசைக்கு வந்தவள் அப்பொழுதுதான் சுமித்ராவைக் கவனித்தாள்.அவளது கணினியில் எதையோ அவசரமாகத் தேடியபடி பரபரப்பாக அமர்ந்திருந்தாள் சுமித்ரா.

"என்ன தேடிக்கிட்டு இருக்க சுமி...?",என்றபடி அவளருகில் சென்று அமர்ந்தவளைக் கவனிக்காமல்,தனது சிஸ்டமையே ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

"ஏய்...சுமி...!என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்னு கேட்டேன்...?இன்னும் கிளம்பலையா...?",என்றபடி அவள் முதுகில் ஒரு அடி போட,

அதில் திரும்பி நித்திலாவின் முகத்தைப் பார்த்தவளின் முகத்தில் அப்படியொரு கலக்கம் சூழ்ந்திருந்தது.அவள் முகத்திலிருந்தே 'ஏதோ பிரச்சனை' என ஊகித்த நித்திலா அவளிடம்,"என்னப்பா சுமி ஆச்சு...?என்கிட்டே சொல்லு...?",என ஆறுதலாக வினவ,

தனது தோழியின் ஆறுதலான வார்த்தைகளில் அவளது முகம் நோக்கியவள்,"நித்தி....!நம்ம கம்பெனிக்கு ஒரு புது ப்ராஜெக்ட் கிடைச்சிருக்கு....அதைப் பத்தி ரிப்போர்ட் ரெடி பண்ணித் தரச் சொல்லி...கெளதம் சார் என்கிட்ட கொடுத்திருந்தாரு...."

"ஓ....அதுதான் காலையில இருந்து பிஸியா இருந்தியா....?",எனக் குறுக்கே புகுந்து வினவிய நித்திலாவைப் பார்த்து,

"ம்ம்....",என்று தலையசைத்தவள்,"ஆனா...இப்ப அந்த ரிப்போர்ட்டைக் காணோம் நித்தி....!",என்று பாவமாகச் சொன்னாள்.

"ஹே...இரு....!தேடிப் பார்ப்போம்....வேற ஏதாச்சும் ஃபோல்டர்ல சேவ் பண்ணி வைச்சிருப்ப...",என்றபடி சுமித்ராவின் கணினியை ஆராய ஆரம்பித்தாள்.

"நான் எல்லாத்துலேயும் பாத்துட்டேன்....எங்கேயும் இல்ல....எப்படி டெலீட் ஆச்சுன்னு தெரியல....நான் இப்போ கெளதம் சார்கிட்ட என்ன சொல்லட்டும்....?",என்று புலம்பியத் தோழியைப் பார்த்தவளுக்குப் பாவமாக இருந்தது.

"வேணும்னா சுமி....கெளதம் சார்கிட்ட...நாளைக்குக் கொடுக்கறேன்னு டைம் கேட்டுப் பாரு....",என ஐடியா கொடுக்க,

"இல்ல நித்தி...!அவரு கோபப்படுவாரு....இப்போவெல்லாம்....நான் சின்ன தப்பு பண்ணினாக் கூட....என் மேல எரிஞ்சு விழறாரு....!இப்போ போய்...ரிப்போர்ட் ரெடி ஆகலைன்னு சொன்னா....நான் அவ்வளவுதான்....!",என்று பயப்பட்டவளைப் பார்த்து,

"இப்ப நமக்கு வேற வழி இல்ல சுமி....டைம் கேட்டுத்தான் ஆகணும்....!ஒண்ணும் சொல்லமாட்டாரு....நீ போ...!",என்று நித்திலா கூறிக் கொண்டிருக்கும் போதே,கௌதமிடம் இருந்து சுமித்ராவிற்கு அழைப்பு வந்தது.

"ஐயோ நித்தி....!அந்த ரிப்போர்ட்டைத்தான் கேட்பாரு...நான் என்னடி சொல்லட்டும்....?",என்று பயந்த தோழியை,

"போய் நடந்ததைச் சொல்லு....!ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாரு....என்ன தலையையா சீவிட முடியும்...?தைரியமா போடி....!",என அதட்டி அடக்கியவள்,"நான் வேணா இங்கேயே இருக்கட்டுமா....?நீ வந்ததுக்குப் பிறகு கிளம்பிக்கலாம்....",என ஆறுதலாகக் கேட்க,

அவளுடையப் பேச்சில் சிறிது தைரியமடைந்தவள்,"இல்ல...வேணாம் நித்தி...!நீ கிளம்பு...நான் பார்த்துக்கிறேன்....!",என்றபடி கௌதமின் அறைக்குச் சென்றாள்.

சென்ற தோழியையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நித்திலா,'இன்னைக்கு என்ன திட்டு வாங்கற நாள் போல...?மதியம்தான் ஆதி சார்கிட்ட நான் திட்டு வாங்கினேன்...இப்போ...சுமி....கெளதம் சார்கிட்ட திட்டு வாங்கப் போறா....!'என்று எண்ணியபடியே தன் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள்.

..........................................................................................................

கௌதமை எதிர் கொள்வதற்கே சுமித்ராவிற்கு பயமாகத்தான் இருந்தது.

இப்பொழுதெல்லாம்...அவன் எதற்கெடுத்தாலும் சுமித்ராவிடம் எரிந்து விழ ஆரம்பித்திருந்தான்.இதுநாள் வரை....வெற்றிகரமாக அவனால் அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த காதல் உணர்வுகள்....அவனுடைய அத்தனைக் கட்டுப்பாடுகளையும் தகர்த்து எறிந்து விட்டு....சீறிப் பாய ஆரம்பித்திருந்தன....!

அந்த உணர்வுகளை....அந்த உணர்வுகளுக்கு காரணமானவளிடம் காட்ட முடியாத தன் நிலைமையை எண்ணி....அவனுக்கு ஏக்கம் வந்தது....அந்த ஏக்கம் கோபமாக மாறி...அந்தக் கோபம்....கடும் வார்த்தைகளாக உருவெடுத்து அவளைக் குத்திக் கிழிக்க ஆரம்பித்திருந்தன....!

அதிலும் சில சமயங்களில்....இவன் கோபத்தைக் கண்டு அவள்...சிங்கத்திடம் சிக்கிக் கொண்ட மான் போல் மருண்டு விழிப்பாள்.....அந்த சமயத்தில்....அவளை இழுத்து அணைத்து....தன்னை பயத்துடன் நோக்கும் அந்த விழிகளில் முத்தமிட வேண்டும்....என்பது போல் அவனுக்குள் தாபம் எழும்....!

பேயாட்டம் போடும் அந்த உணர்வுகளை அடக்கும் வழிவகை தெரியாமல்....அவனுக்கு இன்னும் கோபம் அதிகமாகத்தான் வரும்...!அவளால் தனக்குள் ஏற்படும் மாற்றங்களையும்....அவளைக் கண்டால் மட்டுமே தனக்குள் சிலிர்த்து எழும் காதல் உணர்வுகளையும்....அவன் ஏற்றுக் கொள்ள மறுப்பதுதான்....இதில் விந்தையிலும் விந்தை....!!

தன் முன் நின்றிருந்தவளை நிமிர்ந்து நோக்காமல்,கணினியில் இருந்து பார்வையை விலக்காமலேயே....தன் ஒரு கையை மட்டும் அவள் முன் நீட்டி,"ரிப்போர்ட்....?",என்க,

கையில் ரிப்போர்ட் இருந்தால்தானே அவனிடம் கொடுப்பாள்....?என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என்று தெரியாமல் அவள் பாட்டிற்க்கு கையைப் பிசைந்து கொண்டு நின்றாள்.

அவளிடம் இருந்து எந்தப் பதிலும் வராததால்,அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,"சுமித்ரா....!உங்ககிட்டத்தான் கேட்கிறேன்....ரிப்போர்ட்டைக் கொடுங்க....!",இம்முறை சற்று அழுத்தமாக வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.

"சார்....அது வந்து....நான் ரிப்போர்ட்டை ரெடி பண்ணிட்டேன்....ஆனா...அது எப்படி டெலீட் ஆச்சுன்னே தெரியல....",ஒரு வழியாகத் திக்கித் திணறிக் கூறி முடித்திருந்தாள்.

அவ்வளவுதான்....கௌதமிற்கு வந்ததே கோபம்....!அவளை உறுத்து விழித்தவன்,"என்ன விளையாடிக்கிட்டு இருக்கிறயா....?சின்னக் குழந்தை மாதிரி டெலீட் ஆகிடுச்சுன்னு ரீசன் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கிற....?எனக்குத் தெரியாது....எனக்கு இப்பவே அந்த ரிப்போர்ட் கையில் வந்தாகணும்....",என்று கத்த ஆரம்பித்தான்.

பேசி முடித்த பிறகுதான் அவளை ஒருமையில் அழைத்துப் பேசியது அவனுக்கு உறைத்தது.'ஸோ வாட்....?' என அசால்ட்டாக நினைத்தவன்,நிமிர்ந்து அவளைப் பார்க்க,

அவளும் இவனைத்தான் விழியகலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.அவளது மனதிற்குள்ளும்,'என்ன...இவ்வளவு நாள்...'வாங்க...போங்க....!ன்னு மரியாதையாக் கூப்பிட்டிட்டு இருந்தாரு....இப்போ...அதுவும் போச்சா...' என்ற எண்ணம்தான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அவளது விழிகளில் இருந்தே....அவள் நினைப்பதைப் புரிந்துக் கொண்டவன்....தன் தோளைக் குலுக்கியபடி," அதனால என்ன...?எப்படி இருந்தாலும்...நீ என்னை விட சின்ன பெண்ணாகத்தான் இருப்ப....ஸோ...கம் டூ தி மேட்டர்....ரிப்போர்ட்டுக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போற...?",என்று மேலும் ஒருமையில் அழைத்துப் பேச ஆரம்பித்தான்.அதில் 'இனி....நான் உன்னை ஒருமையில்தான் அழைப்பேன்' என்ற செய்தி மறைந்திருந்தது,

முதலில் அவன் கூறியதைக் கேட்டு....இன்னும் அகலமாக விழி விரித்தவள்....அடுத்து அவன் கூறிய 'ரிப்போர்ட்' என்ற வார்த்தையில் விழி சுருங்க தன்னியல்புக்கு வந்தாள்.

அவனிடம் கெஞ்சலாக,"சார்....!ப்ளீஸ்.....நாளைக்கு ஒருநாள் மட்டும் டைம் கொடுங்க....நான் முடிச்சிடறேன்....",என்க,

அவனோ,"என்ன.... ஒரு நாள் டைமா....?ஏற்கனவே இந்த ப்ரொஜெக்ட்டை சீக்கிரம் முடிக்கச் சொல்லி மெயில் வந்திருக்கு....இதுல...இன்னும் ரிப்போர்ட்டே ரெடியாகலைன்னா.....?எனக்குத் தெரியாது....கம்ப்ளீட் பண்ணிக் கொடுத்துட்டு வீட்டுக்கு போ....",என்று உச்சஸ்தாயியில் கத்த ஆரம்பித்தான்.

அவனின் கோபத்தில் அவளுக்குக் கண்ணீரே வந்து விட்டது.முகம் சுருங்க....கண்ணீரோடு நின்றிருந்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு....மனதுக்குள் ஏதோ பிசைந்தது.

"சரி....போ...!பட்....நாளைக்குக் காலையில 11 மணிக்கு அந்த ரிப்போர்ட் என் டேபிளில் இருக்கணும்....",என அதிகாரமாக உரைத்தவன்,மீண்டும் தன் கணினியைப் பார்வையிட ஆரம்பித்தான்.

"தேங்க் யூ சார்....!நாளைக்குக் கண்டிப்பா சப்மிட் பண்ணிடறேன்...."",என்று விட்டு வாசலை நோக்கித் திரும்பியவளை,

"ஒரு நிமிஷம்...!",என்ற கௌதமின் குரல் தடுத்து நிறுத்தியது.

'என்ன' என்பதாய் தன்னை நோக்கியவளிடம்,தன் சிஸ்டமில் இருந்து பார்வையைத் திருப்பாமலேயே,"கண்ணைத் துடைச்சிட்டுப் போ....!",என்றான்.அவன் குரலில் இருந்த ஏதோ ஒன்று....அவளை என்னவோ செய்தது...!

'சரி' என்பதாய் தலையசைத்தவள்...தன் முகத்தை சரி செய்து கொண்டு வெளியேறினாள்.

வழக்கம் போல்...அவள் செல்வதையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தவன் மனதில்,'என்னடா ஆச்சு கெளதம் உனக்கு...?அவ மேல ரொம்பவும்தான் உன் கோபத்தை காட்டற....நீ இப்படி எல்லாம் கோபப்படற ஆள் இல்லையே டா....வர வர அவளை அழுக வைக்கறதே உன் வேலையாய் போச்சு....அவ அழுகறதைப் பார்க்கறதுக்கு மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு....' என்று ஏதேதோ எண்ணியவன்,பின் தன் நினைவுகளில் இருந்து மீண்டு வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

காதல் தரும் தாபத்தில்தான் அவன்....அவள் மீது கோபத்தைக் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை.....யார் அந்த மடையனுக்கு எடுத்துச் சொல்வது.....?

இப்பொழுது காதலை அடக்கி வைக்கலாம்...!ஆனால்...அதுவே ஒருநாள் அனைத்து வேலிகளையும் தகர்த்தெறிந்து விட்டு பொங்கிப் பெருகும் போது.....அதைக் கட்டுப் படுத்த யாராலும் முடியாது....!!

கங்கை நீரை ஒரு செம்புக்குள் அடக்கி வைத்திட முடியுமா...?அப்படி....அடக்கி வைத்திட நினைத்தான்....அந்தக் காதல் மடையன்...!ஆனால்....காதல்....கங்கை நதி அல்ல....சுனாமியாய் சீற்றம் கொண்டு எழும் பெருங்கடல்...!!

கங்கை நதியையே அடக்கி வைக்க முடியாது எனும் போது.... பெருங்கடலையா அடக்கி வைக்க முடியும்...? 

 

 

அகம் தொட வருவான்...!!!


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
18/10/2019 6:46 pm  

அத்தியாயம் 8

அன்று மாலை.....ஹாஸ்டலுக்குத் திரும்பிய நித்திலாவை....அவளது தோழி காவியாவின் அழுகை ஒலியே வரவேற்றது.நந்தினியும்...வர்ஷினியும் அவளைச் சுற்றி நின்று சமாதானப்படுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

"காவ்யா...!என்னடி ஆச்சு...?எதுக்கு இப்படி அழுதுக்கிட்டு இருக்க...?",என்று கேட்டபடி அவளருகே வந்த நித்திலாவை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்....மேலும் தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள்.

நின்று கொண்டிருந்த தன் தோழிகளைப் பார்த்தவள்,"ஹே....நந்து!வர்ஷி...!நீங்களாவது சொல்லுங்க....எதுக்கு இவ அழுகறா...?",என்று விசாரிக்க,

"அவ லவ் மேட்டர் அவங்க வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சிடுச்சாமாடி.....?",வர்ஷிதான் சோகமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கூறினாள்.

"ஓ....இதுக்குத்தான் இப்படி அழுதுக்கிட்டு இருக்கிறாயாடி காவ்யா....?எப்ப இருந்தாலும்...உங்க வீட்ல சொல்லித்தானே ஆகணும்....?அது இப்போவே தெரிஞ்சிடுச்சுன்னு நினைச்சுக்க....",என்று தோழியை சமாதானப் படுத்தினாள் நித்திலா.

"இல்ல டி....அவங்க வீட்ல பெரிய பிரச்சன்னையாகி....இப்போ இவளுக்கு வேற பக்கம் மாப்பிளைப் பார்த்துகிட்டு இருக்காங்க....",தயங்கித் தயங்கி நந்தினி கூற,

இதைக் கேட்டு காவ்யாவின் புறம் திரும்பியவள்,"இந்த விஷயம் ரமேஷ் அண்ணாவுக்குத் தெரியுமா காவ்யா...?",என விசாரிக்க,

"அவருக்குத் தெரியும் நித்தி....!அவரு...நீ வீட்டை விட்டு வந்திடு....நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு நம்ம வாழ்க்கையை வாழாலாம்ன்னு சொல்றாரு....",விசும்பல்களுக்கிடையே வந்து விழுந்தன காவ்யாவின் வார்த்தைகள்.

காவ்யா கூறியதைக் கேட்டு...கோபத்தில் முகம் சிவக்க நிமிர்ந்தவள்.... அவளை வறுத்தெடுக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

"என்னடி நினைச்சிட்டு இருக்கீங்க...?ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறீங்களா....?கஷ்டப்பட்டு உன்னைப் பெத்து...வளர்த்து....படிக்க வைச்சு ஆளாக்கின உங்க அம்மா அப்பாக்கு....நல்ல பரிசு கொடுக்கப் போற டி....அந்த ரமேஷ் அண்ணாவை உனக்கு ஒரு....ஒரு வருஷம் தெரியுமா...?மிஞ்சிப் போனா...ஒரு ஒன்றரை வருஷம்...?அவங்களுக்காக...22 வருஷம் உன்னைப் பெத்து வளர்த்தின...உன் அம்மா அப்பாவை விடப் போறியா...?".எனத் திட்ட ஆரம்பித்ததாள்.

நித்திலா திட்டியதைக் கேட்டு முகத்தை மூடிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள் காவ்யா.

"எனக்கு வே...வேற வழி தெரியல டி....அவரு இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை.... என்னால நினைச்சுக் கூ...கூட பார்க்க முடியல...",

பரிதாபமாக தன் முகத்தைப் பார்த்து அழுது கொண்டே கூறியத் தோழியைப் பார்த்தவளுக்குப் பாவமாக இருந்தது.அமைதியாக அவள் தலையை வருடிக் கொடுத்தவள்,"நல்லா யோசிங்க காவ்யா....!இதுக்கு வேற வழி இருக்கும்....ரமேஷ் அண்ணாவைக் குடும்பத்தோட வந்து பொண்ணுக் கேட்க சொல்லு....",எனப் பொறுமையாக எடுத்துக் கூறினாள்.

தேம்பிக் கொண்டே 'இல்லை' என தலையசைத்தவள்,"அவரு என் அப்பாட்ட பேசிட்டாரு டி....என் அப்பாதான் இரண்டு பேரும் வே...வேற ஜாதின்னு சொல்லி....அவர அவமானப்படுத்தி அனுப்பிட்டாரு....!அந்தக் கோபத்திலதான் அவரு...'உன் அப்பா அம்மாவை விட்டுட்டு வா...நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்....உனக்கு நான் முக்கியமா...?இல்ல....உன் அப்பா முக்கியமான்னு கேட்கிறாரு....",என்றாள்.

"அதுக்காக....உங்க வீட்டை விட்டு வெளிய வந்து கல்யாணம் பண்ணிக்குவீங்களா....?இது தப்பு காவ்யா....!கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாரு....உன் மேல நம்பிக்கை வைச்சு இருக்கற...உங்க அம்மா அப்பாக்குத் துரோகம் பண்ற மாதிரி இல்ல...",அதற்கு மேல் நித்திலா என்ன சொல்லி இருப்பாளோ,அதற்குள் நந்தினி குறுக்கேப் புகுந்து பேச ஆரம்பித்தாள்.

"விடு நித்தி....!அவளே ஏற்கனவே குழப்பத்துல இருக்கா....இதுல...நீ வேற அவளை இன்னும் குழப்பற.....இது அவளுடைய வாழ்க்கை....!எதுவா இருந்தாலும்...அவளே முடிவு பண்ணட்டும்...!".

"அவ வாழ்க்கைதான் டி....நான் ஒத்துக்கிறேன்....!இந்த வாழ்க்கை அவளுக்குக் கிடைக்கக் காரணமா இருந்தது அவளைப் பெத்தவங்கதான.... அப்போ...அவங்களுக்கு இல்லாத உரிமையா...?",

இவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த காவ்யா,தன் முகத்தை அழுந்த துடைத்துக் கொண்டு....ஒரு முடிவோடு நிமிர்ந்தாள்.

"ஐயோ...!ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் அமைதியா இருக்கறீங்களா....?நித்தி....!நீ சொல்றது எல்லாமே சரிதான்.....நான் ஒத்துக்கிறேன்....!இந்த வாழ்க்கை என் அம்மா அப்பா எனக்குப் போட்ட பிச்சைதான்....!நான் இல்லைன்னு சொல்லல....ஆனா....அதே சமயம் இது என்னோட வாழ்க்கையும் கூட.....என் சந்தோஷப்படி வாழ எனக்கு உரிமையில்லையா....?

நீ சொல்ற விஷயங்களை....நான் ரமேஷை லவ் பண்றதுக்கு முன்னாடி யோசிச்சிருக்கணும்....இப்ப யோசிச்சு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல....!நீ சொல்ற மாதிரி....பெத்தவங்களுக்குத் துரோகம் பண்ணாம....என் அம்மா அப்பா பேச்சைக் கேட்டு நான் அவங்க பின்னாடி போனா....அப்ப....நான் ரமேஷ்க்கு செய்யறதுக்குப் பேர் என்ன....?அவருடையக் காதலுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்லட்டும்....?",தன்னைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்ட காவியாவிற்கு  என்ன பதில் சொல்வது என்று நித்திலாவிற்குத் தெரியவில்லை.

இந்தக் கோணத்தில் அவள் யோசிக்கவேயில்லை..... இருந்தாலும்... நித்திலாவினால் அவள் கூறுவதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை....

காவ்யாவே மேலும் பேச ஆரம்பித்தாள்."எங்க அப்பா எதுக்காக எங்க காதலை மறுக்கறார்ன்னு தெரியுமா டி.....!ஏன்னா....நாங்க ரெண்டு பேரும்....வேற....வேற ஜாதியாம்....!இந்த உப்பு சப்பில்லாத காரணத்துக்காக நான் என் காதலை விட்டுக் கொடுக்கணுமா.....?"

"எனக்குப் புரியுது....!நான் எடுக்கப் போற முடிவால...என்னைப் பெத்தவங்க என்ன பாடுபடப் போறாங்கன்னு எ...எனக்குப் புரியுது...பட்....எனக்கு வேற வழி தெரியல நித்தி.....!எங்க குடும்பத்தை மதிச்சு நாங்க அவங்களுக்கு....எங்க காதல பத்தி சொன்னோம்....!ஆனா....அவங்க....",சிறிது இடைவெளி விட்டுத் தன் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தவள்,

"அவங்களுடைய வறட்டு கவுரவுத்துக்காக....என்னால என் காதலை விட முடியாது....!",தீர்மானமாகச் சொன்னவள் எழுந்து சென்று விட்டாள்.

நீளமாகப் பேசி முடித்த காவ்யாவின் உரையாடலில் மற்ற மூவரும் அதிர்ந்து போய் நின்றிருந்தனர்.முதலில் சுதாரித்து....நித்திலாதான் பேச ஆரம்பித்தாள்.

"என்னடி.....!இப்படி சொல்லிட்டுப் போறா.....?காதலுக்காகப் பெத்தவங்களை விடப் போறேன்னு சொல்றா....?",எனப் பல்லைக் கடித்தவளிடம்,

"சும்மா கோபப்படாத நித்தி....!காதலிக்கறவங்களுக்குத்தான் அதனோட அருமை தெரியும்....!காவ்யா ஒன்னும் சந்தோஷமா இந்த முடிவை எடுத்திருக்க மாட்டா.....!அவளுக்கும் அவளைப் பெத்தவங்க மேல பாசம் இருக்கும்ல....அதையும் மீறி இந்த முடிவு எடுத்திருக்கான்னா....அவளோட நிலைமையை நாம புரிஞ்சுக்கணும்.....அவளோட நிலைமையில் இருந்தும் நாம யோசிக்கணும்....!",என்று விட்டு சென்று விட்டாள் நந்தினி.

'அப்படி என்னதான் காதலோ....?அம்மா அப்பாக்குத் தலை குனிவு ஏற்படுத்தற அளவுக்கா.....காதல் இருக்கும்.....!இந்த லட்சணத்துல...காதலிச்சுப் பார்த்தாதான் அதனோட அருமை தெரியுமாம்.....இந்தக் கருமத்துக்காகவே காதல்ங்கிற வார்தையைக் கூட மனசுல நெருங்க விடக் கூடாது....!இப்படிப்பட்ட அவஸ்தையைத் தர காதல் தேவைதானா....?' என்று கசப்பாக எண்ணியவள் மனதில்.....காதலின் மேல் ஒரு வெறுப்பு தோன்றியிருந்தது.

அவளுக்குத் தெரியவில்லை.....!காதல் அவஸ்தைதான்.....!ஆனால்.....அது சுகமான அவஸ்தை என்று....!!

பெற்றவர்களை எதிர்த்து திருமணம் செய்வது என்பது தவறுதான்.....!ஆனால்....அங்கு உண்மையான....ஆழமான காதல் இருக்கும் பட்சத்தில்....தேவையில்லாத வறட்டுப் பிடிவாதத்திற்க்காக காதலை விட்டுத் தர வேண்டிய அவசியமில்லையே....?

அதைத்தான் காவ்யாவும் செய்தாள்.....!கேவலம் இருவரும் வேறு வேறு ஜாதி என்று அப்பா சொல்லும் காரணத்திற்காக....அவர் பேச்சைக் கேட்டு அவர் பின்னால் சென்றால்....ரமேஷ் என் மேல் வைத்திருக்கும் உண்மையான காதலுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்லட்டும் என்று கேட்டாள்.....?என்னை நம்பி....அவர் மனதை என்னிடம் கொடுத்திருக்கும் போது....எப்படி அவர் மனதுக்கு நான் துரோகம் செய்யட்டும்....?என்று கேட்டாள்.....!!

அவள் எடுத்த முடிவு ஒருவகையில் சரியானதுதான்....!தேவையில்லாத காரணத்திற்காக உண்மையான காதலை விட்டுத் தர வேண்டிய அவசியமில்லையே.....?ஆனால்.....நித்திலாவினால்தான் இதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.....!!!

இப்பொழுது இப்படி யோசிப்பவள்....காதல் தேவன் தன் பூ வலையை அவள் மீது வீசியப் பிறகும்....இதே நிலையில் இருப்பாளா....?பார்ப்போம்...!!!

.................................................................................................

இறுதியாக ரமேஷ் மற்றும் காவ்யாவின் திருமணம் இன்னும் பத்து நாட்களில் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.ரமேஷ் வீட்டில் இவர்களது காதலை ஏற்றுக் கொண்டதால்....திருமண வேலைகள் ஜரூராக நடந்து கொண்டிருந்தது.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.......

அலுவலகத்திற்கு விடுமுறை என்பதால்....தோழிகள் அனைவரும் நேரங்கழித்து எழுந்து....சோம்பலுடன் தங்கள் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.நித்திலா,எண்ணெய் தேய்த்துத் தலைக்குக் குளித்து....முடியை உலர வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளருகில் வந்து அமர்ந்த காவ்யா,"என் மேல கோபமா நித்தி....?",என்று மெதுவாகக் கேட்க,

"சேச்சே....கோபமெல்லாம் இல்ல டி.....!",என்றவள் தன் செல்போனை எடுத்து விளையாட ஆரம்பித்தாள்.அவளது செய்கையே கூறியது....அவளுக்குக் கோபம்தான் என்று...!

அவளது செல்போனைப் பிடுங்கிக் கீழே வைத்தவள்,நித்திலாவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு,"எனக்குத் தெரியும் நித்தி....!உனக்கு என்மேல கோபம்ன்னு.....கொஞ்சம் என் நிலைமையையும் யோசிச்சுப் பாருடி....வேற ஜாதிங்கிறதைத் தவிர...வேற என்ன காரணத்தை சொல்லி இருந்தாலும்....கடைசி வரைக்கும் எங்க அப்பா கூட...அவர் மகளாகவே கூட இருந்து அவருக்கு என் காதலைப் புரிய வைச்சிருப்பேன்..... ஆனா....அவரு....ஏண்டி நீ கூட என்னைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிற....?இந்த முடிவை நான் சந்தோஷமாவா எடுத்திருப்பேன்னு நினைக்கிற....?",என்றவள் கைகளால் தன் முகத்தை மூடிக் கொண்டு அழுக ஆரம்பித்தாள்.

அவளது அழுகையில் தனது கோபத்தை உதறியவள்,எழுந்து காவ்யாவை அணைத்துக் கொண்டாள்.

"இல்ல காவ்யா....!அழுகாத.....எனக்கு உன் நிலைமை புரியுது டி....!எனக்கு எந்த கோபமும் இல்ல...ப்ளீஸ்.....அழாத டி....!",என்று அவள் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள்.

இவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டு அங்கு நின்றிருந்த நந்தினியும்....வர்ஷாவும்,நிலைமையை மாற்றும் பொருட்டு, "ஹே.....கல்யாணப் பொண்ணு இப்படி அழலாமா.....?இப்படி அழுதுட்டே இருந்தா....முகம் வீங்கிடும்....!அப்புறம் ரமேஷ் அண்ணா,'என் டார்லிங்கை என்ன பண்ணுனீங்கன்னு' கேட்டா நாங்க என்ன பதில் சொல்றது....?",என்று கேலியில் இறங்கினர்.

அவர்களது கேலி கொஞ்சம் வேலை செய்தது.காவ்யாவின் அழுகைக் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டது.

அவளை சகஜ நிலைக்குக் கொண்டு வர எண்ணி,"கேர்ள்ஸ்.....!நாம ஷாப்பிங் போலாமா....?காவ்யா மேரேஜ்க்காக நிறைய பர்ச்சேஸ் பண்ணனும்....அவ கல்யாணத்தப்ப நாம எல்லாரும் பட்டுப் புடவைக் கட்டிக்கலாம்..... போலாமா...?",என நித்திலா கேட்க,

"ஓ....போலாமே.....!வாங்க....வாங்க....!எல்லாரும் ரெடி ஆகுங்க....!காவ்யா.....!கெட்டப்.....எழுந்திருச்சு கிளம்பு.....",என அவளை எழுப்பி குளிக்க அனுப்பிய வர்ஷா,மற்ற இருவரையும் பார்த்து,"நீங்களும் ரெடியாகுங்க....!",என விரட்டினாள்.

ஒரு வழியாக அனைவரும் கிளம்பி கடைவீதிக்குச் சென்றனர்.தோழிகள் அனைவரும் ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி இறங்கி....தங்களுக்குத் தேவையானப் பொருட்களை வாங்கி முடிக்க மதியம் ஆகியிருந்தது.

ஒரு பிரபல மாலில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர்.அங்கிருக்கும் ஒரு கடையில் தொங்க விடப் பட்டிருக்கும் சல்வார் அழகாக இருக்கவும்....அதைப் பார்த்த நித்திலா,"ஏய்.....!அந்த சல்வார் அழகா இருக்கல்ல.....?வாங்கப்பா.....போய் அது என்ன விலைன்னு கேட்போம்....?",என்றபடி முன்னால் செல்ல,

அவளை இழுத்துப் பிடித்து நிறுத்திய நந்தினி,"ஏய்....!எரும மாடே...!இன்னும் எத்தனை கடைடி ஏறி இறங்குவீங்க....?முதல்ல என் வயித்துக்கு எதாவது வாங்கிக் கொடுத்துட்டு....எங்கேயோ போய்த் தொலைங்க....",என்று கத்தினாள்.

"அடிப்பாவி....!அதுதான் அப்பப்ப பாப்கார்ன்... ஜூஸ்...மில்க்ஷேக்.... ஐஸ்கிரீம்ன்னு உள்ள தள்ளிக்கிட்டே இருந்தயேடி.....இருந்தும் பசிக்குதுன்னா.... இது என்ன வயிறா...?இல்ல...வண்ணாந்தாழியா.....?",என்று காவ்யா கிண்டலடிக்க,

"ஹ.....அதெல்லாம் சைடு டிஷ்....நான் கேட்கறது மெயின் டிஷ்....!இப்போ வாங்கித் தர முடியுமா....முடியாதா....?",

"சரி....சரி...!வாங்க....!ஃபுட் கோர்ட் போய் சாப்பிட்டுட்டுக் கிளம்பலாம்....", என்றபடி நித்திலா அழைத்துச் சென்றாள்.

தங்களுக்குத் தேவையானதை ஆர்டர் செய்து,வயிறு முட்ட உண்டவர்கள்....ஹாஸ்டலுக்குத் திரும்பத் தயாரானார்கள்.நித்திலாவின் சித்தி வீடு அருகில் இருப்பதால்....அவள் மட்டும் அங்கு சென்று விட்டு மாலையில் ஹாஸ்டலுக்கு வருவதாக சொல்லி விட்டுக் கிளம்பினாள்.

அங்கு சென்று சித்தியிடம் கதையளந்து விட்டு.....அவரது குழந்தைகளிடம் விளையாடி விட்டு...அங்கிருந்து நித்திலா கிளம்பும் போது மாலையாகியிருந்தது.

நகத்தைக் கடித்துத் துப்பியபடி....பதட்டத்துடன் அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில் ஒற்றை ஆளாக நின்று கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.'பஸ் ஸ்டாப் வரை வந்து பஸ் ஏற்றி விடுகிறேன்...' என்று கூறிய சித்தியையும் மறுத்து விட்டு....இவள் மட்டும் தனியாகக் கிளம்பி விட்டாள்.

ஊருக்கு வெளியே இருந்த புறநகர் பகுதியில் அவளது சித்தி வீடு இருந்தது.இப்பொழுதுதான்....அங்கங்கே புது வீடுகள் முளைத்துக் கொண்டிருந்தன.அதனால்,அவ்வளவாக ஆள் நடமாட்டம் இல்லை.

'ச்சே....!பேசாம சித்தியைத் துணைக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்கலாம்.சித்திக்கு போன் பண்ணலாம்னா இந்த போன்ல சார்ஜே இல்ல....மழை வேற வர மாதிரி இருக்கு....ஒதுங்கி நிக்கறதுக்குக் கூட ஒரு இடம் இல்ல....'என்று அவள் எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போதே மழை கொட்ட ஆரம்பித்து விட்டது.

நித்திலாவிற்கு கழிவிரக்கத்தில் கண்ணீரே வந்துவிட்டது.நேரமாக ஆக மழை வழுத்துக் கொண்டிருந்ததே தவிர குறையவில்லை.மழையில் சொட்ட சொட்ட நனைந்தபடி அழுது கொண்டிருந்தவளின் அருகே சீறிக் கொண்டு வந்து நின்றது அந்த வெளிநாட்டுக் கார்....!

பயத்தில் முகம் வெளிறி ஓட நினைத்தவளை....காரின் உள்ளிருந்து நீண்ட....வலிய கரம் ஒன்று அவளை இழுத்து உள்ளே தள்ளி...கார்க்கதவை அறைந்து சாத்தியது.

பயத்தில் கத்தவும் மறந்தவளாய்....உடல் நடுங்க நிமிர்ந்து பார்த்தவள் சந்தித்தது ஆதித்யனின் அனல் கக்கும் விழிகளைத்தான்.....இனம் புரியா நிம்மதியில்...விழிகளை மூடி பெருமூச்சு விட்டவள்,"ஓ....காட் .....!சார்....!நீ....நீங்கதானா.....?",எனத் தன்னை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டாள்.

அவளது முகத்தில் படர்ந்த நிம்மதியைப் பார்த்தும் பார்க்காமல் விட்டவன்,"உனக்கு கொஞ்சமாச்சும் அறிவு இருக்கா...?இப்போ மணி என்னன்னு தெரியுமா...?இந்த நேரத்துல இங்க வந்து நின்னுக்கிட்டு இருக்க....?",எனக் கோபத்தில் கத்த ஆரம்பித்தான்.

"இ...இல்ல....!என் சித்தி வீட்டுக்கு வந்தேன்....",என அவள் தடுமாற,

"மண்ணாங்கட்டி.....!இது சிட்டிக்கு அவுட்சைட்ல இருக்கிற ஏரியா.....இங்க ஆள் நடமாட்டம் அவ்ளோக்க இருக்காது....இந்த மாதிரி இடத்துக்கு வர்றதுன்னா....ஒண்ணு டாக்ஸி புக் பண்ணி அதுலேயே போய்ட்டு வர்ற மாதிரி ஏற்பாடு பண்ணனும்....அதுவும் இல்லையா....துணைக்கு யாராவதை கூட்டிட்டு வரணும்...இப்படி தனியா வந்து மாட்டிக்கிட்டு....பேந்த பேந்த முழிச்சிட்டு இருக்கக் கூடாது....",என சரமாரியாக திட்ட ஆரம்பித்தான்.

ஆதித்யனின் நண்பன் வீடு அந்த ஏரியாவில்தான் இருந்தது.அவனைச் சென்று பார்த்து விட்டுக் காரில் திரும்பி வரும் போது மழை பிடித்துக் கொண்டது.சாலையோரத்தில் ஒரு பெண் நிற்பது போல் தோன்றவும்....'யார்...?இந்த நேரத்தில்...?' என்று எண்ணியபடி உற்றுப் பார்த்த போதுதான் தெரிந்தது அது நித்திலா என்று....!

மழையில் நனைந்தபடி பயந்து கொண்டு நின்றிருந்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு நெஞ்சு பதறியது....'இவளை யார் இந்த நேரத்தில இங்கு வரச் சொன்னா....?' என்று எண்ணிக் கோபம் கட்டுக்கடங்காமல் பெருகியது.அந்த கோபத்துடனேயே...அவளைக் காரில் இழுத்துத் தள்ளியவன் அவளிடம் கத்த ஆரம்பித்தான்.

"சாரி....!இப்படி பஸ் கிடைக்காதுன்னு எனக்குத் தெரியாது....ரொ...ரொம்ப தேங்க்ஸ்....!நீங்க மட்டும் வரலைன்னா....",என்றவள் அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள் உருண்டன.

கண்களில் கண்ணீருடன் அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தவனுக்குக் கோபம் கொஞ்சம் குறைந்தது."சரி...அழுகாத....!மழை வர்ற மாதிரி இருக்கும் போதே உங்க சித்திக்கு போன் பண்ணி இன்பார்ம் பண்ணிருக்கலாம்ல.....",அவளை அந்த நிலைமையில் பார்த்தவனுக்கு முழுவதுமாக கோபம் குறைய மறுத்தது.

"இல்ல....என் மொபைல்ல சார்ஜ் தீர்ந்து போய்டுச்சு....",தயங்கித் தயங்கி கூறியவளைப் பார்த்தவனுக்குப் போன கோபம் திரும்பி வந்து சேர்ந்தது.

"உன்னையெல்லாம் என்ன செஞ்சா தகும்....?எங்கேயாவது வெளியில போகும் போது மொபைல்ல பேட்டரி ஃபுல் பண்ணிக்கணும்ங்கிற பேசிக் சென்ஸ் கூடவா இல்ல....?",என மீண்டும் பொரிய ஆரம்பித்தவனை கையமர்த்தித் தடுத்தவள்,

"போதும்...போதும் சார்....!நான் செஞ்சது தப்புன்னு எனக்குப் புரியுது.....அதுதான் போதும்ங்கிற அளவுக்குத் திட்டிட்டீங்களே.....நான் கண்டேனா....?உங்க ஊர்ல வெயில் அடிச்சாலும் மண்டை காயற அளவுக்கு அடிக்குது.....மழை பெய்தாலும் 'சோ'ன்னு கொட்டுது....",என்று முணுமுணுத்தவளைக் கண்டவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.

'எங்க ஊரா.....?இனி....உன் ஊரும் இதுதான் டி.....!',என்று மனதிற்குள் நினைத்தவன் வெளியே,"இனி இப்படி எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம வெளில கிளம்பாத.....",என்றபடி காரைக் கிளப்பினான்.

வெளியே மழை பெரும் சத்தத்துடன் கொட்டிக் கொண்டிருக்க....காருக்குள் அதற்கு எதிமாறாக பெரும் அமைதி நிலவியது.

எதேச்சையாக அவள் புறம் திரும்பியவனின் பார்வை....பார்த்தது பார்த்தபடி அவள் மீதே நிலைத்து இருந்தது.

மழையில் நனைந்திருந்ததால்....உடலுடன் ஒட்டிய ஆடை அவளது மேனியழகை அப்பட்டமாக படம் பிடித்துக் காட்ட....ஈரக் கூந்தலுடன்....நெற்றியிலும்....கன்னங்களிலும் துளித் துளியாய் மழைத்துளி ஒட்டியிருக்க.....ஒரு தேவதை போல் அமர்ந்திருந்தாள் நித்திலா....!

இவை அனைத்திற்கும் முத்தாரம் வைப்பது போல்....ஒரு ஒற்றை மழைத்துளி ஒன்று....அவள் இதழின் மேல் ஒய்யாரமாய் வீற்றிருந்தது...!

அவள் முகத்திலிருக்கும் மழைத்துளிகளை தன் முகம் கொண்டு துடைத்து....அவள் இதழின் மேல் ஒய்யாரமாய் சயனித்திருக்கும் அந்த ஒற்றை மழைத்துளியை தன் இதழ் கொண்டு சுவைக்க வேண்டும் என்ற தாபம் எழுந்தது ஆதித்யனுக்குள்....!

அப்பொழுது....அவள் நெற்றியிலிருந்து வழிந்த மழைத்துளி அவள் கன்னத்தில் உருண்டோடி.....அவள் சங்கு கன்னத்தில் பயணித்து....அதற்கும் கீழே இறங்க....அவ்வளவுதான்....!அவன் காரை நிறுத்தி விட்டான்.....

"கிறீச்....!" என்ற சத்தத்துடன் கார் நிற்கவும் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள்,"என்னாச்சு சார்...?",என்று கேட்க,

அவள் விழிகளைப் பார்ப்பதை தவிர்த்தவன்,"தெ...தெரியல....!நான் போய் பார்க்கிறேன்....!",என்றபடி கொட்டும் மழையையும் பொருட்படுத்தாது கார்கதவைத் திறந்து இறங்கினான்.

ஆர்பரித்துக் கொண்டு மண்ணில் வந்து விழுந்த மழைத்துளிகளைப் போலவே....அவன் மனதிற்குள் உணர்வுகள் ஆர்பரித்துக் கொண்டிருந்தன....!இதுவரை அவன் அறியாத உணர்வுகள்....எந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தும்....கிளர்ந்து எழாத உணர்வுகள்....இன்று நித்திலாவினால் அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன...!

கைகளால் தன் முகத்தில் வழிந்த நீரைத் துடைத்தவன்,"ப்பா....என்ன உணர்வுடா இது....!இன்னும் கொஞ்ச நேரம் காருக்குள் இருந்திருந்தாலும்....அவளை முத்தமிட்டிருப்போம்.....!கூடிய சீக்கிரம்....என் காதலை அவகிட்ட சொல்லி....அவளை என்னவளாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்...!",என்று நினைத்தவன் ஒருவாறாகத் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு காரில் ஏறினான்.

காரில் ஏறி அமர்ந்து வண்டியைக் கிளப்பியவனிடம்,"என்னாச்சு சார்...?",என்று நித்திலா மீண்டும் கேள்வி எழுப்ப,

அவளை ரசிக்கச் சொன்ன மனதை அதன் தலையில் கொட்டி அடக்கியவன்....முயன்று அவள் விழிகளைப் பார்த்து புன்னகைத்து,"ஒரு சின்ன ப்ராப்லம்....!சரி பண்ணிட்டேன்....",என்றவன்,

பின்னாடி சீட்டிலிருந்து ஒரு டவலை எடுத்து அவளிடம் நீட்டியபடி,"ரொம்ப நனைஞ்சிருக்க.....துவட்டிக்கோ....!",என்றான்.

அதை வாங்கி தன் தலையையும்....முகத்தையும் துடைத்தவள்,"நீங்களும்தான் நல்லா நனைஞ்சிட்டீங்க...!",என்றபடி டவலை அவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

ஒரு கையால் அந்த டவலை வாங்கித் தன் முகத்தில் வைத்து....ஆழ்ந்து சுவாசித்தான்....!டவல் முழுவதும் அவள் வாசனைகள்...!பின் அதைக் கொண்டு தன் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்தவன்....அதைப் பத்திரப்படுத்தவும் மறக்கவில்லை....!

கார் சீரான வேகத்தில் சாலையில் சென்று கொண்டிருந்தது.பரபரவென்று தன் இரு கைகளையும் தேய்த்து....தன் கன்னத்தில் வைத்தவள்....,"ரொம்ப குளிரா இருக்கல்ல....?",என்று ஆதித்யனைப் பார்த்துக் கேட்க,

அவளை ஒரு மார்க்கமாக திரும்பிப் பார்த்தவன்,"ஹ்ம்ம்....!எனக்கு ரொம்ப சூடா இருக்கு....!",என முணுமுணுத்தான்.

"என்ன சார் சொன்னீங்க....?எனக்கு சரியா கேட்கல....?",என்றவளிடம்,

"ம்ம்....சூடா ஹீட்டரை ஆன் பண்ணறேன்னு சொன்னேன்....",என்று பெருமூச்சு விட்டபடி காரின் ஏ.ஸி யை நிறுத்திவிட்டு ஹீட்டரை ஆன் செய்தான்.

அதன் பிறகு காரில் அழகான மௌனமே ஆட்சி செய்தது.

ஹாஸ்டலின் வாசலில் அவளை இறக்கிவிட்டவன்,"எங்கேயும் தனியாப் போகாதே....!பிரெண்ட்ஸ் யாரையாவது கூட்டிட்டுப் போ....",என்று எச்சரிக்கவும் தவறவில்லை.

'சரி' என்பதாய் தலையாட்டியவள்.....கண்களில் நன்றி பெருக்குடன் அவனைப் பார்த்து,"தேங்க் யூ சார்....!",என்க,

அவனோ....கண்களில் காதல் பெருக்குடன் அவளைப் பார்த்து தலையசைத்தான்.

இவர்கள் இருவரையும் சந்திக்க வைத்த காதலோ....மயக்கும் புன்னகையுடன் இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது....!!!

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 

 


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
20/10/2019 6:59 am  

அத்தியாயம் 9 :

 

ஆதித்யா குரூப் ஆப் கம்பெனீஸ் அண்ட் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ்-

 

வழக்கம் போல் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்க,நித்திலாவும் லீலாவும் தங்களுக்குள் வேலையைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"ஹப்பா.....!போதும் நித்தி.....!நீ டவுட் கேட்டு கேட்டு என் மூளை சூடாகிடுச்சு...... வா....!சில்லுன்னு ஒரு ஜூஸ் குடிச்சுட்டு வருவோம்....",என்று லீலா அழைக்க,

"ம்ம்....போலாம் க்கா...!",என்றபடி எழுந்தவள்,சுமித்ராவைப் பார்த்து,"நீயும் வா சுமி....!கேன்டீன் போயிட்டு வரலாம்....",என்று அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு சென்றாள்.

மூவரும் தங்களுக்குத் தேவையான ஜூஸை வாங்கிக் கொண்டு வந்து டேபிளில் அமர்ந்தனர்.லீலாதான் ஆரம்பித்தாள்,

"நித்தி....!இப்ப உனக்கு அல்மோஸ்ட் எல்லா வேலையும் தெரிஞ்சிடுச்சில்ல....ஒரு செக்ரெட்டரிக்கு என்னென்ன வொர்க் இருக்கும்ன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டல்ல....?",என்று கேள்வி எழுப்ப,

"ம்ம்....அதுதான் எல்லாமே எனக்குக் கத்துக் கொடுத்திருக்கீங்களே....?",தன் ஜூஸை உறுஞ்சிக் கொண்டே பதிலளித்தாள் நித்திலா.

"குட்...!நித்தி...!நான் ரிலீவ் ஆகலாம்னு ஒரு ஐடியால இருக்கேன்....உனக்கும் என் ஹெல்ப் இனித் தேவைப்படாது...",என்க,

கையில் வைத்திருந்த ஜூஸ் கிளாஸை மேசையில் வைத்தவள்,"என்னக்கா சொல்றீங்க...?நான் ஜாயின் பண்ணினப்ப மூணு மாசம் கழிச்சுத்தான் ரிலீவ் ஆகறன்னு சொன்னீங்க....?அப்படிப் பார்த்தால் இன்னும் இரண்டு மாசம் இருக்கே....?",என்று பதட்டத்துடன் கேட்டாள்.சுமித்ராவும் நித்திலா கூறியதை ஆமோதிப்பதைப் போல லீலாவைப் பார்க்க,

"அந்த பிளான்லதான் இருந்தேன் நித்தி....!பட்....இப்ப குடும்ப சூழ்நிலை...நான் ரிசைன் பண்ணிதான் ஆகணும்...நம்ம M.D கிட்ட இன்னைக்கு பேசலாம்னு இருக்கேன்...."

"நீங்க போய்ட்டா நான் எப்படித் தனியா சமாளிப்பேன்...?",என்று தயங்கியவளை,

"கமான் நித்தி ...!நான் இல்லாமலும் உன்னால மேனேஜ் பண்ணிக்க முடியும்...இப்போ நீ ஒரு பெர்ஃபக்ட் செக்ரெட்டரி....!",என்று ஏதேதோ கூறி அவளை சமாதானப்படுத்தினாள். 

அவளுடைய சமாதானத்தில் சிறிது மனம் தெளிந்தவள்,"ஒகே அக்கா....!உங்க குடும்பத்தையும் பார்த்துதானே ஆகணும்...இன்னும் எவ்ளோ நாள் ஆபிஸ் வருவீங்க....?",என மேற்கொண்டு விசாரித்தாள்.

"ஒரு டூ டேஸ்தான் வருவேன்னு நினைக்கிறேன்.....ஆதி சார்கிட்ட பேசிட்டுதான் முடிவெடுக்க முடியும்....",

"எனிவே....வீ வில் மிஸ் யூ அக்கா...!",என சுமித்ரா கூற,

"நானும்தான் சுமி....உங்க எல்லோரையும் ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேன்....",என்று வருத்தமாகக் கூறினாள் லீலா.

மூவரும் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு தங்கள் இடத்திற்கு திரும்பினர்.மதிய உணவு இடைவேளையின் போது,லீலா ரிசைன் செய்யப் போகும் விஷயம் பாலாவிடம் பகிரப்பட்ட...அவனும் தன் பங்கிற்கு தனது வருத்தத்தை தெரிவித்தான்.

இடைவேளைக்குப் பிறகு மூவரும் தங்களது வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க,"நான் போய் ஆதி சார்கிட்ட பேசிட்டு வர்றேன்....",என்றபடி லீலா எழுந்து சென்றாள்.

சிறிது நேரம் கழித்துத் திரும்பி வந்தவள்,"கேர்ள்ஸ்....!நம்ம சார் ஒகே சொல்லிட்டாரு....இன்னும் ரெண்டு நாள்தான் ஆபீஸுக்கு வருவேன்..",என்ற தகவலைப் பகிர,

"அப்பாடா....!டூ டேஸ்க்கு பிறகு லீலாக்காவோட தொல்லை இருக்காது....",என்று நித்திலா கிண்டலடிக்க,அதன்பிறகு நேரம் கலகலப்பாக சென்றது.

நித்திலா தன் சந்தேகங்களை லீலாவிடம் கேட்டுத் தெளிவுப் படுத்திக் கொள்வதிலேயே அடுத்த இரண்டு நாட்களும் கழிந்தது.

நித்திலா,சுமித்ரா,பாலா மற்றும் லீலா நால்வரும் அமைதியாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.அன்றுதான் அந்த அலுவலகத்தில் லீலாவிற்கான கடைசி நாள்.இவ்வளவு நாட்கள் அனைவரும் ஒன்றாகப் பழகியதால்...அந்தக் கூட்டிலிருந்து ஒருவரைப் பிரிவது என்பது அனைவருக்குமே சிறிது வருத்தத்தைக் கொடுத்தது.

"ஹே....என்னப்பா....?எல்லாரும் இவ்வளவு அமைதியா இருக்கீங்க...?பிரிஞ்சு போனா என்ன....?அதுதான் நம்ம எல்லார்க்கிட்டேயும் மொபைல் இருக்கே....நாம நாலு பேரும் எப்பவும் கான்டாக்ட்லேயே இருப்போம்....",லீலாதான் மற்ற மூவரையும் தேற்றினாள்.

"என்ன இருந்தாலும்....நாங்க மூணு பேரும் உங்களை ரொம்பவும் மிஸ் பண்ணுவோம்க்கா....!" ,என்று பாலா வருத்தத்துடன் கூற,மற்ற மூவரும் அதை ஆமோதிப்பதைப் போல் தலையசைத்தனர்.

பிறகு சூழ்நிலையை சகஜமாக்கும் பொருட்டு,"ஆனாலும் நித்தி...!உனக்கே இது நல்லாயிருக்கா....?மூணு மாசம் கழிச்சு ரிலீவ் ஆகறேன்னு சொன்னவங்கள....நீ உன் டவுட்டை கேட்டுக் கேட்டு...ஒரு மாசத்துலேயே ஓட வைச்சுட்டாயே...?",என்று பாலா கிண்டலடிக்க,

அவனைப் பார்த்து முறைத்த நித்திலா...அவன் தலையில் ஓங்கி ஒரு குட்டு குட்ட, சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து....ஏதோ வேலையாக அந்தப் பக்கம் வந்த ஆதித்யன் இவர்களைக் கவனித்து விட்டான்.

பார்த்த வேகத்தில் சுறு சுறுவென்று கோபம் ஏற,'இவன்கிட்ட இவளுக்கு என்ன பேச்சு வேண்டிக் கிடக்கு....?அதுவும் இவ்வளவு க்ளோஸா....'என்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டிருந்தவனை....அவனது மொபைல் ஒலி கலைக்க...அவளை முறைத்தபடியே போனைக் காதுக்குக் கொடுத்த்தபடி வெளியேறிவிட்டான்.

அன்று மாலை...சில பல அணைப்புகளுடனும்....மிஸ் யூக்களுடனும் லீலாவை ஆபிசில் இருந்த அனைவரும் வழியனுப்பி வைத்தனர்.நித்திலா,சுமித்ரா மற்றும் பாலா மூவரும் இவர்களது நினைவாக ஒரு பரிசு வாங்கிக் கொடுத்து வழியனுப்பி வைத்தனர்.

 

......................................................................................

 

லீலா கிளம்பி விட்டதால்....அடுத்த நாளில் இருந்து நித்திலாவிற்கு நேரம் சரியாக இருந்தது.இதுவரை இருவர் இணைந்து பார்த்து வந்த வேலைகளை,இனி இவள் ஒருத்தியே கவனிக்க வேண்டும் என்பதால் வேலைப்பளு அதிகரித்திருந்தது.

ஆதித்யனுக்கோ நிமிடத்திற்கு ஐந்து முறை நித்திலா தேவைப்பட்டாள்.

அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்,'இந்த பைல் எங்கே....?அந்த லெட்டர் ரெடி பண்ணிக் கொண்டு வா....',என நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை நித்திலாவை அழைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஆதித்யனின் அறைக்கும்....தனது டேபிளுக்கும் நடந்து நடந்தே நித்திலாதான் ஒருவழி ஆகியிருந்தாள்.

அன்றும் அப்படிதான்....ஆதித்யனின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தவளைப் பார்த்த சுமித்ரா,"நித்தி....!இப்படி அலையறதுக்குப் பேசாம நீ அவரோட ரூம்லயே குடியிருந்துக்கலாம்....",என்க,

"சரியா சொன்ன சுமி...!நடந்து நடந்து எனக்குதான் கால் வலிக்குது...",பொத்தென்று தனது சேரில் அமர்ந்தவளைப் பார்த்து,

"சரி....இப்போ எதுக்கு கூப்பிட்டாராம்....?",என்று சுமித்ரா நமட்டு சிரிப்புடன் கேட்க,

"ஏதோ முக்கியமான மெயில் வந்திருக்காம்...அதுக்கு ரிப்ளை பண்ணச் சொன்னாங்க...!",

"இதை போன்லேயே சொல்லியிருக்கலாமே....இதுக்காக உன்னை நேர்ல கூப்பிடணுமா...?",ஒரு மாதிரியாகத் தன்னைப் பார்த்த தோழியிடம்,

"ஏய்...எருமை...!இப்ப எதுக்கு என்னை இப்படி பார்க்கிற...?அந்த மெயில பத்தி டிஸ்கஸ் பண்ணணும்ல...?அதை போன்லயா பண்ண முடியும்....?அதுக்குத்தான் நேர்ல கூப்பிட்டாரு...இப்ப நீ உன் வேலையைப் பாரு...!கூடவே....என்னையும் என் வேலையைப் பார்க்க விடு...!",என்று படபடத்தாள்.

இப்போதைக்குத் தோழியிடம் எதையோ கூறி சமாளித்து விட்டாலும்.... நித்திலாவிற்குமே நெஞ்சம் படபடக்கத்தான் செய்தது.'இப்படி அடிக்கடி கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருந்தா....ஆபிஸ்ல இருக்கறவங்க என்ன நினைச்சுக்குவாங்க...?இன்னைக்கு சுமி சந்தேகப்பட்ட மாதிரி...நாளைக்கு வேற யாராவது சந்தேகப்பட மாட்டாங்கன்னு என்ன நிச்சயம்...?'என்ற கேள்வி மனதினுள் எழுந்தது.

'அதிலேயும் இப்போவெல்லாம் ஆதி சாரோட பார்வையே சரியில்ல... என்னவோ... உரிமை இருக்கிற பொருளைப் பார்க்கிற மாதிரி பார்த்து வைக்கிறாரு...!',என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

உண்மைதான்...!இப்பொழுதெல்லாம் நித்திலாவைப் பார்க்கும் ஆதித்யனின் பார்வை மாறியிருந்தது.அவன்...அவளை விழுங்கி விடுவதைப் போலத்தான் பார்த்து வைத்தான்....!

ஏதேதோ எண்ணிக் கொண்டிருந்தவள்,இறுதியில்,'இல்ல...!அப்படி எல்லாம் இருக்காது...நாமதான் ஏதோ பைத்தியம் மாதிரி நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கோம்...!',என்று தலையை உலுக்கிக் கொண்டு வேலையில் ஆழ்ந்தாள்.

அன்று மாலை...வேலை முடிந்துக் கிளம்புவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தவளை...ஆதித்யன் தனது அறைக்கு அழைத்தான்.

"சார்....கூப்பிட்டிங்களா...?",என்றபடி வந்தவளை எப்பொழுதும் போல் அப்பொழுதும் ரசித்தவன்,

"யெஸ் நித்திலா....!உன் டேபிளை என் ரூமுக்கே ஷிஃப்ட் பண்ணச் சொல்லிட்டேன்.... நாளையில் இருந்து நீ என் கேபினிலேயே வொர்க் பண்ணலாம்...!"

"வாட்...?நோ சார்...!நான் எப்பவும் போலேயே இருந்துக்கிறேன்....ப்ளீஸ் சார்...",என்று அவசர அவசரமாக மறுத்தாள்.

அவளை அழுத்தமாக நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,"நோ நித்திலா...!எவ்வளவு நாள்தான் என் கேபினுக்கும்...உன் டேபிளுக்கும் அலைஞ்சுக்கிட்டு இருப்ப...?நீ இங்கேயே வொர்க் பண்றதுதான் சரி...!",என்றான் முடிவாக.

"சார்...ப்ளீஸ்...!எனக்கு...நான் அங்க வொர்க் பண்றதுதான் வசதி...",என்று மறுக்க,

அவனோ,"பட்...எனக்கு நீ இங்கே வொர்க் பண்றதுதான் வசதி...!",என்றான் அசால்ட்டாக.

அப்பொழுதும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல்,"சார்...ப்ளீஸ்...",என்று தயங்கியவளை நோக்கி அழுத்தமான பார்வையை வீசியவன்,"நித்திலா...!நாளையில் இருந்து நீ இங்க...என் கேபினிலேயேதான் வொர்க் பண்ணப் போற...!அவ்வளவுதான்....!இதுக்கு மேல எதிர்த்துப் பேசி உன் டைமோட...என் டைமையும் வேஸ்ட் பண்ணாத....!",தெளிவாக உரைத்தவன் அவளைக் கண்டு கொள்ளாது தன் வேலையில் ஆழ்ந்தான்.

அவனுடையப் பிடிவாதமானப் பார்வையும்....அதை விட அழுத்தமான குரலும்...,'இனி தான் என்ன சொன்னாலும் அவன் கேட்க மாட்டான்...',என்பதை அவளுக்கு வலியுறுத்த....வேறு வழியில்லாமல்,அமைதியாக "சரி...!",என்று முணுமுணுத்துவிட்டு வெளியேறிவிட்டாள்.

ஆதித்யனின் இதழோரம் ஒரு குறுஞ்சிரிப்பு வந்தமர்ந்தது.... 'இப்படித்தான் பேபி...உன்னையும் என் வாழ்க்கைக்குள்ள கொண்டு வந்துருவேன்.....!உனக்கு விருப்பம் இருக்குதோ....இல்லையோ...!',என்று அவன் உதடுகள் மெல்ல முணுமுணுத்தது.

 

 

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 

 


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
22/10/2019 3:35 pm  

அத்தியாயம் 10 :

 

அடுத்த நாள் அலுவலகத்திற்கு வந்த நித்திலாவை....வெறுமையான டேபிளே வரவேற்றது.

"குட் மார்னிங் நித்தி....!என்னப்பா இங்க வந்திருக்கிற...?இனி உன் இடம் அதுதான்...",என சுமித்ரா ஆதித்யனின் அறையைக் கை காட்ட,

"தெரியும்...!நீ வாய மூடிட்டு உன் வேலையைப் பாரு...",என எரிந்து விழுந்தாள் நித்திலா.

"ஹே...கூல் டா...!எதுக்கு இப்ப இவ்ளோ கோபப்படற....?"

"உனக்கென்ன....நீ ஜாலியா இங்க உட்கார்ந்துகிட்டு....எல்லார்கிட்டேயும் அரட்டை அடிச்சிக்கிட்டு வொர்க் பண்ணுவ...நான்தான் அங்க தனியா மொட்டு மொட்டுன்னு உட்கார்ந்திருக்கணும்....",

"டோன்ட் வொரி டி....!லன்ச் டைம் அண்ட் பிரேக் டைம்ல மீட் பண்ணிக்கலாம்....ஒகே வா...?",என சமாதானப்படுத்த முயல,

"வேற வழி....!சரி ஒகே....நான் கிளம்பறேன்...!",என்றவள் ஆதித்யனின் அறையை அடைந்து கதவை ஒரு விரலால் தட்டி அனுமதிக் கேட்க,

உள்ளிருந்து "கம் இன் நித்திலா....",என்ற ஆதித்யனின் குரல் கம்பீரமாக ஒலித்தது.கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றவள்,"குட் மார்னிங் சார்....!",என்று புன்னகைக்க,

"வெரி குட் மார்னிங் நித்திலா....!இனி நீ இங்கேதான வொர்க் பண்ணப் போற....ஸோ...ஒவ்வொரு முறையும் உள்ளே வர்ரதுக்கு என்கிட்டே பெர்மிஷன் கேட்க வேண்டாம்....ஃபீல் லைக் யுவர் கேபின்...",எனக் கூறி 'பளிச்' என்று புன்னகைக்க....அந்தப் புன்னகையில் அவளது கோபம் மறைந்து மாயமாய் போனது என்னவோ உண்மைதான்....!

"ஒகே நித்திலா....உன் டேபிள் ரெடி...!",என்றபடி அவனது டேபிளுக்கு அருகில் சற்றுத் தள்ளிப் போடப்பட்டிருந்த டேபிளைக் காட்டினான்.அவள் வேலை செய்வதற்கு ஏதுவாக அந்த டேபிள் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.அவளுக்குத் தேவையானப் பொருட்கள் அனைத்தும் நேர்த்தியுடன் அதில் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.அவளுடைய வசதிக்காக ஒவ்வொன்றையும்...பார்த்துப் பார்த்து செய்திருந்தான்.

"வாவ்...!எல்லாத்தையும் யோசிச்சுப் பண்ணியிருப்பீங்க போல....இனி ஃபைல் எடுக்கறதுக்கு எழுந்திருக்க வேண்டியதில்ல....உட்கார்ந்த இடத்தில இருந்தே கை நீட்டி எடுக்கற மாதிரி கப்போர்ட் செட் பண்ணியிருக்கீங்க....சூப்பர் சார்...!",எனக் குதூகலமாய் கூறியவளைப் பார்த்தவன்,

"யெஸ் நித்திலா....!அப்புறம்....என் செக்ரெட்டரியுடைய வசதி எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்ல.....",எனக் கூறிப் புன்னகைத்தான்.

எதுவும் கூறாமல் சிறு புன்னகையை மட்டும் சிந்தியவளைக் கண்டவன்,"வெல் நித்திலா....!உன் வொர்க்கை ஸ்டார்ட் பண்ணிடு...!ஃபர்ஸ்ட் முக்கியமான மெய்ல்ஸ்க்கு எல்லாம் ரிப்ளை பண்ணிடு...",என்க,அதன் பிறகு இருவரும் தத்தம் வேலைகளில் மூழ்கினர்.

ஊடும் பாடும் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டு வேலை செய்வது ஆதித்யனுக்குப் பிடித்திருந்தது.அவளது விரல்கள் கம்ப்யூட்டர் கீ போர்டில் ஒரு வித லாவகத்துடன் விளையாடுவதையும்.....அவள் வேலை செய்யும் போது முன் நெற்றியில் வந்து விழும் கற்றைக் கூந்தலை....ஒரு விரலைக் கொண்டு ஒதுக்கி...அதைக் காதிற்குப் பின்னால் செருகிக் கொள்ளும் அழகையும்....அவளுக்குத் தெரியாமல் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

இருவரும் தங்களுடைய அலுவலில் ஆழ்ந்திருக்க நித்திலாவின் போன் அலறியது.சுமித்ராதான் மதிய உணவிற்காக அழைத்திருந்தாள்.தனது சிஸ்டமை ஆஃப் செய்து விட்டு எழுந்தவளைக் கண்டு ஆதித்யன் கேள்வியாக நோக்க,

"லன்ச் டைம் சார்...நான் போய் சாப்பிட்டுட்டு வரேன்....!",என்றவளுக்கு,

"அதுக்குள்ள லன்ச் டைம் வந்துடுச்சா...?நேரம் போனதே தெரியல....ஒகே நித்திலா...!யூ கோ...!",என அனுமதியளித்தான்.

இவர்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் பாலாவும் வந்து சேர்ந்து கொண்டான்.

சுமித்ராதான் முதலில் பேச்சை ஆரம்பித்தாள்."அப்புறம் நித்தி...!ஃபர்ஸ்ட் டே எப்படி இருந்துச்சு...?",எனக் கேள்வி எழுப்ப,

"என்ன பர்ஸ்ட் டே வா...?அவ வந்து ஜாயின் பண்ணி ஒரு மாசத்துக்கு மேலே இருக்குமே...?",என்றான் பாலா.

"நான் அதைக் கேட்கல....அவ ஆதித்யன் சார் கூட வொர்க் பண்றதுல இன்னைக்குத்தான் முதல் நாள்..அதைக் கேட்டேன்...!",

"என்னங்க சுமித்ரா சொல்றீங்க...?எனக்குப் புரியல...?",என பாலா விழிக்க,

"ப்ச்....பாலா...!ஆதி சார் இன்னையில இருந்து என்னை...அவரோட கேபினிலேயே வொர்க் பண்ண சொல்லிட்டாரு....அவ அதைத்தான் சொல்றா...",சாப்பாட்டை விழுங்கியபடி நித்திலா விளக்க,

""வாட்...?பட்...ஏன்...?",அவன் விடாமல் கேள்வி கேட்க....சற்று எரிச்சலடைந்த நித்திலா,

"அய்யோ...!அதெல்லாம் பழைய கதை....விட்டுத் தள்ளு....இப்போதைய மேட்டருக்கு வா....நீ என்ன சாப்பாடு...?",என்றபடி அவனது டிபன் பாக்ஸை தன் பக்கம் இழுத்தாள்.

அவள் கூறியதில் பாலாவின் முகம் யோசனைக்கு மாறியது.'ஆதி சார் அவரோட கேபின்க்கு ஒரு பொண்ணை அலோவ் பண்ராருன்னா....யோசனையா இருக்கே....!அவரு அப்படியெல்லாம் ஒரு பொண்ணு கூட க்ளோஸா பழகர ஆள் இல்லையே....?நித்திலா கூட மட்டும் பழகறார்னா....ஒரு வேளை....',அதற்கு மேல் யோசிக்கவே அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ....அவ்வளவு சீக்கிரம் தன்னுடையக் காதலை நித்திலாவிடம் தெரியப்படுத்தி விட வேண்டும் என்ற உறுதியான முடிவு அவனுக்குள் எழுந்தது.

இவ்வாறாக இருவரும் தங்களது காதலை தன்னவளிடம் தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்ற துடிப்புடன் காத்திருக்க....அந்தக் காதலுக்கு உரியவளோ....'காதல்' என்ற சொல்லையே தன்னிடம் நெருங்க விடாது நெருப்பாய் எரிந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

............................................................................................

 

நாட்கள் இறக்கைக் கட்டிக் கொண்டு பறக்க...காவ்யாவின் திருமண நாளும் வந்தது.அதிகாலையிலேயே முகூர்த்தம் என்பதால்...முழு நாள் விடுமுறை எடுக்காமல்... இரண்டு மணி நேரம் மட்டும் பெர்மிஷன் கேட்டிருந்தாள் நித்திலா.அந்த இரண்டு மணி நேரம் பெர்மிஷன் வாங்குவதற்குள்ளேயே போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது நித்திலாவிற்கு.

அவளைத் தினமும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையில்...அவளுக்கு விடுமுறை அளிப்பதையே மறுத்தான் ஆதித்யன்.

ரமேஷின் வீட்டில் காவ்யாவை ஏற்றுக் கொண்டதால்....இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே வந்து அவளை அழைத்துச் சென்று விட்டனர்.தோழிகள் அனைவரும் பட்டுப் புடவைக் கட்டிக் கொண்டுத் தயாராகினர்.

நித்திலாவும் அழகிய இளம்பச்சை நிற பட்டுப்புடவையில்....அதற்குத் தோதாக முத்துக்கள் பதித்த நகை செட் அணிந்து கொண்டு....தளரப் பின்னியக் கூந்தலுடன்....தோளின் இருபுறமும் வழியுமாறு வைத்துக் கொண்ட மல்லிகைப் பூவுடனும்....அழகியத் தேவதையாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நந்தினி கூட கிண்டல் செய்தாள்."வாவ்....!அழகா இருக்க நித்தி...!இப்ப மட்டும் எவனாவது உன்னைப் பார்த்தான்....அப்படியே தூக்கிட்டுப் போயிடுவான்...",என்க,

சிறு வெட்கப் புன்னைகையைப் பதிலாகத் தந்தவள்,"போகலாம் டி....நேரமாச்சு...!",என்றாள் நாணத்துடன்.

அனைவரும் ஒரு டாக்சி பிடித்துக் கோவிலுக்குச் சென்றனர்.கண்களில் கனவுகளுடனும்....செம்மைப் பூசியக் கன்னங்களுடனும்....ஒரு மணப்பெண்ணிற்குரிய சர்வ லட்சணங்களுடன் காணப்பட்டாள் காவ்யா,

இவர்களைப் பார்த்ததும் ஆவலுடன் வரவேற்றவளை....கட்டி அணைத்து வாழ்த்துச் சொல்லினர் தோழிகள்.நண்பர்களின் கேலியுடனும்...பெரியவர்களின் ஆசியோடும்....இனிதே நடந்தேறியது காவ்யா-ரமேஷின் திருமணம்.

திருமணம் முடிந்தவுடன் தம்பதிகளை ரமேஷின் சொந்த ஊருக்கு அழைத்துச் செல்வதாக இருந்தது.எனவே....தோழிகள் அனைவரும் தாங்கள் வாங்கி வந்தப் பரிசை மணமக்களுக்குக் கொடுத்து விட்டு....சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பினர்.

நித்திலா அலுவலகத்தை அடைந்த போது மணி பதினொன்று ஆகியிருந்தது. லேசாகக் கதவைத் தட்டி விட்டு உள்ளே நுழைந்தவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்.....கண்ணிமைக்கவும் மறந்து போனான்.இதுவரை சுடிதாரில் மட்டுமே அவளைப் பார்த்திருந்தவன்....முதன் முதலாக அவளைப் புடவையில் பார்க்கிறான்.

அதுவும் தழையத் தழையப் பட்டுப்புடவைக் கட்டி....அதற்குத் தோதான அணிகலன்கள் அணிந்து கொண்டு....அழகாக இருந்தவளைக் கண்டவனின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது.

குறு குறுவென்று தன்னையேப் பின்தொடர்ந்த ஆதித்யனின் பார்வையை உணர்ந்தவளுக்குப் படபடப்பாக வந்தது.

'என்ன இவர் இப்படி பார்க்கிறாரு....?',என்று மனதில் நினைத்தவள் அமைதியாகத் தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.மறந்தும் அவன் பக்கம் அவள் பார்வையைத் திருப்பவில்லை.

சிறு ஏக்கப் பெருமூச்சுடன் தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தவனுக்கு...தன் மனம் தன் வசம் இல்லை என்பது புரிந்தது.அடிக்கடி அவளைப் பார்வையிட்டவாறு வேலை செய்து கொண்டிருந்தவனை அவள் கண்டு கொண்டாள்.ஒருமுறை அவள் புறம் திரும்பிய....அவனது விழிகளை தனது விழிகளால் சிறையிட்டு நிறுத்தினாள் நித்திலா.

அங்கு....நான்கு விழிகளின் சங்கமம் நிகழ்ந்து...ஒரு புதுக் கவிதை மிக அழகாகப்  பிறந்து கொண்டிருந்தது....!அவன் விழிகளுடன் கலந்த தன் விழிகளைப் பிரித்தெடுக்க முடியாமல்....தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.'வேறு பக்கம் பார்வையைத் திருப்பு...!',என்று அவளது மூளை கட்டளையிட....அவளது மனமோ....மூளையின் கோரிக்கையை நிராகரித்துக் கொண்டிருந்தது.

தன் உள்ளத்துக் காதல் மொத்தத்தையும் தன் விழிகள் வழியாக....அவள் இதயத்துக்குள் பாய்ச்சி விட வேண்டும் என்ற வேகத்துடன்....தன் விழிகளை அவள் விழிகளோடுப் பிணைத்திருந்தான் ஆதித்யன்...!

எவ்வளவு நேரம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனரோ..... தெரியவில்லை...?நித்திலாதான் முதலில் சுய உணர்வை அடைந்து தன் விழிகளைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்.

"எ...என்ன சார்...?",அவள் தடுமாற,

தனக்குத் தானேப் புன்னைகைத்துக் கொண்டவன்,"இன்னைக்கு என்ன ஸ்பெஷல்...?புடவையெல்லாம் கட்டியிருக்க...?",அவள் தடுமாற்றத்தை ரசித்தபடி கேட்க,

"அதுதான் நேற்றே சொன்னேனே சார்....என் பிரெண்ட் மேரேஜ்ன்னு...அங்க போய்ட்டு அப்படியே வந்துட்டேன்...",

"ஓ...நைஸ்...!ரொம்ப அழகாயிருக்க...!",இடக்கையால் தன் முடியைக் கோதியவாறு சொன்னவன்....அவனுக்கேப் புதிதாகத் தெரிந்தான்.ஏதோ டீனேஜ் பையனைப் போன்று இந்த குறுகுறுப்பும்....மனதுக்குள் வரும் படபடப்பும் அவனுக்குப் புதிது.

ஏன் என்று தெரியாமலேயே கன்னம் சிவந்தவள்....அவனை ஏறிட்டும் பார்க்காமல்."தே...தேங்க் யூ...",என்று விட்டுத் தன் முகத்தை.... பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஃபைலில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

இதழோரங்கள் புன்னைகையில் விரிய...தலையைக் குலுக்கிக் கொண்டவன்...லேப்டாப்பின் பக்கம் தன் கவனத்தைத் திருப்பினான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு....,"நித்திலா...!",என்று அவன் அழைக்க,"சார்...!",என்றபடி நோட்பேடும்...பேனாவுமாக அவன் முன் வந்து நின்றாள்.

"நமக்கு வந்திருக்கிற ஒரு கம்பெனியோட ப்ரொஜெக்ட்டுக்கு கொட்டேஷன் ரெடி பண்ண வேண்டி இருக்கு...நான் சொல்றதை நோட் பண்ணிக்க...!",என்றபடி மளமளவென்று விபரங்களைக் கூற ஆரம்பித்தான்.

அவன் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்தபடி...அனைத்தையும் கவனமாகக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டாள் நித்திலா.

"இதைக் கொஞ்சம் ஃபார்மலா ரெடி பண்ணனும்...",என்றபடி நிமிர்ந்தவனின் பார்வையில்...அவளது புடவை மறைக்காத இடுப்பு பிரதேசம் விழுந்தது. வளவளவென்று....பளபளப்பாக இருந்த அந்தப் பகுதியிலிருந்து விழிகளைப் பிரித்தெடுக்க முடியாமல்....கண்களை ஓட விட்டவனின் பார்வையில்....அவள் இடையில் இருந்த கரு மச்சம் வந்து விழுந்தது.

'எங்க எல்லாம் மச்சத்தை வைச்சிருக்கறா பாரு....?',என்று எண்ணியவனின் இதழ்களில் ரகசியப் புன்னகை ஒன்று குடிவந்தது.

அவன் எதுவும் கூறாமல் இருக்கவும்...அவனைக் கேள்வியாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள் நித்திலா.அவன் ஒரு மார்க்கமாக சிரித்துக் கொண்டிருக்கவும்,"என்னாச்சு சார்...?ஏன் சிரிக்கிறீங்க...?",என்றாள் அப்பாவியாக அவன் பார்வையை உணராது.

அவளது கேள்வியில் தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டவன், "ஹ...ஒண்ணுமில்ல... நீ போய் கொட்டேஷன் ரெடி பண்ணு...!",என்றபடி திரும்பிக் கொண்டான்.

மதிய உணவின் போது அவளைப் பார்த்த பாலாவும் மெய் மறந்துதான் போனான்...!

"ஹேய்...என்னப்பா....இங்கே ஏதாவது பட்டுப்புடவை விளம்பரம் எடுக்கறாங்களா....?",என்றபடி சுற்றும் முற்றும் தேடுவதைப் போல் பாவனை செய்தவனின் கையில் 'நறுக்'கென்று கிள்ளியவள்,

"ஏய்...கிண்டல் பண்ணாதப்பா...",என்று சிணுங்கினாள்.

அவளது சிணுங்களில் தன்னைத் தொலைத்தவன்,"ச்ச்சும்மா டா...!பட்...ரியலி யூ ஆர் லுக்கிங் வெரி பியூட்டிஃபுல்...!",என்றவனின் விழிகள் இதமாக அவளை வருட....குரலும் குழைந்து இனிமையாக வந்தது.

ஆனால்....அவனிடம் நிகழ்ந்த எந்த மாற்றத்தையும் கவனிக்கும் நிலையில் அவள் இல்லை...!தனக்கு மிகவும் பிடித்த பனீர் பிரைட் ரைஸை உள்ளே தள்ளியபடி, "அதெல்லாம் எனக்கே தெரியும்....!நீ ஒண்ணும் சொல்ல வேண்டியதில்ல....",என்று பழிப்புக் காட்டினாள்.

பாலாவுடன் இருக்கும் போது...நித்திலாவின் அத்தனைக் குறும்புத் தனங்களும் வெளிவந்து விடும்...அவன் தோழமையுடன் பழகுவதாலோ...என்னவோ....அவனுடன் அவளால் இயல்பாக ஒன்ற முடிந்தது.ஆனால்...அந்த உணர்வில் நட்பு என்பதைத் தவிர வேறு எந்த உணர்வும் இல்லை என்பதுதான் உண்மை....!

அவள் கூறிய விதத்தை ரசித்துச் சிரித்தவன்...தன் உணவை சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

"ஏண்டி நித்தி...உன் பிரெண்ட் காவ்யா லவ் மேரேஜ்தான...?",என சுமித்ரா கேட்க,

"ம்ம்...ஆமாம்...",

"அப்ப நீயும் லவ் மேரேஜ்தான் பண்ணிக்க போறயா...?",சுமித்ரா ஆர்வத்துடன் கேட்க,

"செருப்பு பிஞ்சிடும்....",அவளைப் பார்த்து முறைத்தபடி கூறினாள் நித்திலா.

"ஏன் நித்தி...?காதலிச்சு கல்யாணம் பண்றதுல நம்பிக்கை இல்லையா...?",முகம் இருள கேட்டான் பாலா.

"நம்பிக்கை இல்லைன்னு இல்ல....பட்...பிடிக்காது...!",

"ஏன்...?",

"ஏன்னா....அந்தப் பொறுப்பை நான் என் அப்பா அம்மாகிட்ட கொடுத்துட்டேன்...!"

"ஹ்ம்ம்...வெரி நைஸ்...!",ரசித்துக் கூறினாள் சுமித்ரா.

அதைக் கேட்ட பாலாவிற்குத்தான் முகம் வாடிப் போனது.மூவரும் சாப்பிட்டு முடித்துக் கிளம்பும் வரை....அவன் முகம் குழப்பத்துடன்தான் இருந்தது.

மதியத்திற்கு மேல் ஆதித்யனை அலுவலகத்தில் பார்க்க முடியவில்லை.ஏதோ வேலையாக வெளியே சென்றிருப்பதாக...நித்திலாவிற்கு தகவல் மட்டும் வந்தது.அவன் இல்லாத அறையில் வேலை செய்வது...ஏனோ வெறுமையாக இருந்தது அவளுக்கு.

 

....................................................................................................................

 

சுமித்ராவிற்கு வேலையில் ஏதோ சந்தேகம் வரவும்....அதை கௌதமிடம் கேட்டுத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக....அவனுடைய அறைக்குச் சென்றாள்.இருமுறை கதவைத் தட்டியும் உள்ளிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லையாதலால்....அவளே கதவைத் திறந்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

கௌதமின் அறையை ஒட்டி இன்னொரு சிறிய அறை இருக்கும்.முக்கியமான ஃபைல்கள் எல்லாம் அங்குதான் அடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

அவன் அங்குதான் இருப்பான் என்ற எண்ணத்தில்...அந்த அறையின் கதவைத் தள்ள...மிகச் சரியாக அதே நேரத்தில்...உள்ளிருந்து கெளதம் வெளியே வருவதற்காக கதவை இழுக்க...அவன் இழுத்த வேகத்தில் இவள் தடுமாறினாள்.

கீழே விழப் போனவளைத் தாங்கிப் பிடித்தான் கெளதம்.அவனது ஒரு கரம் அவளது இடையை அழுந்தப் பற்றியிருக்க....இன்னொரு கரம் அவளது தோளைத் தழுவியிருந்தது. அவளும்...'எங்கே...கீழே விழுந்து விடுவோமோ....?',என்ற பயத்தில் அவனது சட்டைக் காலரை இறுகப் பற்றியபடி...விழிகளை அழுந்த மூடியிருந்தாள்.

துடிக்கும் இதழ்களுடன்....தன் மீது சாய்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு....காதல் போதை தலைக்கேற...அவள் அதரங்களை சிறை செய்யும் நோக்கத்துடன்....அவளது இதழ்களை நோக்கி மெல்ல குனிந்தான்.

அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று தன் முகத்தின் மேல் படவும்....மெல்ல விழியுயர்த்திப் பார்த்தவளின் வெகு அருகில் தெரிந்தது அவன் முகம்....!அவன் முகத்தில்....இதுவரை அவள் பார்த்திராத உணர்வுகள் குடி கொண்டிருந்தன.

முத்தமிடும் நோக்கத்துடன்....அவள் இதழ்களை நெருங்கியவன்...அவள் விழி திறந்துப் பார்க்கவும்...சட்டென்று தன் உணர்வுக்கு வந்தான்.அதுவரை அவனைச் சுற்றியிருந்த மாயவலை அறுந்து விழுந்தது.

அவள் மீதிருந்த தன் கைகளை விலக்கியவன்....தன் சட்டையைப் பற்றியிருந்த அவளது கரங்களை முரட்டுத்தனமாகத் தள்ளி விட்டான்.அவன் தள்ளிய வேகத்தில் கீழே விழப் போனவள்...அருகிலிருந்த கதவைப் பிடித்து சமாளித்து நின்றாள்.

அனல் கக்கும் பார்வையை அவளை நோக்கி வீசியவன்,"பார்த்து வர தெரியாதா...?இப்படித்தான் மேலே வந்து மோதுவியா...?",என வார்த்தைகளைக் கடித்துத் துப்பினான்.

"இல்ல சார்...!நீங்க இந்த ரூம்லதான் இருப்பீங்கன்னு...நான் கதவைத் திறந்தேன்...அதுக்குள்ள...",

"வாயை மூடு...!முதல்ல இப்படி எதிர்த்து பேசறதை நிறுத்து....எதைக் கேட்டாலும்....ஒரு பதில் வைச்சிருப்பியே...?",அவன் அரட்டிய அரட்டலில் அவள் எதுவும் பேசாமல் தலைகுனிந்து நின்று கொண்டாள்.

"உள்ளே வர்றதுக்கு முன்னாடி கதவைத் தட்டிட்டு வரணும்ங்கிற பேசிக் மேனர்ஸ் கூட இல்லையா...?",அவன் பாட்டுக்கு அவளை வறுத்தெடுத்துக் கொண்டிருக்க...அவள் உடல் வெடுவெடுக்க நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அவள் அமைதியைக் கண்டு அவனுக்கு இன்னும் கோபம்தான் வந்தது."வாயைத் திறந்து பேசு....இங்க ஒருத்தன் காட்டுக் கத்தல்லா கத்திக்கிட்டு இருக்கேன்...!நீ பாட்டுக்கு 'யாருக்கு வந்த விருந்தோ'ன்னு நின்னுக்கிட்டு இருக்க....?பேசிக்கிட்டு இருக்கற நான் என்ன பைத்தியமா....?",என்று எரிந்து விழ,

அவள் பேசினாலும்,'எதிர்த்து பேசறயா...?',என்று கத்தினான்....அதைக் கேட்டு அவள் அமைதியாய் இருந்தாலும்,'பேச மாட்டயா...?' என்று குதறினான்.மொத்தத்தில் தன் நிலைமை என்ன என்று தெரியாமல்...அவளை முறைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"சாரி சார்...!என் மேல தான் தப்பு....ரூம் கதவை நாக் பண்ணாம வந்தது...என் தப்புதான்...!ஸாரி...!",

அவள் இப்பொழுதெல்லாம் இப்படித்தான் மாறிவிட்டாள்.முதலில் தான் கெளதம் திட்டுவதற்கு பயந்து கொண்டு அழுது விடுவாள்.போகப் போக...அவன்...அவள் மீது எரிந்து விழுந்துக் கொண்டே இருந்ததாலோ...என்னவோ....அவள்...அவளது கோபத்திற்குப் பழகி விட்டாள்.தவறு அவள் மீது இல்லையென்றாலும் மன்னிப்புக் கேட்டு...விட்டுக் கொடுத்து விடுவாள்.

அவள் எதற்காக...அவனது கோபத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு....பொறுத்துப் போகிறாள் என்று அவளும் எண்ணிப் பார்க்கவில்லை.அவன் எதற்காக...அவள் மீது உரிமையுடன் கோபித்துக் கொள்கிறான்...என்பதை அவனும் யோசிக்கவில்லை...!

அவள் மன்னிப்புக் கேட்கவும்...அவனுக்கு என்னவோ போல் ஆகிவிட்டது.'ச்சே...இப்ப யார் மேலேயும் தப்பில்லை...!நான் எதுக்கு தேவையில்லாம ரியாக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்....?',என்று எண்ணியவன்,"சரி....இப்போ எதுக்கு இங்க வந்த...?",என்று கேட்டபடி தனது இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தான்.

பிறகு அவள் தன் சந்தேகங்களைக் கேட்டுத் தெளிவு படுத்திக்கொண்டு ஒரு "நன்றி"யுடன் வெளியேறி விட்டாள்.அவள் சென்ற பிறகு யோசனையில் ஆழ்ந்தவனின் மனதில்,'இன்னும் கொஞ்ச நேரம்....அவ கண்ணைத் திறக்கலைன்னா...நான் அவளை கிஸ் பண்ணியிருப்பேன்...!கடவுளே...!என்ன காரியம் செய்ய இருந்தேன்...?', என்று எண்ணமிட்டவனின் முகத்தில் அவளை முத்தமிட முடியாத ஏமாற்றம் படிந்தது என்னவோ உண்மைதான்...!

அவளை முத்தமிட முடியாத ஏக்கத்தில்தான் அவன்...அவளைக் கண்டபடித் திட்டியது என்ற உண்மையை அவனது மனசாட்சி அவனுக்கு வெட்ட வெளிச்சமாக்க.... ஆனால்....அவனது மூளையோ அதை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து சண்டித்தனம் செய்தது.

பார்ப்போம்....!காதலுக்கு முன் எந்த மனிதனின் மூளையும் வேலை செய்யாது....!காதல் தேவனின் முன்...காதல் கொண்ட மனது மண்டியிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்...என்பதை அவனது அறிவே அவனுக்கு உணர்த்தும் காலம் வரும்....!

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
24/10/2019 8:31 am  

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

லைக் போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி...!அடுத்த அத்தியாயத்தோடு வந்து விட்டேன்....பிடிச்சிருந்தா லைக் போடுங்க....உங்க கருத்துகளையும் சொல்லுங்க....

 

அத்தியாயம் 11:

 

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.....

 

காலையிலேயே எழுந்து ஜாகிங் போய்விட்டு வந்து...தனது அறையில் உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.அவனது அறையே ஒரு மாளிகையைப் போல் பிரம்மாண்டமாக இருக்கும்....உள்ளே நுழைந்ததுமே வரவேற்பறை இருக்கும்...அதற்கு அடுத்தது அவனுடைய அலுவலக அறை.இரவு நேரங்களில்...நீண்ட நேரம் வேலைப் பார்க்க வேண்டிய சமயங்களில் அவன் அங்குதான் அமர்ந்து வேலை பார்ப்பான்.அங்கிருந்து உள்ளே நுழைந்தால்  படுக்கையறை...மற்ற இரண்டு அறைகளை விடவும் பெரிது...!

 

இடது பக்கம் குளியலறையுடன் உடை மாற்றும் அறையும் இருக்க...மேலே அறையில் இருந்தபடியே..கீழே இருக்கும் தோட்டத்தில் பூத்துக் குலுங்கும் வண்ண மலர்களைப் பார்த்து ரசிக்கும் படி...பால்கனி அமைக்கப்பட்டிருக்கும்...!

 

படுக்கை அறையிலிருந்து இன்னொரு அறைக்கு ஒரு கதவு போகும்...அந்த அறையில் அவன் உடற்பயிற்சி செய்வதற்கு ஏதுவாக...உடற்பயிற்சி சாதனங்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

 

அந்த அறையில்...வியர்க்க...விறுவிறுக்க உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தவனை அவனது தாத்தா...பாட்டியின் குரல் கலைத்தது.

 

"குட் மார்னிங் மை பாய்...!",உற்சாகமாக அழைத்துக் கொண்டு வந்தார் அவனுடைய தாத்தா.

 

ஆதித்யனுக்கு அவனுடைய தாத்தா...பாட்டி என்றால் மிகவும் பிரியம்...!இந்த வயதிலும் உற்சாகமாக...ஆர்ப்பரிப்புடன் வாழ்க்கையை அவர்கள் எதிர்கொள்வதை அவன் மிகவும் ரசிப்பான்.

 

அவர்களிடத்தில் அவனை ஈர்த்த மற்றொரு விஷயம்...அவர்களுடைய காதல்...!முதுமை அடைந்து...நரைகள் எய்தியிருந்தாலும் இருவரும் ஒருவர் மேல் ஒருவர் காதலைப் பொழிந்து கொண்டிருப்பர்...!இருவரையும் ஒரு கண நேரம் கூடத் தனியாகப் பார்க்க முடியாது.காதல் பறவைகளைப் போல்...எப்போதும் ஒன்றாகவே சுற்றிக் கொண்டிருப்பர்...!

 

'தன்னுடைய தாத்தா...பாட்டியைப் போல்...தானும் தன் மனைவியும் வாழ வேண்டும்...!தன்னவளை காதல் சிம்மாசனத்தில் ஏற்றி வைத்து...வாழ்நாள் முழுவதும் கீழே இறக்கி விடாமல் பாதுகாக்க வேண்டும்...'என்ற எண்ணம் அவனது மனதில் வேரூன்றியிருந்தது.

 

அன்றும்..இருவரும் ஜோடிப் போட்டுக் கொண்டுதான் அவனுடைய அறைக்கு வந்திருந்தனர்.

 

"குட் மார்னிங் மை டியர்ஸ்...!எப்பப் பார்த்தாலும்...இரண்டு காதல் கிளிகளும் ஒண்ணாத்தான் சிறகடிச்சிட்டு இருப்பீங்களா....?" ஆதித்யன் கிண்டலாகக் கேட்க,

 

"நல்லா கேளுப்பா உன் தாத்தாவை....எப்ப பாரு ஒட்டுப்புல் மாதிரி...என் கூட ஓட்டிகிட்டே திரியறாரு...",என்று அவன் பாட்டி பொய்யாக அழுத்துக் கொள்ள,

 

"கமலு...!என் செல்லம்...!நீயே இப்படி சொல்லலாமா...?",என்று வருத்தப்படுவதைப் போல் நடித்தவர்,
"உன்னை நீங்கி நான்
எங்கே செல்வது...?",என்று பாட்டுப் பாட ஆரம்பித்து விட்டார்.

 

"ஐயோ..தாத்தா...!போதும்...போதும்...!உங்க ரொமான்ஸை ஓட்டறதுக்கு வேற இடமே கிடைக்கலையா...?ஏன் காலையிலேயே இங்க வந்து...என் காதுல ரத்தம் வர வைக்கறீங்க...?",தலைக்கு மேல் கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி...பாவமாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்டான் ஆதி.

 

"விஷயம் இல்லாம இந்த சுந்தரம் எங்கேயும் வர மாட்டான் டா...இங்க வந்ததுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு...!",மர்மமாகப் புன்னகைத்தபடியே பேரனின் முகத்தை அளவிட்டார் பெரியவர்.

 

"அப்படி என்றால் தாங்கள் வந்ததின் காரணம் என்னவோ..?",ஆதித்யன் கேலியாக வினவ,

 

ஒன்றும் பேசாமல் தன் பேரனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தவர், "இப்பொழுதெல்லாம்... என் பேரனின் முகத்தைச் சுற்றி ஒரு ஒளிவட்டம் தெரிகிறதே...அதன் காரணம் என்னவோ...?",என்று அவனைப் போலவே திருப்பிக் கேட்டார்.

 

தாத்தாவின் பேச்சில் ஒரு நொடி தடுமாறியவன்...பிறகு,"ஒளிவட்டமா...?அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல...நான் குளிக்கப் போறேன்...!",என்றபடி டவலை எடுத்துக் கொண்டு நழுவியவனை,

 

"இருடா பேராண்டி....!உன் கிட்ட பேசணும்...",என்ற அவனுடைய பாட்டியின் குரல் இழுத்துப் பிடித்தது.

 

"பாட்டி...!நீங்களுமா...?சரி...சொல்லுங்க...?என்ன பேசணும்...?",என்றவாறு பொறுமையாக நடந்து சென்று தனது கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டான்.

 

கணவனும் மனைவியும் அவனுக்கு எதிரில் இருந்த சோபாவில் சென்று அமர்ந்தனர்.அவனுடைய தாத்தாதான் ஆரம்பித்தார்.

 

"நீ முன்ன மாதிரி இல்லையே....?முதல்ல எப்போ பாரு முகத்தை...கடுகடுன்னு வைச்சிருப்ப....தொழில்...தொழில்னு பிசினஸ் மேலேதான் உன் முழு கவனமும் இருந்துச்சு...",அவர் கூறி முடிப்பதற்குள்ளேயே அவரை இடை மறித்தவன்,

 

"இப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க...?நான் என் தொழிலை கவனிக்கிறது இல்லைன்னு சொல்றீங்களா...?",என்றான் சற்று கோபமாக.

 

"சே...சே...!நான் அப்படி சொல்லுவேனாப்பா....?தொழில்ல உன்னை யாரும் அசைக்க முடியாதுன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்...!",

 

"தென் வாட்...?",என்றபடி தோளைக் குலுக்கியவனிடம்,

 

"ஆனால்...உன் மனச யாரோ அசைச்சிட்டாங்களோன்னு எங்களுக்கு சந்தேகமா இருக்கு....",அவனையே குறுகுறுவென்று பார்த்தபடி கூறினார் சுந்தரம்.

 

"அப்படி அசைச்சாதான் என்ன தப்பு...?",ஒற்றைக் கண்ணைச் சிமிட்டியபடிக் கேட்ட பேரனின் தோளைத் தட்டியவர்,

 

"அப்படி வாடா வழிக்கு....!ஸோ...உன் மனசில ஒரு குட்டிப் புயல் மையம் கொண்டிருக்கிறது....உண்மைதான்...இல்லையா...?",என்று ஆரவாரமாகக் கேட்க,

 

"படவா...ராஸ்கல்...!கல்யாணம் வேண்டாம் வேண்டாம்ன்னுட்டு...நீயே ஒரு பொண்ண பார்த்திட்டாயா...?",என்று செல்லமாக பேரனின் காதைப் பிடித்துத் திருகினார் கமலாம்பாள்.

 

"ஹைய்யோ...பாட்டி விடுங்க....!அதுதான் ரெண்டு பேரும் உளவு பார்த்துக் கண்டுபிடிச்சிட்டடீங்களே ...?",என்று போலியாய் அலறினான் ஆதித்யன்.

 

"உளவு பார்க்கிறதா...?அது என்ன தேவைக்கு...?அதுதான் உன் முகத்திலேயே எழுதி ஒட்டியிருக்கே.....!",

 

"அந்த அளவுக்கா இருந்திருக்கேன்....?",

 

"ஆமாண்டா பேராண்டி....!அப்பப்ப எதையாவது நினைச்சு சிரிக்கிற....அதுவும் இல்லாம...முதல்ல எல்லாம் உனக்கு ரொம்பக் கோபம் வரும்....இப்பவெல்லாம் நீ அவ்ளோக்கா கோபப்படறது இல்ல...தோட்டத்துல ஜாகிங் போகும் போது பூக்களைப் பார்த்து ரசிச்சிக்கிட்டு நிற்கிற.....",அவன் பாட்டி அடுக்கிக் கொண்டே போக,

 

"ஹ்ம்ம்....போதும்...போதும்....!",என்றவன் நித்திலாவைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறினான்.சிறு முறுவலுடன் கூறியப் பேரனைப் பார்த்தவரின் மனம் கனிந்தது.

 

"சரிப்பா...மத்த விஷயங்களை விடு....!நீ அந்தப் பொண்ண உண்மையாகத்தான லவ் பண்ற...?",கேட்ட சுந்தரத்தின் குரல் தீவிர பாவத்துக்கு மாறியிருந்தது.

 

அவர் கூறியதைக் கேட்டவனின் முகம் யோசனைக்குத் தாவியது."என்ன தாத்தா...இப்படி கேட்கிறீங்க...?இனி என் வாழ்க்கையில மனைவின்னு ஒருத்தி வர்றதுன்னா...அது அவ மட்டும்தான்....!",அழுத்தத்துடன் கூறினான் ஆதித்யன்.

 

"ம்ம்...குட்....!அந்தப் பொண்ணுக்கிட்ட உன் காதலை சொல்லிட்டியா...?அவ என்ன சொன்னா...?",அவர் ஆவலுடன் கேட்க,

 

அவனோ,"இன்னும் சொல்லல....",என்றான் முணுமுணுப்பாக.

 

"ஓ....!",என்றபடி சிறிது நேரம் எதையோ யோசித்தவர்,பிறகு,"நான் கேட்கிறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காத ஆதி....ஒருவேளை....அந்தப் பொண்ணு உன் காதலை ஏத்துக்கலைன்னா...?",என்று கேள்வியுடன் அவனை ஏறிட,

 

ஒரு வித தீவிரத்துடன் தனது தாத்தாவை நோக்கியவன், "ஏத்துக்குவா..... ஏத்துக்கிட்டுத்தான் ஆகணும்....நான் இதுவரைக்கும் தோல்வியை சந்திச்சதே இல்லைன்னு...உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்....!",கர்வத்துடன் கூறியவனைக் கண்டவருக்கு...மனதில் சிறு பயம் எழுந்தது.

 

"சரிதான்....!இதுவரைக்கும் நீ தோல்வியை சந்திச்சது இல்லைதான்.... ஆனால்....தொழில் வேற....வாழ்க்கை வேறப்பா....",அவர் அவனுக்கு எடுத்துக் கூற முயல,

 

அவனோ,"ம்ம்...நானும் அதைத்தான் சொல்ல வர்றேன்....!தொழில்லயே விட்டுக் கொடுக்காதவன்....வாழ்க்கையிலையா விட்டுக் கொடுக்கப் போறேன்....?அவளை வேற எவனுக்கும் விட்டுத் தர நான் தயாரா இல்ல....",என்று சொன்னவனின் கண்களில் தீவிரம் குடி கொண்டிருந்தது.

 

"நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுதுப்பா....ஆனால்....அந்தப் பொண்ணும் தன் முடிவுல உறுதியா இருந்தா...?",

 

ஒரு முடிவோடு அவரை நோக்கியவன்,"அவ என்னைக் காதலிச்சுத்தான் ஆகணும்....!அவளுக்குப் பிடிச்சிருந்தாலும் சரி....பிடிக்கலைன்னாலும் சரி....அவளை அவளுக்காகக் கூட விட்டுத் தர நான் தயாரா இல்ல...!",இரையைத் தேடும் வேங்கையின் சீற்றத்தோடு இரைந்து விட்டுக் குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

 

அவன் கண்களில் தெரிந்த உறுதியில்....சுந்தரத்திற்கு பயம் வந்தது.கவலையுடன் அமர்ந்திருந்தவரின் தோளைத் தொட்ட கமலாம்பாள்,"இப்ப எதுக்கு இவ்வளவு வருத்தப்படறீங்க....?அவன் ஒண்ணும் சின்னக் குழந்தையில்ல....எல்லாத்தையும் அவனே பார்த்துப்பான்....",என்றார் ஆறுதலாக.

 

"என் பயமே அதுதான் கமலா....இதுவரைக்கும் இவன் நினைச்சதை அடையாம விட்டதில்ல....!அந்தளவுக்குப் பிடிவாதமும்....அழுத்தமும் அதிகம்...!",

 

"இப்ப நீங்க இதுல இவ்ளோ வருத்தப்படறதுக்கு அவசியமே இல்ல....அந்தப் பொண்ணு இவனை வேண்டாம்ன்னு சொன்னாத்தான பிரச்சினை....நம்ம ஆதியை எந்தப் பொண்ணும் நிராகரிக்க மாட்ட...",என்று கூறியவரின் குரலில் பேரனைக் குறித்த பெருமை பொங்கி வழிந்தது.

 

ஆனால்...அப்படிப்பட்டவனையும் ஒருத்தி வேண்டாம் என்று கூறுவாள்....என்பதை அவர் அப்பொழுது அறிந்திருக்கவில்லை...!

 

"நீ நினைக்கிற மாதிரியே எல்லாம் நடந்துறாது கமலா....இவன் முரட்டுத்தனமா எல்லா காரியத்தையும் செய்யறவன்....அந்தப் பொண்ண நினைச்சா...எனக்குக் கொஞ்சம் வருத்தமாகத்தான் இருக்கு...!",

 

இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே....ஆதித்யன் குளியலறையிலிருந்து வந்து விட்டான்.அவர்கள் இருவரும் இன்னும் தன் அறையிலேயே இருப்பதைக் கவனித்தவன்,

 

"என்ன தாத்தா...?இன்னும் என்ன பிரச்சனை....?ஒருவேளை....அவ என்கிட்டே வேலை செய்யறவதானான்னு யோசிக்கிறீங்களா...?",கேட்கும் போதே அவன் குரல் கடுமையாகத்தான் வந்தது.

"சே...சே...!அப்படி எல்லாம் இல்லப்பா....நானும் உங்க பாட்டியும் சரி....உன் அம்மா அப்பாவும் ஆகட்டும்....காதலை எதிர்க்கிறவங்க இல்லைன்னு உனக்கு நல்லாவேத் தெரியும்....அதே மாதிரி,பணம் ஒரு பிரச்சனையே இல்ல....நம்மகிட்ட இல்லாததா...?",என்று அவசரமாக மறுத்தார்.

 

"தென்....வாட்ஸ் யுவர் ப்ராப்ளம் தாத்தா...?"

 

"உன் கோபமும்...பிடிவாதமும் தான் பிரச்சனையே....தொழில்ல முரட்டுத்தனமா முடிவெடுக்கற மாதிரி....நீ உன் வாழ்க்கையிலும் எடுக்கக் கூடாது....அந்தப் பொண்ணுக்கு விருப்பமில்லைன்னாலும்....நீ பொறுமையாகத்தான் ஹேண்டில் பண்ணனும்...",

 

"ஹ்ம்ம்....ஒகே...!அதையெல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்....இப்ப நீங்க ரெண்டு பேரும் போய் சமர்த்தா.....கொள்ளுப் பேரன் பேத்தியைப் பத்திக் கனவு காண்பீங்களாம்....சரியா...?",தன் பாட்டியின் கன்னத்தைப் பிடித்துக் கொஞ்சியவாறுக் கூறியவனைப் பெரியவர்கள் இருவரும் வாஞ்சையுடன் அணைத்துக் கொண்டனர்.

 

"சந்தோஷம் கண்ணா....!எல்லாம் நல்லதாவே நடக்கும்....",என்று வாழ்த்துக் கூறியபடி இருவரும் வெளியேறினர்.

 

...................................................................................................................

 

ஆதித்யா கன்ஸ்ட்ரக்க்ஷன்ஸ் -

 

காலை நேர பரபரப்பில் இயந்திர கதியாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.நான்கு ஆண்கள் பின்தொடர.....அவர்களுக்கு மளமளவென்று கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தவாறு....கம்பீரமாக உள்ளே நுழைந்தான் ஆதித்யன்.அவன் நுழைந்ததும் அலுவலகத்தில் சட்டென்று நிசப்தம் நிலவியது.அனைவரும் கூறிய 'குட் மார்னிங்கை' சிறு தலையசைப்புடன் ஏற்றவாறு தனது அறைக்குள் நுழைந்தான்.

 

இதை அனைத்தையும்....சுமித்ராவின் அருகிலமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த நித்திலா இமைக் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.'என்ன கம்பீரம்....!' என்று மனதிற்குள் அவளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

ஆனால்....அதை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் சுமித்ராவிடம்,"அடடா....!அப்படியே 'பாட்ஷா....!பாட்ஷா.....!'ன்னு தீம் மியூசிக் போடலாம் போல இருக்கு.....",என்று கிண்டலடித்தாள்.

 

"ஏய்...!கிண்டல் பண்ணாதடி....அவரு நடந்து வர்றது எவ்வளவு கம்பீரமா இருக்குத் தெரியுமா....?",என்று சுமித்ரா அவள் கூறியதை மறுக்க....அவளை சந்தேகமாகப் பார்த்தவள்,

 

"என்னடி.....ட்ரெயின் ட்ராக் மாறுது....?",என்றாள் கேள்வியாக,

 

"என்ன ட்ரெயின்.....?என்ன ட்ராக்....?",சுமித்ரா புரியாமல் வினவ,

 

"ஹ்ம்ம்....சுமித்ராங்கிற ட்ரெயின்....கௌதம்ங்கிற ட்ராக்கில் இருந்து மாறுது.... அதைக் கேட்டேன்....?",

 

"அடிச்சீ....வாய மூடு....!எனக்கும் கெளதம் சாருக்கும் இடையில எம்ப்ளாயர் அண்ட் எம்ப்ளாயீங்கிற ரிலேஷன்ஷிப்பைத் தவிர வேற எதுவும் இல்ல....முதல்ல இடத்தைக் காலி பண்ணு....!உன் பாஸ் வந்தாச்சு....!", என அவளை விரட்டினாள்.தோழிகளுக்குள் இந்தக் கிண்டல் பேச்சு சகஜம் என்பதால்....அவள் இதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

 

"அட....ஆமாம்ல.....!உன்கிட்ட உட்கார்ந்து வாயடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன் பாரு....",தன் தலையில் தானேக் கொட்டியபடி ஆதித்யனின் கேபினை நோக்கி ஓடினாள்.

 

தினமும் காலையில் அறைக்குள் நுழைந்ததுமே....சிறு முறுவலுடன் நித்திலா கூறும் 'குட் மார்னிங்கை' ஏற்றுப் பழகியவனுக்கு....அன்று....அவள் அறையில் இல்லாதது சிறு எரிச்சலைக் கிளப்பியது.'காலையிலேயே எங்க போனா....?' என்று எண்ணமிட்டபடி அவன் தன் இருக்கையில் அமரவும்.....நித்திலா உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது.

 

"குட் மார்னிங் சார்.....!" என்றவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் முறைக்க ஆரம்பித்தான்."வேலையைப் பார்க்காம எங்க போயிருந்த.....?",சிறு முகச்சுளிப்புடன் கேட்க,

 

"சாரி சார்....!வொர்க் எதுவும் அதிகமா இல்ல....அதுவும் நீங்களும் இல்லாததுனால....வெளியே போய்ட்டேன்....!சாரி சார்....!",தலைகுனிந்தபடி பதிலளித்தவளைப் பார்த்தவன்,

"லுக் நித்திலா.....வொர்க் குறைவா இருக்கோ...இல்ல...அதிகமா இருக்கோ....அது மேட்டர் இல்ல....வொர்க்கிங் ஹவர்ஸ்ல நீ என் கேபின்லதான் இருந்தாகணும்....!புரியுதா...?", காலையில் கண் விழித்ததுமே ஆதித்யனுக்கு அவள் முகம்தான் மனதில் தோன்றும்.அவளைப் பார்க்கும் ஆசையில் ஆவலுடன் கிளம்பி வருபவனை....அவள் இல்லாத வெறுமையான அறை வரவேற்றால் அவனுக்கு எப்படி இருக்கும்...?அது தந்த கடுப்பில்தான் அவளிடம் உத்தரவுப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

 

அவனின் நிபந்தனையில் அவளுக்கு சிறு கோபம் எட்டிப் பார்க்கத்தான் செய்தது.'ஆமா...வேலை இல்லைன்னாலும் நான் இந்த ரூமுக்குள்ள தனியா கொட்டு...கொட்டுன்னு உட்கார்ந்திருக்கணும்....சொல்றதுக்கு என்ன..?என்ன வேணும்னாலும் சொல்லலாம்....',என்று மனதுக்குள் கரித்துக் கொட்டியவள் வெளியே,

 

"ஒகே சார்....!இனி பிரேக் டைம் தவிர மத்த டைம்ல வெளியே போக மாட்டேன்....!",தனது உதட்டை சுழித்தபடி சிறு கடுப்புடன் கூறிவிட்டு தனது இருகைக்குச் சென்று அமர்ந்தாள்.

 

அவள் கூறிய விதத்திலிருந்தே அவள் கோபமாக இருக்கிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டவன்,மனதிற்குள் 'பார்டா....!என் பேபிக்கு எவ்ளோ கோபம் வருதுன்னு....இருடி...!எல்லாம் கொஞ்ச நாளைக்குத்தான்....நான் என் லவ்வ சொன்னதுக்கு அப்புறம்...இப்படி கோபத்துல உதட்டை சுழிச்சுட்டுப் போ...அப்ப வைச்சுகிறேன்....!',என்று அவளைச் செல்லமாகத் திட்டிக் கொண்டான்.

 

அதன் பிறகு....இருவரும் மௌனமாகவே தங்களது வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

 

ஆதித்யனின் மொபைல் அடிக்கவும்...அதை எடுத்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.போனில் பேசியபடியே அவன் அடிக்கடி தன் சிகையைக் கோதிக் கொள்வதையும்...சில சமயம்....ஒற்றை விரலால் தன் இடது புருவத்தை நிமிண்டியபடி அவன் யோசிப்பதையும் ஓரக் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்....இல்லை இல்லை....ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்....!

 

இவன் ஏதோ கூறவும்....அதற்கு மறுமுனையில் என்னக் கூறப்பட்டதோ தெரியவில்லை....இவன் கடகடவென்று சிரித்தான்.வாய்விட்டு பல் வரிசை தெரியப் புன்னகைத்தவனைப் பார்த்தவளின் மனம் அவளையும் மீறி அவன்பால் மயங்கியது....!

 

'ஒரு ஆண் மகனால் இவ்வளவு அழகா சிரிக்க முடியுமா....?அசடு வழியாமல்...அதே சமயம் கம்பீரமான சிரிப்பு....!'நீயும் என் கூட சேர்ந்து சிரியேன்...!' என்று எதிரில் இருப்பவர்களையும் மயக்கும் வசீகரமான சிரிப்பு....!',மனதிற்குள் எண்ணமிட்டபடி அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

அவள் இமை கொட்டாமல் தன்னையேப் பார்ப்பதைக் கண்டு கொண்டவன்....போனை அணைத்துவிட்டு....அவளைப் பார்த்து தன் ஒற்றைப் புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தி "என்ன...?" என்று கேட்க...அவன் செய்கையில் சுய நினைவுக்கு வந்தவள்,"ஓ...ஒண்ணுமில்ல....!",என்று தடுமாறியபடி திரும்பிக் கொண்டாள்.

 

நித்திலா ஒன்றும் ஆண்களை ஏறெடுத்தும் பார்காதவளில்லை....அழகான ஆண்களைப் பார்த்தால் சைட் அடிப்பதுண்டு....!ஆனால்...அதையும் ஒரு எல்லைக்கு மேல் போகாமல் பார்த்துக் கொள்வாள்.அதில் எந்த ஒரு ஆணும் இதுவரை அவளைப் பாதித்ததில்லை....தோழிகளுடன் சேர்ந்து சைட் அடித்த மறு நிமிடமே அதை மறந்தும் போய் விடுவாள்.

 

ஆனால்....ஆதித்யனைப் பார்க்கும் போது வரும் இந்தத் தடுமாற்றம் புதிது....!அவனை நேருக்கு நேர்....கண்ணைப் பார்த்து பேச முடியாமல் தவிக்கும் தவிப்பு புதிது....!அன்று புடவைக் கட்டிக் கொண்டு வந்த நாளன்று...அவன் பார்த்த பார்வைக்கு 'என்ன அர்த்தம்...?' என்று அவள்...அதன் பிறகு வந்த பல இரவுகளில் யோசித்திருக்கிறாள்.

 

இதோ...இப்பொழுது கூட ஏற்படும் இந்த தயக்கமும்....தடுமாற்றமும் எதனால்...?என்ற கேள்வியும் அவள் மனதில் எழாமல் இல்லை....ஆனால்....அவை அனைத்தும் 'அவனுடன் ஒரே அறையில் வேலை செய்வதால் இருக்கும்...கொஞ்சம் பழகினால் சரியாகி விடும்....!' என்று தவறாகக் காரணத்தை ஊகித்துக் கொண்டாள்.

 

அவள் படக்கென்று திரும்பிக் கொண்டதில்....வாய் விட்டு சத்தமாக சிரித்தவன்,"ஸோ.....என்ன மார்க்...?",என்று கேட்க,

 

"எ...என்ன...?என்ன மார்க்....?எனக்குப் புரியல...?",அவள் தடுமாற,

 

"இவ்வளவு நேரம் என்னை வைச்ச கண்ணு வாங்காம பார்த்துட்டு இருந்தியே....அதான்...எனக்கு என்ன மார்க் போட்டாய்ன்னு கேட்டேன்....?எப்படி....பாஸ் ஆகிட்டேனா....?",இதழ்கள் புன்னைகையில் விரிய.... கண்ணோரங்களை செல்லமாக சுருக்கியபடி கேட்டவனைப் பார்த்தவள்...அவளையும் அறியாமல் வாயை விட்டாள்.

 

"ஓ...அதெல்லாம்.... ",என்றபடி ஏதோ சொல்ல வந்தவள்....பிறகு தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு...."நான் ஒண்ணும் வேணும்னே பார்க்கல....நீங்க கூப்பிட்ட மாதிரி இருந்துச்சுன்னுதான் பார்த்தேன்....!",பொய் என்று தெரிந்தும் அசால்ட்டாகக் கூறினாள்.

 

"அப்படியா....?நம்பிட்டேன்....!",அவன் உதடுகள் கேலியாக வளைந்த விதமே அவன்....அவள் கூறியதை நம்பவில்லை என்பதைத் தெளிவாக எடுத்துரைத்தது.இருந்தும் அவனை கண்டு கொள்ளாமல்...வேலை செய்வது போல் திரும்பிக் கொண்டாள்.

 

மதியம் மூவரும் சாப்பாடு கொண்டுவரவில்லை.கேன்டீனில் சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம் என்று பேசி வைத்திருந்தனர்.பாலா...வேலை காரணமாகஅவனுடைய பிரிவிலிருந்து வருவதற்கு லேட் ஆகிவிட்டது.

 

வரும் போதே...."சாரி பிரெண்ட்ஸ்....கொஞ்சம் லேட் ஆகிடுச்சு....!",என்று மன்னிப்பு கேட்டபடியே வந்தான்.

 

"உனக்காக எவ்வளவு நேரம்தான் வெயிட் பண்றது....?",நித்திலா கோபத்துடன் முறைக்க,

 

"சரி....சரி...!கோபப்படாத....கொஞ்சம் வொர்க்....!அதுதான் லேட் ஆகிடுச்சு...",என்று சமாதானப் படுத்திக் கொண்டிருக்க,

 

"அட....உங்க சண்டையை அப்புறம் வைச்சுக்கோங்க....!இப்ப எனக்கு பசிக்குதுப்பா....என்ன ஆர்டர் பண்ணலாம்ன்னு சொல்லுங்க.....!",சுமித்ரா இடையே புகுந்து கேள்வி கேட்கவும்தான் இருவரும் அமைதியாகினர்.

 

"இங்க நம்ம கேன்டீன்ல வேண்டாம் சுமித்ரா....பக்கத்துல ஒரு ரெஸ்ட்டாரண்ட் இருக்கு...அங்க போய் சாப்பிடலாம்....",என்று பாலா யோசனை கூற,

 

"அதெல்லாம் வேண்டாம்....!ஏற்கனவே....அரை மணி நேரம் ஓடிடுச்சு....இதுல வெளிய போய்ட்டு வந்தோம்ன்னா...இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஓடிடும்....ரொம்ப லேட் ஆகிடும்...!இங்கேயே ஏதாச்சும் சாப்பிடுவோம்...!",என்று நித்திலா மறுத்தாள்.

 

"ப்ச்....காமான் நித்தி...!என்ன...ஒரு அரை மணி நேரம் அதிகமா ஆகும்....ஆதி சார்கிட்ட சாப்பிட போனேன்னு சொல்லிக்க....!ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாரு....!",,பாலா அவளை சரிகட்ட முனைய,

 

சுமித்ராவும்,"ஆமாண்டி....போய்ட்டு வந்திடலாம்...!நானும் அந்த ரெஸ்ட்டாரண்டுக்கு போகணும்ன்னு ரொம்ப நாளா நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன்...."என்று வற்புறுத்த,

 

"நோ...நான் வரமாட்டேன்....இன்னைக்கு காலையிலதான் ஆதி சார்கிட்ட திட்டு வாங்கினேன்.... மறுபடியும் வாங்கிக் கட்டிக்க நான் தயாரா இல்லப்பா....இன்னொரு நாளைக்குப் போய்க்கலாம்....இன்னைக்கு இங்கேயே சாப்பிடலாம்....!",என்று உறுதியாக மறுத்தாள்.

 

பாலா எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும்...பிடிவாதமாக மறுத்து விட்டாள் நித்திலா. அவளுடைய பிடிவாதத்தில் அவனுக்கு சிறு ஏமாற்றம் வந்தது.அவளை அந்த ரெஸ்ட்டாரண்டிற்கு அழைத்துச் சென்று...சிறிது நேரம் அவளுடன் தனியாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம்....என்று நினைத்து வந்தவனுக்கு...அவள் மறுத்தது ஏமாற்றத்தைத் தந்தது.

 

'சரி....!இன்னொரு நாளைக்குப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்....' என்று தன் மனதைத் தேற்றிக் கொண்டான்.அதன் பிறகு மூவரும் அங்கேயே சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பிச் சென்றனர்.

.........................................................................................................................................

 

மாலை நந்தினி அறைக்குள் நுழையும் போது....நித்திலா படுத்தபடி கையில் ஒரு நாவலை வைத்துப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

"என்னடி....இது!உலக மகா அதிசயமா இருக்கு....?வழக்கமா நான் ஆபிஸ்ல இருந்து வரும் போது நீ உங்க அம்மா அப்பாகிட்ட....போன்ல கொஞ்சிக்கிட்டு இருப்ப....இன்னைக்கு என்ன...புக் படிச்சுக்கிட்டு இருக்க...?",என்று கிண்டலடித்தாள் நந்தினி.

 

"அம்மாவுக்கு கால் பண்ணினேன்...ஃபுல் ரிங் போய் கட் ஆகிடுச்சு....அதுதான்...புக் எடுத்து வைச்சு உட்கார்ந்திட்டேன்...",

 

"அதுதான பார்த்தேன்....பாய் பிரெண்டோட கடலை போட வேண்டிய வயசில....அம்மா அப்பாவோட மணிக்கணக்கா போன்ல கொஞ்சிக்கிட்டு இருக்கற ஆள் நீயாகத்தான் இருப்ப....",

 

"நான் என்னடி பண்ணட்டும்....!இன்னைக்கு நாள் எப்படி போச்சுன்னு அம்மாகிட்ட சொன்னாத்தான் எனக்குத் தூக்கமே வருது....! ",இருகைகளையும் விரித்து தோளைக் குலுக்கியபடி சொன்னவளைப் பார்த்துத் தலையிலடித்துக் கொண்டவள்,

 

"உன்னையெல்லாம் திருத்தவே முடியாது டி...!",என்றபடி படுக்கையில் விழுந்தாள்.

 

"ஏய்...பிசாசே...!எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கேன்....?வெளிய போயிட்டு வந்தவுடனே இப்படி....பெட்ல படுக்காதான்னு....உன் மேல இருக்கற அழுக்கெல்லாம் என் பெட்ல ஒட்டிக்கும்....!எழுந்திருடி....!",அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தபடியே கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

 

"குரங்கே...!ஒரு மனுஷிய கொஞ்ச நேரம் படுக்க விடறியா....?இப்பவே உனக்கு ஒரு சாபம் தர்றேன்....உனக்கு வரப் போற புருஷன்....தினமும் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்தவுடனே....குளிக்காம...டிரெஸ் கூட சேன்ஜ் பண்ணாம...உன்னைக் கட்டிப் பிடிச்சு முத்தம் கொடுக்கணும்....!",அவள் தலையில் ஆசிர்வதிப்பது போல் கை வைத்தபடி நந்தினி கூற,

 

அவள் செய்கையைப் பார்த்து தன் தலையிலேயே அடித்துக் கொண்ட நித்திலா,"அதெல்லாம் நடக்கறப்ப பார்த்துக்கலாம்....இப்ப நீ போய் குளிச்சுத் தொலை....",அவள் முதுகில் கை வைத்து...பாத்ரூமிற்குள் தள்ளி விட்டாள்.

 

எதையோ முணுமுணுத்தபடியே நந்தினி உள்ளே செல்ல....நித்திலாவின் போன் அலறியது.அவளுடைய அம்மாதான் அழைத்திருந்தார்.போனை எடுத்தவுடனேயே,

"எங்கேம்மா போயிருந்தீங்க....?எத்தனை டைம் தான் போன் பண்றது....?",என்று கடிந்து கொண்டாள்.

 

"கோவிலுக்குப் போயிருந்தேன் டா....!அப்புறம்....இன்னைக்கு நாள் எப்படி போச்சு...?",

 

"எப்பவும் போல நல்லாதான்ம்மா போச்சு....",என்று ஆரம்பித்தவள்...அன்று கேன்டீனில் சாப்பிடதில் இருந்து....மாலை எந்த பஸ்ஸில் வந்தாள் என்பது வரை கூறிவிட்டுத்தான் ஓய்ந்தாள்.அதன் பிறகும்...அவள் இல்லாத போது பக்கத்து வீட்டில் என்ன நடந்தது....அப்பா என்ன செய்கிறார்....?என்பது வரை கேட்டு விட்டுத்தான் போனை வைத்தாள்.

 

இதை அனைத்தையும் கூறியவள்...ஆதித்யனின் பார்வையைப் பற்றியோ....அந்தப் பார்வையால் தனக்குள் ஏற்ப்பட்ட தடுமாற்றத்தைப் பற்றியோ கூற மறந்துவிட்டாள்....மறந்துவிட்டாளோ.....?இல்லை....மறுத்துவிட்டாளோ....?தெரியவில்லை.....!அதை ஏன் தன் அம்மாவிடம் கூறவில்லை என்பதை அவள் ஒரு கணம் யோசித்திருந்தாலும் போதும்....தன் மனதைப் பற்றி அவள் தெரிந்து கொண்டிருக்கலாம்....!

 

ஒரு சில மென்மையான விஷயங்களைத் தாயிடம் கூட பகிர்ந்து கொள்ள மனம் வராது....அப்படிப்பட்ட விஷயங்களில்....இந்த விஷயமும் ஒன்று...என்பதை வசதியாய் மறந்து போனாள் அந்தப் பேதை...!!

 

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 




Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
27/10/2019 6:31 am  

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

அனைவருக்கும் தீப ஒளித் திருநாள் வாழ்த்துக்கள்.....!தீபத்தின் சுடர் போலவே உங்கள் அனைவரின் வாழ்க்கையும்...பிரகாசமாக வாழ்த்துக்கள்...!!

நரகாசூரனை வதம் செய்ததால் தீபாவளியைக் கொண்டாடுகிறோம் என்று சொல்கிறார்கள்....இன்று பல நரகாசூரர்கள் இருந்தும் வதம் செய்ய கிருஷ்ண பரமாத்வைத்தான் காணோம்.....??!

"எப்பொழுதெல்லாம் அதர்மம் தலை தூக்குகிறதோ....அப்பொழுதெல்லாம் நான் தோன்றுவேன்...!" என்று கூறிய அந்தக் கண்ணனின் காதில் இப்பொழுது ஒலிக்கும் அபலைகளின் கூக்குரல் கேட்கவில்லையா....?

அகிலம் எங்கிலும் தர்மத்தின் விதை தூவப்பட்டு....விருட்சமாய் வளர்ந்து நிற்கும் நாள் எந்நாளோ....?

சரி....இப்பொழுது நம் கதைக்கு வருவோம்...இந்த தீபாவளியை நாம் காதல் சரவெடியோடு கொண்டாடுவோமா...?இனிதான் நம் நாயகன் ஆதித்யனின் ஆட்டம் அதிரடி சரவெடியாக இருக்கப் போகிறது....!!ஸோ....மிஸ் பண்ணாம படிங்க அண்ட் பிடிச்சிருந்தா லைக் போடுங்க...அப்படியே உங்க கருத்துக்களையும் சொல்லுங்க....!

 

அத்தியாயம் 12 :

அன்று காலை....எப்பொழுதும் போல் தனது அறையில் அமர்ந்து வேலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.அப்பொழுது....வேகமாக உள்ளே நுழைந்த ஆதித்யன்...நுழைந்த வேகத்திலேயே,"நித்திலா....!கமான்....வெளியே போக வேண்டியிருக்கு.....",என்று அவளை அழைக்க,

"எங்கே சார்...?",என்றபடியே எழுந்தவளைப் பார்த்தவன்,

"சைட்க்குப் போகணும்....லோட் வந்திருக்கு....!",என்க,

"திரும்பி வர்றதுக்கு எவ்வளவு மணி நேரம் ஆகும்....?",அவளுக்கு அவள் பிரச்சனை.மதியமும் அங்கேயே இருக்க நேர்ந்தால் கையோடு லன்ச்சை எடுத்துப் போய் விடலாம் என்று அவள் நினைத்தாள்.

"ஹப்பா....!உனக்கு இப்ப என்ன பிரச்சனை....?திரும்பி வர்துறக்கு ஈவ்னிங் கூட ஆகலாம்....மதியம் லன்ச்சை ஹோட்டல்ல சாப்பிட்டுக்கலாம்....இப்ப நீ மட்டும் கிளம்பி வந்தா போதும்.....!வர்றியா....?"

"இதோ வரேன் சார்...!",என்றபடி நோட் பேடையும்....பேனாவையும் கையிலெடுத்தவளைப் பார்த்தவன்,

"ஏய்...ஏய்...!அதெல்லாம் எதுக்கு எடுத்து வைக்கிற....?",என்று கத்தினான்.

அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தவள்,"சார்....சைட்க்குப் போறோம்....நீங்க ஏதாச்சும் சொன்னா....நான் நோட் பண்ணிக்க வேண்டாமா...?",என்று வினவ,

அவளை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்தவன்...'சரி' என்பது போல் தலையாட்ட....மனதிற்குள்ளோ....'ஆனாலும் பேபி...!நீ இவ்வளவு பொறுப்பா இருக்கக் கூடாது....நானே....உன்கூட சேர்ந்து வெளியே சுத்தலாம்ங்கிற நினைப்பிலதான்....உன்னை சைட்க்கு கூட்டிட்டுப் போறேன்...இதுல நோட் பேட் வேற...?',என்று நமட்டுச் சிரிப்புடன் நினைத்துக் கொண்டான்.

கௌதமிற்கு போன் பண்ணி....ஆபீஸைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி கூறியவன்....அவளை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.இவனைப் பார்த்ததும்....கார் டிரைவர் ஓடி வர,அவரை வேண்டாம் என்று மறுத்தவன்....தானே காரை எடுத்தான்.

பின் சீட்டில் அமரப் போனவளைத் திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தவன்,"முன்னாடி வந்து உட்காரு....!",என்க,

"இல்ல சார்....!நான் பின்னாடியே உட்கார்ந்துக்கிறேன்...",என்று மறுத்தாள்.அவளுக்கோ....ஒரு அந்நிய ஆடவனின் அருகில் அமர்ந்து செல்ல விருப்பமில்லை.அவனுக்கோ....அவளுக்கு மட்டுமே உரிமையான இடத்தில் அவள் அமராமல்....யாரோ போல் பின்னாடி போய் அமருவது பிடிக்கவில்லை.

அவள் மறுத்ததில் கோபமுற்றவன்,"நான் ஒண்ணும் உனக்கு டிரைவர் கிடையாது....முன்னாடி வந்து உட்காருன்னு சொன்னா....வந்து உட்காரு...!",என்று கத்த,

'ஷப்பா....!ஒரு விஷயத்தை வேண்டாம்ன்னு மறுத்தறக் கூடாது...உடனே....மூக்குக்கு மேல கோபம் வந்திடும்....' என்று முணுமுணுத்தபடியே முன்னாள் ஏறி அமர்ந்தாள்.'இதை முன்னாடியே செய்வதற்கு என்ன....?' என்பது போல் அவளை ஒரு பார்வை பார்த்தவன் காரைக் கிளப்பினான்.

கார் ஊர்ந்து சென்று சென்னை டிராஃபிக்கில் நீந்தியது.

அவள் புறம் திரும்பியவன்,"அப்புறம் நித்திலா....!உன்னைப் பத்தி சொல்லேன்....",என்று பேச்சை வளர்க்க,

"என்ன...?",என்று விழி விரித்தவளைப் பார்த்தவன்,"எப்படியும் நாம போக வேண்டிய இடத்துக்குப் போய் சேர்றதுக்கு...ஒரு மணி நேரமாவது ஆகும்.....அதுதான்,சும்மாவே வர்றதுக்கு ஏதாவது பேசலாமேன்னு கேட்டேன்....",என்று சமாளித்தாள்.

"ஓ...!",என்று உதட்டை சுழித்தவள் ,"என்னைப் பத்தி சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு சார்....?என் ஃபேமிலியைப் பத்தித்தான் உங்களுக்குத் தெரியுமே....?உங்க பேமிலியைப் பத்தி சொல்லுங்க...?",என்று கேள்வியைத் திருப்பினாள்.

"ஹ்ம்ம்....என் தாத்தா,பாட்டி,அம்மா, அப்பா அண்ட் இவங்களோட ஒரே வாரிசான நான்....இதுதான் என் பேமிலி....!",என்றவன் 'அப்புறம் நீயும் என் பேமிலிதான்....' என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.

"நைஸ்....!தாத்தா...பாட்டிக் கூட இருக்கறது ஜாலியா இருக்கும்ல...",என்று ஆர்வாமாகக் கேட்டவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,

"ம்...ஆமா!என் அம்மா அப்பாவை விட....நான் அதிகமா பழகறது என் தாத்தா பாட்டிக்கூடத்தான்....ஸச் அ வொண்டர்ஃபுல் கப்புள்....!",என்று ரசித்துச் சொன்னான்.

"உனக்கு ஹாஸ்டல் லைஃப் எப்படி போகுது....?",என்று மேலும் பேச்சை வளர்க்க,

"ம்ம்....நல்லா போகுது....பிரெண்ட்ஸ் கூட ஜாலியா ஷாப்பிங்....அரட்டை... விளையாட்டுன்னு என்ஜாய் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்....பட்...அம்மா அப்பாவைத்தான் ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்...!",அவளது வருத்தத்தைக் கண்டவன்,

"உன் பேரண்ட்ஸை உனக்கு ரொம்ப பிடிக்குமோ...?",குரலில் பொறாமை வழியக் கேட்டான்.

"ம்....அவங்களைப் பிடிக்காம இருக்குமா...? இதுதான் பர்ஸ்ட் தடவை...அவங்கள பிரிஞ்சு இருக்கறது...",

அவள் கூறியது ஏனோ அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.அவளுக்குத் தன்னை மட்டும்தான் பிடிக்க வேண்டும்....தான் மட்டும்தான் அவளுக்கு முதன்மையானவனாகவும்....முக்கியமானவனாகவும் இருக்க வேண்டும்..என்று அவன் காதல் மனம் நினைத்தது.

அவளைப் பெற்றவர்களாக இருந்தாலும் சரி....தனக்குப் பின்தான் அவளுக்கு.... அனைவரும் என்று சுயநலமாக எண்ணினான் அவன்....!

"நீ இங்க வந்து ஜாயின் பண்ணினத்துக்கு அப்புறம்...உன் அம்மா அப்பாவை பார்க்கப் போகலையா....?",

"ம்ஹீம்....போகல சார்...!எங்கே....நீங்க லீவ் கொடுத்தாத்தானே போறதுக்கு...?சனிக்கிழமை கூட விடாம ஆபிஸ்க்கு வரச் சொன்னா...என்னை மாதிரி இருக்கிறவங்க என்ன பண்றது....?",இதுதான் வாய்ப்பென்று அவன் விடுமுறை அளிக்காததைப் பற்றிக் கூற,

அதைப் புரிந்து கொண்டவன் சிரித்தபடியே,"அதுதான் மன்த்லி ஒன் சாட்டர் டே லீவ்தான....?அப்ப போயிட்டு வந்திருக்கலாம்ல....?",என்க,

"அந்த சனிக்கிழமையும் பிரெண்ட் மேரேஜ்ன்னு ஓடிப் போச்சு...இந்த வாரம்தான் போகணும்....!"

"பார்த்தயா...உன் மேல தப்ப வைச்சுக்கிட்டு....என் கம்பெனி மேல பழியத் தூக்கிப் போடற....",அவன் கேலியாக வினவ,

சிறிது நேரம் என்ன கூறுவது என்று தெரியாமல் முழித்தவள் பிறகு ஏதோ ஞாபகம் வரவும்,"ஹ....நான் ஒண்ணும் உங்க மேல பழி போடல...இப்ப நான் லீவ் கேட்டா கொடுத்திருவீங்களா...?",என்று அவள் விடுமுறை கேட்கும் போதெல்லாம் அவன் மறுத்தது ஞாபகம் வரவும் அவனிடம் அவ்வாறு கேட்டாள்.

"லுக் நித்திலா....!வேலைக்குன்னு வந்துட்டா மற்றதையெல்லாம் மறந்திடணும்....அதிலேயும் நீ என் செக்ரெட்டரி....!உனக்கு அடிக்கடி லீவ் எல்லாம் தர முடியாது....அதிலேயும்....ஊருக்குப் போகணும்ங்கிற சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் லீவ் தர முடியாது....அண்டர்ஸ்டாண்ட்....?",என்று நீளமாக விளக்கமளித்தான்.

அவனுக்கு என்ன எண்ணமென்றால்....அவளுக்கு அடிக்கடி விடுமுறை அளித்தால்...அவள் ஊருக்குச் சென்று விடுவாள்.பிறகு....பெற்றவர்களின் முந்தானையைப் பிடித்துக் கொண்டே சுற்றுவாள்.அவளை...அவர்களிடம் இருந்து பிரித்து வைத்தால்தான்...தன்னைப் பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பிப்பாள் என்று முரட்டுத்தனமாகக் கணக்குப் போட்டது அவனது காதல் இதயம்...!

காதலின் மறு உருவமே சுயநலம்தானே...!தன் இணை தன்னை மட்டும்தான் உயிராக நேசிக்க வேண்டும் என்று காதல் கொண்ட மனது துடிப்பது இயற்கையல்லவா....?

அதற்குள் சைட் வந்துவிட...காரை ஒரு மரநிழலில் நிறுத்த....இருவரும் இறங்கி நடந்து சென்றனர்.'ஆதித்யன் கன்ஸ்ரட்க்க்ஷன்' என்ற பெயர்ப் பலகை அவர்களை வரவேற்க,வேலை சுறுசுறுப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது.

ஆங்காங்கு சிறு சிறு கட்டிடங்கள் எழும்பியிருக்க....வேலையாட்கள் அனைவரும் ஒரு ஒழுங்குடன் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.இவர்களைக் கண்டதும் மேனேஜர் மூர்த்தி ஓடி வந்து வணக்கம் தெரிவித்தார்.

அவரைப் பார்த்து தலையசைத்தவன்,"மூர்த்தி....!எல்லா வேலையும் ஒழுங்கா நடந்துட்டு இருக்கா....?",என்று விசாரிக்க,

"அதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல சார்....நல்லா போய்க்கிட்டு இருக்கு...",என்று பணிவுடன் கூறினார் மூர்த்தி.அவருக்கு எப்படியும் வயது 40 இருக்கும்....அவ்வளவு வயதானவரே....ஆதித்யனிடம் பணிந்து பேசுவதை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தவளுக்கு,'இவன் யாரையுமே ஒரு எல்லைக்கு மேல் நெருங்க விட மாட்டான்....!'என்பது தெளிவாகப் புரிந்தது.

"குட்....!லோட் எல்லாம் இறக்கியாச்சா...?",என்று விசாரித்துக் கொண்டே அவன் நடக்க,அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள் நித்திலா.

"இன்னைக்கு காலையிலதான் மணல்,செங்கல்...ஜல்லி எல்லாம் வந்துச்சு சார்....இறக்கிட்டு இருக்காங்க...",

"ஹ்ம்ம்....சீக்கிரம் வொர்க்க முடிக்கப் பாருங்க மூர்த்தி....!இன்னும் மூணு மாசத்துல இந்தப் ப்ராஜெக்ட்டை கம்ப்ளீட் பண்ணனும்....ஞாபகம் இருக்கு இல்லையா....?",

"கண்டிப்பா சார்....முடிச்சிடலாம்....!அல்மோஸ்ட் எல்லா வொர்க்கும் கம்ப்ளீட் ஆகிடுச்சு....இன்னும் கொஞ்சம்தான் இருக்கு....வாங்க மேலே போய் பார்க்கலாம்....!",என்று அவர்களை அழைத்துச் சென்றார்.

அவர்கள் செல்லும் வழியில் 15 வயது நிரம்பிய சிறுவன் ஒருவன் வேலை செய்து கொண்டிருக்க,அதைக் கவனித்த ஆதித்யனுக்கு சுர்ரென்று கோபம் ஏறியது.
மேனேஜரிடம் திரும்பியவன்,"என்ன மூர்த்தி இது...?சின்ன பசங்கள வேலைக்கு எடுக்கக்கூடாதுன்னு சட்டம் இருக்குது....தெரியுமில்ல...?",என்று அதட்டியவன் அந்த சிறுவனை அழைத்தான்.

"நீ எதுக்குப்பா இங்கே வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்க...?படிக்கப் போகலையா...?",என்று கேட்க,

அந்த சிறுவனோ,"மேனேஜர் சார்தான் வேலைக்கு எடுத்தாரு சார்....எங்க அம்மாவும் இங்கேதான் வேலை செய்யறாங்க....ஒரு நாளைக்கு முன்னூறு ரூபா கொடுக்கறேன்னு சொல்லவும்...என் படிப்பை நிறுத்திட்டு வேலைக்கு வர சொல்லிட்டாங்க....",கல்வியின் அருமை தெரியாமல் அப்பாவியாகக் கூறினான்.

மேனேஜரைத் திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தவன்,"என்ன தைரியமிருந்தா என் இடத்திலேயே....இப்படி ஒரு வேலையைப் பார்த்திருப்பீங்க....இது இல்லீகல்ன்னு தெரியாது...?இன்னும் எத்தனைப் பேரை இப்படி வேலைக்கு எடுத்திருக்கீங்க....?இப்பவே எல்லாப் பசங்களையும் வேலையை விட்டு அனுப்புங்க அண்ட் நீங்களும் உங்க ராஜினாமா கடிதத்தைக் கொடுத்துட்டுக் கிளம்புங்க....",அவன் கத்திய கத்தலில் வேலை செய்பவர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடி விட்டனர்.

முதன் முதலாக அவனை இப்படியொரு கோபத்தில் பார்த்த நித்திலாவும் அரண்டு போய் நின்றுவிட்டாள்.

"சார்...சாரி சார்....!சின்னப் பசங்களை வேலைக்கு எடுத்தா கூலி குறைவா கொடுக்கலாம்ன்னுதான் சேர்த்துக்கிட்டேன்....அதுவும் இல்லாம இவங்க பேரெண்ட்சும் இதுக்கு ஒத்துக்கிட்டாங்க....",அவரை மேலும் பேச விடாமல் கை நீட்டித் தடுத்தவன்,

"போதும் நிறுத்துங்க....!யாரை ஏமாத்தப் பார்க்கறீங்க....?சம்பளம் கொடுக்கறது என் வேலை...அதை பத்தி நான்தான் கவலைப்படணும்....சின்னப் பசங்களை வேலைக்கு எடுத்தா அதன் மூலமா....நீங்க ஒரு கமிஷன் அடிக்கலாம்ன்னு பிளான் போட்டு இருக்கீங்க...",தாடை இறுகியிருக்க...கோபத்தில் அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தது.

"சாரி சார்...!பொண்ணுக்கு மேரேஜ் வைச்சிருக்கேன் சார்....இப்ப போய் வேலையை விட்டுத் தூக்கிடாதீங்க சார்...இனி இப்படி ஒரு தப்பை பண்ண மாட்டேன்...."தன் வயதுக்கு மீறி கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தவரைப் பார்த்த நித்திலாவிற்கு பாவமாக இருந்தது.

"ஐ டோன்ட் நீட் எனி மோர் எக்ஸ்ப்ளனேஷன்ஸ்....ஆபிஸ்க்கு வந்து உங்க செட்டில்மெண்ட்டை வாங்கிட்டுக் கிளம்புங்க...",சற்றும் மனம் இளகாமல் அவரைப் பார்த்துக் கத்தியவன்,

சுற்றி நின்றிருந்தவர்களைப் பார்த்து,"எல்லாரும் போய் வேலையைப் பாருங்க....",என்று ஒரு அதட்டல் போட அனைவரும் துண்டைக் காணோம்... துணியைக் காணோம் என்று ஓடி விட்டனர்.மேஸ்திரியை அழைத்து,இன்று மட்டும் அனைத்தையும் மேற்பார்வை செய்யும்படி கூறியவன்....நாளையே ஒரு புது மேனேஜரை அப்பாய்ண்ட் பண்ணுவதாகக் கூறி அனுப்பி வைத்தான்.

நித்திலாவைத் திரும்பிப் பார்த்துத் தன் பின்னால் வருமாறு கண்ணசைத்துவிட்டு.... மேல் தளத்திற்கு செல்லும் படிகளில் ஏறத் தொடங்கினான்.இன்னும் கோபம் குறையாமல் தன் முன்னால் சென்றவனைப் பார்த்தவள்,"சார்....!அவரு பாவம்....ஏதோ தெரியாம தப்பு பண்ணிட்டாரு....அதுக்காக....வேலையை விட்டுத் தூக்கியிருக்க வேண்டாம்...",என்று தயங்கித் தயங்கிக் கூற,

விசுக்கென்று திரும்பியவன்,"என்ன சொன்ன....?தெரியாம தப்பு பண்ணிட்டாரா....?அந்த ஆளு பண்ணினதுக்குப் பேரு தப்பு இல்ல...நம்பிக்கைத் துரோகம்....!அந்த ஆள நம்பித்தானே இந்த வேலையை அவரு கையில கொடுத்தேன்...?",அவளையே கூர்மையாகப் பார்த்தபடி கேட்டவனைக் கண்டு....பயத்தில் கையைப் பிசைந்தவாறு நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அவளது செய்கையில் அவன் மனம் சிறிது அமைதியடைந்தது."இங்க பாரு நித்திலா....!பிசினஸ்ல இப்படித்தான் கடுமையான முடிவுகள் எடுக்க வேண்டியதாக இருக்கும்....அதுவும் இல்லாம....எனக்குப் பொய் சொல்றதும்....நம்பிக்கைத் துரோகமும் சுத்தமா பிடிக்காது....!இப்படி தப்பு பண்றவங்களுக்கு எல்லாம் பாவம் பார்த்துட்டு இருந்தா....நம்ம கதி அதோகதிதான்...!",என்று பொறுமையாக எடுத்துக் கூறியவன்,

"சரி...வா!நாம மேலே போகலாம்...!",என்றபடி அவளை அழைத்துக் கொண்டு மேல்தளத்திற்குச் சென்றான்.கட்டிடத்தின் உச்சியில் நின்று கொண்டு மேஸ்த்திரியிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

சுற்றிலும் கைப்பிடிச் சுவர் இன்னும் கட்டாமல் இருக்க....ஓரத்தில் நின்றபடி வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.மேஸ்த்திரியிடம் பேசிக் கொண்டே திரும்பியவன்,சுவரின் ஓரத்தில் நின்றபடி கீழே எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்து விட்டான்.

"ஏய்...நித்திலா...!அங்க என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க...?இன்னும் கைப்பிடிச் சுவர் கட்டல....கீழே எல்லாம் எட்டிப் பார்க்காத...!",என்று நின்ற இடத்திலிருந்தே அதட்டினான்.அவன் கூறியதைக் கேட்டவள் சற்று உள்ளே தள்ளி நின்று கொண்டாள்.

அவன் இங்கிருந்தபடியே படபடத்ததைக் கண்ட மேஸ்திரி புன்னகைத்தவாறே,"என்ன சார்...!நீங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற பொண்ணா....?நீங்க என்கிட்ட பேசிக்கிட்டு இருந்தாலும்...அவங்க பாதுகாப்பா நிற்கிறாங்களான்னு பார்க்கறதுலதான உங்க கவனம் முழுசும் இருக்கு....",என்று கேட்க,

அதற்கு எந்தப் பதிலையும் கூறாது...சிறு புன்னகையை மட்டும் சிந்தியவன்...திரும்பி,"வா...நித்திலா!கிளம்பலாம்...!",என்று சற்று தள்ளி நின்றிருந்தவளை அழைத்தான்.

இன்னும் இரண்டு இடங்களில் இதே போல் கட்டிடம் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்க...இருவரும் அங்கே சென்று பார்த்துவிட்டு காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர்.

கார் அந்த உயர்ரக நட்சத்திர ஹோட்டலின் முன் நின்றது.தன் சீட் பெல்ட்டை விடுவித்துக் கொண்டே,"இறங்கு....!",என்றான்.

"எங்கே சார்....?",அந்த ஹோட்டலையே ஆச்சரியமாகப் பார்த்தபடி கேட்டாள்.

"மணி ரெண்டாச்சு....சாப்பிட வேண்டாமா...?"

"இல்ல...என் லன்ச் ஆபிஸ்ல இருக்கு...நான் அங்க போயே சாப்பிட்டுக்கிறேன்....!"

"இனி ஆபிஸ்க்கு போய் சாப்பிடறதுன்னா லேட் ஆகிடும்....இங்கேயே லன்ச்ச முடிச்சிட்டுக் கிளம்பலாம்....இறங்கு!",

"இல்ல....நான் வரல....நீங்க போய் சாப்பிட்டு வாங்க...நான் இங்கேயே வெயிட் பண்றேன்...!",அவள் பிடிவாதமாக மறுத்துக் கொண்டிருக்க,அவனுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது.

"ப்ச்....இப்ப என்னதான் பிரச்சனை உனக்கு...?என்னை நம்பி நீ வரலாம்....நான் ஒன்னும் உன்னை கடிச்சு முழுங்கிட மாட்டேன்...என் மேல இவ்வளவு நம்பிக்கை வைச்சிருக்கறதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்....!",என்று வார்த்தைகளைக் கடித்துத் துப்ப,

"ஐயோ...!நீங்க தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க சார்....உங்க மேல நம்பிக்கை இல்லாம இல்ல...எங்க சித்தி ஊரும் இதுதான்...உங்களோட என்னைப் பார்த்தா...தப்பா நினைச்சுக்குவாங்களோன்னுதான் நான் மறுத்தேன்....!",அவசரமாக அவனுக்கு விளக்கம் கூறினாள் நித்திலா.

"ஸோ வாட்....?",என்று தோளைக் குலுக்கியவன்,குழப்பம் தெளியாத அவள் முகத்தைக் கண்டு...ஒரு சீறலான மூச்சுடன்,"இங்க பாரு நித்திலா....!நீ என் செக்ரெட்டரி...!என் கூட மீட்டிங்க்கு வர வேண்டி இருக்கும்....பிசினெஸ் டின்னெர்க்கு வர வேண்டியிருக்கும்....இவ்வளவு ஏன்...சம் டைம்ஸ்...என் கூட வெளியூருக்கு வர வேண்டியிருக்கும்...இதுல....என் கூட சேர்ந்து சாப்பிட மாட்டேன்னு சொன்னால் என்ன அர்த்தம்....?",முடிந்த அளவு பொறுமையாக எடுத்துச் சொன்னான்.

அவளோ...அவன் பொறுமையை சோதிக்கும் விதமாக,"என்னது....?வெளியூரா....?வெளியூர்க்கெல்லாம் நான் வர மாட்டேன்....!",என்று தலையை ஆட்டி மறுக்க,

ஒரு கணம் கண்களை இறுக மூடித் திறந்து....பறக்க இருந்த பொறுமையை இழுத்துப் பிடித்தவன்,"சரிம்மா தாயே....!அதை அப்ப பார்த்துக்கலாம்...இப்ப கீழே இறங்கி வர்றியா....?",என்று கேட்க,

"ம்ம்....",என்று அரைகுறையாய் தலையசைத்தபடி இறங்கியவளைப் பார்த்தவனின் மனதிற்குள்,'கடவுளே....!கூட சேர்ந்து சாப்பிட வைக்கிறதுக்கே நாக்கு வரள கத்த வேண்டியதா இருக்கு....இதுல,நான் எப்ப இவகிட்ட காதல சொல்லி...கல்யாணம் பண்ணி....குடும்பம் நடத்தப் போறேனோ தெரியல.....?',என்று பெருமூச்சுவிட்டான்.

உள்ளே இருவர் மட்டும் அமருமாறு ஒரு தனி கேபின் இவர்களுக்காக ரிசர்வ் செய்யப்பட்டிருந்தது.மெல்லிய விளக்கொளியில்.....இனிமையான இசை கசிய....சூழல் மிக ரம்மியமாக இருந்தது.சுற்றிலும் ரசித்தபடி வந்தவளை....தங்களுக்காக ரிசர்வ் செய்யப்பட்டிருந்த கேபினுக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

நடுவே உணவு மேசை போட்டிருக்க...எதிரெதிரே சோபாக்கள் போடப்பட்டிருந்தன.போடப்பட்டிருந்த சோபாவில் ஒரு புறம் சென்று அமர்ந்தவள்....எதேச்சையாக நிமிர்ந்து ஆதித்யனைப் பார்க்க....அவன் அவள்புறம்தான் வந்து கொண்டிருந்தான்.

'எங்கே அவன் வந்து தன்னருகில் அமர்ந்து விடுவானோ....?' என்ற பயத்தில்....சுவர் ஓரமாக இருந்த அவளது கைப்பையை அவசர அவசரமாக எடுத்து....அவளுக்கு மறுபுறம் வைத்துக் கொண்டாள்.

'பார்டா....!இது இருந்தா நான் வந்து உன் பக்கத்தில உட்கார மாட்டேனா பேபி....?' என்று மனதிற்குள் நினைத்தவன் அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்ததோடல்லாமல்.....இருவருக்கும் இடையில் இருந்த கைப்பையை தூக்கி தனக்கு மறுபுறம் வைத்துக் கொண்டான்.

"பாதுகாப்பு ஏற்பாடெல்லாம் பலமா இருக்கு....?",என்று அவள் கைப்பையை சுட்டிக் காட்டியபடி புருவத்தை உயர்த்தியவனைப் பார்த்து அசடு வழிய சிரித்தாள்.

"ஒகே....என்ன சாப்படறேன்னு சொல்லு....?",என்று அவள் பக்கம் மெனுகார்டை தள்ள,

"இல்ல....நீங்களே ஆர்டர் பண்ணுங்க...!",என்றபடி திரும்பவும் அவன் பக்கமே தள்ளி விட்டாள்.

"ஷ்...நித்திலா...!ஒவ்வொரு முறையும் உனக்குப் பாடம் நடத்திட்டே இருக்கணுமா....?அப்போத்தான் நான் சொல்றதைக் கேட்பியா...?",ஆழ்ந்து ஒலித்த அவன் குரலில் எதைக் கண்டாளோ....அருகில் நின்றிருந்த பேரரிடம் தனக்குப் பிடித்த உணவு வகைகளை ஆர்டர் செய்தாள்.ஆதித்யனும் தனக்குப் பிடித்தத்தைச் சொல்ல....பேரர் அதைக் குறித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து நகன்றார்.

ஆதித்யனுடன் ஒரே அறையில் வேலை செய்தாலும்....அவனை இவ்வளவு அருகில் பார்ப்பது இதுதான் முதல் முறை....!அவனிடமிருந்து வரும் ஆஃப்டர் ஷேவ் லோஷனின் நறுமணமும்....அவனுக்கே உரிய பிரத்யேக வாசனையும்...அவளை என்னவோ செய்தது.

'இவன் எதிர்ல இருக்கற சோபாவில போய் உட்கார்ந்தால்தான் என்ன....?' என்று மனதிற்குள் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டாள்.அவனை விட்டு சற்று நகர்ந்து சுவர் ஓரமாக தள்ளி அமர்ந்து கொண்டாள்.அவனும்....அவளிடம் எதையோ பேசியபடியே தள்ளி அமர்ந்து....இருவருக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளியைக் குறைத்துக் கொண்டான்.அதற்கு மேல் நகர்ந்து உட்கார முடியாமல்...நித்திலாவை சுவர் தடுக்க....வேறு வழியின்றி அமைதியாக அமர்ந்து விட்டாள்.

இருவருக்கும் இடையில் எந்தப் பேச்சு வார்தையுமின்றி மௌனமாகக் கழிந்தது.ஆதித்யனும் எதையோ யோசித்தபடி அமைதியாக இருந்தான்.அதற்குள்....அவர்கள் ஆர்டர் செய்திருந்த உணவு வகைகள் வர....இருவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

இடையில் எதையோக் கேட்பதற்காக ஆதித்யனின் முகத்தைப் பார்த்தவள்....அவன் ஏதோ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருக்கவும்...அதைக் கேட்காமல் விட்டுவிட்டாள்.
இருவரும் சாப்பிட்டு முடிக்கவும்....பேரரை அழைத்து பில்லை செட்டில் செய்தவன்..அனைத்தையும் எடுத்துப் போகச் சொன்னான்.அதன் பிறகும்,அவன் கிளம்பாமல் அமர்ந்தே இருக்கவும்....நித்திலா "சார்...போகலாமா....?",என்றாள் மெதுவாக.

"ஹ்ம்ம்...போகலாம்...போகலாம்...!அதுக்கு முன்னாடி நான் உன்கிட்டப் பேசணும்...!",என்றான் ஆழ்ந்த குரலில்.

"என்ன சார்...?",என்று கேட்டவளின் விழிகளோடு தன் விழிகளைக் கலந்தவன்...அவள் வலது கரத்தை..தன் இரு கைகளுக்கும் இடையில் சிறை வைத்தபடி,"நீயும் நானும் கல்யாணம் பணிக்கலாமா நிலா...?",என்று மென்குரலில் கேட்டான்.

அவன் கேட்டதில் அதிர்ச்சியடைந்தவள் ,"எ...என்ன...?",என்றபடி தன் கைகளை அவன் பிடியிலிருந்து உருவிக் கொள்ள முயல....அவள் கையை விடாமல் இறுகப் பற்றியவன்,

"எனக்கு சினிமா டயலாக் எல்லாம் பேசத் தெரியாது...என் மனசில தோணறதை சொல்றேன்...!எனக்கு நீ வேணும்....!என் வாழ்க்கை முழுக்க...என் விரல் பிடிச்சு என் கூட நடக்க...நீ வேணும்...!கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி வரைக்கும்...யாரவது என்கிட்டே வந்து...'நீ ஒரு பொண்ணு மேல பைத்தியமா இருக்கப் போறேன்னு' சொல்லியிருந்தா நான் நம்பியிருக்க மாட்டேன்....ஆனால்...உன்னைப் பார்த்ததுக்கு அப்புறம் எல்லாம் தலைகீழா மாறிப் போச்சு....!சரி...சொல்லு!நாம எப்ப கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்...?",இம்மியளவும் அவள் விழிகளை விட்டுத் தன் பார்வையை அகற்றாமல்...அவள் முகத்தையே கூர்மையாகப் பார்த்தபடி ஆழ்ந்த குரலில் அவன் வினவ,

அவன் கண்களில் தெரிந்த காதலில் கட்டுண்டிருந்தவளாய்....இமைக்கவும் மறந்து அவனைப் பார்த்திருந்தால் நித்திலா.சிறு முறுவலுடன் அவள் கையை விடுவித்தவன்....தான் மறைத்து வைத்திருந்த நகைப் பெட்டியை எடுத்தான்.

அதற்குள் அழகிய மோதிரம் ஒன்று....இரு மயில்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்திருக்கும்படியும்...அதன் தோகையிலும்...கண்களிலும் வைரங்கள் பொடிக் கற்களாய் பதிக்கப்பட்டு...ஒளி வீசும்படி வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது...!

அவளது வலது கையை மெல்லப் பற்றியவன்...அவளது விரலில் அந்த மோதிரத்தை அணிவிக்க முயல....சட்டென்று தன் நிலையை உணர்ந்தவள்...அவனிடமிருந்து தன் கைகளை உருவிக் கொண்டாள்.

"எனக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது சார்...!வழியை விடுங்க...நான் போகணும்...!",என்றபடி எழுந்தவளைப் பார்த்தவன்,

"உட்கார் நித்திலா...!நான் உன்கிட்ட பேச வேண்டியது இருக்கு...",அழுத்தமாகக் கூறினான்.

அதற்கும் அசையாமல் அப்படியே நின்றிருந்தவளைப் பார்த்தவன்,"அப்படியே நிற்கறதுன்னா...நின்னுக்கிட்டே இரு...!எனக்கு ஒண்ணும் ப்ராப்ளம் இல்ல....நான் பேசி முடிக்கற வரைக்கும்....ரெண்டு பேரும் இங்கிருந்து போக முடியாது...!",அசால்ட்டாகக் கூறியவன் கால்களை நீட்டி சௌகரியமாக அமர்ந்து கொண்டான்.

வேறு வழியில்லாமல் அமர்ந்தவள்...ஒரு முடிவோடு நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்.
"இங்கே பாருங்க சார்...!எனக்கு கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி வர காதல் மேல எல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல....அதுவும் இல்லாம....நான் என் பேரண்ட்ஸ் பார்த்து வைக்கிற பையனை மட்டும்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன்....!",

"எல்லாம் சரிதான்...!நான் உன்கிட்ட என் காதலை சொல்றதுக்கு முன்னாடி வரைக்கும்....நீ அந்த கொள்கையோடு இருந்த ஒகே....பட்....நான்தான் இப்ப என் லவ்வ சொல்லிட்டேனே...!அதையும் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பார்க்கலாம்ல...?",அவன் தன்மையாகவே கேட்டான்.

அவள்தான் முகத்தில் அடித்த மாதிரி,"எல்லாம் யோசிச்சுப் பார்த்துட்டேன்...எனக்குப் பிடிக்கல...!",என்றாள் பட்டென்று.

"எது பிடிக்கல...?என்னையா...?காதலையா....?",அவள் விழிகளுக்குள் ஊடுருவியபடி ஆழ்ந்த குரலில் வினவினான்.

அவன் முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தவள்...அவன் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் கூறமால்,"இனிமேல் இந்த எண்ணத்தோட என் கூட பழகாதீங்க சார்...!",என்றாள்.

"நான் கேட்ட கேள்விக்கு இது பதில் இல்லையே.....?ஏன்...வாய் வார்த்தையாகக் கூட என்னைப் பிடிக்கலைன்னு சொல்ல முடியலையா....?",சிறு புன்னகையுடன் கேட்டவனை ஆழ்ந்து நோக்கியவள்,

"இப்ப உங்களுக்கு என்ன வேணும் சார்...?உங்களைப் பிடிக்கல்லைன்னு சொல்லணும்....அவ்வளவுதான...?சரி....சொல்றேன்...கேட்டுக்கோங்க...!எனக்கு உங்களைப் பிடிக்கல....போதுமா...?",அழுத்தந் திருத்தமாக வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.

அவள் கூறியதைக் கேட்டவனின் முகம் கடும் பாறையாய் இறுகியது....அவன் தன் கை முஷ்டியை இறுக மூடியதில்....நரம்புகள் தெறித்து விழும்படி புடைத்துக் கொண்டிருந்தன...!ஒரு கணம் கண்களை அழுந்த மூடித் திறந்தவன் அவளைப் பார்த்து,

"நான் இதுவரைக்கும் தோல்வியை சந்திச்சதே இல்ல....நான் தொட்டதெல்லாம் வெற்றிதான்....!",அவன் மேலும் என்ன கூறியிருப்பானோ....அதற்குள் இவள் இடையில் புகுந்து,

"அது பிஸ்னஸ்லயா இருக்கலாம்....!பட்....இது என்னுடைய வாழ்க்கை...!",என்றாள் உக்கிரமாக.

"எப்ப நான் உன்னை லவ் பண்ண ஆரம்பித்தேனோ....அப்பவே அது என் வாழ்க்கையா மாறிடுச்சு....!என் வாழ்க்கையில எந்த முடிவையும் நான் மட்டும்தான் எடுப்பேன்.....!",

"என் வாழ்க்கையில முடிவு எடுக்கும் உரிமையை நான் யாருக்கும் கொடுக்கல.....",

"நீ யாருக்கும் கொடுக்க வேண்டாம்....!அந்த உரிமையை நானே எடுத்துக்கிட்டேன்...!",அசால்ட்டாகக் கூறியவனைப் பார்த்தவளுக்கு கோபம் கோபமாய் வந்தது.

வந்த ஆத்திரத்தில்,"நான்தான் உங்களைப் பிடிக்கலைன்னு சொல்றேன்ல....?",என்று கத்தினாள்.

ஒரு நிமிடம் ஒன்றும் பேசாமல் அவள் முகத்தையேப் பார்த்தவன்,"பிடிக்கலைன்னாலும் பரவாயில்ல.....!என்னைப் பிடிக்கற மாதிரி உன் மனச மாத்திக்கோ.....!",என்றான் அசட்டையாக.

"நான் எதுக்கு மாத்திக்கணும்....?நான் மாத்திக்க மாட்டேன்...!",

"நீ மாத்திக்கலைன்னா...நான் உன்னை மாத்திக்க வைப்பேன்....!",நம்பிக்கையுடன் கூறியவளைப் பார்த்துப் பல்லைக் கடித்தவள்,

"அதையும் பார்க்கலாம்...!",என்று சவால் விட்டாள்.

"வீணா என்கிட்ட சவால் விடாத...கண்டிப்பா நீ தோத்து போய்டுவ....!"

"அதையும் பார்க்கத்தானே போறேன்....!",என்று கத்தியபடி முகம் திருப்பிக் கொண்டாள்.

"ஒகே பேபி...!எதுக்கு இப்படி கத்தற....?நான் எவ்வளவு மெதுவா உன்கிட்ட பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்...ம்..?",என்று பேசிக்கொண்டே...அவள் கைகளை பற்றி...அவள் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் தான் வாங்கி வந்திருந்த மோதிரத்தை அணிவித்து விட்டான்.

"ஏய்...!என்ன பண்றீங்க...?",என்றபடி மோதிரத்தை கழட்டப் போனவளைத் தடுத்தவன்,அது எந்த விரலுக்கும் பொருந்துமாறு....அட்ஜஸ்ட் பண்ணும்படி வடிவமைக்கப்பட்டிருக்க...அவள் விரலைக் கவ்விப் பிடிக்கும் படி நன்றாக அழுத்தி விட்டான்.

அதைக் கழட்ட முயன்று தோற்றவள்,"எதுக்கு இப்படியெல்லாம் பண்றீங்க...?",என்று கேட்டவளின் கண்களில் கண்ணீர் குளம் கட்டியிருந்தது.

"நீ இப்படி முரண்டு பிடிச்சா நான் என்ன பண்ணட்டும் பேபி....?உனக்காக நான் வாங்கிட்டு வந்த முதல் கிஃப்ட்.....அதுதான்....இப்படிக் கட்டாயப்படுத்தி போட்டு விட்டேன்...!",என்றபடி எழுந்து முன்னே நடந்தான்.

ஒன்றும் பேசாமல் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள் அவள்.
காரில் போகும் போது அந்த மோதிரத்தைக் கழட்ட முயற்சி செய்து கொண்டே வந்தவளைப் பார்த்தவன்,"உன்னால அதைக் கழட்ட முடியாது பேபி....!ரொம்ப டைட்டா இருக்கும்....தேவையில்லாம ட்ரை பண்ணாத...!",என்றான்.

இயலாமையில் அவளுக்குக் கண்களில் கண்ணீரே வந்துவிட்டது.அதை அவன் அறியாமல் இருக்க....முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள்.அலுவலகத்தில் அவளை இறக்கி விட்டவன்....காரை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றுவிட்டான்.அவனுக்கும் தனிமை தேவைப்பட்டது...!

தொழிலில் பல முடிவுகளை முரட்டுத்தனமாக எடுத்த அந்த தொழிலதிபன்....காதலிலும் அதே முரட்டுத்தனத்தைக் கடை பிடித்தான்....!

காதல்...மிக மிக மென்மையானது...!எப்படி ஒரு பூ சூரியனைக் கண்டதும் ஒவ்வொரு மடலாக அவிழ்ந்து....மலர்ந்து மணம் பரப்புகிறதோ....அதைப் போல....காதலும்....தன்னவனைப் பார்த்ததும்....மெதுவாக...மிக மெதுவாக மலர்ந்து....சுகந்தத்தை அள்ளித் தெளிக்க வேண்டும்...!!

ஆனால்....சில சமயங்களில் காதலில் காட்டப்படும் வன்மையும் அழகுதான்....!
இந்தக் காதல் தீவிரவாதியின் காதல்....அந்த மென்மையானப் பெண்ணவளை....ஈர்த்து தனக்குள் அடக்குமா....?

அகம் தொட வருவான்...!!!

 

 


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
29/10/2019 6:28 am  

 

அத்தியாயம் 13 :

 

 

மகாபலிபுரத்தில் இருந்த அந்த பீச் கெஸ்ட் ஹவுசின் மாடியறையில் அமைந்திருந்த பால்கனியில் நின்றபடி கடலையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.

 

மன அமைதிக்காகவும்....ஓய்வு எடுப்பதற்காகவும் அவன் அடிக்கடி வரும் இடம் இதுதான்.சில நேரங்களில் அலுவலகத்தில் தொடர்ந்து வேலை செய்து களைப்படையும் போது...ஓய்வு எடுப்பதற்காக கிளம்பி இங்கே வந்து விடுவான்.இரண்டு நாட்கள் யாருடைய தொந்தரவும் இல்லாமல் தனிமையில் கழித்து விட்டு....கடலில் வேண்டுமளவிற்கு நீந்தி விட்டுத் திரும்பும் போது மனது புத்துணர்ச்சியாக இருக்கும்.

 

மார்புக்கு குறுக்கே இரண்டு கைகளையும் கட்டியபடி பொங்கி வரும் கடலலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் மனம் முழுக்க நித்திலாதான் நிறைந்திருந்தாள்.முகம் கசங்க....கண்ணீரை அடக்கியபடி இருந்த அவளது தோற்றம்தான் மனதில் வந்து வந்து போனது.

 

'ஏண்டி...!இப்படி உன்னையும் கஷ்டப்படுத்தி என்னையும் கஷ்டப்படுத்தற....?நீ என் உயிர் டி...!நீ இல்லாம எனக்கு ஒரு வாழ்க்கையே இல்ல....என்னால எப்படி உன்னை விட்டுத் தர முடியும்...?நீ வேண்டாம்ன்னு சொன்னாலும் என்னால உன்னை விட்டு விலகிப் போக முடியாது டி....என்னைப் புரிஞ்சுக்க...!'என்று அவன் மனதிற்குள் அவளுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

 

ஏதேதோ எண்ணிக் கொண்டிருந்தவன் இறுதியில் விறைப்பாய் நிமிர்ந்தான்....'யெஸ்....நான் எடுத்த முடிவு சரியானதுதான்.... பிடிவாதத்தால மட்டும்தான் உன்னை என்கிட்ட இழுக்க முடியும்...என் காதல் மேல எனக்கு நம்பிக்கையிருக்கு....!அது கண்டிப்பா உன்னை என்கிட்ட கொண்டு வந்து சேர்த்திடும்....!',என்ற எண்ணம் அவனுள் உறுதியாய் எழுந்தது.

 

நித்திலாவின் நிலைமையைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டியதில்லை....பேயறைந்தபடி நடந்து வந்தவளைப் பார்த்த சுமித்ரா,"என்னாச்சு நித்தி....?ஏன் முகம் டல்லா இருக்கு....?",என்று அக்கறையாக விசாரிக்க,

 

அவளைப் பார்த்து மலங்க மலங்க விழித்தவள்,"அ...அது தலைவலியா இருக்கு....அதுதான்...",என்று சமாளித்தாள்.

 

"ஓ...வெயில்ல அலைஞ்சிட்டு வந்ததல்ல....அதனாலேயே இருக்கும்...டேப்லெட் போடறயா....?",

 

"இல்ல....அதெல்லாம் வேண்டாம்....!நான் என் டேபிளுக்கு போறேன்....",என்றபடி ஆதித்யனின் அறைக்குள் வந்துவிட்டாள்.

 

அவன் பேசிய வார்த்தைகள் அவள் மனதில் இனம் புரியாத ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது என்னவோ உண்மைதான்....!அவள் மனதில் அவளை ஊருக்கு அனுப்பும் போது....அவள் பெரியம்மாவிடம்....தனது தந்தை கூறிய 'என் மகளின் மீது எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு...' என்ற வார்த்தைதான் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

 

'இல்லை....இதை வளர விடக் கூடாது....நாளைக்கு அவர்கிட்ட பேசி இந்த விஷயத்தை முளையிலேயே கிள்ளி ஏறிய வேண்டும்....!' என்று முடிவெடுத்தாள்.

 

அவள் விரலில் அவன் அணிவித்த மோதிரம் அவளைப் பார்த்து அழகாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.பிடிவாதத்தினால் இருவரும் தங்களது எண்ணங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்றிருக்க....காதலோ....தனது பிடிவாதத்தைக் காட்ட வேண்டிய நேரம் தொடங்கி விட்டது என்று எண்ணி....அவர்களைப் பார்த்து சிரித்தது....!

 

அன்று மாலை தன் தாயிடம் பேசும் போது கூட....நித்திலா ஆதித்யனைப் பற்றி ஒன்றும் கூறவில்லை.படிக்கும் காலங்களில் யாரேனும் அவளிடம் காதலை சொல்லியிருந்தால்...அதை விளையாட்டாக வந்து தாயிடம் பகிர்ந்திருக்கிறாள்.ஆனால்...ஆதித்யன் விஷயத்தை அவள் விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.அவள் தாயிடம் அதைப் பற்றி கூற விடாமல் ஏதோ ஒன்று அவளைத் தடுத்தது.

 

எதையோ யோசித்தபடியே இருந்த நித்திலாவைப் பார்த்த நந்தினியும்...தன் பங்குக்கு விசாரித்தாள்.அவள் 'தலைவலி' என்று முணுமுணுக்கவும் ஓய்வெடுக்கச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றாள்.

 

............................................................................................................................

 

காலை....வெகு உற்சாகமாக தனது அறைக்குள் நுழைந்த ஆதித்யனை வெறுமையான நித்திலாவின் முகமே வரவேற்றது.எப்பொழுதும் புன்னகையுடன் தன்னை எதிர்கொள்பவள் இன்று அமைதியாக இருக்கவும்....அவனே வலியச் சென்று,"குட் மார்னிங் நிலா....!", என்றான்.

 

அவனது 'நிலா' என்ற அழைப்பில் முகத்தைச் சுளித்தவள்,"என் பெயர் நித்திலா...!", என்றாள் அழுத்தமாக.

 

அசால்ட்டாக தோளைக் குலுக்கியவன்,"அது மத்தவங்களுக்கு.....ஆனால்...எனக்கு நீ 'நிலா' தான் பேபி.... !",என்றான்.

"ப்ச்....இப்படி எல்லாம் என்னைக் கூப்பிடாதீங்க சார்...!"

 

"நீயும் என்னை இப்படி 'சார்....சார்...!'ன்னு கூப்பிடாத....",

 

"உங்களுக்கும் எனக்கும் இடையில இருக்கிற ரிலேஷன்ஷிப்....ஒரு எம்ப்ளாயர் அண்ட் எம்ப்ளாயிக்கு  இடையில இருக்கிற ரிலேஷன்ஷிப்தான்....ஸோ....நான் உங்களை 'சார்'னுதான் கூப்பிடுவேன்....!"

 

'அப்படியா...!' என்பது போல் தனது புருவத்தை உயர்த்தியவன்,"அப்ப சரி....!நான் உன்னை என் மனைவியாத்தான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்....என் பொண்டாட்டியை நான் செல்லமா 'பேபி....!நிலா...!டார்லிங்....!' அப்படின்னுதான் கூப்பிடுவேன்....",என்றவன் தனது இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்து கொண்டான்.

 

கோபத்தில் முகம் சிவந்தவள்...ஒரு லெட்டரை எடுத்துக் கொண்டு ஆதித்யனின் முன் சென்று நீட்டினாள்.

 

அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்....அந்த லெட்டரை கையில் வாங்காமலேயே,"என்ன இது...?",என்க,

 

"என் ராஜினாமா லெட்டர்....!நான் இந்த வேலையை ரிசைன் பண்றேன்....",என்றபடி அந்த லெட்டரை அவன் டேபிளின் மீது வைத்தாள்.

 

அவள் முகத்தையே சிறிது நேரம் அழுத்தமாகப் பார்த்தவன்,"நினைச்சேன் டி....!நீ இந்த மாதிரி கிறுக்குத்தனமா ஏதாச்சும் பண்ணுவேன்னு நினைச்சேன்....அது மாதிரியே பண்ணியிருக்க...!இதெல்லாம் தெரிஞ்சுதான் நான் ஒரு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கேன்....",என்றபடி ஒரு ஃபைலைத் தூக்கி அவள் முன்பு போட்டான்.

 

இப்போது,"என்ன இது....?",என்று கேட்பது அவளின் முறையாயிற்று.

 

"ம்...படிச்சுப் பாரு தெரியும்...!",என்றவன் தனது வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

அதைப் படித்துப் பார்த்தவள் அதிர்ந்தாள்.அது அவளுடைய வேலைக்கான ஒப்பந்தம்.அவள் அந்த அலுவலகத்தில் இரண்டு வருடங்கள் கட்டாயமாக வேலை செய்தாக வேண்டும்.தவறினால்....அவள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க....ஆதித்யனுக்கு உரிமை உண்டு.

 

அவள் வேலைக்கு சேர்ந்த அன்றே...ஆதித்யன் இந்த ஒப்பந்தத்தில் அவளிடம் கையெழுத்து வாங்கிவிட்டான்.அப்பொழுது பெரிதாகத் தெரியாத விஷயம்....இப்பொழுது அவளுக்கே பிரச்சனையாக வந்திருந்தது.

 

அதிர்ச்சியடைந்து நின்றிருந்தவளைப் பார்த்தவன்,"என்ன...ஃபைலை பார்த்திட்டயா...?இப்ப போய் உன் வேலையைப் பார்க்கிறயா....?" கேலியாக வினவியவன்,அவளுடைய ராஜினாமா கடிதத்தை எடுத்துக் கிழித்துப் போட்டான்.

 

"இல்ல....இதை நான் ஒத்துக்க மாட்டேன்....!நாளையில் இருந்து நான் வேலைக்கு வர மாட்டேன்....",பிடிவாதம் பிடித்தவளைக் கூர்மையாக நோக்கியவன்,

 

"அவ்வளவு பயமா....?",என்க,

 

"எ...என்ன பயம்...?",

 

"எங்கே நீ...இங்கேயே இருந்தா உன் மனச நான் மாத்திடுவேனோங்கிற பயத்துலதான உன் ஊருக்கு ஓடற...?",அவனது உதட்டோரங்கள் ஏளனமாய் வளைந்தன.

 

"சேச்சே....!எனக்கு ஓண்ணும் பயமில்லை...என் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு....!",என்றாள் உறுதியாக.

 

"அப்படின்னா....இங்கேயே இருக்க வேண்டியதுதான....?",அவன் அவளை மடக்கி விட...அவள் குழப்பத்துடன் முழித்தாள்.

 

அவள் யோசிப்பதைக் கண்டவன்,"உனக்குப் பயம்...!எங்கே இவன்கிட்ட மயங்கிடுவோமோன்னு உனக்குப் பயம்....",அவன் மேலும் ஏற்றிவிட,அவள் பெண் புலியாய் சிலிர்த்தாள்.

 

"ஆமா....இவரு பெரிய மன்மதன்...!நான் அப்படியே இவரு அழகுல மயக்கம் போட்டு விழறேன்....!ரெண்டு வருஷம் இல்ல...இன்னும் நாலு வருஷம் ஆனாலும்...அது நடக்காது....!"

 

"நாலு வருஷம் வேண்டியதில்லைம்மா....எனக்கு ஒரு வருஷம் போதும்...உன்னை மயக்கறதுக்கு...!"

 

"ஒரு வருஷம் என்ன...?இன்னும் ரெண்டு வருஷம் உங்க அக்ரிமெண்ட் படி...இங்கேயே தான் வொர்க் பண்ணப் போறேன்....என்ன நடக்குதுன்னு பார்த்திடலாம்...?",அவள் தன்மானத்தை சீண்டி விட்டு....அவனுக்குத் தேவையானப் பதிலை அவள் வாயாலேயே சொல்ல வைத்து விட்டான் அந்தக் காதல்காரன்.

 

பொங்கி வந்த சிரிப்பை அடக்கியபடி,"அப்புறம் என்ன பேபி....?போ!போய் வேலையைப் பாரு....!",என்றவன் அடுக்கி வைத்திருந்த ஃபைலை பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

 

கோபத்துடன் தனது இருக்கைக்குத் திரும்பியவள் அதே கோபத்துடன் வேலைகளையும் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.என்னதான் அவன் அவளைக் காதலித்தாலும்...வேலை என்று வரும் போது அவன் ஒரு பக்கா தொழிலதிபனாகத்தான் இருந்தான்.

 

இடையிடையே கிடைத்த இடைவெளியில் அவளை சீண்டிக் கொண்டிருந்தானே ஒழிய...வேலை விஷயமாக பேசும் போது...அவளைக் காதலனாக ஒரு பார்வைக் கூடப் பார்த்தானில்லை.

 
எனவே...அவனுடன் வேலை செய்வது அவளுக்கு எளிதாகத்தான் இருந்தது.அவன் சீண்டும் போதுதான் அவளுக்கு எரிச்சல் எட்டிப் பார்த்தது.

 

மதிய உணவு இடைவேளை நெருங்கவும்,தனது சிஸ்டமை ஆஃப் செய்தவள்...கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே செல்லப் போனாள்.

 

"சாப்பிடப் போறயா பேபி...?",அவன் குரல் ஒலிக்கவும்,

 

"இல்ல...விளையாடப் போறேன்....!",என்றாள் நக்கலாக.

 

"அப்படின்னா சரி....நானும் உன்கூட விளையாட வர்றேன்...!",என்று அவனும் கேலியாக கூறியபடி எழவும்,

 

"இப்ப உங்களுக்கு என்னதான் வேணும்....?நான் சாப்பிடப் போறேன்....அட்லீஸ்ட் சாப்பிடும் போதாவது....என்னை நிம்மதியா இருக்க விடுங்க...!",அவள் படபடவென்று பொரிந்து தள்ளவும்,இவன் முகம் வாடியது.

 

"சரி...போ...!",என்றபடி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான்.அவள் சென்ற வழியையே பார்த்தவனுக்கு மனதில் வலித்தது.'என் கூட இருக்கறது உனக்கு அவ்வளவு கஷ்டமாவா இருக்கு...?உன் விருப்பத்துக்கு எதிரா நான் நடக்கும் போது...உனக்கு வலிக்கறதை விட ஆயிரம் மடங்கு அதிகமா....எனக்குத்தாண்டி வலிக்குது...!', என்று மனதிற்குள் அரற்றியவன் அதற்கு மேல் வேலை செய்யப் பிடிக்காமல் எழுந்து வெளியே சென்றுவிட்டான்.

 

இங்கு நித்திலாவோ...உணவை சாப்பிடாமல் கைகளால் அளைந்து கொண்டு இருந்தாள்.இவள் சுள்ளென்று எரிந்து விழவும்....அவன் முகம் வாடியதைக் கண்டவளுக்கு மனதிற்கு வருத்தமாக இருந்தது.

 

கோபம்...கம்பீரம்...கர்வம் போன்ற உணர்வுகளை மட்டுமே அவன் முகத்தில் பார்த்துப் பழகியவளுக்கு.....அவன் கண்களில் தெரிந்த அடிபட்ட வலி அவளுக்கு வேதனையைத் தந்தது.இன்னொரு மனமோ,'அவனுக்கு நல்லா வேணும்...!' என்று கறுவிக் கொண்டிருந்தது.

 

இதை எதையும் அறியாமல்...தான் கொண்டு வந்திருந்த உருளைக் கிழங்கு வறுவலை நித்திலாவின் தட்டில் வைத்தபடி...அவளைச் சாப்பிடச் சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான் பாலா.அவள் "எனக்கு வேண்டாம்...!", என்று மறுத்தும் கேளாமல் தொடர்ந்து வற்புறுத்தியவனைப் பார்த்தவள்,"அதுதான் எனக்கு வேண்டாம்ன்னு சொல்றேன்ல....?",என்று கத்தி விட்டாள்.

 

திகைத்துப் போய் தன்னைப் பார்த்தவனைக் கண்டவளுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது.அதற்குள் சுமித்ராவும்,"எதுக்கு டி இப்படி கத்தற...?மெதுவா சொல்ல முடியாதா...?", என்று கண்டிக்கவும்,

 

குற்ற உணர்ச்சி பெருக பாலாவைப் பார்த்தவள்,"சாரி பாலா...!நான் ஏதோ நினைப்புல...உன்னைப் பேசிட்டேன்...சாரி...!",என்று மன்னிப்பு வேண்டினாள்.

 

அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்த பாலா,"இட்ஸ் ஒகே நித்தி....!நான் ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்கல....",என்றான் மெல்லிய குரலில்.

 

"அதுதான....எருமை மாட்டுக்கெல்லாம் கோபம் வராது....!",நித்திலா கிண்டல் செய்யவும் சூழ்நிலை இலகுவானது.

 

"நித்தி அண்ட் சுமித்ரா....!நாம அன்னைக்கு ரெஸ்ட்டாரண்டுக்கு போகலாம்ன்னு பிளான் போட்டு இருந்தோம்ல....?அது கூட கேன்சல் ஆகிடுச்சே....வர்ற திங்கக்கிழமை போய் அடுத்த திங்கள் அங்க போலாமா....?",ஆர்வத்துடன் பாலா கேட்க,

 

"ஏன் அடுத்த திங்கக்கிழமை....?அப்போ என்ன ஸ்பெஷல்....?",நித்திலா வினவ,

 

"அன்னைக்கு ஐயா பிறந்தநாளாக்கும்....!",என்று பாலா தன் சட்டைக் காலரைத் தூக்கி விட்டுக்கொண்டான்.

 

"ஹை....சூப்பர்...!அப்ப அது உன்னுடைய ட்ரீட்....நானும் சுமியும் செலவு பண்ண வேண்டியதில்ல....என்ன சுமி போகலாமா...?",நித்திலாவும் சந்தோஷத்துடன் கேட்க,

 

"நான் அந்த மண்டே லீவ்ப்பா....!நீங்க ரெண்டு பேரும் போயிடு வாங்க....!",என்று சுமித்ரா கூறிவிட,பாலாவின் முகம் மலர்ந்தது.'நித்தி கூட தனியா டைம் ஸ்பெண்ட் பண்றதுக்கு நல்ல சான்ஸ்....', என்று அவன் மனம் துள்ளியது.

 

'நாம் மட்டும் தனியாக செல்ல வேண்டுமா...?' என்று நித்திலாவிற்கு தயக்கமாக இருந்தாலும்,'பாவம்...அன்னைக்கு அவனுடைய பிறந்தநாள் வேற...ஸோ..போய்ட்டு வருவோம்....!', என்று முடிவெடுத்தாள்.

 

அவள் எடுத்த முடிவின் பலனாக....அவள் ஆதித்யனின் இன்னொரு முகத்தைப் பார்க்கப் போகிறாள் என்பதை அவள் அப்போது அறியவில்லை....!அவன் நினைத்ததை அடைய....அவன் எந்த எல்லைக்கும் செல்லுவான்...என்பதை அவனுடைய அந்த இன்னொரு முகம் அவளுக்குத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டியது...!!

 

மதிய உணவு நேரம் முடிந்து வெகு நேரமாகியும் ஆதித்யனைக் காணவில்லை.அடிக்கடி அறையின் வாசலையேப் பார்த்தபடி வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.

 

மதியம் மூன்று மணியளவில் அலுவலகத்திற்கு வந்த ஆதித்யனின் முகம் சோர்ந்து தெரிந்தது.அவளிடம் எதுவும் பேசாமல் வந்து தன் இருக்கையில் அமர்ந்தவன் தனது வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.இருவரும் வேலை நிமித்தமாக மட்டுமே பேசிக் கொண்டனர்.

 

மாலையானதும் அவனிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பியவள்,கதவு வரை சென்றதும் ஒருநிமிடம் நின்று அவன் முகத்தை எறிட்டுப் பார்க்க....அவனும் அப்போது அவளைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.அழுத்தமாக அளவிட்ட அவனது விழிகளோடு ஒரு நொடி தனது விழிகளைக் கலந்தவள்....மறு கணமே வெளியேறிவிட்டாள்.

 

அவளுடைய செயலில் தனது பின்னந்தலையை தட்டியபடி சிரித்துக் கொண்டான் ஆதித்யன்.அதுவரை அவன் மனதில் கவிழ்ந்திருந்த வெறுமை....அவளுடைய அந்த ஒற்றைப் பார்வையில் கரைந்து காணாமல் போனது.மலர்ந்த புன்னைகையுடன் ஃபைலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை கௌதமின் வருகை தடைப் போட்டது.

 

வந்தவன் எதுவும் பேசாமல்...ஆதித்யன் எதிரில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தபடி அவனையே குறுகுறுவென பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

"என்னடா புதுசா பார்க்கிற மாதிரி பார்க்கிற...?",

 

"நீதான் பழைய ஆதித்யனாக இல்லையே....புது ஆதித்யனா மாறிட்ட போல....?",

 

"சும்மா ஏதாவது உளறாதேடா...",என்று ஆதித்யன் நழுவப் பார்க்க,

 

"நான் உளரறேனா...?",கெளதம் கேலியாக உதட்டை மடித்தபடி கேட்க,

 

"பின்ன இல்லையா....?சரி...என்கிட்ட மாற்றம் தெரியற அளவுக்கு நீ என்னத்த கண்ட....?",ஆதித்யன் வினவ,

 

"நிறைய இருக்கு....!முதல் விஷயம் இது...!",என்றபடி நித்திலாவிற்காகப் போடப்பட்டிருந்த மேசையை சுட்டிக் காட்டியவன்,"நார்மலா நீ பொண்ணுககிட்ட வழியற ரகம் கிடையாது...ஏன்...?பொண்ணுக வந்து பேசினாக் கூட நின்னு பேசற ஆள் நீ இல்ல....அப்படிப்பட்டவன்,உன் ரூம்லயே ஒரு பொண்ணக் கூட்டிட்டு வந்து உட்கார வைச்சிருக்கிற அப்படின்னா....எனக்கு ஏதோ இடிக்குதே....!",அவனை ஆராய்ச்சிப் பார்வை பார்த்தபடி தன் தாடையைத் தடவினான் கெளதம்.

 

"டேய்....!நான் என் செக்ரெட்டரியத்தான்டா என் ரூம்ல உட்கார வைச்சிருக்கிறேன்....அவ என் பக்கத்திலேயே இருந்தா....வேலை செய்யறதுக்கு எனக்கு ஈசியா இருக்கும்..."

 

"அப்படியா டா ராஜா....?அப்ப இவ்வளவு நாள் லீலான்னு ஒரு பொண்ணு உன்கிட்ட செக்ரெட்டரியா வொர்க் பண்ணுனாங்களே....?அவங்கள எங்க உட்கார வைச்சிருந்த...?",என்று இழுத்தவனைப் பார்த்து 'இவன் நம்மள தோண்டித் துருவாம விட மாட்டான் போல இருக்கே....!' என்று மனதிற்குள் நினைத்தபடி அவனைப் பார்த்து முறைத்தவன்,

"நித்திலாவுக்கும் லீலாவுக்கும் வித்தியாசம் இல்லையா டா....?நித்திலா ஃப்ரஷ் கேண்டிடேட்....பட்...லீலாக்கு ஆல்ரெடி எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருந்துச்சு.... அதனால....லீலாவ கூடவே உட்கார வைச்சுக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்ததில்ல....!போதுமா....?",என்று சமாளித்தான்.

 

"சரிப்பா....!அந்த மேட்டர விடு....எப்பவுமே நீ சைட்க்குப் போகும் போது....என்னைத்தானே  கூட்டிட்டுப் போவ....பட்....நேத்து நீ நித்திலாவைக் கூட்டிட்டுப் போனதா கேள்விப் பட்டேனே.....?",அவன் சந்தேகமாய் வினவ,ஆதித்யன் கொலைவெறியானான்.

 

"அப்பா....!கௌதமா....!உனக்கு என்னதான்டா பிரச்சனை....?உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போகாம...நித்திலாவைக் கூட்டிட்டுப் போய்ட்டேன்னு அவ மேல பொறாமைப் படறியா....?",

 

"ச்சீ....!உனக்காகப் பொறாமைப் பட்டு என்ன பண்ணட்டும்....?எனக்காகன்னு ஒருத்தி வருவா பாரு....அவ மேலதான் பொஸஸிவ்...லவ் எல்லாம்....!",கண்களில் கனவு மிதக்க கூறியவனைப் பார்த்தவன்,

 

"அப்படி ஒருத்தி வந்துட்டா போல இருக்கே....?",நண்பனை ஆழப் பார்வை பார்த்தபடி ஆதித்யன் வினவ,

 

திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்த கெளதம்,"என்னடா உளறிக்கிட்டு இருக்க....?",என்றான் பதட்டக் குரலில்.அவனது மனதில் சுமித்ராவின் முகம் மின்னி மறைந்தது.

 

நண்பனின் பதட்டத்தைக் கவனித்தபடியே,"உளறலடா...உண்மையைச் சொல்றேன்....!ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி எதேச்சையா....சிசிடிவி ஃபுட்டேஜ் பார்த்தேனா...அதுல...ஒரு லைவ் லவ் ஷோ ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு....!தெரியுமா....?",ஒன்றும் அறியாதவனைப் போல் ஆதித்யன் கேட்க,

 

"என்ன லவ் ஷோவா....?",என்று முழித்தவனுக்குப் பிறகுதான் ஞாபகம் வந்தது...அன்று பைல் ரூமில் நடந்ததைத்தான் ஆதித்யன் கூறுகிறான் என்று....!

 

முக்கியமான ஃபைல்கள் அடுக்கப்பட்டிருப்பதால் அந்த அறையில் சிசிடிவி கேமரா பொருத்தப்பட்டிருந்தது.அதுவும் கௌதமின் அறையில் கேமரா இல்லை...அந்த ரூமில் மட்டும்தான் இருக்கும்....அதைப் பார்த்து விட்டுத்தான் ஆதித்யன் அவனைக் கலாய்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 

"என்னடா....?ட்ரீம்க்கு போய்ட்டயா....?பதிலைக் காணோம்....?",

 

"ட்ரீமும் இல்ல...லவ்வும் இல்ல....!அவ கீழே விழ போனா...நான் பிடிச்சு நிறுத்தினேன்....அவ்வளவுதான்....!",கெளதம் சமாளிக்க,

 

"கீழே விழ போனதுனால ஹெல்ப் பண்ணுன சரி....ஆனால்...அதுக்கு அப்புறமும்...அந்தப் பொண்ண விடாம குறுகுறுன்னு பார்த்துட்டு இருந்தயே....அது ஏன் டா....?",அறியாப் பிள்ளை போல் வேண்டுமென்றே இமைகளைக் கொட்டியபடி ஆதித்யன் வினவ,

 

கெளதம் தடுமாறினான்.'என்னவென்று சொல்லுவான்....?அவளை கிஸ் பண்றதுக்காகத்தான் அவளை நெருங்கினேன்னா சொல்ல முடியும்....கிராதகா....!நேரம் பார்த்து பழி வாங்குறான்...!',மனதிற்குள் அவனை அர்ச்சித்தவன்,வெளியே,

 

"ஏதேதோ பேசி டாபிக்கை மாத்தாத....இங்கே என்ன நடக்குதுன்னு சொல்லு....?",என்று கெளதம் அவனை திசை திருப்ப,

 

வாய் விட்டுச் சிரித்தவன்,"அங்கே என்ன நடக்குதோ....அதுதான் இங்கேயும் நடக்குது....!",என்க,

 

"அங்கே எதுவும் நடக்கல...",கெளதம் வேகமாக பதில் சொல்ல,

 

"அப்ப...இங்கேயும் ஒன்னும் நடக்கல....!",என்று அமைதியாக சொன்னான் ஆதித்யன்.

 

நண்பனைப் பார்த்து முறைத்தவன்,"கல்லுளிமங்கா....!இருடா...கூடிய சீக்கிரமே கண்டு பிடிக்கறேன்....!",என்று கறுவியபடியே எழுந்து சென்றுவிட்டான்.

 

"ஆல் தி பெஸ்ட்...!",என்ற ஆதித்யனின் சிரிப்பு அவனைத் தொடர்ந்தது.

 

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

லைக் போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி....!வழக்கம் போல் படித்து விட்டு உங்கள் கருத்துக்களை சொல்லுங்க....!!

 

 


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
31/10/2019 4:46 am  

 

அத்தியாயம் 14 :

 

அந்த வார விடுமுறையில் சந்தோஷமாக தன் ஊருக்குக் கிளம்பினாள் நித்திலா.இவள் வருகிறாள் என்று அவளுடைய அக்காவும் அதிதி குட்டியை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.தன் முதல் மாத சம்பளத்தில் அனைவருக்கும் பரிசுப் பொருட்கள் வாங்கி வந்திருந்தாள் நித்திலா.

 

மகள் வருகிறாள் என்று அவளுக்குப் பிடித்த குலோப்ஜாமூனும்....முறுக்கும் வீட்டிலேயே தயாரித்திருந்தார் மீனாட்சி.பல நாட்கள் பிரிவுக்குப் பிறகு வீட்டினரை சந்திப்பதால் மகிழ்ச்சியுடன் அளவளாவிக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.அதிதி குட்டியும் தன் பங்கிற்கு,"த்தி....த்தி...!",என்று பின்னாலேயே அலைந்தது.

 

சனிக்கிழமை மாலை....தன் தாயில் மடியில் சொகுசாக தலை வைத்துப் படுத்தபடி...குலோப்ஜாமூனை சுவைத்துக் கொண்டிருந்தவளின் அருகில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த தீபிகா...நித்திலா அணிந்திருந்த மோதிரத்தைப் பார்த்துவிட்டாள்.

 

"மோதிரம் புதுசா இருக்கு...?எப்படி வாங்கின....?",அந்த மோதிரத்தை ரசனையுடன் தடவியபடி தீபிகா கேட்க...நித்திலாவிற்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது.'அடக் கடவுளே....!இதை எப்படி மறந்தேன்...?', என் மானசீகமாக தலையில் கொட்டிக் கொண்டாள்.

 

"இங்கே காட்டு...!", என்றபடி அவள் அம்மாவும் பார்த்து விட்டு,"எனக்குத் தெரியாம எப்ப வாங்கின....?வைரம் மாதிரி ஜொலிக்குது....பார்க்கறதுக்கு தங்க மோதிரம் மாதிரி தெரியலையே...?",என்று அவரும் கேள்வி கேட்க,

 

"முதல் மாசம் ச...சம்பளத்துல வா...வாங்கினது ம்மா...!தங்கமும் இல்ல...வைரமும் இல்ல...ஏதோ..புது மெட்டல்ன்னு சொன்னாங்க...!",முதல் முறையாக அவள் மனதறிந்து தன் தாயிடம் பொய் கூறினாள்.அவர் கண்களைப் பார்த்துப் பேசவே இவளால் முடியவில்லை.

 

"ஹோ....அப்படியா....!என்ன மெட்டல்ன்னு விசாரிச்சு எனக்கும் வாங்கிட்டு வா டி....!அப்படியே வைரக் கல் மாதிரி ஜொலிக்குது....!டிசைன்னும் ரொம்ப அழகா இருக்கு...!",தீபிகா ஆசையுடன் கூற,"சரி....!",என்று முணுமுணுத்துவிட்டு தன் அறைக்குள் சென்று பூட்டிக் கொண்டாள் நித்திலா.

 

தன்னறையில் அமர்ந்து அந்த மோதிரத்தையே வெறித்துக் கொண்டு இருந்தவளுக்கு....ஆதித்யனின் மேல் கோபம் கோபமாக வந்தது.'என் அம்மாகிட்டயே பொய் சொல்ல வைச்சுட்டானே....பாவி...!' என்று மனதிற்குள் பொருமிக் கொண்டாள்.சென்னை சென்றதும் முதல் வேலையாக...நகைக் கடைக்குச் சென்று இந்த மோதிரத்தை கழட்டி விடச் சொல்ல வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டாள்.

 

அன்று இரவு....சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது...அவளது தந்தை வேலையைப் பற்றி விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

 

"உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வேலை இருக்குதா நித்தி மா....?",என்று அவர் கேட்க,அவளுக்கு ஒரு கணம் ஆதித்யனின் முகம் மனதில் வந்து போனது.

 

"ம்....பிடிச்சிருக்குப் ப்பா...!",தனக்குப் பிடித்த இடியாப்பத்தை தேங்காய் பாலுடன் சேர்த்து உள்ளே தள்ளியபடி கூறினாள்.

 

"ஹாஸ்டல்ல எல்லா வசதியும் இருக்கா....?",

 

"அதெல்லாம்...எல்லா வசதியும் இருக்குது...!பிரெண்ட்ஸ் கூட சேர்ந்து ஜாலியா இருக்கேன்....பட்...என்ன இருந்தாலும் நம்ம வீட்டை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் ப்பா...!",

 

"நீ இல்லாம எங்களுக்கும் என்னவோ மாதிரிதான் இருக்கு மா...!",அவள் தந்தையும் வருத்தத்துடன் கூற,

 

"இதுக்கே வருத்தப்பட்டா எப்படி ப்பா....!இன்னும் ஒரு வருஷத்துல அவளுக்கு கல்யாணம் பண்ணி...வேற வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கணும்...ஞாபகம் இருக்கல்ல...?".என்று தீபிகா கேட்க,

 

"ஹ்ம்ம்...அவளுக்கும் உன்னை மாதிரியே உள்ளூர்லேயே மாப்பிள்ளை பார்த்துக் கட்டி கொடுத்திட வேண்டியதுதான்....!",தன் மூத்த மகளிடம் கிருஷ்ணன் கூற,நித்திலாவின் மனதில் மட்டும், 'இதை மட்டும் ஆதித்தன் கேட்டால் அவன் முகம் எப்படி மாறும்...?' என்ற கற்பனை ஓடியது.

 

அம்மாவுடன் கொஞ்சல்....அக்காவுடன் அரட்டை....அதிதி குட்டியுடன் விளையாட்டு என மீதி நேரமும் பறந்து விட....இதோ இப்பொழுது சென்னை செல்லும் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்திருந்தாள்.இனி இவர்களை வந்து பார்க்க இரண்டு வாராமேனும் ஆகும் என்ற நினைவில் அவள் மனதில் ஒரு ஆயாசப் பெருமூச்சு எழுந்தது.

.........................................................................................................

 

இரண்டு நாள் விடுமுறைக்குப் பிறகு....இன்று தன்னவளைக் காணப் போகும் சந்தோஷத்தில் அலுவலகத்திற்கு வந்தான் ஆதித்யன்.

 

பேபி பிங்க் வண்ண சுடிதாரில்....கூந்தலை தளர பின்னி....நெருக்கமாகத் தொடுத்த மல்லிகைப் பூவை சூடியபடி வேலை செய்து கொண்டிருந்தவளின் அழகு அவனை பித்தனாக்கியது.உள்ளே நுழைந்ததுமே மல்லிகைப் பூவின் வாசம் ஆளை அசரடித்தது.அவளை அப்படியே அள்ளிக் கொள்ள வேண்டும் போல் தோன்றிய ஆவலை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான்.

 

"உங்க அம்மா அப்பாவை போய் பார்த்திட்டு வந்துட்டயா....?முகம் அப்படியே லைட் போட்ட மாதிரி பிரகாசமா இருக்குது....?",என்று அவன் கிண்டலடிக்க,அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் ஒன்றும் பேசாமல் திரும்பிக் கொண்டாள்.

 

"உன் பாஸ்ங்கிற மரியாதை கொஞ்சமாவது இருக்கா...?",அவன் இலகுவாக வினவ,

 

"இப்ப என்ன மரியாதை தரல உங்களுக்கு....?",என்று அவள் திருப்பிக் கேட்டாள்.

 

"ஒரு M.D உள்ளே வரும் போது இப்படியா....'குட் மார்னிங்!' கூட சொல்லாம....எனக்கென்னன்னு உட்கார்ந்திருப்ப....?",

 

"குட் மா.....ர்னிங் சா.....ர்....!"அவள் வேண்டுமென்றே இழுத்துச் சொல்ல,

 

அவளது குறும்பை ரசித்துச் சிரித்தவன்,"ஹ்ம்ம்....குட் மார்னிங் மை டியர்...!இதையெல்லாம் கேட்டு வாங்க வேண்டியதா இருக்கு....!",என்று சலித்துக் கொண்டான்.

 

அதன் பிறகு வேலையில் நிமிடங்கள் கரைய....தன் அருகில் மல்லிகைப் பூவின் மணம் உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தான்.நித்திலாதான் நின்று கொண்டிருந்தாள்.அவன் அணிவித்த மோதிரத்தை எடுத்து...அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே டேபிளின் மீது வைத்தாள்.

 

"என்ன இது....?",அவன் குரலில் புயலை உள்ளடக்கிய அமைதி தெரிந்தது.

 

"உங்களுடைய மோதிரம்....!",என்றாள் சுருக்கமாக.

 

"அது தெரியுது....உன்னை யார் கழட்ட சொன்னது....?"

 

"யார் சொல்லணும்....?",என்று அவள் அசால்ட்டாக வினவ,

 

"நான் சொல்லணும்....",என்று கத்தியவன் தன் இருக்கையில் இருந்து வேகமாக எழுந்தான்.

 

அவன் அவளுக்காக அளித்த முதல் பரிசு அந்த மோதிரம்.அதை அவள் நிராகரித்ததில்....அவனுக்கு எதிலோ தோற்றுப் போன உணர்வு வந்தது.'இல்லை...நான் தோற்க மாட்டேன்....!' என்று சிலிர்த்து நிமிர்ந்தவன்....அவள் அருகில் நெருங்கி வந்தான்.

 

தன்னருகில் வந்தவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,"நீங்க சொல்லணும்ன்னு எந்த அவசியமும் இல்ல....எனக்கு அந்த மோதிரம் வேண்டாம்....!",உறுதியாகக் கூறியவள்...திரும்பிச் செல்வதற்காக ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள்.அவள் கரத்தை இறுகப் பற்றி அவளைப் போக விடாமல் தடுத்தவன்....,"அந்த மோதிரத்தை எடுத்து உன் விரலில் போடு.....!",என்றான் அமைதியான குரலில்.

 

"முடியாது....!கையை விடுங்க....",என்று பல்லைக் கடித்தாள் அவள்.அவனிடமிருந்து கையை உருவ முடியவில்லை.அவ்வளவு இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தான்.

 

"அப்ப....நீ அந்த மோதிரத்தை போட மாட்ட....?",ஒரு மாதிரிக் குரலில் அவன் கேட்க,

 

"மாட்டேன்....!போட மாட்டேன்....!",உறுதியாகக் கூறினாள்.

 

பற்றியிருந்த அவள் கரத்தைப் பிடித்து சுண்டியிழுக்க....அவன் மேலேயே வந்து விழுந்தாள் அவள்.தன் மேல் விழுந்தவளை விலக விடாமல்...இறுக அணைத்தவன்....அவள் தோள் வளைவில் முகம் புதைத்தான்.

 

"ச்சீ....!என்ன பண்றீங்க...?விடுங்க என்னை.....",என்று அவள் திமிற முயற்சி செய்தாள்.அவளால் முயற்சி செய்ய மட்டும்தான் முடிந்தது.இம்மியளவு கூட அவளால் அவனிடமிருந்து விலக முடியவில்லை.

 

அவளது எதிர்ப்புகளை சுலபமாகத் தடுத்தபடி....அவள் கூந்தலில் சூடியிருந்த மல்லைகைப் பூவின் வாசத்தை ஆழ மூச்செடுத்து சுவாசித்தவன்.....,"ம்ஹா....!மயக்கற டி....!", என்றான் கிறக்கக் குரலில்.

 

அவள் அறிந்த ஆண்மகனின் முதல் ஸ்பரிசம்....அவள் உடலைத் தடுமாறச் செய்தது....!கழுத்து வளைவில் உரசிச் சென்ற அவனது உதடுகள்....அவளது உணர்ச்சிகளையும் உரசிச் சென்றது....!!

 

அவனுடைய உதடுகளை அங்கிருந்து அகற்றாமலேயே,"ஸோ....மோதிரத்தை போட மாட்ட....?",என்று கேள்வியெழுப்ப....அவனது உதடுகள் அந்த இடத்தில் நடத்திய ஊர்வலத்தில்....அவளது மேனி கூசிச் சிலிர்த்தது.

 

கண நேரத்தில் தன்னை சுதாரித்தவள்....அவன் தலையை தன் தோளிலிருந்து பிடித்துத் தள்ளி விட்டபடி ,"முடியாது....!இப்ப நீங்க என்னை விடறீங்களா....?இல்ல...கத்தி எல்லோரையும் கூப்பிடட்டுமா....?",உடல் நடுங்க கேட்டவளைப் பார்த்தவன்,

 

"கூல் பேபி....!எதுக்கு உன் உடம்பு இப்படி நடுங்குது....?",என்று ஒன்றும் அறியாதது போல் வினவியவன்,அவளை மெல்ல விடுவித்தான்.அவன் விட்டதுதான் தாமதம்....இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்து நின்று கொண்டாள்.

 

"ஏன் நடுங்கறேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா....?",அவள் முறைத்த முறைப்பில் அவள் பார்வைக்கு மட்டும் சக்தி இருந்திருந்தால்....அவனை எரித்திருப்பாள்.

 

குறும்பாக ஒற்றைக் கண்ணை மட்டும் சிமிட்டியபடி,"தெரியலையே....!",என்று உதட்டைப் பிதுக்கியவன்....அவளை நோக்கி அழுத்தமான காலடிகளோடு முன்னேறினான்.அவன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டவள்....பின்னால் நகர்ந்தாள்.அவன் முன்னேற....இவள் பின் நகர....அதற்கு மேல் நகர முடியாமல் அங்கிருந்த சுவர் அவளைத் தடுத்தது.

 

பேந்த பேந்த விழித்தபடி....சுவரோடு ஒன்றி நின்றிருந்தவளின் அருகே நெருக்கமாக....மிக நெருக்கமாக வந்து நின்றான்  ஆதித்யன்.தனது இரு கைகளையும் அவளுக்குப் பக்கவாட்டில் ஊன்றியபடி...அவளை விலக விடாமல் தடுத்தவன்....அவள் நெற்றியில் புரண்டு....விழிகளை மறைத்த கற்றைக் கூந்தலை,கைகளால் விலக்காமல்....உதடு குவித்து "உஃப்" என்று ஊதி....அதை விலக்க,

அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று தன் மேல் படவும்....கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டாள் நித்திலா.நெற்றியில் முத்து முத்தாக வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருக்க....உதடு துடிக்க...விழிகளை மூடி நின்ற அவள் கோலம்...அவன் மனதை மயக்கியது.

 

மென்மையான புன்னகையுடன்,"சரி....இப்ப சொல்லு...!அந்த மோதிரத்தைப் போட்டுக்கறயா....?",என்று மென்குரலில் வினவ,

 

பட்டென்று கண்களைத் திறந்தவள்,"ம்ஹீம்....மு..முடியாது....!",இம்முறை வெகு பலவீனமாக வந்து விழுந்தன வார்த்தைகள்.

 

அவள் விழிகளுக்குள் உற்றுப் பார்த்தவன்,அவள் வலது கையைப் பற்றி....ஒவ்வொரு விரலாக முத்தமிட ஆரம்பித்தான்.

 

"எ...என்ன பண்றீங்க....?",இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்பதற்குள்ளேயே....அவளுக்கு மூச்சு வாங்கியது.அவன் மீசை முடிகள்...தன் விரலில் ஏற்படுத்திய குறுகுறுப்பில்....அவள் உச்சந்தலையில் இருந்து...உள்ளங்கால் வரை அந்தி வானமாய் சிவந்து போனது....!

 

"பனிஷ்மெண்ட் பேபி....!நீ அந்த மோதிரத்தைப் போட்டுக்கற வரைக்கும் இப்படித்தான்....உன் விரல்களுக்கு பனிஷ்மெண்ட் கொடுப்பேன்....!",என்றவன் தன் முத்தமிடுதலைத் தொடர்ந்தான்.

 

அந்த அராஜகக்காரன் பிடியிலிருந்து தன் கைகளை உருவ முயன்று தோற்றவள்,"ஹய்யோ....!போதும் வி..விடுங்க....!நான்....நான் அந்த மோதிரத்தைப் போட்டுகிறேன்....",திக்கித் திணறி ஒருவாறு கூறி முடித்தாள்.

 

அவனோ,"எனக்கு அது போதாதே....!",என்றான் அசைட்டையாக.அப்பொழுதும் அவன் இதழ்கள் அவள் விரல்களில்தான் புதைந்திருந்தன.

 

"இன்னும் என்ன....?",அவள் முறைப்பாகக் கேட்க,

 

"நீ அதைக் கழட்டவே கூடாது....!",என்றவனின் இதழ்கள் அவள் விரல்களில் இன்னும் அழுத்தமாகப் புதைந்தன.

 

"ச..சரி...!நான் அதைப் போட மாட்டேன்....ச்சீ...!சாரி....க...கழட்ட மாட்டேன்...!",என்று தடுமாறினாள்.

 

"ஹ்ம்ம்....குட்....!",என்றவன் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தை....அவள் உள்ளங்கைக்கு கொடுத்து விட்டே விலகினான்.

 

அவன் விலகியதும்.அதுவரை இழுத்துப் பிடித்திருந்த மூச்சை விட்டவள்....ஓடிச் சென்று டேபிளின் மீது அவள் வைத்த மோதிரத்தை எடுத்து அணிந்து கொண்டாள்.

 

அவள் வேகத்தைப் பார்த்து சிரித்தவன்,"ம்....வெரி குட் பேபி....!என்னையோ....நான் கொடுக்கற பொருளையோ....விலக்கி வைக்கலாம்ன்னு இனிமேல் நினைக்காதே....!நான் அதுக்கு அனுமதிக்கவும் மாட்டேன்....!இந்த முறை....உன் விரலுக்குத் தண்டனை கொடுத்ததோட முடிஞ்சு போச்சு....அடுத்த முறை....எங்கே கொடுப்பேனோ...எனக்குத் தெரியாது....!",என்றவனின் பார்வை சிறிதும் வெட்கமில்லாமல் அவள் இதழ்களையே மொய்த்தது.

 

அவனது பார்வை ஏற்படுத்திய தடுமாற்றத்தை மறைப்பதற்காக...தன் இதழ்களை மடித்து அழுந்தக் கடித்துக் கொண்டாள்.அவளுடைய செய்கையில்....அவனது பார்வை இன்னும் அதிகமாக அவள் இதழ்களை மொய்த்து வைத்தது...!

 

அவனுடைய பார்வையின் வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல்,"நா...நான் ரெஸ்ட் ரூம்....",என்று உளறியபடி வெளியே ஓடிவிட்டாள்.அவனுடைய சிரிப்பு அவளைப் பின் தொடர்ந்தது.

அன்று முழுவதும் மந்திரித்து விட்ட கோழி போல் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள் நித்திலா.

 

மதிய உணவு இடைவேளையின் போது....சுமித்ரா ஏதோ அவளிடம் கேட்டு,அவள் பதில் சொல்லாது இருக்கவும்...."என்ன யோசனையில் இருக்க...?",என்றபடி அவள் தோளைத் தொட,

 

அவ்வளவுதான்...."ஆ....!",என்ற அலறலுடன் துள்ளிக் குதித்து எழுந்தவள்,"எதுக்கு டி என்னைத் தொடற....?",என்று சீறினாள்.

 

"நான் கேட்டத்துக்கு நீ பதில் சொல்லவே இல்ல டி....!அதனாலதான் உன் தோளைத் தொட்டேன்....",என்று சுமித்ரா விளக்கமளிக்க,

 

"என்னமோ ஒண்ணு....இனிமேல் என்னைத் தொட்டுப் பேசாத....!",என்று கத்திவிட்டு சென்று விட்டாள்.அவளையே வித்தியாசமாய் பார்த்தபடி....சுமித்ராவும் அமைதியாக இருந்து விட்டாள்.

 

ஆதித்யனின் முகத்தையே ஏறிட்டுப் பார்க்காமல்...கருமமே கண்ணாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு சிரிப்பாக வந்தது.

 

"என்ன பேபி....?என் முகத்தையே பார்க்க மாட்டிங்கற....?அவ்வளவு வெட்கமா....?",குறுநகையுடன் ஆதித்யன் கேட்க....அவ்வளவுதான் நித்திலா பொங்கி விட்டாள்.

 

"ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் இல்ல....!உங்க மனசில நீங்க என்னதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க....?உங்ககிட்ட வேலை பார்க்கிற பொண்ணுக்கிட்ட இப்படித்தான் நடந்துக்குவீங்களா.....?இனி இந்த மாதிரி என்கிட்ட பழகாதீங்க...!",பெண் புலியாய் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

அவனோ...அவள் கோபத்தை ரசித்தவாறு,"ட்ரை பண்றேன்....!",என்றான் அசால்ட்டாக.

 

பொங்கி வந்த ஆத்திரத்தை அடக்கியபடி....எதுவும் பேசாமல் திரும்பிக் கொண்டாள்.மாலை கூட அவன் முகத்தைப் பார்க்காமல் கூறிவிட்டு கிளம்பி விட்டாள்.

 

அன்று இரவு....ஆதித்யன்....நித்திலா இருவருக்குமே தூங்கா இரவாகிப் போனது.ஆதித்யனோ....தான் உணர்ந்த முதல் பெண்மையின் மென்மையில் கரைந்தவனாய்....தூக்கமின்றி தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.அவள் அறிமுகப்படுத்திய உணர்வுகள்....அவன் தூக்கத்தைப் பறித்துக் கொண்டு பேயாட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தன.

 

'உன்னையெல்லாம் இப்படித்தான் டி டீல் பண்ணனும்....!',என்று செல்லமாக திட்டியவன்....என்னவோ அவளே அருகில் இருப்பது போல் தலையணையை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டான்.அந்த தலையணைதான் பாவம்....விடியும் வரை அவனிடம் படாத பாடு பட்டது.

 

இருளிலும் அந்த மோதிரத்தையே வெறித்துக் கொண்டு படுத்திருந்த நித்திலாவிற்கு....அப்பொழுதும் அவன் மீசையின் குறுகுறுப்பை தன் விரல்களில் உணர்வது போல் இருந்தது.'என்ன தைரியம்....!இனிமேல் என்கிட்ட அந்த மாதிரி நெருங்கட்டும்....பேசிக்கறேன்.....!',என்று ஆதித்யனை திட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

 

மறுநொடியே.....அவன் கிறக்கத்துடன் தன் தோளில் முகம் புதைத்தது ஞாபகம் வர....அவளையுமறியாமல்....அவள் முகம் சூடாகிச் சிவந்தது.அடி வயிற்றில் தோன்றிய சிலீரென்ற உணர்வு....பரபரவென்று நெஞ்சுக்குழி வரை பரவ....தன் இதழ்களை அழுந்தக் கடித்துக் கொண்டாள்.

 

கண்ணை மூடினாலும்....குறுகுறு பார்வையுடன் அவன் தன்னை முத்தமிட்ட காட்சிதான் தோன்றியது....!அவளது தோள்வளைவில் அவள் உணர்ந்த அவனது வெம்மை.....அவள் உயிர்வரை சென்று தாக்கி ஆட்டம் காணச் செய்தது.

 

பிடிவாதமாக அனைத்தையும் ஒதுக்கித் தள்ளியவள்....தூங்க முயற்சி செய்தாள்.அந்தோ பரிதாபம்....!அந்த தூக்கம் அவளை விட்டுத் தூரச் சென்று நின்றபடி....அவளைப் பார்த்து கை கொட்டிச் சிரித்தது.

 

இருவரின் தூக்கத்தையும் பறித்துக் கொண்ட காதலோ....இருவரின் இதயத்திலும் உறைந்து....சுகமாய் நித்திரை கொள்ள ஆரம்பித்தது....!!

 

 

அகம் தொட வருவான்....!!!

 

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

லைக் போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி....!வழக்கம் போல் படித்து விட்டு....உங்கள் கருத்துக்களை சொல்லுங்க....அப்படியே லைக் போடவும் மறந்துடாதீங்க....!!


Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Estimable Member Writer
Joined: 2 months ago
Posts: 126
02/11/2019 3:48 am  

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்....

என்னடா இவ ஞாயிற்றுக் கிழமை வர்றேன்னு சொல்லிட்டு இப்பவே வந்துட்டான்னு பார்க்கறீங்களா....?ஓரளவிற்கு கதையை எழுதி முடித்து விட்டேன்....அதுதான்....இனி ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் அத்தியாயம் போடலாம்ன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்....

வழக்கம் போல் படித்து விட்டு உங்க கருத்துக்களை சொல்லுங்க....அப்படியே லைக் போடவும் மறந்துடாதீங்க....!

சென்ற அத்தியாயத்திற்கு கருத்து சொன்னவர்களுக்கும்....லைக் போட்டவங்களுக்கும் நன்றி....!

 

 

அத்தியாயம் 15 :

 

காலையிலேயே கௌதமை தன் அறைக்கு அழைத்த ஆதித்யன்,"கெளதம்....! J.P கம்பெனீஸ்க்கு ஒரு கொட்டேஷன் ரெடி பண்ணனும்....இது கொஞ்சம் கான்பிடன்ஷியலா இருக்க வேண்டிய விஷயம்....ஸோ...நீ உன்னோட லாகின் ஐடியை மட்டும் யூஸ் பண்ணி அதை ரெடி பண்ணு...!அதுமட்டுமில்லாம....அது ரிலேட்டடா ஒரு சம்மரியும் வேணும்....உனக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்கு வேணும்ன்னா சுமித்ராவைக் கூப்பிட்டுக்கோ....!",கடைசி வார்த்தையை....அவனைப் பார்த்துக் குறும்புடன் கண்சிமிட்டியபடி கூறினான்.

 

"டேய்....!",ஒற்றை விரலை உயர்த்தி எச்சரித்தவன்,கண் ஜாடையால் நித்திலாவை காட்டி சைகை செய்துவிட்டு வெளியேறினான்.

 

"கூப்பிட்டிங்களா சார்....?",என்றபடி கெளதம் முன் வந்து நின்றாள் சுமித்ரா.

 

"ம்ம்....யெஸ் சுமித்ரா!கான்பிடன்ஷியல் வொர்க் ஒன்னு பண்ணனும்....என் சிஸ்டமையே யூஸ் பண்ணிக்க....!",என்றபடி தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தவன்,அதற்கு நேர் எதிரே போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் லேப்டாப் சகிதத்தோடு அமர்ந்து கொண்டான்.

 

"உங்க சிஸ்டமா...?ஏன் சார்....?"

 

"இந்த வொர்க்குக்கு என் லாகின் ஐடியை யூஸ் பண்ண சொல்லி ஆதித்யன் சொல்லியிருக்கான்....",

 

"ஓ....அப்ப உங்க ஐடி சொல்லுங்க....!நான் என் சிஸ்டமிலேயே வொர்க் பண்ணிக்கிறேன்....",அவளுக்கு அவன் இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்வதற்கு என்னவோ போல் இருந்தது.

 

"ஷ்....சுமித்ரா....!உனக்கு இதுல நிறைய சந்தேகம் வரலாம்....அண்ட் அப்பப்ப நானும் தேவையான இன்ஃபர்மேஷன் கொடுக்க வேண்டி இருக்கும்....என் சிஸ்டமிலேயே வொர்க் பண்ணு....!",என்றுவிட,

 

அவளும் அதற்கு மேல் வாதாடாமல் வேலையை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.இருவரும் தத்தம் அலுவலில் மூழ்கியிருக்க,எதேச்சையாக நிமிர்ந்து பார்த்த கௌதமின் விழிகளில்....அந்த நாற்காலிக்கு சற்றும் பொருந்தாமல்....பூனைக்குட்டி போல் அமர்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்த சுமித்ரா விழுந்தாள்.

 

அவள் அமர்ந்திருந்த விதத்தைக் கண்டு தனக்குத் தானே புன்னகைத்துக் கொண்டவன்,"நல்லா உட்காரலாமே....?ஏன் கீழே விழற மாதிரி உட்கார்ந்திருக்க....?",எனவும்,சிறு தயக்கத்துடன் தள்ளி அமர்ந்து கொண்டாள்.

 

அவளுக்கு வேலையில் ஒரு சந்தேகம் வரவும்....அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள்,"சார்....!இந்த அமௌன்ட் எங்கேயோ இடிக்குது....ஏதோ தப்புன்னு நினைக்கிறேன்....!",என்க,

 

தன் லேப்டாப்பை டேபிளின் மீது வைத்துவிட்டு எழுந்தவன்....அவளருகில் வந்து நின்றபடி அவளது சிஸ்டமை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.அவன்....அவளருகில் ஒட்டியபடி நின்று கொண்டிருந்ததால்....அவளால் எழுந்திருக்கவும் முடியவில்லை.எழுந்தால் நிச்சயம் அவன் மீது இடித்து விடும்....அவஸ்தையாக நெளிந்தபடியே அமர்ந்திருந்தாள்.

 

அவனுக்கு அப்படி எந்த உணர்வும் இல்லை போலும்....!சிஸ்டமையே பார்த்தபடி,"என்ன தவறு....?', என்று கண்டுபிடிப்பதிலேயே அவனது முழு கவனமும் இருந்தது.

 

"ம்...காட் இட்....!",என்றவன் அதை சரி செய்யும் நோக்கத்துடன்....மவுசை கையில் பிடித்தான்.அவளுக்கு அந்தப் பக்கம் மவுஸ் இருக்கவும்....அவளை இன்னும் சற்று நெருங்கியவாறுதான் அதை பிடிக்க முடிந்தது.

 

இதை எதையும் அறியாமல்....அவன் பாட்டுக்கு....அவளை எட்டி அந்த மவுஸைப் பிடிக்க....அவனுடைய சட்டை அவளை உரசிச் சென்றது.அதற்கு மேல் தாள முடியாமல்....சட்டென்று மூச்சை உள்ளிழுத்தவள்....இருக்கையோடு இன்னும் ஒட்டி அமர்ந்து கொண்டாள்.

 

அவள் அமர்ந்திருக்கும் நிலையில் ஏதோ வித்தியாசம் தெரியவும்,'என்ன....?', என்பது போல் கேள்வியாக அவளை நிமிர்ந்து நோக்கினான் கெளதம்.

 

மருண்ட விழிகளோடு....பசை போட்டு ஒட்டியதைப் போல் இருக்கையோடு ஒட்டி அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்ததும்தான் அவனுக்கு உறைத்தது.விருட்டென்று அவளை விட்டு விலகியவன்,"ஸாரி....!நான் கவனிக்கல.....!",தடுமாற்றத்துடன் அவன் தன் சிகையைக் கோதிக் கொள்ள,

 

அவளோ,"ம்ம்....",என்றபடி தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.

 

சிறிது நேரம் அங்கு சங்கடமான அமைதி நிலவ....முதலில் சுதாரித்துக் கொண்டவன்...கவனமாக அவளை விட்டுத் தள்ளி நின்றபடி,அவளது தவறை சுட்டிக் காட்ட...அவன் கூற கூற....அதை சரி செய்து கொண்டாள் அவள்.

 

தன் இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தவன்....அதன் பிறகு மும்முரமாக தன் லேப்டாப்பை பார்வையிட ஆரம்பித்தான்.வேலையில் நிமிடங்கள் கரைந்து கொண்டிருந்தது.அந்த சின்ன இருக்கையில் அமர்ந்து வேலை செய்வது அவனுக்கு சற்று சிரமமாக இருந்தது போலும்....!இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி சோம்பல் முறித்தவன்,"தலை வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு....!",என்று முணுமுணுக்க,

 

அவன் அந்த இருக்கையில் சற்று கஷ்டப்பட்டு அமர்ந்திருப்பது சுமித்ராவிற்கும் தெரிந்தது.எனவே,"இங்கே வந்து உட்கார்ந்துக்கிறீங்களா....?",என அமைதியாக வினவினாள்.

 

'எங்க உன் மடியிலயா....?', என்று வாய்வரை வந்த வார்த்தையை கஷ்டப்பட்டு உள்ளே தள்ளியவன்....அவளை ஒரு மாதிரி பார்க்க...அவன் மனதில் நினைத்தது....அவன் முகத்தில் பிரதிபலித்ததோ என்னவோ.....அவள் அவசரமாக,"இல்ல....நான் எழுந்துக்கிறேன்....!நீங்க உட்கார்ந்துக்கோங்க.....!நான் வேணா உங்க லேப்டாப்ல வொர்க் பண்றேன்....",என்றாள்.

 

அவள் அவசரத்தைக் கவனித்தவனுக்கு சிரிப்பாக வந்தது.'இப்ப அவ மடியில போய் உட்கார்ந்தா...என்ன பண்ணுவா....?',கற்பனையில் பறக்க இருந்த மனதை இழுத்துப் பிடித்து நிறுத்தியவன்,"இல்ல...அதெல்லாம் வேண்டாம்...!காபி குடிச்சா சரியாயிடும்....உனக்கும் ஆர்டர் பண்ணட்டுமா....?",என்று வினவினான்.

 

"இல்லை....எனக்கு வேண்டாம்....!",என்று மறுத்தவளை,"ப்ச்...!அப்புறம் நான் குடிக்கும் போது என் வாயைப் பார்த்துட்டு இருப்பியா....?பேசாம குடி....!",என்று அவளை வற்புறுத்தியவன்,பியூனை அழைத்து காபி கொண்டு வரச் சொன்னான்.

 

'நான் காபி குடிக்கணும்ன்னு....ஏற்கனவே உங்க மனசுல நினைச்சாச்சு....இதுல,'காபி குடிக்கறயான்னு ....?' என்னைப் பார்த்து கேள்வி வேற....!', என்று நினைத்துக் கொண்டவளின் மனதில் நிச்சயமாக கோபம் இல்லை.அவன் ஆளுமையையும்....கோபத்தையும் அவள் மனது...அவளையும் அறியாமல் விரும்பத்தான் செய்தது.

 

அதற்குள் பியூன் ப்ளாஸ்க்கில் காபி கொண்டு வந்து வைத்து விட்டுச் செல்லவும்,இரு கப்பில் ஊற்றியவன்,ஒரு கப்பை அவள் பக்கம் நகர்த்தினான்.

 

"தேங்க்ஸ்....!",என்றபடி காபியை எடுத்துப் பருக ஆரம்பித்தாள் அவள்.கெளதம் ஒரு காபி பிரியன்....!வேலையின் நடுவில் அடிக்கடி காபி பருகுவான்.காபியை ருசித்தபடி தளர்வாக இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தவன்,இரு கால்களையும் வசதியாக நீட்ட....அது சென்று,டேபிளுக்கு அடியில் இருந்த சுமித்ராவின் காலை இடறியது.

 

அவன் கால்கள் தனது பாதங்களை வருடவும்....குடித்துக் கொண்டிருந்த காபி புரையேறியது அவளுக்கு.

 

"ஸாரி....ஸாரி....!நான் தெரியாம....",என்று அவன் வார்த்தைகளைத் தேட,இவள்,"ம்....பரவாயில்லை....!",என்றபடி கால்களை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள்.

 

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு முதலில் கௌதம்தான் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

 

"உன்கிட்ட 'ஸாரி' கேட்டுட்டே இருக்கேன்ல....!ஐ திங்க் நாம ரெண்டு பேரும் இன்னைக்குத்தான் சண்டை போடாம இருக்கோம்....",என்றான் இலகுவாக.

 

அவனது இலகு பேச்சில் சற்று தைரியமடைந்தவளாய்,"நான் உங்ககூட சண்டை போட மாட்டேன் சார்....!",என்றாள் காபியை உறிஞ்சிக்கொண்டே.

 

சட்டென்று அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்,"உண்மைதான்....!இதுவரைக்கும் நான்தான் உன்கூட சண்டை போட்டிருக்கேன்.....ஏதோ கோபத்துல....உன்னைத் திட்டி....எல்லாத்துக்கும் ஸாரி.....!",காபி கப்பின் விளிம்பை தடவியவாறே அமைதியான குரலில் மன்னிப்பு கேட்டான்.

 

"இட்ஸ் ஒகே சார்....!",என்று மென்மையாகப் புன்னகைத்தவளைக் கண்டவன்,

 

"உனக்கு கோபமே வராதா....?", என்றவனின் விழிகள் அவளையே வருடியது.

 

"ஹ்ம்ம்.....வரும்...!ஆனால்....நீங்க திட்டும் போது....ஏதோ வொர்க் டென்ஷன்ல திட்டறீங்கன்னு நினைச்சுக்குவேன்....",குழந்தை போல் கூறியவளைப் பார்த்தவனுக்கு குற்ற உணர்ச்சி பெருகியது.

 

"ஸாரி....!உன்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்தியிருக்கேன்.....!சரி....உன் ஃபேமிலியைப் பத்தி சொல்லு....?"

 

"என் அம்மா...அப்பா...நான் அண்ட் தம்பி.....இதுதான் எங்க பேமிலி.அப்பா மளிகை கடை வைச்சிருக்காரு...அம்மா ஹவுஸ் வைஃப்....அண்ட் தம்பி இப்பத்தான் காலேஜ் பர்ஸ்ட் இயர் படிச்சிட்டு இருக்கான்....",

 

"ஹ்ம்ம்....நைஸ் பேமிலி....!",

 

"நைஸ் பேமிலிதான்....பட்....எங்க அப்பாக்கு ரொம்ப கோபம் வரும்....ரொம்ப கண்டிப்பானவரும் கூட...!",

 

"அப்புறம் எப்படி உன்னை வேலைக்கு அனுப்பினாங்க....?",

 

"வேற வழி....?குடும்ப சூழ்நிலை....அதனால ஒத்துக்கிட்டாங்க.....!",தயக்கமின்றி தன் குடும்பத்தைப் பற்றி அவனுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.அவனைப் பற்றியும் விசாரிக்க வேண்டும் என்று சுமித்ராவிற்குத்  தோன்றினாலும்....அவன் என்ன நினைத்துக் கொள்வானோ என்று கேட்காமல் விட்டுவிட்டாள்.

 

ஆனால்....கௌதமே அவனைப் பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தான்.

 

"என்னைப் பத்தி கேட்க மாட்டியா....?",என்று அவன் ஆவலுடன் கேட்க,

 

அவள் அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்தபடி,"சொல்லுங்க....!நானும் கேட்கணும்ன்னுதான் நினைச்சேன்...!",தனது தயக்கத்தையும் மீறி ஆவலுடன் கேட்டாள்.

 

"என் வீட்ல நானும்...என் தங்கையும் மட்டும்தான்....!அம்மா அப்பா இறந்துட்டாங்க....",அவனது பெற்றோரின் நினைவில் அவன் முகம் வாடியது.

 

ஏனோ அவனை மார்போடு அணைத்து ஆறுதல் கூற வேண்டும் போல் இருந்தது அவளுக்கு.அவள் மனதில் தோன்றிய உணர்வை நினைத்து அவளே ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்து விட்டாள்.தலையை குலுக்கி அதிலிருந்து வெளிவந்தவள்,"ஓ...ஸாரி...!எனக்குத் தெரியாது...!",வருத்தத்துடன் அவள் கூற,

 

அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தவன்,"இட்ஸ் ஓகே....!சரி அதை விடு....நாம இந்த வொர்க்கை முடிச்சாகனும்....",எனவும் இருவரும் தங்களது வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.

 

மதிய உணவின் போது,"வேலை இருக்கிறது....!",என்று கூறி விட்டு அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு ஓடி விட்டாள் சுமித்ரா.பாலாவும் நித்திலாவும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

 

"சரி பாலா...!நான் கிளம்பறேன்....!",என்றபடி நித்திலா எழ,

 

"இரு...நானும் வரேன்....!ஆதி சார் கூட பிஸினஸ் விஷயமா கொஞ்சம் பேசணும்....",என்றபடி அவளுடன் இணைந்து நடந்தான் பாலா.

 

ஆதித்யன் வெளியே சென்றிருந்ததால்,இருவரும் வெளியே சற்றுத் தள்ளி நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.உணவு நேரம் முடிய....இன்னும் சிறிது நேரம் இருந்ததால் நித்திலாவும் அவனுடன் அரட்டை அடித்துக் கொண்டு நின்றாள்.

 

பாலா ஏதோ கூறவும்...இவள் வாய் விட்டு சிரித்தபடி....அவன் தோளில் ஒரு அடி போட....சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து....ஆதித்யன் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தான்.நுழைந்த உடனேயே,நித்திலாவிடம் குனிந்தபடி எதையோ பேசிக் கொண்டிருந்த பாலாவும்....அதற்கு வாய்விட்டு சிரித்தபடி நின்ற நித்திலாவும்தான் கண்ணில் பட்டனர்.

 

பார்த்தவனுக்கு சுர்ரென்று கோபம் தலைக்கு ஏறியது.அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது வேறு....அவன் கோபத்திற்கு தீ மூட்டியது.அவளைப் பார்த்து முறைத்தபடியே அறைக்குள் நுழைந்தான்.

 

ஆதித்யன் வந்ததையோ...இல்லை....தன்னைப் பார்த்து முறைத்ததையோ நித்திலா கவனிக்கவில்லை.ஆனால்....பாலா கவனித்து விட்டான்.'இவர் எதுக்கு நித்திலாவை இப்படி முறைக்கிறார்.....?', என்று நினைத்தவன் அதற்கு மேல் அதைப் பற்றி யோசிக்காமல் விட்டு விட்டான்.

 

"ஆதி சார் வந்துட்டாரு....!நீ போ நித்தி....!நான் ஒரு 5 நிமிஷம் கழிச்சு வர்றேன்....",என்றபடி அவளை உள்ளே போகச் சொன்னான்.

 

உள்ளே நுழைந்தவளை உக்கிரமாக முறைத்துக் கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.அவன் பார்வை அவளைக் கூர்மையாக அளவிட்டது.அவள் முகத்தில் எதையோ தீவிரமாக ஆராய்ந்தன....அவனுடைய கழுகு கண்கள்.

 

'எதுக்கு இப்படி முறைக்கிறார்....?ஒருவேளை...லன்ச் டைம் ஓவர் ஆகிடுச்சா...?',என்று நினைத்தபடி தன் மணிக்கட்டில் கட்டியிருந்த வாட்ச்சைப் பார்த்தாள்.'இல்லையே....!இன்னும் 5 நிமிஷம் இருக்கே...!',என்று நினைத்தபடியே அவன் பார்வையை அலட்சியம் செய்தவளாய்....சென்று தன் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள்.

 

அவளிடம் எதையோ பேச அவன் வாயைத் திறக்கவும்....பாலா,"எக்ஸ்க்யூஸ் மீ...!", என்றபடி கதவைத் தட்டவும் சரியாக இருந்தது."கம் இன்....!",என்று ஆதித்யன் குரல் கொடுக்கவும்....உள்ளே நுழைந்தவனைப் பார்த்தவனுக்கு மேலும் கோபம் பெருகியது.

 

சுழித்த முகத்துடனேயே,"என்ன விஷயம்.....?",என்று கேட்க,அவன் தான் வந்த காரணத்தைக் கூறினான்.அவன் கூறிய விபரங்களைக் கேட்டவன்,தன் கோபத்தை ஒதுக்கி விட்டு....ஒரு பிஸினெஸ்மேனாய் பேச ஆரம்பித்தான்.

 

தான் கொண்டு வந்த பிரச்சனைக்கு,எளிதில் தீர்வு சொன்ன ஆதித்யனை நினைத்து பாலாவுக்குள் சிறு வியப்பு தோன்றியது.'இந்தப் புத்திக்கூர்மையால்தான் இவரால்....இவ்வளவு பெரிய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டி ஆள முடிகிறது...',என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

 

"இந்த விஷயத்தை நான் சொன்ன மாதிரி டீல் பண்ணுங்க பாலா....!",என்று அவன் அந்த விஷயத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க,

 

"தேங்க் யூ சார்...!",என்றவன் வெளியேறுவதற்கு முன் ஒருமுறை நித்திலாவைப் பார்த்து....தலையசைப்பில் விடைபெற்று விட்டுத்தான் கிளம்பினான்.பதிலுக்கு அவளும் தலையசைத்தாள்.

 

இதைப் பார்த்து ஆதித்யன் மீண்டும் மலை ஏறினான்.அவளை ஆத்திரமாக முறைத்தவன்,"உனக்கு எப்படி அவனைத் தெரியும்....?",என்று மொட்டையாகக் கேட்க,

 

"யாரை...?",அவள் புரியாமல் வினவ,

 

"அதுதான்.....இப்ப வந்துட்டு போனானே....பாலா....அவனை எப்படித் தெரியும்...?",அவனது வார்த்தைகளில் அனல் தெறித்தது.

 

"என் பிரெண்ட்....!",அவள் ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொன்னாள்.

 

"பிரெண்ட்ன்னா.....?",அவனது பார்வை அவளை அக்கு வேறு ஆணி வேராக அலசியது.

 

"பிரெண்ட்ன்னா பிரெண்ட்....!",அவளும் அவனைப் போலவே கூறினாள்.

 

பொறுமையின்றி சீறலான மூச்சை வெளியிட்டவன்,"இனி....நீ அவன் கூட பழகக் கூடாது.....!",அமைதியாக அதே சமயம் அழுத்தமாக வந்தன வார்த்தைகள்.

 

அவன் கூறியதைக் கேட்டு,"என்ன.....?",என்று அதிர்ந்தவள்,"நான் இங்கே வந்து ஜாயின் பண்ணுனதுல இருந்து...அவன் கூட பழகிட்டுத்தான் இருக்கேன்....!நீங்க சொல்றதுக்காக எல்லாம் விட முடியாது....",அவளும் அழுத்தமாகக் கூறினாள்.

 

"விடணும்....விட்டுத்தான் ஆகணும்....!",அவன் அடிக்குரலில் உறுமினான்.

 

"முடியாது.....!",அவள் உறுதியாகக் கூற,

 

ஒரு கணம் விழிகளை அழுந்த மூடித் திறந்தவன்,"லுக் நித்திலா.....!எனக்கு பொறுமை ரொம்பவுமே குறைவு....என்னைக் கோபப்படுத்தி பார்க்கணும்ன்னு நினைக்காத.....!அது உனக்கு நல்லதில்ல....நான் ஏதாவது சொன்னால்....கேட்டுப்பழகு....!நீ அவன் கூட இனி பேசக் கூடாது....அவ்வளவுதான்....!"

 

அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த அழுத்தம் அவளுக்குப் பயத்தைக் கொடுத்தாலும்,'என் சுதந்திரத்தில் தலையிடும் உரிமையை இவனுக்கு யார் கொடுத்தது....?',என்ற கோபமும் எழுந்தது.

 

"எல்லா விஷயத்திலேயும் என்னைக் கட்டுப்படுத்தலாம்ன்னு நினைக்காதீங்க...!அது உங்களால முடியாது....!",

 

"ஏன்....?அந்த மோதிரம் விஷயத்தை மறந்திட்டயா....?அது இன்னும் உன் விரலில் இருக்கிறதா...எனக்கு ஞாபகம்...!",சிறு நக்கல் இருந்தது அவன் குரலில்.

 

அதைக் கேட்டு  ஆத்திரமடைந்தவளாய் "அதே மாதிரி....இதையும் சாதிச்சிடலாம்ன்னு நினைக்காதீங்க....!இனி நீங்க கிட்ட வந்தாலே....நான் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவேன்....!",சுட்டு விரலை நீட்டி எச்சரித்தவளைப் பார்த்தவனுக்கு சிரிப்புதான் வந்தது.

 

"அப்படியா....!அப்ப....ஒரு ட்ரையல் பார்க்கலாமா....?",என்றபடி அவன் தன் இருக்கையில் இருந்து எழுவது போல் நடிக்க,

 

"இல்லல்ல....வேண்டாம்....!",என்று பதறினாள் அவள்.

 

அவளது பதற்றத்தைக் கண்டு வாய்விட்டு சிரித்தவன்,"டோன்ட் வொர்ரி பேபி....!நான் அந்த மூட்ல இல்ல....அந்த பாலா கூட சிரிச்சு பேசி என் கோபத்தை ஏத்தி விட்டுருக்க....சரி....!அதையெல்லாம் விடு....இனி அவன் கூட பழகாத....ஒகே....?",குழந்தைக்கு சொல்வது போல் அவன் சொல்ல,அவளுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது.

 

"முடியாதுன்னு சொன்னா....என்ன பண்ணுவீங்க....?",அவள் எகத்தாளமாய் கேட்க,

 

"என்ன பண்ணுவேன்னு உனக்கே தெரியும்....!",அவனுடைய பார்வையில் அவளுடைய முதுகுத்தண்டு வரை ஜில்லிட்டது.

 

இறுதியில் அவளது பயத்தை...கோபம் வென்று விட,இதுக்காகவாவது....அவனோட பழகறேன்னா....இல்லையான்னு பாரு....!',என்று மனதிற்குள் கறுவிக் கொண்டாள்.

 

 

அகம் தொட வருவான்...!!!

 

 

 


Page 2 / 4

Share:

error: Content is protected !!

Please Login or Register