Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Notifications

[Closed] எவனோ என் அகம் தொட்டுவிட்டான் - கதை  

Page 8 / 8
  RSS

Nirmala Krishnan
(@nila-krishi)
Honorable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 526
28/01/2020 5:13 pm  

அத்தியாயம் 62 :

 

பூவில் இருந்து இதழ்கள் உதிர்வது போல்...காலம் என்னும் நாட்காட்டியில் இருந்து ஒரு நாள் உதிர்வதும்...மறு நாள் மலர்வதுமாக...ஆறு மாதங்கள் ஓடிவிட்டிருந்தன...!நித்திலா..இப்பொழுது பூரண குணமடைந்திருந்தாள்.பழைய உற்சாகத்தோடு வலம் வர ஆரம்பித்திருந்தாள்.

 

அவள் வேகமாக குணமடைந்ததற்கு...முக்கியமான காரணம் ஆதித்யன் என்றால் மிகையாகாது.அந்தளவிற்கு அவள் உடன் இருந்து கண்ணும் கருத்துமாய் கவனித்துக் கொண்டான்.அவளுக்கு மாத்திரை தருவது...அவளை சாப்பிட வைப்பது...என ஆரம்பித்து இன்னும் பிற தேவைகளையும் அவனே பார்த்துக் கொண்டான்.

 

மகளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத நிலையில்...அவளை விட்டு விட்டு ஊருக்குச் செல்ல மனம் வராமல்...ஒரு மாதம் மகளுடன் தங்கி விட்டுத்தான் சென்றார் மீனாட்சி.ஆனால்...நித்திலாவைக் கவனிக்கும் வேலையை...ஆதித்யன் அவருக்கு விட்டு வைக்கவில்லை.மாப்பிள்ளையின் மனமறிந்து...அவரும் இங்கிதமாய் ஒதுங்கிக் கொண்டார்.

 

இதில் என்ன விஷயமென்றால்...அவளுக்குத் தேவையான ஒவ்வொன்றையும் பார்த்து பார்த்து செய்பவன்...மறந்தும் அவளிடம் பேசியிருக்கவில்லை.அவள் பேசினால் மட்டுமே..இவன் பதில் கூறுவான்...அதுவும் அளவாக...!

 

ஒரு மாதம் வரை...வீட்டில் இருந்தபடியே அலுவலக வேலைகளைக் கவனித்துக் கொண்டவன்...அவள் குணமடைந்த பிறகுதான் அலுவலகத்திற்கு செல்ல ஆரம்பித்தான்.

 

எப்பொழுதும் அவன் முகத்தில் ஒரு இறுக்கம் குடி கொண்டிருக்கும்.சில சமயங்களில்...இரவில் இவள் திடீரென்று கண் விழிக்கும் போது...அவளையே இமைக்காத பார்வை பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பான் ஆதித்யன்.

 

"என்னாச்சு ஆது...?ஏதாவது வேண்டுமா...?",அவள் வினவினால்..

 

வலி நிறைந்த புரியாத பார்வையை அவளை நோக்கி வீசி விட்டு படுத்து விடுவான்.அந்தப் பார்வைக்கான அர்த்தம் என்ன...?என்பதை அவளால் சத்தியமாய் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

 

நாளாக ஆகத்தான் ஆதித்யனது விலகலை அவள் கவனித்தாள்."ஏன்...?",என்று காரணம் கேட்பவளிடம்...மீண்டும் அதே வலி நிறைந்த புரியாத பார்வையை செலுத்தி விட்டு...அவ்விடத்தை விட்டு அகன்று விடுவான்.

 

அதையும் மீறி அவள் பேச வந்தால்..."எனக்கு வேலையிருக்கு....!",என்று கூறி மடிக்கணினியை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு அமர்ந்து விடுவான்.வேலையில் ஆழ்ந்து விடுபவனிடம்...அவளால் பேசவும் முடியாது.

 

அன்று....இரவு உணவை முடித்து விட்டுத் தங்களது அறைக்கு வந்தவள்,'இன்று என்ன ஆனாலும் சரி...!அவரிடம் பேசியே தீர வேண்டும்....!' என்ற உறுதியோடு உறங்காமல் விழித்திருந்தாள்.பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தவளிம் காதில்....ஆதித்யனின் கார் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது.கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள்...!அது பன்னிரெண்டு மணி என காட்டியது.

 

இப்பொழுதெல்லாம்...அவள் அவ்வளவு நேரம் விழித்திருப்பதில்லை.ஆதித்யன் தான் அதட்டி...மிரட்டி "எனக்காக காத்திருக்க வேண்டாம்...!நேரத்தோடு சாப்பிட்டு விட்டு தூங்கு...!",எனக் கட்டளையிட்டிருந்தான்.

 

அவனது அழுத்தமான அதட்டலை மீற முடியாமல்...அவன் சொன்னபடி நேரத்தோடு உறங்கிவிடுவாள்.

 

அறைக்குள் நுழைந்த ஆதித்யன்...கட்டிலில் அமர்ந்திருந்த மனைவியைப் பார்த்து புருவம் உயர்த்தினான்.அவள் அமைதியாகவே அமர்ந்திருக்கவும்...தோளைக் குலுக்கியபடி குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.குளித்து முடித்து விட்டு...இரவு உடையுடன் அவன் வெளிவந்த போதும்...அவனது மனையாள் விழித்துக் கொண்டு கட்டிலில்தான் அமர்ந்திருந்தாள்.

 

அவளைக் கண்டு கொள்ளாமல்...சோபாவில் சென்று அமர்ந்தவன்...மடிக்கணினியை எடுத்து வைத்துக் கொண்டான்.

 

"நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்....!",என்றவளை நிமிர்ந்தும் பார்க்காது மடிக்கணினிக்குள் தலையைப் புதைத்திருந்தவன்..

 

"எனக்கு வேலையிருக்கு....!",என்று முணுமுணுத்தான்.

 

"நான் உங்ககிட்ட பேசணும்ன்னு சொன்னேன்...!",அழுத்தமாக அவள் கூற..

 

"நான் உன்கிட்ட வேலை இருக்குதுன்னு சொன்னேன்...!",என்றான் அவன் அதைவிட அழுத்தமாக.

 

அவனது பேச்சு அவளுக்கு கோபத்தைத் தர...வேகமாக அவனருகில் சென்றவள்..அதைவிட வேகமாக அவன் மடியிலிருந்த மடிக்கணினியைப் பிடுங்கித் தரையில் வீசியெறிந்தாள்.

 

மடிக்கணினியைத் தூக்கி வீசி விட்டாளே தவிர...அவளுக்கும் உள்ளுக்குள் பயமாகத்தான் இருந்தது.

 

'போச்சு...!கோபப்பட்டு கத்தப் போறான்...!',பயந்து கொண்டே அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க...

 

அவனோ...அசால்ட்டாக அவளை நோக்கியவன்...எதுவுமே நடக்காததைப் போல்...தன் இரு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி சோம்பல் முறித்தபடி...படுக்கையில் சென்று குப்புற விழுந்தான்.

 

'இவனுக்கு ஏதாவது பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா...?இவ்வளவு அமைதியா இருக்கிற ஆள் இல்லையே இவன்...?',தன் போக்கில் அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்க...கட்டிலில் குப்புற விழுந்த ஆதித்யனோ...கை கால்களை பரப்பிக் கொண்டு தூங்க எத்தனித்தான்.

 

"ஹலோ பாஸ்...!எழுந்திரிங்க...!நான் உங்ககிட்ட பேச வேண்டி இருக்கு....!",படுத்திருந்தவனின் அருகில் ஓடியவள்...அவனது தோளைப் பிடித்து உலுக்கியபடி கூற..

 

அவளது கைகளை விலக்கி விட்டவன்,"ப்ச்...!எனக்கு டயர்டா இருக்கு...!",என்றபடி கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

 

"இப்போ எழுந்திருக்க முடியுமா...?முடியாதா....?",

 

"............",அவள் கேட்டதற்கு அவனிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை.

 

சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது.

 

'எங்கே ஒரு ஆக்சனும் இல்ல....!அமைதியா படுத்து தூங்கிட்டாளா...?',கண்ணை மூடிப் படுத்திருந்தவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே...அவனது முதுகில் பாரமாக ஏதோ அழுத்தியது.

 

திடுக்கிட்டுப் போய் முகத்தை மட்டும் திருப்பி பார்க்க...அவனது மனையாள் தான் அவனுக்கு இருபுறமும் கால் போட்டபடி...அவனது முதுகில் ஏறி அமர்ந்திருந்தாள்.அமர்ந்திருந்தவள் சும்மாவும் இருக்காமல்...அவனது முடியைத் தன் இரு கைகளாலும் பிடித்து இழுத்து..."என்கிட்ட பேச முடியுமா...?முடியாதா டா....?",என்று அவன் தலைமுடியைப் பிடித்து உலுக்கினாள்.

 

அவனுக்கு எங்கே அதெல்லாம் உரைத்தது...?தன் முதுகின் மேல் கிட்டத்தட்ட படுத்த நிலையில் இருந்த அந்த மலர் மூட்டையின் எழில்களில் சிக்கி சின்னாபின்னமாகிக் கொண்டிருந்தான் அந்த ஆண்மகன்.

 

"பதில் சொல்லு டா...?",அவள் கத்திய கத்தலில் நினைவுலகிற்கு வந்தவன்...சடாரென்று திரும்பிப் படுக்க...அவன் திரும்பிய வேகத்தில் 'பொத்'தென்று மெத்தையில் விழுந்தாள் அவள்.

 

"ஆ...!இப்படித்தான் தள்ளி விடுவியா....?",அவள் முறைக்க..

 

"ராட்சசி....!இப்படித்தான் மேலே ஏறி உட்காருவியா....?லூசு...லூசு...!",எரிந்து விழுந்தான் அவன்.

 

அவனும்தான் என்ன செய்வான்...?பாவம்...!இழுத்துப் பிடித்து விரதத்தைக் கடைபிடித்துக் கொண்டிருப்பவனை நோக்கி...இடைவிடாது மலர்கணைகளைத் தொடுத்தால்...அவனுக்கு எரிச்சல் வருமா...?வராதா...?

 

தான் செய்த செயலின் வீரியம் அப்பொழுதுதான் அவளுக்கு உரைக்க...சட்டென்று அவளது முகம் செங்கொழுந்தாய் மாறிப் போனது.அவளது முகச்சிவப்பை பார்த்தவனின் எரிச்சல் மறைந்து...அந்த இடத்தை வேறு ஒன்று ஆக்ரமித்துக் கொண்டது.

 

முயன்று தன் வெட்கத்துக்கு அணை போட்டவள்,"நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்...!",கிளிப்பிள்ளையாய் மீண்டும் ஆரம்பித்தாள்.

 

அவனது முகம் பட்டென்று இறுக்கத்தைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டது.அவன் அமைதியாக இருக்கவும்...அவளே ஆரம்பித்தாள்.

 

"நீங்க முன்னாடி மாதிரி இல்லை ஆது...!என்னை விட்டு விலகிப் போகிற மாதிரி இருக்குது...!",இதைக் கூறி முடிப்பதற்குள்ளேயே அவளது விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது.

 

அவளை நோக்கி அந்தப் புரியாத பார்வையை வீசியவன்...எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

 

"இதோ...!இந்தப் பார்வை....!இந்தப் பார்வைக்கான அர்த்தம் என்ன...?உங்களுடைய இந்தப் பார்வை என்கிட்ட என்ன சொல்ல வருதுன்னு சத்தியமா எனக்குத் தெரியல...!ஆனால்...நீங்க என்னை விட்டு விலகிப் போறீங்கன்னு மட்டும் புரியுது...!ஏன்...?ஏன் ஆது...?ஏன் என்னை விலக்கி வைக்கறீங்க...?",ஆற்றாமையுடன் வினவினாள் அவள்.

 

அவ்வளவுதான்...!அத்தனை நாட்களாக அடக்கி வைத்திருந்த அவனுடைய பொறுமை காற்றில் பறந்தது.கை முஷ்டி இறுக...உடல் விறைக்க நிமிர்ந்தவன்,"யார் யாரை விலக்கி வைக்கிறது...?நீ என்னை விலக்கி வைக்கிறயா...?இல்லை...நான் உன்னை விலக்கி வைக்கிறேனா...?",அடக்கப்பட்ட கோபத்தில் சீறி வந்தன வார்த்தைகள்.

 

"நீங்கதான்...!நீங்கதான் என்னை விலக்கி வைக்கறீங்க ஆது...!எனக்குத் தேவையானதை நீங்க பார்த்து பார்த்து செய்தாலும்...அதுல ஏதோ ஒண்ணு குறையுது...!என்கிட்ட முகம் கொடுத்துப் பேசவே மறுக்கறீங்க...!ஏன்...?",

 

"ஏன்...?இந்த 'ஏன்..?' அப்படிங்கற கேள்விக்கான பதில் நீதான் டி...!இந்த 'ஏன்...?' அப்படிங்கற கேள்வியை நான்தான் உன்னைப் பார்த்து கேட்கணும்...!நீ கேட்க கூடாது...!",சுட்டு விரலை அவளை நோக்கி நீட்டியபடி கிட்டத்தட்ட உறுமினான் அவன்.

 

"நானா...?",அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் குழப்பத்துடன் அவன் முகம் நோக்கினாள் நித்திலா.

 

"நீதான்...!நீ மட்டும்தான்...!நாம காதலிக்கும் போது...என்னுடைய காதல் வேண்டாம்ன்னு தூக்கி எறிஞ்ச...!இப்போ...நம்ம கல்யாணத்துக்குப் பிறகு நானே வேண்டாம்ன்னு என்னை விட்டு விலகிப் போக துணிஞ்சிட்ட...!",அவன் கண்கள் இரண்டும் கோவைப்பழமாய் சிவந்திருந்தன.

 

"போதும் ஆது...!இப்படி அபாண்டமா என்மேல பழி போடாதீங்க...!ஒரு காலத்துல 'நீங்க வேண்டாம்...!உங்க காதல் வேண்டாம்...!'ன்னு விலகிப் போக முடிவெடுத்தவள்தான் நான்...!ஆனால்...நம்ம கல்யாணத்துக்குப் பிறகு ஒரு நொடி கூட உங்களை விட்டுப் பிரியணும்ன்னு நான் நினைச்சுப் பார்க்கலை...!",தன் மேல் அவன் சுமற்றிய குற்றத்தைத் தாங்க முடியாமல் குமுறினாள் அவள்.

 

அவளது கண்களுக்குள் கூர்மையான பார்வையை செலுத்தியவன்,"என்னை விட்டு பிரிஞ்சு போகணும்ன்னு நீ நினைக்கலையா...?அன்னைக்கு ஆக்சிடெண்ட் அப்போ...நீ என்கிட்ட என்னடி சொன்ன...?'இதுதான் எனக்கான தண்டனை...!உங்க காதலுக்கான பதில் இதுதான்..'ன்னு நீ உளறலை....?என்னைப் பத்தி கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பார்த்தியா டி...?அப்பவும் சரி..இப்பவும் சரி..நீ என்னைப் பத்தி...என் காதலைப் பத்தி யோசிக்கறதே இல்ல...!

 

அன்னைக்கு நான் எப்படி இருந்தேன் தெரியுமா டி....?ஒரு பைத்தியக்காரன் மாதிரி உன்னைத் தூக்கிட்டு ரோட்ல ஓடினேன்...!எவ்வளவு இரத்தம் தெரியுமா டி...?இதோ...இந்தக் கை முழுக்க உன்னுடைய இரத்ததைப் பார்த்த போது...நான் செத்துட்டேன்...!கிட்டத்தட்ட நாலு நாளா...நான் பித்துபிடிச்சவன் மாதிரி நீ அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த ரூம் கதவையே வெறிச்சு பார்த்துட்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்....!என் காதுல...நீ கடைசியா பேசின வார்த்தைகள் மட்டும்தான் ஒலிச்சுக்கிட்டு இருந்தது....!அதுக்குப் பிறகும் கூட...நீ கண் விழிக்கலை....!

 

எப்படி கண் விழிப்ப...?என்னுடைய காதலைப் பத்தி ஒரு நொடி நினைச்சுப் பார்த்து இருந்தேன்னா...கண் விழிச்சிருப்ப....!வாழற ஆசையே இல்லாம...கோமா ஸ்டேஜ்க்கு போனவள்தானே நீ....!

 

மூணு மாசம் டி...! முழுசா மூணு மாசம்...சரியா சாப்பிடாம...தூங்காம...பைத்தியம் மாதிரி உன் கையையே பிடிச்சுக்கிட்டு உட்கார்ந்திருப்பேன்...!அந்த மூணு மாசங்கள்ல 'குட்டிம்மா...!குட்டிம்மா...!'ங்கிறதை தவிர என் வாய்...வேற வார்த்தைகளைப் பேசவே இல்லை...!ஆனால் நீ...எதைப் பத்தியும் யோசிக்காம என்னை அநாதை மாதிரி தவிக்க விட்டுட்டுப் போக துணிஞ்சிடல்ல....?",அவ்வளவு நாட்களாய் அடக்கி வைத்திருந்த மனக்குமுறல்களை அவளிடம் கொட்டித் தீர்த்தார்.

 

அந்தக் கொடுமையான நாட்களைப் பற்றிப் பேசியதாலோ...என்னவோ அவன் கண்கள் கலங்கிச் சிவந்திருந்தன.அவனது விழிகளில் இருந்து ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் உதிர்ந்தது.

 

அதற்கு மேல்...அவள் நொடியும் தாமதிக்கவில்லை.பாய்ந்து சென்று அவன் முகத்தைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

 

"இல்லை டா...!நான் உன்னை விட்டு எங்கேயும் போக மாட்டேன்....!என் ஆது அத்தானை விட்டு நான் எங்கே போவேன்....?",அவனது மன வேதனையை உணர்ந்தவளாய்...அவனை ஏதிலிருந்தோ காப்பதை போல்...தன் மார்புக்குள் வைத்து புதைத்துக் கொண்டாள்.

 

அவளிடம் கொட்டித் தீர்த்ததில்...மனம் அமைதியடைய ஒரு குழந்தையைப் போல் அவளது நெஞ்சுக்குழியில் தஞ்சமடைந்தான் அந்த ஆண்மகன்.தன் நெஞ்சுக்குழியில் அவனது கண்ணீரை உணர்ந்தவள்...வேகமாய் அவன் முகம் பற்றி நிமிர்த்தி..

 

"என்னுடைய ஆது...எதுக்காகவும் அழக் கூடாது....!",காதலாய் அவன் விழி பார்த்து உரைத்தவள்...தன் இதழ்களால் அவன் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

 

"என்னை மன்னிச்சிடுங்க ஆது...!உங்களை விட்டு நான் எங்கேயும் போக மாட்டேன்...!என்னை மன்னிச்சிடுங்க...!",பிதற்றியபடியே வேகவேகமாக அவன் முகமெங்கும் முத்தமிட்டாள்.

 

அவள் கன்னத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் தாங்கியவன்,"ம்ஹீம்...!நீ என்னை விட்டுப் போகவும் நான் விடமாட்டேன் பேபி....!நான் ஏற்கனவே சொன்னதுதான்...உன்னை உனக்காகக் கூட விட்டுத் தர நான் தயாரா இல்ல பேபி...!",என்றவன் அவளது நெற்றிப்பொட்டில் முத்தம் பதித்து தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

 

அவனது மார்புச் சூட்டில் முகம் புதைத்தபடி அவளும்...அவளது உச்சி வகிட்டில் தாடையைப் பதித்தபடி அவனும்...எவ்வளவு நேரம் அணைத்துக் கிடந்தார்களோ தெரியவில்லை...!முதலில் அவளை விட்டு விலகியது ஆதித்யன்தான்...!

 

ஒரு வித வேகத்துடன் அவளை விட்டு விலகியவன்,"நீ படுத்து தூங்கு பேபி...!",முகம் பார்க்காமல் உரைத்தபடி...அவளது நெற்றிப்பொட்டில் அழுத்தமாக முத்தம் பதித்து விட்டு விலகிச் சென்றான்.

 

பால்கனியில் நிலவை வெறித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தவனை...இரு மென்மையான கரங்கள் பின்னாலிருந்து அணைத்தன.அந்தக் கரங்களுக்கு உரியவளின் ரோஜா நிற இதழ்கள்...அவனது முதுகில் அழுத்தமாய் ஒரு முத்தத்தையும் வைத்தன...!

 

அத்தோடு நில்லாமல்,"இன்னும் ஏன்டா தள்ளிப் போகிற....?",என்று தாபத்தோடு முணுமுணுக்கவும் செய்தன.

 

தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டவன்...அவள் புறம் திரும்பி,"இல்லையே...!இப்போ கூட பாரு...உன் கைகளுக்குள்ளேயேதான் நிற்கிறேன்....!",என்றான் மென்மையாக.

 

அவன் விழிகளோடு தன் விழிகளைக் கலந்தவள்,"ம்ஹீம்...!",என்று தலையாட்டினாள்.

 

"எனக்கு நீ வேணும்....!"சுட்டு விரலை அவனை நோக்கி நீட்டியபடி கிசுகிசுத்தவளின் குரலில்தான் எத்தனை மயக்கம்...!அவளது கருவிழிகள்...அவனை வாரிச் சுருட்டி தனக்குள் அடக்கிக் கொள்ள முயன்றன.

 

அவளுக்கு எது தேவை என்று அவனுக்கும் தெரியும்...!சொல்லப் போனால்...அந்த உணர்ச்சிகளின் பிடியிலிருந்து தப்பிப்பதற்காகத்தான்...அவன் பால்கனியையே தஞ்சமடைந்தான்.

 

அவளது இடையில் கை கொடுத்து...அப்படியே அவளை அள்ளிக் கொண்டவன்...படுக்கையை நோக்கி நடந்தான்.மென்மையாய்...மிக மென்மையாய் அவளை மெத்தையில் கிடத்தியவன்..

 

"உன்னை மொத்தமா ஆண்டு முடித்து விட வேண்டும்ன்னு எனக்குள்ள கொள்ளை ஆசை இருக்குது டி...!ஆனால்...அது இப்போ வேண்டாம்...!உனக்கு உடம்பு சரியாகட்டும்....!",அவளது நெற்றியில் இதழ் பதித்தவன் விலக முயன்றான்.

 

விலக முயன்றவனின் சட்டைக் காலரை பற்றித் தன் புறம் இழுத்தவள்,"ஏய்ய்...!நாய்க்குட்டி....!என்னுடைய உடம்பு எப்பவோ குணமாகிடுச்சு...!மாத்திரை கூட சாப்பிட வேண்டியதில்லைன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாரு...!தெரியும்தானே....?",கிசுகிசுப்பாக கூறியவள் அவனை மேலும் தன்னை நோக்கி இழுத்தாள்.

 

அவள் இழுத்த வேகத்தில்...அவள் மேலேயே விழுந்தவன்,"இருந்தாலும்...நாம ஜாக்கிரதையா இருந்துக்கிறது நல்லதுதானே...?",என்று இழுத்தான்.

 

அவளுக்குத்தான் ஆச்சரியமாக இருந்தது...!அவள் அறிந்த ஆதித்யன் இவ்வளவு பொறுமையானவன் இல்லை...!சிறு அணைப்பிலேயும்...ஒற்றை முத்தத்திலேயுமே அவனது ஒட்டுமொத்த முரட்டுத்தனத்தையும் காட்டி...அவளை அலைக்கழித்து விடுவான்...!காதலிக்கும் காலங்களிலேயே...'எனக்கு இப்பவே நீ வேணும் பேபி...!ஐ நீட் யூ வெரி பேட்லி....!',வேட்கையோடு அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தபடி...அவளை ஆக்ரமிக்க முயல்வான்.அவள்தான் அதையும் இதையும் கூறி...அவனது உணர்ச்சிகளுக்கு அணை போடுவாள்...!அப்பொழுதும் முரண்டு பிடிப்பவனை கொஞ்சி...கெஞ்சி...சில பல முத்தங்களை அவனுக்கு இலவசமாக வழங்கி அவனை சமாதானப்படுத்துவாள்.

 

அப்படிப்பட்டவன்...இன்று உரிமை கிடைத்த பிறகும்...பொறுமை காக்கிறான் என்றால்...அது தனக்காக...தன்னுடைய உடல் நிலைக்காக...!என்ற அவனுடைய காதல் அவளுக்கு நன்கு புரிந்தது.

 

சுனாமியாய் அவளுக்குள்ளும் காதல் அலைகள் பொங்கியெழ,"உன்கிட்டேயெல்லாம் பேசிக்கிட்டு இருக்க கூடாது டா....!ஒன்லி ஆக்சன் தான்...!",தன் மேல் கிடந்தவனை மெத்தையில் தள்ளியவள்...அவன் மேல் படர்ந்தாள்.

 

படர்ந்த வேகத்தில் அவனது இதழ்களை கவ்விக் கொண்டாள் அந்த நாயகி...!அதற்கு மேல் 'என்ன செய்வது...?' என்று தெரியாமல்...வழக்கம் போல் முட்டிமோதிக் கொண்டிருந்தவளைக் கண்டு தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டவன்...அமைதியாய் அவளது செயலை ரசிக்க ஆரம்பித்தான்.

 

சிறிது நேரம் தட்டுத் தடுமாறி அலைமோதிக் கொண்டிருந்தவள்...அதற்கு மேல் முடியாமல் ஏமாற்றத்துடன் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்க...

 

அந்த மாயக்கண்ணனோ...குறும்புப் புன்னகையுடன்,"என்ன பேபி...?முடிச்சிட்டியா...?",என்று கண்ணடிக்க...அவளுக்கு வெட்கம் பிடிங்கித் தின்றது.

 

"இன்னும் என் பொண்டாட்டிக்கு முத்தம் கூட முழுசா கொடுக்கத் தெரியலை...!அதுக்குள்ள...ஆக்சன்ல இறங்கிட்டாங்க....!",அவன் மேலும் கிண்டலடிக்க..

 

அவனைப் பார்த்து செல்லமாக முறைத்தவள்,"சொல்லிக் கொடுக்கிற டீச்சர் சரியில்லை...!அதுதான்...!",என்று முணுமுணுத்தாள்.

 

"என்னது...?டீச்சர் சரியில்லையா....?அப்போ...ஸ்டூடண்டுக்கு புரியற மாதிரி தெளிவா சொல்லிக் கொடுத்திட வேண்டியதுதான்....!",ஒரு மாதிரிக் குரலில் உரைத்தவன்...நொடியும் தாமதிக்காமல் அவளது செவ்விதழ்களை சிறைப்படுத்தினான் தனது முரட்டு உதடுகளால்.

 

திறமையான ஆசிரியனாக மாறி...தனது முழு வித்தையையும் அவளது இதழ்களில் காட்டிக் கொண்டிருந்தான் அந்தக் காதலன்...!

 

"போ..தும் ஆது....!போ..தும்....!",சுவாசத்திற்காக ஏங்கித் தவித்து...மூச்சு வாங்க அவள் அலறிய போதுதான்...அவளது இதழ்களை விட்டு விலகினான் அவன்.

 

"முரடா....!",கசங்கிப் போயிருந்த தன் இதழ்களைத் தொட்டுப் பார்த்து அவள் மூச்சு வாங்க...

 

அவளது காதோரம் குனிந்தவன்,"இதுக்கே இப்படின்னா....",என்று மேலும் சில ரகசிய பாஷைகளைப் பேச...சுறுசுறுவென்று அவளது உச்சந்தலையில் இருந்து உள்ளங்கால் வரை ஏதோ பரவ...மருதாணியாய் சிவந்து போனாள் அந்த மங்கை.

 

அதற்கு மேல் அவன்...தனது உணர்ச்சிகளுக்கு விலங்கிடவில்லை...!கழுத்து சரிவில் புதைந்த அவனுடைய உதடுகள் மேலும் மேலும் முன்னேறி தனது தேடலைத் தொடங்க...தோளில் அழுந்திய அவனது கரங்கள் மேலும் கீழிறங்கி தனது பயணத்தை ஆரம்பித்தன...!

 

தன் மேல் கிடந்தவளை புரட்டி கீழே தள்ளி...தன் ஆளுகைக்கு கீழ் கொண்டு வந்தவனின் கரங்கள் அவளது மேனியில் தனது எல்லைகளை கடந்தன...!நாணம் கொண்டு அவள் சிணுங்க சிணுங்க...அவளது மேனியில் தனது தேடலுக்குத் தடையாய் இருந்த தடைகளை களைந்தெறிந்தவன்...வேட்கையோடு முன்னேறினான்.

 

இருவரது உணர்ச்சிகளும் கரையுடைத்துக் கொண்டு சீறிப் பாய்ந்தது...!ஆழ்கடலின் நடுவே...புயலோடு கூடிய சுழலில் சிக்கியவளாய் மூச்சுத் திணறத் திணற அவனுள் மூழ்கிப் போனாள் நித்திலா.அவனது ஒவ்வொரு தொடுகைக்கும் கூசிச் சிலிர்த்து சிவந்தது அந்தப் பெண்மை...!இதுவரை அவள் அறிந்திராத உணர்வுகளை...அவன் உணர்த்திய போது...அவளது மேனி தடதடவென்று நடுங்கியது...!

 

அவன் அழைத்துச் சென்ற ரகசிய உலகத்திற்கு 'வர மாட்டேன்...!' என்று பயந்து போய் முரண்டு பிடித்தவளை...'நான் இருக்கிறேன்...!பயப்படக் கூடாது....!',அவளது காதோரமாக சரிந்து தைரியமூட்டி...அவளது கரம் பற்றித் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றான் அவன்...!தன்னவன் இருக்கும் தைரியத்தில்...அவனை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு...அவர்களுக்கே அவர்களுக்கேயான ரகசிய உலகில் அடியெடுத்து வைத்தாள் நித்திலா.

 

அப்படி இருந்தும்...ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் மருண்டு விழித்தவளை...மென்மையாக அணைத்தும்...அவளது நெற்றிப்பொட்டில் இதழ் பதித்தும்...அவளது பயத்தைப் போக்கி...மெல்ல மெல்ல முன்னேறினான் அந்தக் காதல்காரன்.

 

அவன் வாரி வாரி வழங்கிய காதலில் சுகமாய் நனைந்தவள்...அவளையும் அறியாமல்...தன் வெட்கத்தில் இருந்து மெல்ல மெல்ல வெளிவந்தவளாய் அவனுடன் ஒன்றிப் போனாள்.

 

அவ்வளவு நாட்களாய் அடக்கி வைத்திருந்த மோகமும்...தாபமும்...காமமும் சீறிக் கொண்டு பாய..வன்மையாய்...மிக மிக வன்மையாய் அவளை ஆக்கிரமித்தான் அந்தக் காதல் தீவிரவாதி...!

 

அவனது முரட்டுத்தனத்தில்...பூம்பாவையவள் சற்றுத் திணறித்தான் போனாள்.

 

"மெ..மெதுவா ஆது...!",என்ற அவளது சிணுங்கல்களை எங்கே அவன் கேட்டான்...?காதலோடு காமமும் இணைந்து கொள்ள...முழு மூச்சோடு அவளை வேட்டையாடியவன்...தனது தேடல் முடிந்தே அவளை விட்டு விலகினான்.அவனது தேடல் முடிவுக்கு வந்த போது...இரவும் முடிந்திருந்தது.

 

அவளது நெற்றிப்பொட்டில் முத்தம் பதித்து விலகியவன்...அவளை அள்ளித் தன் மேல் போட்டுக் கொண்டான்.

 

"ரொம்பவும் கஷ்டப்படுத்திட்டேனா பேபி....?",கசங்கிய பூவாய் படுத்திருந்தவளின் தோற்றமே பறைசாற்றியது அவனுடைய முரட்டுத்தனத்தை.

 

அவனது வெற்று மார்பில் முகம் வைத்து சுகமாய் படுத்திருந்தவள்,"சரியான முரட்டுப்பையன் டா நீ...!காட்டான்...!",கூறியவளின் முகத்தில் அப்படியொரு நிறைவு...!களைப்பையும் மீறி அவளது முகம் நாணத்தில் மிளிர்ந்திருந்தது.அவளது உதடுகள் அவளையும் அறியாமல்...அவனது திண்மையான மார்பில் அழுத்தி ஒரு முத்தத்தை வைத்தன.

 

அவளது செய்கையில் கிறங்கிப் போனவன்,"என்னை அரைக்கிழவன்னு சொன்னவள் தானே நீ...?உனக்கு நல்லா வேணும் டி....!இவ்வளவு நாள் பட்டினி போட்டதுக்கான பனிஷ்மெண்ட் இது...!இன்னும் பனிஷ்மெண்ட் முடியல...!",கூறியபடியே அவளைக் கீழே தள்ளி...அவள் மேல் படர முயல..

 

"போதும் ஆது...!எனக்குத் தூக்கம் வருது அத்தான்...!",என்று சிணுங்கினாள்.

 

"இனிமேல் தூங்காம இருக்க கத்துக்கோ...!",என்றவனின் விரல்கள் அவளது மேனியில் அலைபாய்ந்தன.

 

"அத்தான்...!ப்ளீஸ்...!எனக்கு டயர்டா இருக்கு...!உடம்பெல்லாம் வலிக்குது...!",மெலிதாய் கெஞ்சியவளின் கன்னத்தைச் செல்லமாக கடித்து வைத்து விலகியவன்..

 

"தூங்கு குட்டிம்மா...!",என்றபடி அவளை அணைத்துக் கொண்டு படுத்து விட்டான்.

 

அவனது மார்புக்குள் புதைந்து கொண்டு...அவனது வலிமையான கரங்களுக்குள் வாகாய் அடங்கியவள்...சுகமாய் உறங்கிப் போனாள்.காதல் சங்கமத்தில் நிறைவு பெற்றிருந்தவர்களை நித்திரா தேவி வந்து தழுவிக் கொண்டாள்.

 

நித்திலா கண்விழிக்கும் போது...அவள் கண்களில் முதலில் விழுந்தது...அயர்ந்து உறங்கும் தன்னவனின் முகம்தான்...!

 

"வசீகரா...!மயக்கும் ராட்சசா...!",காதலோடு பிதற்றியபடி அவனது முகவடிவை தனது ஆள்காட்டி விரலால் அளந்தவளின் மனதில்...முதல் நாள் இரவு அந்த வசீகரன் செய்த வசீகரங்கள் நினைவுக்கு வந்து...அவளது முகத்தை சிவக்கச் செய்தன.

 

நாணப் புன்னகையுடன் கட்டிலை விட்டு இறங்கியவள்...கீழே சிதறிக் கிடந்த தனது உடைகளை அள்ளிக் கொண்டு குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

 

நாவல் பழ நிறத்திலான புடவை அணிந்து கொண்டு...தலைக்கு குளித்திருந்த கூந்தலில் இருந்து சொட்ட சொட்ட நீர் வடிய...கண்ணாடி முன் நின்றபடி தனது உச்சி வகிட்டில் குங்குமத்தை சூட்டப் போனவளின் கரங்களை ஒரு கரம் பற்றியது.இன்னொரு கரம் அவளது இடையைத் தழுவி தன்னோடு சேர்த்து அணைத்தது.

 

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன்னவனது உருவத்தைப் பார்த்தபடி அவள் அசையாமல் நிற்க...அவளது கரத்தைப் பற்றிய அவனது கரமோ...அவளது கரத்தோடு பிணைந்தபடி...அவளது நெற்றி வகிட்டில் குங்குமத்தை சூட்டியது.அவனது விழிகள் அவளது விழிகளை விட்டு இம்மியளவும் விலகவில்லை.

 

"மயக்கறே டி...!",தாபத்துடன் முணுமுணுத்த அவனது உதடுகள் அவளது தோள் வளைவைப் பிடித்து கடித்து வைக்க..

 

கணவனது மோகப் பார்வையை உணர்ந்தவள்,"நான் கீழே போகணும் ஆது...!",என்றபடி அவனை விட்டு விலக முயன்றாள்.

 

அவன் விட்டால்தானே...?அவளது கரத்தைப் பற்றி சுண்டி இழுத்தவன்...தன் மேல் சரிந்தவளை அணைத்துக் கொண்டு தரையில் சரிந்தான்.அவனது கரங்கள் அவளது இடையில் அழுத்தமாகப் பதிந்த விதமே...மேலே நடக்கப் போவதை அவளுக்கு உணர்த்த..

 

"நான் குளிச்சிட்டேன் ஆது...!",என்று மெல்ல முணுமுணுத்தாள்.

 

"ஸோ வாட்....?",என்றவனின் உதடுகள் அவளது மேனியில் ஆழப் புதைய...மீள முடியாத புதை குழிக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டாள் நித்திலா.அவள் மேல் பரவிப் படர்ந்து மேய்ந்தவன்...அவளை முழுவதுமாக கொள்ளையிட்டப் பிறகுதான் விலகினான்.

 

"டர்ட்டி பையா...!உன்னால நான் இப்போ மறுபடியும் குளிக்கணும்...!",கூடல் முடிந்து சிணுங்கியவளைக் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டு..

 

"ஸோ வாட்...?நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து குளிக்கலாம்...!",அவள் மறுக்க மறுக்க கேட்காமல்...அவளோடு குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டான் அந்தக் கள்வன்.

 

ஒருவாறாக இருவரும் குளித்து முடித்துக் கிளம்பி கீழே வரும் போது மணி பன்னிரெண்டு ஆகியிருந்தது.யார் முகத்தையும் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாமல் நாணம் தடுக்க...தனது அத்தையோடு ஒட்டிக் கொண்டாள் நித்திலா.

 

ஆதித்யனின் முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியும்...நித்திலாவின் கன்னச் சிவப்பும்...'இருவரது வாழ்க்கையும் சீராகி விட்டது...",எனக் கட்டியம் கூற..பெரியவர்களின் மனம் நிறைவடைந்தது.

 

"போடா...!போய் பூஜை அறையில தீபம் ஏற்றி வைச்சிட்டு...ரெண்டு பேரும் சாப்பிட போங்க...!",வாஞ்சையுடன் மருமகளின் கன்னத்தைப் பற்றியபடி லட்சுமி கூற..

 

"சரிங்க அத்தை...!",நாணம் மேலிட தலையாட்டிவிட்டு பூஜையறைக்குள் நுழைந்தாள் நித்திலா.

 

தீபம் ஏற்றி விட்டு...கண்மூடி கடவுளை வணங்கியவளின் மனம் முழுக்க ஆதித்யன்...ஆதித்யன்...ஆதித்யன் மட்டுமே நிறைந்திருந்தான்.

 

'என் ஆதுவை விட்டுப் பிரியாத வரத்தை நீ எனக்கு அருள வேண்டும்...!',என்பதே அவளது வேண்டுதலாக இருந்தது.

 

**************************

 

மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு -

 

ஆதித்யனின் வீடு விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது.பிரம்மாண்டமான வாசலை அடைத்தபடி வாழை மரங்கள் கட்டியிருக்க...வீட்டின் நிலைப்படிகளை மாவிலைத் தோரணங்கள் அலங்கரித்திருந்தன...!உள்ளே யாகம் நடந்து கொண்டிருக்க...யாகத்துக்கு முன்னால் தம்பதி சமேதராய் அமர்ந்திருந்தனர் ஆதித்யனும்...நித்திலாவும்.

 

குட்டி குட்டி கை கால்களை உதைத்தபடி...பொக்கை வாய் சிரிப்போடு...தனது பிஞ்சுக் கையால் நித்திலாவின் கழுத்தில் கிடந்த நகையை இறுக்கப் பிடித்தபடி...நித்திலாவின் மடியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான் அவர்களுடைய செல்வப் புதல்வன்.

 

மூன்று மாதங்களே நிரம்பிய அவர்களுடைய சீமந்த புத்திரனுக்கு...அன்று பெயர் வைக்கும் விழா...!முக்கியமான உறவினர்களை மட்டும் அழைத்து...எளிமையாக அந்த விழாவை நடத்த ஏற்பாடு செய்திருந்தான் ஆதித்யன்.

 

பொதுவாகவே அவளைத் தங்கத் தட்டில் வைத்துப் பார்த்துக் கொள்பவன்...அவள் கருவுற்ற செய்தியை அறிந்த பிறகு கண்ணின் இமை போல அவளைப் பாதுகாத்தான்.மசக்கையில் வாந்தியும்...மயக்கமுமாய் அவள் சோர்வுறும் போதெல்லாம்...ஒரு தாயாய் அவளை மடி தாங்கினான்.கர்ப்பிணி பெண்களுக்கே உரிய மனநிலை மாற்றத்தில்...அவள் எரிந்து விழும் போதெல்லாம்...தந்தையாய் தோள் கொடுத்தான்...!வளைகாப்பு முடிந்து கூட அவளைத் தாய் வீட்டிற்கு அனுப்ப மறுத்து விட்டான்.வழக்கம் போல்...அனைவரும் இவனுடைய பிடிவாதத்திற்கு அடிபணியத்தான் வேண்டியிருந்தது...!ஆக மொத்தம்...அவளுக்குத் தாயுமானவனாய் விளங்கினான் என்றால் மிகையாகாது...!

 

தாய்மையின் உணர்வுகளின் ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசித்து...ருசித்து பொக்கிஷமாய் தனக்குள் சேமித்தாள் நித்திலா.பின்னே...மூன்று வருடம் கழித்துக் கிடைத்த முத்தல்லவா அவளுடைய புதல்வன்....!

 

அவர்கள் சேர்ந்து வாழ ஆரம்பித்த அடுத்த நாளே ஆதித்யன் கூறி விட்டான்.

 

"மூன்று வருஷம் கழித்து நாம குழந்தை பெத்துக்கலாம் பேபி...!அதுவரைக்கும்..எனக்கு நீ...!உனக்கு நான் மட்டும்தான்...!உன்னுடைய முழுமையான காதலும்...பாசமும்..அன்பும் எனக்கு மட்டுமே கிடைக்கணும்....!",முரட்டுத்தனமாக கூறியபடி..அதை விட முரட்டுத்தனமாக அவளை ஆக்ரமித்தவனின் காதலில் தெரிந்தே தொலைந்து போனாள் அந்த மங்கை...!

 

திகட்டத் திகட்ட அவனுடைய அராஜகக் காதலில் மூழ்கி முத்தெடுத்துக் கொண்டிருந்தவளின் வாழ்க்கையே வண்ணமயமாக மாறியது.அதேபோல்...அவளுடைய மென்மையான காதலில் சுகமாய் நனைந்து கொண்டிருந்தான் ஆதித்யன்.

 

திருமணமான இரண்டாவது வருடத்தில் சுமித்ரா...மகனை ஈன்றெடுக்க...அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையைப் பார்த்து விட்டு வந்த நித்திலா...அன்று இரவே கணவனின் காதோரமாக கிசுகிசுத்தாள்.

 

"நாமளும் குழந்தை பெத்துக்கலாம் ஆது...!",ஆசையுடன் கேட்டவளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டவன்..

 

"நோ பேபி...!இரண்டு வருஷத்துக்குப் பிறகுதான் குழந்தை...!",என்று பிடிவாதமாக மறுத்து விட்டான்.ஆதித்யனது விருப்பத்தின்படியே மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு அச்சு அசல் ஆதித்யனை உறித்து வைத்தபடி...ஒரு அதிகாலை வேளையில் 'வீல்...!' என்ற சப்தத்துடன் மண்ணில் வந்து உதித்தான் அவர்களது குட்டி கண்ணன்...!

 

பிரவச வலியில் மனைவி துடித்ததை விட..அதிகமாகத் துடித்துப் போனது ஆதித்யன்தான்...!வலியில் துடித்த தன்னவளின் கையைப் பற்றியபடி அவள் அருகிலேயே தவிப்புடன் நின்றிருந்த ஆதித்யனைக் கண்டு அந்த மருத்துவர் தனக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டார்.

 

ஒவ்வொரு வலிக்கும் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அலறியவளைக் கண்டு,"அய்யோ...!இவளுக்கு ஏன் இப்படி வலிக்குது...?ஆப்ரேஷன் செய்து குழந்தையை வெளியே எடுங்க...!",என்று மருத்துவரிடம் கத்தினான்.

 

"நீங்க அமைதியா இருக்கறதுன்னா...இங்கே நில்லுங்க மிஸ்டர்...!இல்லைன்னா...வெளியே போங்க...!",அந்த மருத்துவர் அதட்டிய பிறகுதான் அமைதியானான்.

 

விட்டு விட்டு எடுத்த வலிகளின் முடிவில்...உயிரையே பிடிங்கிப் போடுவதைப் போல்...முதுகிலிருந்து..இடையின் அடி வரை சுறுசுறுவென்று பெரு வலியெடுக்க..."ஆது...!",என்ற அலறலுடன் அவள்...தங்களது குழந்தையை ஈன்றெடுத்த நொடியை...எத்தனை ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் அவனால் மறக்க முடியாது.

 

"உங்களுக்கு மகன் பிறந்திருக்கிறான் மிஸ்டர்.ஆதித்யன்...!",இள வண்ண ரோஜா நிறத்தில் பஞ்சுப்பொதியாய் அவன் முன் நீட்டிய குழந்தையை ஏறெடுத்தும் பார்க்காது..

 

மயங்கிச் சரிந்த மனைவியைப் பார்த்தபடியே,"குட்டிம்மா...!டாக்டர்...!என் குட்டிம்மாவை பாருங்க...!",குழந்தையைக் கையில் வாங்காமல் அலறியவனை..

 

"களைப்பில மயங்கிட்டாங்க....!நத்திங் டூ வொர்ரி...!",என்று அதையும் இதையும் கூறி சமாதானப்படுத்துவதற்குள் அந்த மருத்துவருக்கு போதும்..போதுமென்றாகிவிட்டது.

 

"குழந்தையோட பெயரை அதனுடைய காதில் சொல்லுங்கோ...!",ஐயர் கூற..

 

"சரண் ஆதித்யன்...!சரண் ஆதித்யன்...!சரண் ஆதித்யன்...!",ஆதித்யனும் நித்திலாவும் இணைந்து தங்கள் மகனின் காதில் கூறினர்.அந்த சரண் ஆதித்யனுக்கு என்ன புரிந்ததோ...பொக்கை வாயை விரித்து சிரித்து வைத்தது.அந்த ஆதித்யனையே அசர வைக்கும் அசகாயசூரன் இந்த சரண் ஆதித்யன்...!தந்தையை மிஞ்சப் போகும் தனயன் இவன்...! 

 

"லவ் யூ டி...!",தன் மனைவியின் விழிகளை காதலால் கட்டிப் போட்டபடி கூறியவனின் குரலில்தான் எத்தனை காதல்...!அவனுக்கு சற்றும் குறையாத காதலை தன் விழிகளின் மூலம் அள்ளி அள்ளி வழங்கிக் கொண்டிருந்தாள் அவனுடைய குட்டிம்மா.

 

"ம்க்கும்...!மச்சான்...!நாங்களும் இங்கேதான் இருக்கிறோம்...!",சுமித்ராவைத் தோளோடு அணைத்தபடி...தங்களது ஒரு வயது மகன் ரிஷி நந்தனை தோளில் சுமந்தபடி கூறிய கௌதமை நிமிர்ந்து பார்த்தவன்..

 

"அதை...என் தங்கச்சி தோள் மேலே இருக்கிற கையை எடுத்துட்டு சொல்லு டா...!",ஆதித்யன் கூற...அங்கு ஒரு சிரிப்பொலி எழுந்தது.

 

விழா இனிதாக நடந்தேறி முடிய...அன்றைய இரவு...குழந்தைக்கு பசியாற்றி உறங்க வைத்து விட்டு...தானும் கண்ணயர்ந்த நித்திலாவை இரு வலிய கரங்கள் அணைத்து தன்னை நோக்கித் திருப்பின.

 

"ஆது அத்தான்...!விடுங்க...!குழந்தை இருக்கிறான்...!",தன்னருகில் படுத்திருந்த குழந்தையை அவள் திரும்பிப் பார்க்க...அதுவோ சமர்த்தாய் தொட்டிலில் படுத்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.

 

"நாம போடபோற சண்டையில அவன் நசுங்கிட்டானா என்ன பண்றது...?அதுதான்...அவனைத் தொட்டில்ல தூக்கிப் படுக்க வைச்சிட்டேன்...!",குறும்பாய் கண் சிமிட்டியவனின் கரங்கள் அவள் மேனியில் தனது ஆராய்ச்சியைத் தொடர...அவனது இதழ்களோ...அவளது நெஞ்சுக்குழியில் புதைந்து தனக்கானத் தேடலைத் தேட தொடங்கியது...வழக்கம் போல் முரட்டுத்தனமாகவே...!

 

காதலுடன் அவனது முரட்டுத்தனத்திற்கு வளைந்து கொடுத்தவளின் இதழ்கள் மட்டும்,"ரௌடி...!காதல் ரௌடி....!",என முணுமுணுத்தன.

 

காதல்...!மிக அழகானது...!மிக மிக அழகானது...!இது அள்ளித் தெளிக்கும் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் வடிக்க இயலாது...!உணரத்தான் முடியும்...!உணர்ந்து பாருங்கள்...!காதல் அற்புதமானது...!அதில் மூச்சுத் திணறத் திணற மூழ்கிப் போவதும் சுகமே...!!

 

 

அகம் தொட்டு விட்டான்...!!!

 

ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்...

 

கதை முடிந்தது...!எப்படி ப்பா இருந்துச்சு....?என்ஜாய் பண்ணுனீங்களா...?சைலண்ட் ரீடர்ஸ்...கண்டிப்பா உங்க கருத்துக்களை பகிர்ந்து விட்டுச் செல்லுங்கள் பிரெண்ட்ஸ்...!

 

இந்த பயணத்துல பல அழகான நட்பூக்கள் எனக்கு அறிமுகமாச்சு...!அந்த நட்பூக்கள் என்றென்றும் மலர்ந்து மணம் பரப்ப வேண்டும் என்று விரும்புகின்றேன்...!நீங்க தந்த ஆர்ப்பாட்டமான வரவேற்புகளும்...கருத்துகளும் தான் என்னை எழுதவே தூண்டியது...!ரொம்ப ரொம்ப நன்றி பிரெண்ட்ஸ்....!

 

இந்த பயணம் முடிந்தது...!பயணம் மட்டும்தான் முடிந்திருக்கு...பாதை முடியல...!யெஸ் பிரெண்ட்ஸ்...அது இன்னும் நீண்டு கிடக்கு....!நான் உங்களுக்கு ஒரு குட்டி இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்கறேன்னு சொல்லியிருந்தேன்ல...?அல்மோஸ்ட்..நீங்க ஊகிச்சிட்டீங்க....!யெஸ்..."எவனோ என் அகம் தொட்டு விட்டான்- 2 " வர போகுது....!பட்...வேற தலைப்புல...அவங்களுடைய வாரிசுகள் வருவாங்க...!ஆதித்யன் & கெளதம் வாரிசுகள் அதுல நாயகர்களா வருவாங்க....!

 

ஆனால்...இப்போதைக்கு அல்ல...!இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஆகும்...!அடுத்து வேற ஒரு கதையோடு வர்றேன்...!அதை முடிச்சிட்டுத்தான் "எவனோ என் அகம் தொட்டு விட்டான் - 2..."

 

"எவனோ என் அகம் தொட்டு விட்டான் 2..." தொடரலாமா...வேண்டாமான்னு நீங்கதான் சொல்லணும்...!அதைப் பற்றி உங்க கருத்துக்களை சொல்லுங்க பிரெண்ட்ஸ்...!

 

ஒகே ப்பா...!பை....!நான் எவ்வளவு கதைகள் வேணும்ன்னாலும் எழுதலாம்...ஆனால்...இந்தக் கதையை என்னால மறக்க முடியாது பிரெண்ட்ஸ்...!அந்தளவு அட்டாச் ஆகியிருக்கிறேன்...!

 

பை பிரெண்ட்ஸ்...!விரைவில் அடுத்த கதையுடன் உங்களை சந்திக்கிறேன்...!அந்த கதைக்கும் உங்கள் ஆதரவு நிச்சயமாய் வேண்டும் பிரெண்ட்ஸ்...!பை...!

 

உங்கள் அழகான கருத்துக்களை இங்கே பதிவு செய்யவும்...!

https://www.sahaptham.com/community/nila-krish/evano-en-agam-thottuvittaan-comments/paged/81/#post-5969

 

அகம் தொட வருவான்...!!!


Mercy Aruna, Buvana Ravi, Shin Chan and 11 people liked
Page 8 / 8




Share: