Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

மல்லிச்சரம் -கதைப்பகுதி  

Page 4 / 4
  RSS

Priyanga Ramesh
(@pragadeesh)
Estimable Member Registered
Joined: 4 months ago
Posts: 109
31/07/2019 5:31 pm  

Super sis  😎  😎 nice ud


ReplyQuote
Indira selvam
(@indra-selvam)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 152
02/08/2019 4:56 pm  

மல்லிச்சரம் - 16

 "குளித்துக் கொண்டிருந்தாள் சத்யன் அதுதான் தாமதம்" விளக்க முயன்றார் பரசுராமன்.

 

 "அடடா, பாட்டியை குளிக்கக் கூட விடுவதில்லையாக்கும், என்ன பாட்டி அவர் அழைத்தார் என்பதற்காக பாதி குளியலிலேயே வந்துவிட்டீர்கள் போல நெற்றியை சுட்டிக்காட்டி கூறி நகைத்தான்.    

" உனக்கு தெரியாதாப்பா. நீ வந்தால் இவர் ஆளே தலைகீழாக மாறி விடுவார்" 

"இல்லையே தலை மேலே கால் கீழே தான் இருக்கிறது" என்று கூறி மீண்டும் நகைத்தான்.    

" உனக்கு வாய் கொழுப்பு அதிகம் தான்.அதெல்லாம் இருக்கட்டும். இந்தப் பெண் யார்? இதற்கு முன் நீ அழைத்து வந்ததே இல்லையே" என்ற காயத்திரிக்கு பார்வையில் கூர்மை கூடியது. குறும்பு மின்ன இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தாள்.

 

"உங்களுக்கு சொல்லாமலா அதை சொல்லத்தானே இவளை அழைத்து வந்தேன்" என்றவன் எழுந்து நின்றான்.    

 

மனதில் ரயிலே ஓடத் தொடங்கிவிட்டது. மாதவிக்கு.நான் தான்இவர்களின் பேத்தி என்று தெரிந்தால் என்னென்ன விதமான கேள்விகள் வருமோ?  அதை எதிர்கொள்ளும் துணிவு என்னிடம் இருக்கிறதா? அப்படி பதில் கூறும் அளவுக்கு முன்கதை எதுவும் எனக்கு சரிவர தெரியாதே. தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்று விட்ட சித்தப்பாவின் பாதுகாப்பில் தாத்தா பாட்டி இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும் தான்.அந்த விவரம் உண்மையா? உண்மையாக இருந்தால் அந்தச் சித்தப்பா எங்கே? இவர்கள் ஏன் இங்கே? யோசிக்க யோசிக்க விடை தெரியாத கேள்விகள் விஸ்வரூபம் எடுத்தன. மனதில் பல குழப்பங்கள் இருந்தாலும் சத்யன் எழுந்து நின்றதும் அனிச்சை செயலாக அவளும் எழுந்து நின்றாள்.   

 

அடுத்து அவன் கூறியதைக் கேட்ட மாதவிக்கு தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. காரணம், "இவள் தான் என் வருங்கால மனைவி மாதவி " என்ற அவனின் அறிமுகம் தான்.

 

"எங்களை ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள்" என்று இவர்களின் காலைத் தொட குனிந்தவன். ஒன்றும் புரியாமல் மலங்க மலங்க விழித்த மாதவியின் கையைப் பிடித்து தன்னுடன் சேர்த்து இழுத்துக்கொண்டு குனிந்து ஆசி பெற்றான்.

 

."நீண்ட காலம் சந்தோஷமாக ஒன்றாய் வாழவேண்டும் என்று மனமாற வாழ்த்தினார்கள், பரசுராமன் காயத்ரி தம்பதியினர்.

 

"எத்தனை இனிப்பான சேதி கூறி இருக்கிறார் தம்பி இரு பால் பாயசம் செய்து தருகிறேன்" என்று சிட்டாக பறந்தார் காயத்ரி.

 

 "அவளுக்கு நான் இல்லாவிட்டால் சரிப்படாது, நீங்கள் பேசிக் கொண்டிருங்கள் நான் வருகிறேன்" என்ற படி சமையல் கட்டினுள் மறைந்தார்.

 

அவர் கண் மறைந்ததும்,

 

“என்ன நாடகம் இதெல்லாம் சகிக்கவில்லை. முகத்தில் அருவருப்பை அதிகமாக காட்டினாள் மாதவி

 

 "ஏன்? நான் அழகாகத்தானே இருக்கிறேன்.எனக்கு என்ன குறை? ஒரு நாடகத்தில் கூட எனக்கு துணைவியாய் நடிக்க மாட்டாயா?" விடாமல் சீண்டினான்.

 

  "அழகுக்கு என்ன குறை. அது முகத்தில் அதிகமாகவே தான் இருக்கிறது. உண்மை அழகு மனதில் வேண்டுமே. அப்படி என்றால் என்னவென்று கூட பாவம் உங்களுக்கு தெரியாது." குரலில் அதிக கரிசனத்தைக் காட்டியபடி குத்தினாள்..

 

"சரி, நம் பட்டிமன்றத்தை பிறகு வைத்துக்கொள்வோம். இப்போது நான் என் கூற்றை உனக்கு நிரூபிக்க வே இங்கு அழைத்து வந்தேன். அதற்கு இந்த நடிப்பும் மிக முக்கியம் என்று வைத்துக்கொள்.  இவர்கள் இருவரும் இங்கு எப்படி என்று தானே அப்போது கேட்டாய்?"   

 

"தன் பிள்ளையால் கைவிடப்பட்டவர்கள் , தானே இங்கே சேர்ந்து கொண்டனர். இங்கே பணம் செலுத்த இவர்களுக்கு ஆட்கள் இல்லை என்பதால் இங்கே அவர்கள் வேலைக்காரர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.   காயத்ரி பாட்டி இங்கு சமையல் மேற்பார்வையாளர். பரசுராமன் தாத்தா நூலகத்து நிர்வாகி.இருவரும் ஏழரைக்கெல்லாம் தலைமை கட்டிடத்திற்குப் போக வேண்டும். இதற்காக அவர்கள் சம்பளம் வாங்குவதில்லை.மாறாக இங்கேயே இந்தத் தனிக்குடியில் வசித்து வருகிறார்கள். இங்கே வேலை பார்ப்பவர்களின் குவார்ட்டர்ஸ் போன்றதுதான் இது " என்று சுருக்கமாக அவனுக்குத் தெரிந்ததை கூறி முடித்தான்.  

 

இதை கேட்ட மாதவிக்கு மனம் வலித்தது.அவளும் தனக்குத் தெரிந்ததை சத்யனிடம் பகிர்ந்துகொண்டாள்.

 

"சித்தப்பா வா .....? அப்படி உறவினர்கள் யாரும் இருப்பது போல் அவர்கள் கூறவில்லையே மாதவி. அப்படி இருந்தால் அவர்கள் ஏன் இங்கே இருக்கிறார்கள் " அவனுக்கும் குழப்பம்.   

 

" அதுதான் சத்யன் எனக்கும் புரியவில்லை, முரண்பாடாக ஏதோ இடிக்கிறது"    

 

" இதில் இன்னொரு பெரியவருத்தத்திற்குரிய வேடிக்கை என்ன தெரியுமா மாதவி. உன் அப்பா இறந்தது இன்று வரை இவர்களுக்குத் தெரியாது"  

 

சில நிமிடம் ஒன்றும் ஓடவில்லை மாதவிக்கு மகன் இவ்வுலகில் இல்லை என்பது கூட இவர்களுக்கு தெரியாதா என்ன கொடுமை கடவுளே. எங்கே பிழை நடந்தது எல்லாம் எனக்கு விவரம் தெரியும் முன்பே நடந்து முடிந்துவிட்டதே. இப்போது கண்ணைக் கட்டிகாட்டில் விட்டது போல் அல்லவா இருக்கிறது. என்ன செய்வேன் ஒருவாறு தன் மனதில் தோன்றியதை கேட்டாள் மாதவி.

 

"இவர்களை உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?"  

 

 "இங்கே தான் நம் கிளை அலுவலகம் ஒன்று இருக்கிறது? அது முழுக்க என் பொறுப்பில் தானே உனக்குத் தெரியாதா? வேலை முடிந்ததும் சில நாட்கள் இங்கு வருவேன். இங்கு இருப்போரிடம் பேசிவிட்டுப் போவது என் வழக்கம். இவர்களின் தேவையும் இதுதானே. இங்கு இருக்கும் எல்லோரையும் எனக்குத் தெரியும் அப்படி ஒருநாள் பேசி முடித்து விட்டு வீடு திரும்புகையில் என் முகத்தில் ஒரு காகிதம் காற்றால் கொண்டுவந்து வீசப்பட்டது. அது என்ன என்று பார்த்த போது எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். உன் பர்சில் அன்று நான் பார்த்த உன் அப்பாவின் புகைப்படம் அது. நான் அதை உற்றுப் பார்த்து ஊர்ஜிதம் செய்து கொண்டிருக்கையில் காயத்ரி பாட்டி மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தார்  

 

"அப்ப்பா!!  நீ பிடித்துவிட்டாயா, எங்கே வெகுதூரம் பறந்து விட்டதோ என்று பார்த்தேன்" என்றார் நிம்மதி மிகுதியாய்.      

 

அப்போது அந்தப் போட்டோவை அவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு "யார் பாட்டி இவர், எங்கோ பார்த்ததுபோல் இருக்கிறதே?" என்று கதை கட்டினேன். அவ்வளவு தான் , காயத்ரி பாட்டி அழுதே விட்டார்." 

 

  "இவனை பார்த்தாயா இவன் என் பிள்ளை போலீஸ்காரன் சென்னையில் தான் வேலை செய்கிறான். இனி ஒரு முறை பார்ப்பாயா? பார்த்தால் எங்களைப் பற்றி கூறுவாயா?"  என்று பேசிக்கொண்டே போனார். அப்போது தான் எனக்கு தெரியும் உன் தந்தை இறந்தது கூட அவர்களுக்குத் தெரியாது என்று. அப்புறம் .....ம்.....அவர்கள் கூறியதுதான் என்னால் இன்று வரை தாங்க முடியவில்லை. அதைக் கேளாமலே இருந்திருந்தால் இந்நேரம் என் வாழ்க்கை வேறு மாதிரியாய் இருந்திருக்கும். விதி... யாரை விட்டது ....." விரக்தியோடு முடித்தான்.

 

"அப்படி அவர்கள் என்ன தான் சொன்னார்கள் சத்யன் "இமை படபடக்க அடக்க முடியாத ஆர்வத்துடன் கேட்ட மாதவியை ஏறிட்டவன்  

 

“இதை நீ அவர்கள் வாயிலேயே கேட்டுக்கொள் மாதவி. இல்லையென்றால் நான் தான் ஏதோ திரித்து சொல்லிவிட்டேன் என்று எண்ணுவாய்? என்றவன் எங்கோ வெறித்துப் பார்த்தான்.     

 

அதற்குள் இரண்டு கப்பில் பால் பாயசத்துடன் வந்தார் காயத்ரி பாட்டி மறுக்க மனமின்றி இருவரும் பெற்றுக்கொண்டனர்.   

 

 "பால் பாயசம் என்றால் இவருக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். விட்டால் பாத்திரத்தை சபீனா இல்லாமலே கழுவிவிடுவார்"   என்று பரசுராமனை சுட்டிக்காட்டினாள் பாட்டி.      

 

  "நல்லது விடுங்கள் பாட்டி. இந்த வயதான காலத்தில் நிறைய பாத்திரங்கள் துலக்குவதும் உங்களுக்கு சிரமமாகத்தான் இருக்கும்" என்றான் சத்யன் குறும்பாக.         

  "அது சரி பிறகு இந்தப் பாத்திரத்தில் சமைத்தால் அது விஷ சமையல் ஆகாதா" என்றார் விடாமல் பாட்டி         

 

" பரவாயில்லை, இத்தனை நாள் ருசியற்ற சமையலை சாப்பிட்டு விட்டேன். இப்போது என்ன விஷ சமையல் தானே அதையும் ஒரு பிடி பிடித்து விட்டால் போகிறது" என்று தன் பங்கிற்கு குரல் கொடுத்தார் தாத்தா.    

 

  "ம்....ம்..அப்படி ருசியற்ற சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு தான் இந்த ஒன்பது மாத கர்பம் வந்ததோ?" பரசுராமனின் தொப்பையைத் தொட்டுக் காட்டினாள் காயத்ரி.  

 

இதைக்கேட்டு மாதவியும் சிரித்து விட்டாள்.  

 

அசடு வழிய "அது உடற்பயிற்சியை நிறுத்தியதால் வந்ததொப்பை அம்மா" என்று ஒருவாறு உரையாடலை முடித்து வைத்தார்.

 

  "பாயாசம் என்றால் என் மாதவிக்கும் பிடிக்கும் பாட்டி" என்று கூறி காதலியைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினான்.

 

பழைய சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வந்தது. அதன் விளைவாக சிறு புன்னகை அரும்பியது. கூடவே அவன் என் மாதவி என்று கூறிக் கேட்கவும், தானாகவே கன்னம் சூடேறிச் சிவந்தது.அவன் கண்களை சந்திக்க முடியாமல் தரையைப் பார்த்தாள்.

 

 "ம் வந்த விஷயத்தை மறந்தே போனேன் பாட்டி ஒன்று மாதவியை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்ய நினைத்தேன்.அதைச் செய்துவிட்டேன். இன்னொன்று மாதவியின் தந்தையும் போலீஸ் தான். அதனால் உங்கள் மகனைப் பற்றி இவளிடம் கேட்டேன். விவரமாக செய்திகள் வேண்டும் என்றாள் அதனால் தான் அழைத்து வந்தேன். உங்கள் மகனைப் பற்றி இவளிடம் எல்லாம் சொல்லுங்கள்."     

 

இதைக்கேட்டதும் காயத்ரியின் கண்கள் மிளிர்ந்தது. "மெய்தானா மாதவி. உன் தந்தையும் போலீஸா? என் மகனின் போட்டோ எடுத்து  வருகிறேன் இரு " என்று உள்ளே ஓடினாள். தன் வயதை மீறிய சந்தோஷத் துள்ளலுடன்    

 

நீ கேட்க வேண்டியதை கேட்டு விடு மாதவி. நான் பூங்காவில் காத்திருக்கிறேன் என்று எழுந்தவனது கால்கள் முன்னேறவில்லை. காரணம் அவன் கைகளை மாதவி இறுக பற்றியிருந்தாள்.     

 

" இங்கேயே இருங்கள் சத்யா. பிளீஸ் "  கண்களில் கெஞ்சலோடு  கூடிய கலக்கம் பல விவரம் கூற அவனும் மறுப்பு கூறாமல் அவள் அருகிலேயே அமர்ந்தான்.     

காயத்ரி அம்மாள் பேசுவதை கேட்கக் கேட்க சகலமும் நடுங்கியது மாதவிக்கு அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டுப்போனாள்.   

 

முதலில்" இவன் தான் அம்மா என் மகன்" என்று காயத்ரிகாட்டிய படத்தில் சர்வ நிச்சயமாய் தன் தந்தைதான் என்று உறுதி செய்துகொண்டாள். மனம் படபடக்க காத்திருந்தாள்.  

 

கண்கள் கலங்கிவிட்டது காயத்ரிக்கு. ஆதரவாய் அவர் தோள்பற்றினார் பரசுராமர். பையனை சிரமங்களுக்கிடையே பேணி வளர்த்து அவன் விருப்பப்பட்ட போலீஸ் துறையிலேயே சேர்வதற்கு முழு ஆதரவு கொடுத்தோம்.  எல்லாம் நன்றாகவே சென்றது. ஒருநாள் ஏதோ ஹோட்டலில் ரெய்ட் சென்றவன் அங்கே தவறான பெண்களை கைது செய்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்தான்.  அது எல்லா பத்திரிகைகளிலும் தலைப்புச் செய்தியாக வந்தது. அவனைப் பெற்ற நாங்கள் மிகவும் பெருமைப்பட்டோம், எல்லாம் அந்த ராட் ஸ சி   அவனை மயக்கும்வரை தான். திடீர் என்று ஒரு நாள் ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டுவந்து எங்கள் முன் நிற்கிறான்.அந்தப் பெண் அன்று அந்த ஹோட்டலில் கைதானவர்களில் ஒருத்தி. நான் எப்படி துடித்திருப்பேன் என்று எண்ணிப்பார் மாதவி. ஊரே காறித்துப்பியது. என் மகனின் மனைவி வேசியா? நினைக்கவே அருவருப்பாக இருந்தது. என்னுடன் அவர்களை சேர்க்கவேயில்லை. வீட்டுக்குள் விடாமல் துரத்திவிட்டேன் " என்று கூறியவர் மேலே பேச முடியாமல் அழுதுவிட்டார்.  

 

 உள்ளுக்குள் பொங்கிய கண்ணீரை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு "அ....அ...அவர் தப்பான பெண்ணை மணந்தார் என்பதற்கு ஆதாரம் இருக்கிறதா பாட்டி "நடுங்கும் குரலில் வினவினாள் மாதவி.   

 

"ஆதாரத்திற்கு என்ன குறை வந்தது. இந்தப் பத்திரிக்கை செய்தியை பார். என் மகனின் வீரதீர செயல் என்று எண்ணி அன்று ஆசையோடு கத்தரித்து பத்திரப்படுத்தினேன். அதுவே இன்று சாட்சியாய் !  எல்லாம் நேரம்" புலம்பியபடி நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டவர்  அந்தப் புகைப்பதத்துடன் கத்தரிக்கப்பட்டிருந்த பழைய காகிதத்தை மாதவியின் கையில் திணித்தார்.  

 

தன் அம்மாவை அந்தப் படத்தில் யாரம் அடையாளம் காட்டாமலே தெரிந்துகொண்டாள் மாதவி இளம் வயது. பயந்த விழிகள் மலங்க மலங்க விழிப்பது போல். இருந்தது தாயாரின் புகைப்படம். கீழே இருந்த செய்தி தான் மாதவிக்கு படிக்க சகிக்கவில்லை..

 

நேற்று இரவு ரெய்டுக்குச் சென்ற போலீஸ் அதிகாரி ஏழு விலைமாதுகளை கையும் களவுமாகப் பிடித்து கோர்ட்டில் ஒப்படைத்தார்.அவரின் வீரச் செயலை பாராட்டி அவருக்கு தக்க பரிசை தமிழக அரசு வழங்கியது என்று இன்னும் எதேதோ எறும்பு ஊர்வதுபோல எழுத்துக்கள் எதுவும் சரியாக தெரியவில்லை. மாதவிக்கு கண்கள் கலங்கி விட்டது.    

 

   "ம்ச்...........மாதவி எழுத்துக்களை உற்று படித்தால் உனக்கு கண்ணீர் வரும் என்று தெரியாதா. இது பழைய காகிதம் வேறு. எழுத்து பாதி அழிந்தே இருக்கிறது. என்னிடம் கொடுத்தால் நான் படிக்க மாட்டேனா? கொடு இப்படி. காகிதத்தை வாங்கியவன் தன் கைக்குட்டையை அவளிடம் நீட்டி "கண்களை துடைத்துக் கொள்" என்று உத்தரவிட்டாள்.அவள் அதை செய்யமாட்டாள் என்று உணர்ந்ததாலோ என்னவோ தானே அவள் கண்களை அழுந்தத் துடைத்தான்.

 

கண் அசைவில் அழாதே என்று கண்டித்தான்.” அதன்... அதன் பிறகு என்ன செய்தீர்கள் பாட்டி அப்போதோ அதற்கு பிறகோ நீங்கள் அவரை தேடவே இல்லையா?” தன் விசாரணையை ஆரம்பித்தான் சத்யன்.அவனுக்கும் சில விவரங்கள் தெரிய வேண்டியது இருந்தது.

 

“ஓர் ஆண்டுக்கு பிறகு ஒரு நாள் என்’ அக்கா மகன்(சுதாகர்) எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தான். சென்னையில் என் மகனை பார்த்ததாக கூறினான்.. அவர்களின் இருப்பிடம் தெரியும் என்றும் அறிவித்தான்.உள்ளே அவனைப் பார்க்கும் ஆவல் அதிகரித்தாலும் எங்கள் ஈகோ எங்களை விடவில்லை.”

“சரி நம்மால் தானே அவனை பார்க்க முடியவில்லை.அவனுக்கு உரிமையான சொத்தை அவனுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்றே எண்ணினோம்.அதனால் ஊரிலிருந்த எங்கள் வீடு,நிலபுலன்கள் எல்லாம் அவன் பேருக்கே மாற்றி எழுதி அதற்குரிய பத்திரங்கள் என் அக்கா மகன் சுதாகரிடம் கொடுத்து அனுப்பினோம்.இதை பார்த்து விட்டாவது எங்கள் மகன் எங்களைப் பார்க்க வருவான் என்று நம்பினோம்”

“ஆனால் அவன் வரவேயில்லை. மாறாக எல்லா சொத்துக்களுக்கும் சேர்த்து ஒரு பெருந்தொகையை சுதாகரிடம் பெற்றுக்கொண்டு அந்த சொத்துக்களை சுதாகரின் பெயருக்கே மாற்றி எழுதிவிட்டான்.எல்லாம் அந்த பணப்பேய் சொல்லிக் கொடுத்துத் தான் இவன் செய்திருப்பான். பணத்துக்காக எது வேண்டுமானாலும் செய்யும் ஜாதிதானே அவள்.போயும் போயும் அவளைப் போய் நினைக்கவே மனம் கூசுகிறது”. என்று படபடத்தார் காயத்ரி. கேட்டுக் கொண்டிருந்த மாதவி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.

இதை சற்றும் எதிர்பாராத சத்யன் சில மணித்துளிகள் திகைத்தான். உடனே மாதவியை தன் தோளோடு சாய்த்துக் கொண்டு “ச்சு என்ன மாதவி இப்படி நிரம்பவும் இளகிய மனசு கொண்டவளாக இருக்கிறாயே அவர்கள் மகன் அப்படி செய்ததற்கு நீ என்ன செய்வாய்” என்றபடி அவள் கூந்தலை ஆதரவை வருடினான்.

மாதவி அழுததும் முதலில் குழப்பமுற்ற பெரியவர்கள் சத்யனின் விளக்கம் கேட்டு குழப்பம் தெளிந்தார்கள்.

“உன் மனது மிகவும் மென்மையானது போலும்.இதோ இந்த காயத்ரியும் அப்படித்தான். சினிமாவில் யாருக்கேனும் துன்பம் என்றாலும் கண்கள் கலங்கிவிடுவாள். நீ ஒன்றும் மனதை அலட்டிக் கொள்ளாதே அம்மா. இந்த விவரங்களை உன் அப்பாவிடம் கூறு அவரால் ஏதேனும் செய்ய முடிகிறதா என்று பார்ப்போம் என்று முடித்தார் பரசுராமன்.

கலங்கிய கண்களுடனேயே பெரியவர்களிடம் விடை பெற்று காரினுள் ஏறினாள் மாதவி.

“ஏதேனும் விவரம் கிடைத்தால் சொல்லு தம்பி” என்றவர்களின் ஏக்கக் குரலை ஏற்று விடைபெற்றான் சத்யன்.

கார் அவர்களின் கண்ணிலிருந்து மறைந்ததும், கால்களை மடித்து ஓவென கதறி அழத் தொடங்கினாள் மாதவி.

அழுது தீர்க்கட்டும். இத்தனை நேரம் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தவே அதிக பாடுபட்டுவிட்டாள் அழுதால் மனபாரம் குறையும் என்று நினைத்த சத்யனும் காரை நிறுத்தாமல் ஓட்டினான். அரைமணி நேரமாகியும் அவளின் அழுகை நின்றபாடில்லை. எனவே காரை சாலையோரமாக நிறுத்திவிட்டு, அவள் தாடையைப் பிடித்து நிமர்த்தினான். உதடுகள் துடிக்க மூடப்பட்ட விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் அருவியாய் கொட்டியது. நெஞ்சுக் கூட்டின் பதட்டம் அதிக மூச்சுகளாய் வெளியாகியது. என்ன நினைத்தானோ அவளை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான்.

மாதவியும் விடுபட முயலவில்லை. அழுகை மட்டும் படிப்படியாக குறையத் தொடங்கியது. அவளின் விம்மல் சத்தம் மட்டுபடவும் அவளை தன்னிடமிருந்து பிரித்து அவன் முகத்தை தன் கைக்குட்டையால் அழுந்தத் துடைத்தான்.இன்னமும் அவள் விழிகள் மூடியே தான் இருந்தது. மென்மையாக நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவளின் உதடுகள் துடிக்கவும் மறுபடியும் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

“நான் வேசியின் மகளாகத்தான் இருக்கிறேன் சத்யன் இன்னமும் வேசியாக மாறிவிடவில்லை” நெருப்பு கற்கள் போன்ற வார்த்தையை மென்மையான குரலிலேயே கக்கினாள்.

சட்டேன்று அவளை தூக்கி நிறுத்தி,

“ச்.. என்ன உளறல் இது மாதவி” உண்மையில் அவன் குரலில் அதிக சினம் இருந்தது.

“நான் தவறாக எதுவும் சொல்லவில்லையே சத்யன். நான் என்றைக்காவது அந்தத் தொழிலில் இறங்கினால் என் முதல் வாடிக்கையாளர் நீங்கள்தான்” என்றவள் சிறு இடைவெளிவிட்டு” அதுதானே உங்களுக்கும் வேண்டும்” என்றாள் ஒரு விரக்தியான புன்னகையை படரவிட்டு,

“மாதவி ப்ளீஸ் இப்போது நீ மிகவும் உடைந்திருக்கிறாய் எதுவும் பேசவேண்டாம்..நீ வீட்டிற்கு சென்று உன் அம்மாவிடம் விசாரித்து பார். அவர்களது கூற்றையும் கேட்டு விட்டு பிறகு முடிவு செய்வோம். இப்போது வா சோனாவிடம் தலையைக் காட்டிவிட்டு சென்னை புறப்படுவோம் .உன்னைக் காணாமல் தவித்திருப்பாள்.நம் கலீக் சங்கரிடம் சோனாவிடம் கூறுமாறு போனில் விவரத்தை கூறிவிட்டேன். இருப்பினும் நேரில் பார்த்தால்தான் சோனாவிற்கு நிம்மதி”என்றவன் மேலே எதுவும் பேசாமல் திருமண மண்டபத்தை நோக்கிக் காரை விரைவாகச் செலுத்தினான்.

மன்னித்துவிடுங்கள் அக்கா, உங்களை கொல்லையில் தனியே விட்டு வந்தது தவறுதான் ஆனால் இவர் உங்களிடம் மிக முக்கியமாக ஏதோ பேச வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். அதற்கு முன்னும் உங்களைப் பற்றியே விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். மண்டபத்தில் நீங்கள் அவரை பயமாய், ஆர்வமாய் கவலையாய் அடிக்கடி மறைந்திருந்து பார்த்தீர்களா,அதுதான் உங்களுக்குள் ஏதோ என்று நானே நினைத்துக் கொண்டேன். இருப்பினும் சோனா அக்காவிடமும் கூறிவிட்டேன். சோனாவும் இது அவர்களின் சொந்தப் பிரச்சனை நீ ஒன்றும் பெரிய தவறு செய்யவில்லை என்றே கூறினாள்.இருப்பினும் எனக்கு தான் மனம் ஆறவில்லை என்றபடி கோபமா அக்கா?”

“ ம்.. இல்லை இல்லை கோபம் எதுவும் இல்லை.நான் இப்போ சென்னை கிளம்புகிறேன், புவனா நீ எனக்கு தோழியாய் கிடைத்ததற்கு நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். நிச்சயம் தொடர்பிலேயே இருக்கலாம் கிளம்பட்டுமா?என்று புவனாவிடம் விடைபெற்று மற்ற எல்லோரிடமும் கூறிக் கொண்டு காரில் ஏறி சென்னையை நோக்கி புறப்பட்டாள்.

வீட்டு வாசிலில் மாதவியை இறக்கிவிட்ட சத்யன்.”உணர்ச்சி வேகத்தில் அம்மாவிடம் எதுவும் பேச வேண்டாம் மாதவி.அப்படி பேசுவது சரியான பதிலைத் தராது.உன் மனம் சமனப்பட்டதும் சூழ்நிலைக்கேற்ப மெதுவாக விசாரித்துப் பார். இதன் விளக்கம் உனக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ அதே போல்தான் எனக்கும்” என்றவனது பேச்சை ஏதோ நினைப்பில் உள் வாங்கிக் கொண்டவள். பதில் ஏதும் பேசாமல் வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.

சமையலறையில் அரவம் கேட்க,அம்மா அங்கேதான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தவள் நேரே படுக்கையறைக்குச் சென்று கதவை தாழிட்டாள். மனம் பலமாக கனத்தது.ஒருமுறை கத்தி அழவேண்டும் போல தோன்றியது. அப்போதும் இந்தப் பாரம் குறையுமோ,அவன் வேலையை முடித்துவிட்டான் இப்போது பந்து இவள் கையில், ஆமாம் என்று சாட்சிகளோடு அவன் நிருபித்துவிட்டான்.இல்லை என்று நான் எப்படி நிருபிப்பேன் எப்படி கேட்பேன்.எனக்கு வந்த இந்த நிலை வேறு எந்தவொரு மகளுக்கும் வரவே கூடாது கடவுளே மனம் தன் பங்கை சரிவரச்செய்து அறிவை மேலும் மேலும் மழுங்கடித்தது.இனி யோசிக்க ஒன்றுமில்லை என்ற நிலைக்கே வந்துவிட்டாள் மாதவி எங்கோ வெறித்தபடி எந்த சிந்தனையும் இல்லாமல் எத்தனை நேரம் அமர்திருந்தாளோ பலமாக கதவு தட்டபடும் ஓசை கேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்தாள்.

கதவைத் திறந்தவள் கமலத்தை பார்த்ததும் சற்று திணறித்தான் போனாள். இவர்களா இவர்களா அப்படி ஒரு மோசமான இடத்திலிருந்தது. தன் கண்ணையே நம்ப முடியவில்லை, அந்த புகைப்படம் நினவு வருகையில் நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை.

அவள் முகத்தை ஊன்றி பார்த்த கமலம்”என்ன மதுமா, எப்போது வந்தாய், நேரே இங்கே வந்துவிட்டாய்? மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறதா? கேள்வியும் பதிலும் அவரே கூறிக்.கொண்டார்

தலையை மட்டும் லேசாக அசைத்து ஆமோதித்தாள் மாதவி.

“சரிடா செல்லம் வெந்நீர் வைத்து குளித்துவிட்டு சாப்பிட பிறகு ஒரு குட்டி தூக்கம் போட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்.இப்போது டீ ஏதாவது போடட்டுமோ?” பேசிக்கொண்டே போனார் கமலம்.

“வேண்டாம்... நான் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்.நானே வந்து சாப்பிட்டுக் கொள்கிறேன் எனக்காக காத்திருக்க வேண்டாம்

வேறு எதுவும் பேச மனமின்றி கதவை அடைக்க முனைந்தாள்.

“ம்... கொஞ்சம் இரு மதும்மா உனக்கு ஒரு லெட்டர் வந்தது விரைந்தவர் ஒரு வெள்ளை உரையுடன் வந்தார்.அதை பெற்றுக் கொண்டு கதவை தாளிட்டாள்.

அனுப்புனரின் விலாசம் பார்த்தவளால் அந்த நிலையிலும் சந்தோஷப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை.காரணம் அது அவள் வேலைக்கான நேர்காணல் உத்தரவு. சத்யனின் வேண்டாத பேச்சுகளில் மனம் உடைந்து செய்தித்தாளில் உள்ள அத்தனை வேலைக்கும் விண்ணப்பத்திருந்தாள் பலன் இப்போதுதான்கிடைத்திருக்கிறது அப்பாடா அந்த மூச்சுமுட்டும் சிறையில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு வழி கிடைத்துவிட்டது.

ஒரு கதவை அடைத்தால் கடவுள் மறுகதவைத் திறப்பார் என்று கூறுவது எத்தனை உண்மை. இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால் யாரிடமும் எதையும் நிருபிக்கத் தேவையில்லை.ஒரு வேளை அம்மா அந்த மாதிரி இடத்திலிருந்தாலும் அது திருமணத்திற்கு முன் தானே திருமணத்திற்குப் பின் அப்படியில்லையே..கணவனுக்கு துளியும் துரோகம் செய்யாமால் தானே இருக்கிறார். அதற்கு நானே சாட்சி.. ஏதோ ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அம்மா அங்கே மாட்டிகொண்டு இருந்த்திருக்கலாம். அப்பாவால் அதிலிருந்து விடுதலை கிடைத்திருக்கும். அந்த தொழிலிலேயே பிடித்தம் இருந்தால் திருமணத்தைப் பற்றி நினைத்திருப்பாரா.இல்லைதானே அம்மாவிற்கு மறுவாழ்வு கொடுத்திருப்பார் அப்பா அதை ஏன் தோண்டித் துருவ வேண்டும். இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால் நிம்மதியாய் அந்தத் தேள் கொடுக்கிலிருந்து தப்பிக்கலாம். நிம்மதியாய் ம்ஹும்.. அது முடியாதுதான். ஆனால் தப்பிக்கலாம் அல்லவா இவ்வாறு யோசித்தவளுக்கு சற்று தெம்பு வந்தது போல் இருந்தது. நேர்காணலுக்கான தேதியை பார்த்தாள் அட நாளையே தான். நிரம்பவும் நல்லதாயிற்று. பயணக் களைப்பு என்று ஒரு நாள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டால் சந்தேகமே வராது இப்படி நினைத்தவள் நிம்மதியாய் உறங்கிக் கூட போனாள்.

 

 

Anbudan,
Indira Selvam


ReplyQuote
Priyanga Ramesh
(@pragadeesh)
Estimable Member Registered
Joined: 4 months ago
Posts: 109
02/08/2019 5:48 pm  

Super sis.. 😍  😘  😘  😘 


ReplyQuote



Indira selvam
(@indra-selvam)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 152
03/08/2019 3:27 pm  

மல்லிச்சரம்-17

மாதவியைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து விடுபடமுடியவில்லை சத்யனால் நான் மாதவியை அதிகம் சங்கடப்படுத்திவிட்டேன் என்ன தான் இருந்தாலும் தாஜில் ரூம் போட வா என்று கேட்டது அதிகப்படித்தான்.அது அவள் மனதில் எத்தனை ஆழமாக இறங்கியிருக்கிறது என்பதற்கு அவள் பதில்களே சாட்சி. கொட்டிய வார்த்தைகளை அள்ளுவது கடினம்தான். உண்மை விவரத்தை அறிவதற்காக நான் கையாண்ட வழிமுறை தவறாகவே இருக்கலாம். ஆனால் என் மனம் அது எதிர்பார்ப்பது ஒன்று தான்.

 

மாதவியின் உள்ளத்தில் ஓர் இடம் இணையாக துணையாக வாழ்வின் முழுமைக்கும் முடியுமா? மாதவியிடம் எந்தத் தவறும் இல்லைதான்.அவள் தாய் செய்த தவறுக்கு அவள் எப்படி பொறுப்பேற்க முடியும். ஆனால் அப்பாவிடம் எப்படி இதெல்லாம் கூறுவது.மாதவியை மணக்க விருப்பமென்றால் அப்பா ஆட்சேபிக்க மாட்டார்.ஆனால் மாதவியின் பூர்விகம் கண்டிப்பாக கிளறப்படும்.முக்கியமாய் தாய், தந்தை வழி எனவே மாட்டிக் கொள்வது உறுதி. மறைத்து மணப்பதற்கு வழியில்லை. பிறகு இந்தப் பிரச்சனையை எப்படி கையாள்வது? எது எப்படியோ, மனைவி என்று ஒருத்தி வந்தால் அது மாதவியாகத்தான் இருக்கும். இல்லை திருமணமே வேண்டாம். உறுதியாக நினைத்தவனின் மனதில் கண்களில் கண்ணீருடன் மாதவி துடிக்கும் உதடுகளால்" நான் இன்னும் வேசியின் மகளாகத்தான் இருக்கிறேன் சத்யன்.வேசியாகிவிடவில்லை" இப்போதும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது அதிலும்" முதல் வாடிக்கையாளர்"  

 

இதைவிடவும் அதிகமாக என் மனதை புண்ணாக்க முடியாதுதான். எப்படிப்பட்ட வார்த்தைகள் அதைக் கூற அவள் மனம் எப்படி வாடியிருக்கவேண்டும். அவளின் கவலைகளை எல்லாம் தீர்த்து என் தோளோடு சேர்த்து ஆறுதல் அளிக்கப் போகிறேன். யோசனையில் வெகுதூரம் சென்றவனை ஒரு தொடுகை நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வந்தது.    

 

அவன் தோளைப் பற்றியது தயாநிதிதான். அவசரமாக எழுந்த சத்யன் இத்தனை நேர மனப்போராட்டத்தில் தன் கண்களிலிருந்து வடிந்த நீரை துடைக்க மறந்து விட்டான். சில வினாடி அவனை உற்றுப் பார்த்த தயாநிதி அவன் கண்ணீரைத் தானே துடைத்துவிட்டார். அப்போதுதான் அவனுக்கே உரைத்தது. எதுவும் பேச இயலாமல் தலை கவிழ்ந்தான்.

 

"உட்கார் சத்யன் சில விஷயங்கள் பேச வேண்டும்" என்றவர் அவன் எதிரில் தானும் அமர்ந்தார். உட்கார்ந்தவனின் தலை நிமிரவேயில்லை. சில நிமிட மெளனத்திற்குப் பிறகு தயாரிதி பேசினார்.   

 

" உன் அந்தரங்கத்தில் தலையிடுவது அநாவசியம் என்று தான் இத்தனை நாள் கண்டும் காணாமலும் இருந்தேன். ஆனால் உன் முகவாட்டம், இரவில் பட்டினி, சிரிக்காத முகம், எதையோ சிந்திக்கும் கண்கள், இப்படி உன் உடல்நிலை கெடுவதால் தான். இப்போது பேசுகிறேன். சொல் எது உன் மனதை வாட்டுகிறது ?" கேள்வியோடு அவனைப் பார்த்தார்.

 

"அப்பா...." வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

 

 "சரி. உனக்கும் மாதவிக்கும் இடையே என்ன பிரச்சனை?"

 

கேட்டவரை அதிர்ச்சியாய் பாத்தான் சத்யன். இந்த நேரடிக் கேள்வியை அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை தான். சில நொடி பேச்சே வரவில்லை. கண்டு கொண்டார். என் உள்ளம் திறந்த புத்தகம் போல் ஆகிவிட்டது. அகத்தின் அழகு என்பார்களே. இது என் விஷயத்தில் உண்மையாகி விட்டதா? எப்படி கண்டுபிடித்தார். இதைத்தான் வயதின் அனுபவம் என்று கூறுவார்களோ?     அவன் உள்ளத்தைப் படித்தது போல் அவரே தொடர்ந்தார்.   

 

" உன் வயதைக் கடந்துதான் நானும் வந்தேன். மனதை திறந்து சொல். என்ன பிரச்சனை? என்னால் என்ன செய்ய முடியுமோ செய்கிறேன்" அவனை ஊக்குவிப்பது போல் அவன் தோளைப்பற்றினார்.  

 

"மாதவி " என்றதைத் தவிர வேறு வார்த்தை வரவில்லை. 

 

 "ம் . . . . . . . சொல் மாதவியை நீ நேசிக்கிறாய்.அவளை மணக்க விரும்புகிறாய். அந்தஸ்து பாராமல் நான் ஒப்ப வேண்டும். இது தானே உன் கவலை. மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறாய் சரிதானே?"     

 

அவர் பேசிய விதத்தில் லேசான நம்பிக்கை தோன்றி

 

 " அதுவும் ஒரு காரணம்" என்று பேச முயன்றான் சத்யன். 

 

" பின்னே வேறு காரணம் என்ன? மாதவி சம்மதிக்கவில்லையா? பணக்காரர்கள் என்று ஒதுக்குகிறாளா? நான் பேசட்டுமா? அவளுக்கு உன் மேல் அன்பு இல்லை என்று சொல்லி விட முடியாது. உன்னைப் பற்றி பேசினாலே அவள் முகத்தில் வெளிச்சம் பாயும். மாதவியை நம் வீட்டு மருமகளாக்க எந்த ஆட்சேபமும் இல்லை. சந்தோஷமா? அவன் முகத்தை நிமிர்த்தி முறுவலித்தார்.

 

அவன் பதில் பேசாமல் இருக்கவும் புருவத்தைச் சுருக்கியவர்

“என்ன சத்யா “என்று கேட்டார்

“ அப்பா இதில் இன்னும் சிக்கல்கள் இருக்கிறது அதை நீங்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்வீர்கள் என்றுதான் புரியவில்லை”

குழம்பியவனை ஊக்குவித்தார் “எதுவானாலும் சொல் சத்யா நான் இருக்கிறேன் “

“இதே வார்த்தை நான் கூறுவதை கேட்ட பிறகு வந்தால் என்னை விட பாக்கியம் செய்தவன் வேறு யாரும் இல்லை “என்ற பீடிகையோடு சுருக்கமாக நிலவரத்தை விளக்கினான்

கேட்டுக் கொண்டிருந்தவரின் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் தென்படவில்லை

சிறு மௌன இடைவேளைக்குப் பிறகு தயாநிதி பேசினார்

“சேற்றில் முளைத்ததால் செந்தாமரையின் நிறமோ, மணமோ ,குணமோ மாறிவிடுமா என்ன ?  உன் காதலி செந்தாமரை போன்றவள் .அத்தோடு இன்னும் எதுவும் முடிவாகவில்லை . இதற்கு முழு தீர்வு மாதவியின் அம்மாவின் வாக்குமூலம் கேட்பதுதான் .ஆனால் எப்படி இருந்தாலும் திருந்தி வாழ்பவர்களை அதிகம் சோதிக்கக் கூடாது . நல்லவர்கள் தப்பு வழி போகலாம், தப்பு வழியில் இருந்து மீண்டவர்கள் நிச்சயம் திரும்பவும் தப்பு வழி செல்ல மாட்டார்கள் “ என்று உறுதியாய் பேசியவரை பார்க்கையில் உள்ளம் குளிர்ந்து நா தழுதழுத்தது சத்யனுக்கு

“அப்பா “

“இதை உணர்வுபூர்வமாக சொல்கிறேன் உன் தந்தையை பற்றி உனக்குத் தெரியாத விவரங்களை தெரியப்படுத்தும் நேரம் வந்துவிட்டது .என் இளமைக் காலத்தில் பணம் என்ற போதை தலைக்கேறி நான் செய்யாத தவறுகளே கிடையாது,  என்னை போலவே வயதின் கோளாரில் நீயும் அப்படி எதிலும் சிக்கிக் கொண்டு அந்த சின்னப்பெண் மாதவியையும் சிக்க வைத்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் ஏதேதோ பேசி உன்னை கோவை அனுப்பிவைத்ததேன்.  இதே போல் தான் என் தந்தையும் என் அட்டூழியம் அதிகமாக, பயந்து கட்டாயப்படுத்தி உன் தாயை மணமுடித்து வைத்தார் .என் அகக் கண்களை திறந்தவள் அவள்தான் ,என் தவறுகளை பொறுத்து முடிந்த வரை அமைதியாகவே அதிக ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் மெல்ல மெல்ல எனக்கே தெரியாமல் என்னை அவள் பக்கமாக இழுத்து விட்டாள் .

உன்னையும் பொறுப்பாக வளர்த்து பணத்தின் வீரியம் உன் மூளைக்கு எட்டாது நெறிப்படி வளர்த்த பெருமை எல்லாம் அவளுக்கு போய் சேரும் . அதனால் தவறுகளை உணர்ந்து திருந்த நினைப்பவர்களை நாம் வரவேற்க வேண்டும் .இப்போதும் சொல்கிறேன் மாதவியை நீ தாராளமாக மணந்து கொள்ளலாம் .என் முழு ஆதரவு உனக்கு உண்டு “என்றவரை பெருமை பொங்க நன்றியுரைக்கும் பார்வையோடு பார்த்தவன் சட்டென அவரை இறுக அணைத்து தன் சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Anbudan,
Indira Selvam


Indira selvam
(@indra-selvam)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 152
04/08/2019 5:39 pm  

 மல்லிச்சரம்-18

தொலைபேசி ஓயாமல் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது .வெகு நேரம் கழித்து தான் அதனை  உணர்ந்து   எடுத்தாள்  மாதவி  .மனதில்  லேசான  படபடப்புடன் காதுக்கு கொடுத்தாள், காரணம் அழைப்பு சத்யனிடமிருந்து

 

“ஹலோ “ நடுங்கும் குரலில்  வினவினாள் மாதவி.

 

“ ஹாய் மாதவி” 

 

“......”

 

“ம்....நாளைக்கு ஏதோ நேர்காணல் இருக்கிறது தானே. உனக்கு விடுப்பு வேண்டுமா?"    

 

தலை சுற்றியது மாதவிக்கு இவனுக்கு எப்படி?   

 

 "என்ன வாயடச்சு போயிட்டே."    

 

" . . . . . . . " 

    "எனக்கு எப்படி தெரியும்னா ? உன்னை நேர்காணல் செய்யப் போகும் கம்பனியின் எம்.டி உன்னுடைய காண்டாக்ட் பத்தி விசாரிக்க, உன்  தற்போதைய முதலாளியான என்னை  ஃபோனில் அழைத்தார்கள்."      

 

"........."   

 

 "ம் .......கூப்பிட்டவன் என் தோழன் தான். கல்லூரித் தோழன். உன்னை  இப்போது கம்பெனியலிருந்து  அனுப்பப்  போவதில்லை.  உன்னால்  சில வேலைகள் இருக்கிறது  என்றதும்  அவன்  வேறு  எதுவும்  கேட்கவில்லை.  அதனால் எங்கே போனாலும்  நீ  என்  வழிக்குத்தான்  வர  வேண்டும் வேறு  வழியே இல்லை உனக்கு,  பாவம்  நீ" குறும்பாய்  சிரித்துவிட்டு  தொடர்பை  துண்டித்தான்.  

 

செல்பேசியை காதிலிருந்து எடுக்கக் கூட தோன்றவில்லை மாதவிக்கு,   

 

அடைத்துவிட்டான்  கடவுள்  காட்டிய  ஒரு  வழியையும் அடைத்து விட்டான். அவன்  வழிக்கு  வர  வேண்டுமாமே. தினம் தினம் அவன் பேசும் சொற்களைக் கேட்டு இதயம் துடிக்க வேண்டுமா?அல்லதுஅவனுடன்......அவனுடன் ......உதட்டைக் கடித்தாள்  மாதவி .கண்கள்  சிவந்தன.அப்போது  காபியுடன் உள்ளே வந்த கமலம் பதறி அவள் அருகே ஓடி வந்தார்.  

  "என்னம்மா மாதவி. என்னவாயிற்று. முகமெல்லாம் வியர்த்திருக்கிறது.  ஐயோ உதட்டைக் கடிக்காதே  ரத்தம்  கசிகிறது  பார்.  யார்  பேசுவது  இப்படி கொடு"    என்று பேசியை  பிடுங்கியவள்  கடைசியாக  வந்த  தகவல்  சத்யனுடையது என்று தெரிய   

  "என்னம்மா வேலையில் ஏதேனும் தவறு செய்து விட்டாயா எம்.டி கண்டித்தாரா?" இல்லை வேலையிருந்து உன்னை எடுத்துவிட்டார்களா? எதையாவது சொல்லேன். இங்கே நான் துடிக்கிறேன் தெரியவில்லையா?" பதற்றமும், எரிச்சலும் சேர்ந்தே வந்தது கமலத்திடம், 

 

அவ்வளவுதான் மாதவிக்கு சினம் தலைக்கேறியது.  

 "துடிக்கிறீர்களா.....ம்.....இரண்டு மாதங்களாக நான் எப்படித் துடிக்கிறேன்  என்று தெரியுமா  கேட்கவும்  முடியாமல்  சொல்லவும்  முடியாமல்  நரகம்  அது நரகம்.....அந்த சத்யன் ...."மறுபடியும் உதட்டை அழுந்தக்கடித்தாள் மாதவி.

   "ஐய்யோ, என்ன பேசுகிறாய் மாதவி. ஒன்றும் புரியவில்லை. அந்த எம்.டி .உன்னிடம் தப்பாக ஏதாவது சொல்லேன்"   கெஞ்சலோடு  கண்ணீரும்  வந்துவிட்டது  கமலத்திற்கு,     

 

அவன் நடந்துகொண்ட விதத்தைக் கூற உதடுகள் துடிக்கத் தான் செய்தன. ஆனால் ஏனோ மனம் ஒப்பவில்லை. உதடு வரை வந்த வார்த்தைகளை விழுங்கினாள்.  

 

“வேறு என்னதான்டி நடந்தது. சொல்லித் தொலையேன்" கோபத்தின் உச்சிக்கேசென்றுவிட்டாள் கமலம்.    

 

சில வினாடி தாயை  வெறித்தவள்.

 

"நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.என்னை வேசியின் மகள் என்று கூறி விட்டார்கள் போதுமா"  கூறியவள் துக்கம் தாளாமல் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு விசும்பினாள்.    

 

கமலம் பேசவும் மறந்து மாதவியின் முகத்தில் படிந்த கண்களை அகற்றவே        இல்லை நீண்ட நேர அமைதிக்குப் பின்.   

 

 "யார் என்ன சொன்னாலும் நம்புவதற்கு நீ குழந்தையில்லையே மாதவி "இதைசொல்லும் போது அவள் குரலில் அதிக பற்று இல்லை.   

 

“குழந்தை .....ம்...குழந்தை இல்லை தான் அதனால் தான் கோவை சென்று என்தாத்தா பாட்டியை ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் பார்த்து ஆதாரங்களோடு ச்சே....அந்தக் கண்டராவி ஆதாரத்தை பார்க்க நான் என்ன பாவம் செய்தேனோ?   

 

"தாத்தா...பாட்டியா?"    

 

" அதுதான் வீட்டில் புகைப்படத்தில் மட்டும் காட்டுவீர்களே எங்கே என்று கேட்டால் சித்தப்பாவோடு வெளிநாட்டில் என்றுதானே சொல்வீர்கள். அத்தனையும் பொய். வடிகட்டின பொய்" ஆத்திரமாகத் தொடங்கியவள் அழுகையில் முடித்தாள்.      

 

தொடர்ந்து மெளனம் நிலவியது. ஏதோ ஓர் முடிவுக்கு வந்தவர்  போல  கமலம் கண்ணீரைத்  துடைத்துக் கொண்டு  மாதவியை  நெருங்கி  அவள்  முகவாய்த் தொட்டு நிமிர்த்தினார்.

 

  "நீ அவர்களைப் பார்த்தாயா?"  

 

 "...ம்......"   

 

 "உடனே நான் அவர்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்னை அங்கே கூட்டிப்போ "    

 

" "   

 

"ஆமாம். சில விஷயங்கள் எனக்கு குழப்பம் தருகிறது. அத்தோடு நானும் இந்தச் சந்தர்பத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறேன்".  

 

  "என்னம்மா விஷயம்?" 

 

  "அவர்களிடம் சொல்லும் போது கேட்டுக்கொள்.வா புறப்படலாம்" திடமாய். பேசினார்.

 

"அது எனக்கே சரியாகத் தெரியாது. சத்யன் தான் அழைத்துச் சென்றார்" அவஸ்த்தையாய் நெளிந்தாள் .  

 

 "அப்போது அவரிடம் முகவரி வாங்கு" 

 

 "அது ----"    

 

"ஓ... அவரிடம் தான் உனக்கு ஒத்துவரவில்லையே. சரி போன் போட்டுக்கொடுநான் பேசுகிறேன்" 

 

  "தயக்கமாய் சத்யனின் செல்லுக்கு தொடர்பு கொண்டாள். 

 

  "ஹலோ, நான் மாதவியின் அம்மா பேசுகிறேன். அங்கே சத்யன் சாரா?"     

 

உடனே துணுக்குற்றவன்" நான் தான் சொல்லுங்கள் அம்மா" 

 

  "அது..."   

 

"எதுவானாலும் தயங்காமல் கூறுங்கள்"  

 

 "இன்பம் முதியோர் இல்லத்து விலாசம் வேண்டும்" 

 

 "விலாசமா?" சட்டென யோசித்தவன் அங்கே என்ன நடந்தது என்பதை யூகித்து விட்டான்.  

 

 "விலாசம் எதற்கு அம்மா. நானே அழைத்துச் செல்கிறேன்". 

 

  "உங்களுக்கு  ஏன் வீண் சிரமம், விலாசம் மட்டும் கொடுங்கள்" 

 

  "எனக்கும் "  என்று ஏதோ ஆரம்பித்தவன் அதைக் கூறாமல் விலாசம் கொடுத்தான்

 

  " ரொம்ப நன்றி சார் வச்சுடறேன்",

Anbudan,
Indira Selvam


Indira selvam
(@indra-selvam)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 152
04/08/2019 6:08 pm  

மல்லிச்சரம்-19

இன்பம் முதியோர் இல்லத்தின் வாசலில் மாதவியையும் கமலத்தையும் எதிர்கொண்டு வரவேற்றவன் சத்யன் தான்" நீங்கள்......" நினைத்ததை கூற முடியாமல் நாவரண்டது. 

"ம்" --- நீங்கள் விலாசம் கேட்டவுடனே புறப்பட்டு வந்து விட்டேன். தாத்தாவும் பாட்டியும் உங்கள் மேல் இருக்கும் கோபத்தில் நீங்கள் கூறுவதை கேட்க மாட்டேன் என்று விட்டால் அதனால் தான்.நான் இருந்தால் அவர்களை சமாதானப்படுத்த முடியும்.  

 

"அதுவும் சரிதான் சார் எப்படியும் நீங்கள் தானே என் மகளின் மனதை புண்படுத்தியவர். அதன் விளக்கம் உங்களுக்குத் தெரிவதில் தவறில்லை தான் வாருங்கள் நான் அவர்களைப் பார்க்க வேண்டும்".

 

நேரே பரசுராமன் குடிலுக்கு அழைத்துப் போகாமல் சிற்றுண்டியை உண்ண வைத்தே அழைத்துச் சென்றான். ஏனோ அந்த உணவும் அவர்களுக்கு தேவைப்பட்டது போலத்தான் இருந்தது. அதிகம் அடம்பிடிக்காமல் வேகமாக முடித்துவிட்டு எழுந்தனர்.

 

குடிலின் வாசலில் சுற்றுத் தயங்கி நின்ற கமலத்திடம் "இரண்டு நிமிடம் அம்மா,  நான் உள்ளே சென்று அவர்களிடம் பேசி விட்டு உங்களை அழைக்கிறேன். தேவையில்லாத கூச்சலை இது தவிர்க்கும் என்று நம்புகிறேன்" கூறியவன்" என்னுடன் வா மாதவி "உரிமையாய் அவள் கரம்பிடித்து உள்ளே சென்றான்.    

 

இருவரையும் சற்றும் எதிர்பாராத பரசுராமன் தம்பதிகள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

"வாம்மா மாதவி உன்னை நினைத்துக்கொண்டே தான் இருந்தேன். "ஏனோ தெரியவில்லை. உன்னை அன்று அனுப்பவே மனம் வரவில்லை. அடுத்து உன்னை உங்கள் திருமணத்தில் தான் பார்ப்போம் என்று நினைத்தால் இரண்டே நாளில் வந்து இன்ப அதிர்ச்சி தருகிறீர்களே. சொல்லுங்கள் என்ன சாப்பிடுகிறீர்கள்"     

 

| பேசிக்கொண்டே சென்ற காயதிரியை தோள் பற்றி நிறுத்தினார் பரசுராமன் "முதலில் அவர்கள் உட்காரட்டும்" என்று எதிர் இருக்கையைக் காட்டினார்.  

 

"தாத்தா பாட்டி முதலில் நீங்கள் உட்காருங்கள் உங்களிடம் பேசவேண்டும். நீங்கள் மாதவியிடம் கூறியதை ஏற்று ஒருவரை அழைத்து வந்திருக்கிறோம். உங்கள் உணர்வுகளை முடிந்தவரை கட்டுப்படுத்த வேண்டுகிறேன்.அவர் கூறுவதை கேட்ட பின்பு மற்றதைப் பேசலாம்"   என்றவன் மாதவிக்கு விழிகளால் உத்தரவிட்டான்.    

 

விசைக்கு கட்டுப்பட்டவள் போல அவளும் எழுந்து வெளியே சென்று கமலத்தை உள்ளே அழைத்து வந்தாள்.  

குனிந்த தலையாக வந்த கமலத்தைப் பார்த்ததும் இருவரும் ஷாக் கடித்தாற்போல் எழுந்து கொண்டனர். இருவரையும் கை பிடித்து அமர வைத்தான் சத்யன். பேசாதீர்கள் என்ற கெஞ்சல் அவன் கண்களில்,

மனதில் எரிமலை குமிழ் ,கைகளைப் பிசைந்தபடி இருப்பு கொள்ளாமல் தவித்தார் காயதிரி. கமலத்தின் தோள்களைச் சுற்றியிருந்த மாதவியின் கை அவரது தோளை தட்டிக் கொடுத்து ஊக்கப்படுத்தின.   

 

கண்களில் நீர்த்தேக்கம் மறைந்து விட" நான் .....என்னை ..."பேசமுடியாமல் தடுமாறினார் கமலம்.  

"பயப்பட வேண்டாம் அம்மா. உங்களுடன் நாங்கள் இருக்கிறோம். தைரியமாகப் பேசுங்கள் .... "தெம்பேற்றினான் சத்யன்.   

எதிர்பாராத நேரத்தில் சட்டென கமலம் பரசுராமன், காயதிரியின் கால்களில் விழுந்து கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டார்.   

"மன்னித்துவிடுங்கள்.என்னை மன்னித்து விடுங்கள். எல்லாம் என்னால் தான் உங்கள் நிம்மதியான வாழ்வைக கலைத்த பாவி நான். என்னை உங்கள் கையாலேயே கொன்றுவிடுங்கள். அப்போது தான் எனக்கு நிம்மதி"   மேலே பேசமுடியாமல் கதறி அழுதார் கமலம்.    

ஏனோ காயதிரியால் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு பெண் என்ற இளகும் மனதாக இருக்கலாம். 

"முதலில் எழுந்திரி அம்மா, என் மகன் எங்கே?"  

இன்னும் கதறி அழுத கமலம்  "ஐய்யோ! அவர் போய் விட்டாரே நான் என்ன செய்வேன். எப்படி உங்களிடம் இதற்கு மன்னிப்பு கேட்பேன். மகன் இறந்ததைக்கூட தெரிவிக்க முடியாத நிலையில் இருந்து விட்டேனே. பாவி நான் பாவி நான்." தலையில் அடித்துக் கொண்டு கதறினாள்     

 என்ன?" பரசுராமன் அதிர்ச்சியை வார்த்தையால் வெளிப்படுத்தி விட, காயத்ரியோ மயங்கியே விழுத்து விட்டார்

உடனே செயல்பட்டது சத்யன்தான் அவரை அப்படியே ஏந்திக்கொண்டு போய் படுக்கையில் கிடத்தினான். அதற்குள் தண்ணீருடன் ஓடிவந்தாள் மாதவி நீரைத் தெளித்து காயத்ரியை நினைவுக்கு கொண்டு வந்தான். எழுந்தவர் ஓவென அழ ஆரம்பித்தார், அழட்டும் என்று அனைவரும் காத்திருந்தனர். ஓரளவு அழுகையின் சீற்றம் குறைந்ததும்.

 "எ....எ - - - - - எப்படி என் மகன் - - - எப்படி ....."பேச முடியாமல் திணறினார். அப்போது கமலம் பேச ஆரம்பித்தார். அவர் பேசி முடிக்கும் வரை யாரும் குறுக்கிடாமல் கேட்டார்கள். கண்களை ஒரு முறை மூடித் திறந்தவர் ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு பேசினார். 

 "என் பூர்வீகம் எது என்று எனக்குத் தெரியாது. என் தாய், தந்தை உட்பட என் நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே  ஒரு அனாதையாகத்தான் இந்தச் சமூகத்துக்கு அடையாளம் காட்டப்பட்டேன். திருச்சியில் நேசம் காப்பகத்தில் தான் நான் வளர்ந்து படித்து பட்டமும் பெற்றேன்.என் பதினெட்டு வயது முடிந்ததும் என் சொந்தக்கால்களில் நிற்கும் நேரமாக முடிவெடுத்து என்னை வேலை தேடிக் கொள்ள சொன்னது என் காப்பகம்.நானும் நிறைய இடம் ஏறி இறங்கினேன். வேலை தான் கிடைக்கவில்லை. அப்படி நான் விரக்தியில் இருந்த நேரம் தான்.தேவராஜ் என்பவன் என்னை அணுகினான். ஒரு வெளிநாட்டு நிறுவனம் வேலைக்கு ஆள் எடுப்பதாகவும் அதை எப்படியாவது எனக்கு வாங்கித் தருவதாகவும் கூறினான்.நானும் அவனை நம்பி என் காப்பகத்தின் எல்லா முறைகளையும் முடித்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். 

அவன் என்னை அழைத்துக்கொண்டு ஒரு இரண்டு மாடிகட்டிட வீட்டில் நுழைந்தான்  

" அலுவலகம் என்றீர்களே?" சந்தேகமாய் அந்த வீட்டை பார்த்தேன். "வேலை நிச்சயம் அப்புறம் நீ  ஸ் ......சு .வைங்ன்னு வெளிநாட்டிற்கு பறந்து விடலாம் வா" என்றவன் வேறு எதுவும் பேசாது அந்தப் பெரிய கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றான். வேறு வழியின்றி மிரட்சியான பார்வையோடு அவனை தொடர்ந்தேன். வீட்டு வாசலில் இருந்த இடம் கார்களால் நிரம்பி இருந்தது. வீட்டினுள் சென்ற உடன் நாசியை துளைத்தது மல்லிகை ஸ்பிரே, அப்போதாவது விழித்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் நான். என் விதியினை யாரால் மாற்ற முடியும்.    

எம்டியிடம் பேச வேண்டும் என்றவன் ஒரு ஐம்பது வயது அம்மாவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.அவர்கள் பேச்சு எனக்கு சரிவர கேட்கவில்லை. பிறகு ஒரு வேலைக்காரி என்னிடம் வந்தாள். "வாங்கம்மா எம்டி இரண்டாவது மாடியில் இருக்கார்" அவர் முன்னே செல்ல அவளை பின் தொடர்ந்தேன்.அந்த இரண்டாவது மாடி கடைசி அறையில் என்னை அனுப்பியவள் வெளியே தாழிட்டுவிட்டாள்

அப்போது தான் எனக்கு சகலமும் நடுங்கியது. மூளையில் அலாரம் அடித்தது. கதறி அழுதேன் தப்பிக்க வழி தேடினேன் எனக்கு தோல்விதான் மிஞ்சியது. அடுத்த நாள் காலை தான் கதவு திறக்கப்பட்டது. சோறு தண்ணீர் இல்லாமல் வாடி வதங்கி இருந்த என்னை அந்த ஐம்பது வயது பெண்மணி தூக்கி நிறுத்தினாள். நீ பெரிதாக எதுவும் செய்ய வேண்டாம். இங்கு வரும் வாடிக்கையாளரை திருப்தி படுத்து போதும் இப்போது பசியின் கொடுமை உனக்கு விளங்கி இருக்கும். அதனால் உனக்கு வேறு வழி இல்லை" நான் மெளனமாய் நின்றேன் கடைசியில் சிவப்பு விளக்கு பகுதிதான் என் விதியா? மனம் ஓவென அலறியது. இது சரிபடாது டேய் வாங்கடா இன்னும் ரெண்டு நாள் பட்டினி கிடந்தால் வழிக்கு வருவாள். ரூம் பூட்டப்பட்டது. மூன்று நாள் ஓடியது குத்துயிரும் குலையுயிருமாய் கிடந்தேன். அப்போதுதான் போலீஸ் ரைடு வந்தது.        

அன்று தான் நான் அவரை முதலில் பார்த்தேன். அந்த வீடே அமளி துமளிப்பட்டது. நான் மட்டும் எந்த ஒரு கவலையும் இல்லாமல் இயந்திரமாய் செயல்பட்டேன்.எங்கள் எல்லோரையும் வீட்டு வாசலில் நிற்க வைத்து ஒரு போட்டோ எடுத்தார்கள். பிறகு ஸ்டேஷனுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.

மூன்று நாள் சாப்பிடாமல் இருந்ததாலோ என்னவோ ஸ்டேஷன் வாசலிலேயே மயக்கமடைந்தேன். விழித்த போது ஒரு அரசு மருத்துவமனையில் இருந்தேன்.

"கான்சியஸ் வந்து விட்டது. இவரிடம் வாக்குமூலம் வாங்க வேண்டும் வா சீக்கிரம்" என்ற படி என் அருகில் அமர்ந்திருந்த அவரை விழியெடுக்காமல் பார்த்தேன். கான்ஸ்டபிள் அருகில் வருவதற்குள் நான் என்ன நினைத்தேனோ தெரியவில்லை. அவர் காலில் விழுந்து கதறினேன். அவர் கால்கலைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டேன். வேறு பற்றுதல் இல்லை என்று உணர்ந்தேன்.  

"என்னம்மா இது எழுந்திரி. --- முதல்ல" அவர் கத்தியதை காதில் வாங்கவேயில்லை. 

"அம்மா, முதலில் எழுந்திரி. என்ன விஷயம் சொல் நான் உன்னை எதுவும் செய்ய மாட்டேன்" தூக்கி நிறுத்தி படுக்கையில் அமர வைத்தார்.

என்னை .....என்னை அனுப்பி விடாதீர்கள். மறுபடியும் அங்கே அனுப்பி விடாதீர்கள்.என் விருப்பமில்லாமல் ஒருவன் என்னை இங்கே விட்டுச் சென்றுவிட்டான். நான் அது போன்ற பெண்ணில்லை. தயவு செய்து என்னை காப்பாற்றுங்கள்.” கதறியபடி வந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு கடுப்படைந்தார் அவர்.

“என்னம்மா, பிடிப்பட்டதும் உங்க இனத்தவர் சொல்லும் வழக்கமான கதைதானே இதுவும், வேறு ஏதாவது சொல்” எரிச்சலாய் பேசினார்.

“ஐய்யோ இல்லைங்கசார்,வேண்டுமானால் நான் வளர்ந்த அனாதை இல்லத்தில் கேளுங்கள். அது தேவையில்லை என்றால் என்னை மருத்தவ பரிசோதனை செய்து பாருங்கள். அதில் எல்லாம் தெரியும்” மறுபடியும் காலில் விழுந்து மன்றாடினேன்.

“அட என்னம்மா... உன்னோட ஒரே ரோதனையாப் போச்சு.பொசுக்கு பொசுக்குன்னு காலை பிடிச்சிக்கிட்டு எழுந்திரி நான் விசாரிக்கிறேன். உண் ஆசிரமத்து முகவரி கொடு.:என்றவுடன் எனக்கு உயிர் வந்தது.

பிறகு ஒருநாள் அவர் சொன்னார். என் அழுகை அவர் மனதை ஏதோ செய்ததாம். அதனால்தான் விசாரிக்க தொடங்கினாராம். மாலை அவர் வந்ததும் ஆவலாக அவரை எதிர்கொண்டேன். உண் ஆசிரமத்தில் அதிகமாக எதுவும் கூற மறுக்கிறார்கள்.போன வாரம் வரை நீ அங்கே தான் இருந்தாயாம்.வேலை கிடைத்து வெளியேறிவிட்டாய் என்றவர்கள் அதை எழுதித்தர மறுத்துவிட்டார்கள்.அவர்கள் ஆசிரமத்தின் பெயர் கெட்டுவிடுமாம்

வேண்டிக் கேட்டுக் கொண்டார்கள்.மனிதாபிமான அடிப்படையில் நானும் விட்டுவிட்டேன்.பாவம் இதனால் அவர்களுக்கு ஸ்பொன்சர்களும் அடிபடும் தானே.

“நீங்கள் என்னை நம்புகீறிர்களா சார். எனக்கு அது போதும் ஏனோ நிம்மதியாய் உணர்ந்தேன்.

“சட்டத்திற்கு வாய் வார்த்தை போதாதே அம்மா. அடுத்த வழி மருத்தவ பரிசோதனைதான். அதற்கு ஒத்துழைப்பாயா? தயக்கமாய் விசாரித்தார்.

அதனால் என்ன சார்.மடியில் கனம் இருந்தால்தானே பயம். எனக்கு இல்லை நான் தயார்தான் என்றவுடன் பரிசோதனை செய்தார்கள். அதிலும் எனக்கு சாதகமான சான்று கிடைக்கவே.கோர்ட்டில் கேஸ் போட்டு பேப்பரில் மன்னிப்பு கோறும்படி செய்து எல்லாம் அவர்தான் செய்தார்.இன்னும் மலைப்பாக இருக்கிறது. அந்த நரகத்தில் இருந்து எப்படி வந்தேனோ? பெருமூச்சொன்றை வெளியிட்டவர் தொடர்ந்தார்.

எல்லாம் முடிந்து கையெழுத்துப் போட்டு வெளிவரும் போது மனம் கல்லாய் கனத்தது. இனி என்ன செய்ய எங்கு தங்குவது உணவுக்கும் உறைவிடத்துக்கும் வழி. இப்படி பலதை யோசித்து, ஸ்டேஷன் வாசலில் மலங்க மலங்க விழித்த என்னை ஒரு மகளிர் விடுதியில் சேர்த்து முன்பணம் கட்டி ஸுரிட்டி கையெழுத்து போட்டு ஒரு வேலையும் தேடிக் கொடுத்து புது வாழ்வை அமைத்துக் கொடுத்தவர் அவர்தான்.

என் தாயை நான் பார்த்ததில்லை. அவரைத்தான் தாயாக என் மனதில் பாவித்து தினமும் பூஜித்து வந்தேன். அதன்பிறகு அவ்வப்போது வந்து என் நலம் விசாரிப்பார். அப்போதெலாம் சில மணி நேரம் பேசுவோம்.இப்படி வாழ்க்கை நகர்கையில் திடும் என ஒரு நாள் :எனக்கு உன்னை பிடித்திருக்கிறது கமலம். நாம் வாழ்வில் ஒன்று சேர்ந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நீ யோசித்துச் சொல்” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் யோசித்தேன் எப்படி யோசித்தாலும் அவருக்கு ஏற்றவள் நான் இல்லை என்று மட்டும் என் உள்மனம் உறுதியாக கூறியது. அதனால் அடுத்த முறை அவர் என்னை சந்தித்தபோது முடியாது என தீர்மானமாக கூறிவிட்டேன். அவரும் எவ்வளவோ எடுத்துக் கூறினார்.நான் காதில் வாங்கவே இல்லை.அதற்கு பிறகு அவருடன் பேசுவதை நிறுத்தினேன்.அவரை வெளிப்படையாக நிராகரித்தேன். ஆனால் இரவின் தனிமையில் என் தலையணை நனையாத நாளே இல்லை. நானும் ஒரு பெண் தானே. எப்படிபட்டவர் என்னை மனம் செய்ய விரும்புகிறார் அதற்கு தகுதியற்றவளாக நிற்கும் என் விதியை நினைத்து நொந்து கொள்வேன்.இரவில் என் தலையணைக்கு மட்டுமே தெரியும் என் மனதில் அவரைத் தவிர வேறு யாருமில்லை என்று இப்படியாக ஒருவருடம் ஓடிவிட்டது.

அதுவரை நான் கேட்டுக் கொண்டிருந்ததற்கு இணங்க அவர் என்னை பார்க்கவில்லை. தீடீர் என ஒரு நாள் நான் வேலை விட்டு வரும் வழியில் எனக்காக காத்திருந்து என்னை எதிர் கொண்டார். அவரைப் பார்த்த நான் ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டேன்.காரணம் பாதியாக இளைத்துவிட்டார். அவருக்கே உரிய கம்பீரத் தோற்றம் தொலைந்து விட்டிருந்தது.கண்களில் இருந்த ஒளி இருண்டுவிட்டது.முகம் சவரம் செய்யாமல் ஏதோ மிகவும் வயதானவர் போன்ற தோற்றத்தைக் கொடுத்தது.

“என்னவாயிற்று உங்களுக்கு உடம்பு முடியலையா,என்ன செய்யுது?” பதறித்துடிதேன், நான்.

“ம்ச்.... கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் என்னைக் கொல்கிறாய் நீ..”

“உனக்குள் நேசம் இருக்கிறது. இல்லையேல் என்னைப் பார்த்தும் இப்படி பதறித் துடித்திருக்க மாட்டாய்.ஆனால் அதை ஒத்துக்கொள்ள மாட்டேன் என்கிறாய்..இந்தச் சமுதாயத்தை எண்ணி  நீ ஒதுங்குகிறாய். அதுவா உண் வயதான காலத்தில் உனக்கு துணை செய்யும்.நான் இருப்பேன் அல்லது நம் குழந்தைகள் நமக்கென்று ஓர் குடும்பம். ஒரு நாள் பேப்பரில் வந்துவிட்டால் அல்லாம் போயிற்றா உன்னை முழுதாக நான் நம்புகிறேன் வேறு என்ன வேண்டும் உனக்கு.

“....”

“மௌனம், இதைத் தவிர வேறு என்ன தெரியும் உனக்கு”

கண்ணீரைத் தவிர என்னால் எதுவும் பேச முடியவில்லை அப்போதுதான் அவர் வாயில் அப்படிபட்ட வார்த்தைகள் வந்து என் உறுதியைக் குலைத்தன.

“ச்சே ... பேசாமல் செத்துவிடலாம் போல் இருக்கிறது” அவர் கூறி முடிக்குமுன் அவர் வாயை கைகளால் மூடினேன்.

அவரது கலங்கிய விழிகளை சந்தித்த நான் என் உறுதியை தொலைத்தேன் அவர் மார்பில் புதைந்து கதறி அழுதேன். சுற்றுப்புறத்தை மறந்தேன். எத்தனை நேரம் அப்படியே இருந்தோமோ கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.

நான் எவ்வளவோ சொல்லியும் திருமணம் முடிந்த பிறகு தான் வீட்டிற்கு தெரியபடுத்தனும் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார். என் அப்பா,அம்மா அந்தக்காலத்து மனிதர்கள் அவர்கள்காதல் திருமணத்தை ஆதரிப்பதே கடினம். அதோடு பேப்பரில் வந்த நியூசை கத்தரித்து பத்திரப்படுத்தி வைத்திருகிறார்கள். அதனால் நாம் முதலில் திருமணம் செய்து கொள்வோம்.. எந்த காரணத்திற்காகவும் மறுபடியும் உன்னை இழக்க நான் தயாரில்லை கமலம். என் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு நா தழுதழுக்கப் பேசியவரை எதிர்த்துப் பேசும் துணிவு எனக்கு இருக்கவில்லை. அதோடு இந்த திருமணம் தடைப்படக் கூடாது என்று என் மனதில் ஓரத்தில் இருந்த ஆசையும்தான்.

அவரின் நண்பர்கள் சூழ எங்கள் திருமணம் முடிந்த கையோடு  அவர் வீட்டுக்கு சென்றோம். நான் எதிர்பார்த்தது போல்தான் அவர்க எங்களை ஏற்கவில்லை. வீட்டினுள் சேர்க்கவும் இல்லை. அவர்கள் கோபம் தணிந்தபின் வந்து சேர்ந்து கொள்வோம் என்று சமாதானம் செய்து என்னை அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்.

நண்பர்கள் உதவியுடன் ஒரு வீட்டைப் பார்த்து குடிபுகுந்தோம். மிகவும் சந்தோசமாக வாழ்க்கை ஓடியது.. இருப்பினும் ஓரத்தில் அவ்வப்போது மாமா அத்தையின் நினைவு வந்து கொண்டேதான் இருக்கும். அவருக்கும் அப்படித்தான்.ஆனால் காட்டிக்கொள்ளமாட்டார்.

அப்போதுதான் எங்கள் மகள் பிறந்து ஆறுமாதம் ஆகயிருந்தது. அவரின் பெரியப்பா என்று சொல்லிக் கொண்டு சுதாகர் என்ற பெயரில் ஒருவர் எங்கள் வீடு தேடி வந்தார்.

இதற்குள் பொறுமை காக்க முடியாமல் காயத்ரி பேசினார். அவனை நாங்கள் தான் அனுப்பி வைத்தோம். என் மகன்  எங்களை மறந்தாலும், தாய் தந்தை என்ற கடமை கருதி அவனிடம் எங்களது சொத்துக்களை ஒப்படைக்க.”

“ஊ... ஆனால் அவர் கூறியது முற்றிலும் வேறாகவே இருந்தது. முதலில் எங்கள்  நலனை  எல்லாம் விசாரித்தவர் பிறகு விஷயத்திற்கு வந்தார். உங்கள் அப்பாவின் தொழிற்சாலையை விற்க விரும்புகிறார் அதை வாங்க நான் அணுகினேன். அவரோ உங்கள் கையெழுத்து இல்லாமல் சட்டப்படி விற்க முடியாது என்பதால் என்னை அனுப்பினார். காரணம் அவருக்கு உங்களை பார்க்கவே பிடிக்கவில்லையாம். அதனால் பேசாமல் தொழிற்சாலையை இழுத்து மூடிவிட்டு இருக்க போவதாக கூறுகிறார். ஒரு பெரிய தொழிற்சாலை  மூடப்படுவது எனக்கு சங்கடமாக இருக்கிறது .அதனால் நானே பொறுப்பேற்று வந்தேன். பத்தாயிரம்  தொழிலாளிகளின் வயற்றில் அடிப்பதா? கூடாதுதானே...”

இப்படி பேசவும் அவர் உருகிவிட்டார். :இல்லை இல்லை அவர்களை வாட விடக்கூடாது. நான் வேண்டுமானால் என் பெற்றோர் சொத்தை விற்பதில் ஆட்சேபனைஇல்லை என்று பத்திரம் எழுதித் தருகிறேன். என் அப்பா அம்மாவின் விருப்பமே எனக்கு முக்கியம் அவர்களின் முதுமைக் கவலைதான் எனக்கு. மகன் என்ற முறையில் என் கடமையை செய்ய தவறிவிட்டேன்.

அதைப் பற்றி கவலைபடாதே அண்ணா சித்தப்பா சித்தியை நான் நல்லபடியாகப் பார்த்துக் கொள்கிறேன். தொழிற்சாலையை எனக்கு விற்று பணத்தை பாங்கில் போட்டு அவர்களது நிரந்தர வருவாய்க்கு வழிசெய்கிறேன்.

“அடப்பாவி பச்சை பொய்” வியப்பிலும் கோபத்திலும் முகம் சிவந்தார் பரசுராமன். முந்தானையில் முகம் பொதிந்து அழுது கொண்டிருந்தார் காயத்ரி.

“ம்... அதுதான் நீங்கள் இங்கு வாழும் வாழ்க்கையிலேயே தெரிகிறதே சொல்லுங்கள் அவர் அந்தப் பத்திரத்தை உங்களிடம் தரவில்லையா” ஆதங்கத்தோடு கேட்டார் கமலம்.

“பத்திரமா எங்களிடம் அல்லவா அவன் வாங்கிச் சென்றான்.”

“என்ன?” சத்யன் வாய் பிளந்தான்.

“ஆமாம் சத்யன். என் மகனுக்கு குழந்தை பிறந்த சேதி கேட்டு நாங்கள் மகிழ்ந்தோம். என்னதான் இருந்தாலும் பெற்ற வயிராயிற்றே. ஏனோ நாங்களே நேரில் போய் பார்க்க தன்மானம் இடித்தது. அதனால் முதல் தூதுவனாய் சுதாகரை அனுப்பினோம்.அவன் சென்று வந்தால் பின்னோடு மகன் வருவான் என்ற நம்பிக்கை. ஆனால் அது பொய்த்தது. வந்தவன் இடிப்போன்ற விஷயத்தை கொண்டு வந்தான். மகன் எங்கள் மீது கோவமாக இருப்பதாகவும் சொத்தில் பங்கு கேட்பதாகவும் இப்படி இட்டுக்கட்டிஇன்னும் எத்தனையோ பிறகு இருவரும் ஆழ்ந்து யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தோம். எங்கள் மகனே இல்லாத போது இந்தச் சொத்து எதற்காக என்று நினைத்து மொத்தம் அவனுக்கே என்று எழுதிக் கொடுத்து விட்டோம். அதை எடுத்துக் கொண்டு சுதாகர் வரவில்லையா? கேட்கும் பிதே குரல் நடுங்கியது.

மறுப்பாய் தலையசைத்தார் கமலம்.

“படுபாவி.”

:அப்போ அந்தத் தொழிற்சாலை இப்போது என்னவாயிற்று” தன் சந்தேகத்தைக் கேட்டான் சத்யன்.

“ அந்தக் கொடுமையை ஏன் தம்பி கேக்கற. அந்த படுபாவி எங்களிடம் வந்து அண்ணனுக்கு உங்கள் தொழிற்சாலையை கட்டிகாக்க முடியாதாம். மேலும் இந்த ஊரில் இருந்தால் உங்களை சந்திக்க நேருமாம். அதனால் பத்து கோடிக்கு விற்றுவிடு,வேலை மாற்றல் வாங்கிக்கொண்டு செல்லப் போகிறாராம். இப்படி நாங்கள் நம்பும்படி நிறைய திரித்துச் சொன்னானே. அந்த அயோக்கினை” அரற்றினார் பரசுராமன்.

“அதன்பிறகு ஒரு வருடம் வரையும் இந்த முதியோர் இல்லத்தில் வந்து எங்கள் நலன் விசாரித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.பிறகு ஆளையே காணோம்.”

“அவர் சொன்னதும் உண்மைதான். என்றாவது ஒரு நாள் பெற்றவர்கள் ஏற்பார்கள் என்று ஆனால் நம்பித்தான் நாங்கள் அதே ஊரில் இருந்தோம்.ஆனால் சுதாகர் வந்து போன பிறகு அந்த நம்பிக்கை குலைந்துவிட அவர் மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டார். பிறகு சென்னை வாசம்தான். அடுத்து மகன் பிறந்தான்,பழையகதை மறந்து சந்தோசமாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தோம்.

“ஒரு நாள்..” வியர்த்து விட்டது கமலத்திற்கு.உள்ளிருந்து தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள் மாதவி.மறுக்க மாட்டாமல் அதை வாங்கிப் பருகியவர் மீண்டும் தொடர்ந்தார்.

“நன்றாகத்தான் பேசி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்லி உறங்க வைத்து அவரும் தூங்கினார்.கா.. காலையில் எழவேவில்லை, தூக்கத்திலேயே...” அதற்கு மேல் பேச முடியாமல் வாய் பொத்தி அழுதார்.

“:ஐய்யோ” கதறினார் காயத்ரி.

மாதவி தொடர்ந்தாள்.

“அப்பாவை அப்படி பார்த்ததும் அம்மா மயக்கும் போட்டு விழுந்து விட்டார்கள். பிறகு கண் விழித்தது மூன்றாம் நாள்தான். கடைசியில் அவரின் இறுதி யாத்திரைக்கு கூட அம்மா இல்லை. அக்கம்,பக்கம் அப்பாவின் நண்பர்கள் இப்படி எல்லோரும் அறியாக் குழந்தைகளாக விழித்த எங்களுக்கு உதவி செய்து இறுதி ஊர்வலத்தை நடத்தி முடித்தனர். எனக்கும் அவர்களுக்கும் உங்கள் முகவரி தெரியாததால் தெரிவிக்க முடியவில்லை.அம்மாவும் சொல்லும் நிலையில் இல்லை.”

“ மாதவி, நீயா என் பேத்தி, கண்ணே” அவளைக் கட்டிக் கொண்டு அழுதார் காயத்ரி.

அழுகை மெல்ல குறையவும் “அதன் பிறகாவது எங்களுக்கு தெரியப்படுத்தி இருக்கலாமே?” பரசுராமன் கேட்டார்.

“மகனின் முகத்தை கூடகடைசியில் பார்க்க விடாமல் செய்த பாவிநான் எல்லாம் முடிந்த பிறகு உங்களுக்கு தெரிவிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை.. எங்கோ மூலையில் மகன் சந்தோஷமாக வாழ்கிறான் என்ற நிம்மதிதான் உங்கள் வயதான காலத்தில் உங்களுக்கு தேவை என்று உணர்ந்துதான் தெரிவிக்கவில்லை. அதன்பிறகு உங்களை நினைக்க கூட, ஏன் என்னைப் பற்றி நினைக்கவும் எனக்கு அவகாசம் இல்லை.

கிடைத்த வேலைகளை செய்து இருவரையும் படிக்கவைத்தேன்.எல்லாம் நேர்வழியில் தான்.சில சமயம் உங்கள் நினைவு வரும்.நீங்கள் சுதாகரின் ஆதரவில் நலமாக இருப்பீர்கள் என்று மனதை தேற்றிக் கொள்வேன். இதோ என் மருத்துவச் சான்றும் அந்த மன்னிப்பு செய்தியும் தயவு செய்து என்னை நம்புங்கள், நான் தப்பானவள் இல்லை. எனக்கும் என் குழந்தைகளுக்கும் உங்களின் ஆதரவு வேண்டும். குடும்பத்தில் பெரியவர்கள் இலையென்றால் எப்படியெல்லாம் துன்பம் வரும் என்று அனுபவப்பூர்வமாக உணர்ந்தவள் நான். அப்படிப்பட்ட நல்லவரை எனக்காக தந்தவங்களுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் செருப்பாய் தேயவும் நான்தயார். என்னை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” என்று கதரியவளின் கையில் இருந்த காகிதங்களை அப்புறப்படுத்திவிட்டு அவரை ஆரத் தழுவிக் கொண்டாள் காயத்ரி.

“நாங்களும் தனிமைத் துயரை அனுபவித்து விட்டோம் அம்மா. மகன் எங்கு இருக்கிறான் என்று கூட தெரியாமல் பரிதவித்துவிட்டோம். எங்களுக்கு குடும்பம் பேரக் குழந்தைகள் என்று இருக்க ஆசை இல்லாமலா இருக்கும்” கண்களை துடைத்துக் கொண்டார் பரசுராமன்.

“ம்... எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்தது. தாத்தா பாட்டி இந்த இல்லத்தில் உங்கள் முறைமைகளை முடித்துவிட்டு சீக்கிரம் கிளம்புங்கள் நம் வீட்டுக்கு செல்வோம்”ஆசையாய் தாத்தாவின் தோளில் சாய்ந்தாள் மாதவி.

“சரிடா கண்ணு” செல்லமாய் அவள் கன்னத்தை தட்டினார் பரசுராமன்..

எல்லாம் இன்னும் முடியவில்லை மாதவி.சுதாகரை அப்படியே விடுவதா?” சத்யன் சீறினான்.

“ஐய்யோ தம்பி அவனிடம் எதற்கு வம்பு” அதிர்ந்தார் காயத்ரி.

“:நான் பெரிதாக மதிக்கும் சொத்தே என் மாமா அத்தைதான் தம்பி.வேறு எந்தச் சொத்தும் எனக்குத் தேவையில்லை” நெகிழ்ந்தார் கமலம்.

“அது உங்கள் பெருந்தன்மை அம்மா.ஆனால் நியாயம் என்று ஒன்று உண்டுதானே. அதன் வழி நாம் செல்வோம். க்க்,எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்கள் “ என்றவனுக்கு அனைவரும் ஆதரவு கொடுத்தனர்.

Anbudan,
Indira Selvam




Indira selvam
(@indra-selvam)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 152
04/08/2019 7:07 pm  

மல்லிச்சரம்-20(நிறைவு பகுதி)

தன் வீட்டுக்கு வந்திருப்பவர்களைப் பார்த்ததும் உள்ளுக்குள் உதறல் எடுத்துவிட்டது சுதாகருக்கு. இருப்பினும் அதைக் காட்டாமல் அவர்களை வரவேற்றான்.அவன் அழைப்புத் தேவையில்லை என்பது போல் உள்ளே நுழைந்தவர்கள். சரமாரியாக அவனை திட்டித் தீர்த்தனர்.காயத்ரியும் கமலமும் மாறி மாறி வசைபாடியதும் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பொறுமை இழந்தான் சுதாகர்.  

"அட சும்மா நிறுத்துங்கம்மா  என்ன விட்டா ஓவரா கத்தரீங்க. இது என் வீடு. இப்ப என்னாங்கறீங்க?"  ஆமாம் நான் தான் அண்ணன் எழுதிக் கொடுத்த பத்திரத்தில் அவர் கையெழுத்து போட்ட பிறகு, "அதனால் என்ன சொத்துக்களை என் தம்பி சுதாகருக்கே விற்று விடுகிறேன்" என்று சேர்த்துக்கொண்டேன். சட்டம் நினைத்தாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அத்தனை ஆதாரங்களும் பக்காவாக என்னிடம் உள்ளது. போங்கள் முதலில் இங்கிருந்து உங்கள் கத்தல் ஒரு அணுவையும் அசைக்க முடியாது" என்று கம்பீரமாகப் பேசினான்.  

"ம்...அதை நீங்கள் சொல்லக் கூடாது மிஸ்டர் சுதாகர். என் வேலையை மிகவும் எளிதாக்கியதற்கு நன்றி. என் பெயர் சக்திவேல், சத்யனின் நண்பன். என்னை மப்டியில் பார்ப்பதால் உங்களுக்கு அடையாளம் தெரியாமல் உளறிவிட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதுவும் நல்லதுதான். நீங்கள் பேசியதை பதிவு செய்து விட்டேன் .யூ ஆர் அண்டர் அரெஸ்ட்"  பாக்கெட்டில் இருந்த விலங்கை எடுத்துக் கொண்டு சுதாகரிடம் முன்னேறினார் சக்திவேல்.

வாயடைத்து விழிபிதுங்கி அவன் நிற்பது பாவமாகத்தான் இருந்தது. பின்னே தர்மத்தின் வாழ்வு தன்னை சூது கவ்வும் மீண்டும் தர்மமே வெல்லும்" என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்.    

சட்டப்படி கேஸெல்லாம் முடிந்து பூர்வீக சொத்துக்கள் அனைத்தும் மாதவியின் குடும்பத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது எல்லாம் நன்றாகவே முடிந்தது. அவர்கள் வாழ்வில் நடந்த துன்பமெல்லாம் விலகியதால் கோவையில் உள்ள அவர்கள் பூர்வீக வீட்டில் பெரிய பூஜைக்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள்.பரசுராமன் தம்பதிகள் அதற்கு சத்யனின் குடும்பத்தை நேரில் சென்று அழைத்துவிட்டு வந்தார்கள்.

வானத்து பிரை நிலாவை ஆவலாகப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள் மாதவி. எல்லாம் கனவாகவே இருந்தது. இது நிஜம் தானா வாய்க்கும் வயிற்றுக்கும் கூட பத்தாமல் இருந்த நிலை போய் சொந்த வீடு, தொழிற்சாலை இப்படி எல்லாம் கிடைத்துவிட்டது. அதற்கெல்லாம் மேலாக தாத்தா பாட்டி என்ற உன்னதமான உறவு கிடைத்திருக்கிறது. அதில்லாமல் எத்தனை நாள் அழுதிருக்கிறேன். சக தோழிகள் பாட்டி கதை சொன்னதை சொன்னால் அன்று ஒரு அழுகை, இப்படி ஏங்கித் தவித்தவளுக்கு இப்போது இருக்கிறது. நிறைவு . . . . . . இது உண்மைதானா...?   இல்லையே ஏதோ ஓரத்தில் வலியாய் ரத்தக் கசிவாய் சத்யனின் நினைவு. இதெல்லாம் அவனால் தான் கிடைத்தது. ஆனால் அதற்கு நன்றி கூறலாமே தவிர......வேறு ....ம்ஹப் அந்த நினைப்பே வேண்டாம். எல்லாம் இப்போது தான் சரியாகியிருக்கிறது. தயநிதி சார் தன் அந்தஸ்தை விட்டு ஒரு பூஜைக்காக இவ்வளவு தூரம் மனைவியுடன் வந்ததில் நிஜமாகவே சந்தோஷம் தான் தம்பியைப் பற்றி இனி கவலையில்லை அவன் படித்து முடித்ததும் இந்தத் தொழிற்சாலையை அவன் பார்த்துக் கொள்வான்.அதுவரை தயாநிதி உதவி செய்வதாக கூறுகிறார்.அவரின் வழிநடத்தலில் மணி தலையெடுக்கும் வரை இந்தத் தொழிற்சாலையை நிர்வகித்து விட்டால் போதும் .பிறகு ....?பிறகு என்ன? எதுவுமே தான் இல்லையே. அம்மாவின் கண்களில்தான் எத்தனை சந்தோஷம்.மாமா அத்தை என்று உருகுகிறார். அவர்கள் மட்டும் குறைவா என்ன கமலம்மா கமலம்மா என்று ஒரே அன்பு மழைதான்.அந்தக் கடவுளுக்குத்தான் நன்றி சொல்லவேண்டும் ஏய் நிலாவே நீ கடவுளிடம் என் நன்றியை சொல்லி விடுவாயா . மானசீகமாக நிலாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தவள் காலடி சப்தம் கேட்டு திரும்பினாள். சில நொடி உறைந்தவள் மறுபடியும் நிலவை வெறிக்க ஆரம்பித்தாள்.   

இவன் ஏன் இங்கே வந்தான். கூடத்தில் இவனது பார்வையை தாங்க முடியாமல் தானே தனிமையில் இங்கே இருக்கிறேன். இங்கும் வந்துவிட்டான்.அவனுக்கு முதுகுகாட்டி நின்றாள்.   

சில நிமிடம் எதுவும் பேசாமல் அவனும் நின்றான் பிறகு மெளனத்தைக் கலைத்தான்.    

"மாதவி "

"......."   

"உன்னிடம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்" 

 "......."

"என் மேல் கோவமா?"   

"......"

கோபம் இல்லாமல் இருந்தால்தான் ஆச்சர்யம்! ம் ......ஹம். எல்லாம் நன்றாகவே முடிந்தது.இந்தா உன் அம்மா என்னிடம் கொடுத்து அனுப்பினார்கள்" 

"பிரித்துப் பார் -------"  

வேறு வழியில்லாமல் இயந்திரமாய்ப் பிரித்தவள் அதில் பல ஆண்மகன்களின் புகைப்படத்தைப் பார்க்கவும் துணுக்குற்றாள்.

"என்ன இதெல்லாம்!!   "       

உன் அம்மா உனக்கு திருமணம் செய்ய விரும்பி தரகரிடம் இருந்து வந்த போட்டோக்கள்."     

"வாட் நான்ஸென்ஸ்"     

"ஏன் இதில் தப்பென்ன.உனக்கு அதற்கான வயது வந்துவிட்டது தானே. இல்லை உன் மனதில்..... யாரும் "     

உண்மையை கண்டு விடுவானோ என்ற எரிச்சலில்   "அதை உங்களிடம் கூற வேண்டும் என்று எதுவும் இல்லை.அம்மாவிடம் பேசிக்கொள்கிறேன். உங்கள் வேலை முடிந்துவிட்டது. அவனை அனுப்பவும் வழி தேடினாள்.   

"என்ன அவசரம் மாதவி இப்படி உட்கார் உன்னிடம் பேசவேண்டும்" உரிமையாய் அவள் கைபற்றி அமர வைத்தான்    

கைகளை அவசரமாய் உருவிக் கொண்டு அமர்ந்தாள்.

என்ன சீக்கிரம் சொல்லுங்கள்" அவன் கண்களை பார்க்க முடியாமல் வானத்தை வெறித்தாள்                  

" இதை உன்னிடம் முன்பே சொல்லி இருக்கணும். தவறு செய்துவிட்டேன். ஆனால் இப்போதும் சொல்லாமல் விட்டால் பிறகு சொல்லவே முடியாது என்பது மட்டும் உறுதி. உன்னை நான் வார்த்தைகளால் மிகவும் புண்படுத்தியிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் உனக்கு எவ்வளவு வலித்ததோ, அதை விட அதிகம் எனக்கு வலித்தது. உடல் சுகவீனத்துக்கும் கசப்பு மருந்து என்று நினைத்து அமைதியடைவேன். உன் கலங்கிய விழிகள் என் தூக்கத்தை கலைத்தன. " 

"ஏன், நான் அழுதால் உங்களுக்கென்ன.? அழ வேண்டுமென்று வார்த்தைகளால் குத்திக் கிழித்தீர்கள். யாருக்கு சுகவீனமாக இருந்தால் உங்களுக்கென்ன, நான் உங்களிடம் மருந்து கேட்டேனா?" 

"ம்.......இல்லை தான் உன் அழுகை .....உயிர்க்கொல்லி அது இங்கே கவனி மாதவி. முதன்முதலில் நாம் சந்தித்தபோதே என் மனம் உன் புறம் சாயத்தொடங்கியது? மனதில் உன்னை பல முறை பாயசம் என்றழைத்து எனக்கு நானே சிரித்திருக்கிறேன்.அதன் பிறகு எப்போது பாயாசத்தைப் பார்த்தாலும் உன் நினைவு வராமல் இருந்ததில்லை. மனதின் முழுமையும் நீ இருந்தாய். அதனால் தான் அப்பாவின் உடல்நிலையை சாக்கிட்டு நான் அலுவலகம் வந்தேன். எழுபத்தைந்து சதவீதம் காரணம் நீதான்"  

"ம் - - - - - - இந்தக் கதையை கேட்க நான் ஒன்றும் காதில் பூ வைக்கவில்லை"

ஏன் மாதவி என்னை நம்பவில்லையா நீ" தழைவாக கேட்டான்

நம்புவதற்கென்ன விரும்பியவர் தான் தாஜுக்கு அழைத்தீர்களாக்கும் "வெடுக்கென கேட்டு விட்டாள்.   

"....." 

"என்ன பதில் இல்லையா?" 

"அது...வந்து ------ உனக்கு விளங்குகிறதா இல்லையா என்று புரியவில்லை மாதவி நேற்று வரை வாடகை வீட்டில் இருந்த நீ, சொந்த வீட்டிற்கு வந்ததும் தொழிற்சாலை கிடைத்தற்கும் மூலகாரணம் என் பேச்சுதானே!" 

"ஹீம் - - - - - - - பணம் ...... யாருக்கு வேண்டும் இந்த பணம். மனம் ...என் மனம் வலிக்கிறது சத்யன்----- இதோ இங்கே உயிர் போகும் வலி உங்களுக்குப் புரியாது" நெஞ்சில் கைவைத்து அழுதாள்.  

"மாதவி ப்ஸீஸ்"

"....." 

தவறு தான் நான் பேசியது தவறு தான் "    

 " அதை இப்போது சொல்லி ஒரு பயனும் இல்லை சத்யன். இப்போது நான் குற்றவாளி இல்லை. என் அம்மா தக்க ஆதாரத்துடன் என்னை விடுவித்து விட்டார்கள் “

ஏன் பயன் இல்லை"

"என்னை எனக்காக விரும்புவவர் தான் வேண்டும் சத்யன் என் பூர்வீகத்தை அல்ல"

புரிந்து தான் பேசுகிறாயா மாதவி, திருமணம் என்பது நம் கலாச்சாரத்தில் இரு குடும்பங்களின் இணைப்பு தானே"

"அது சரிதான். அப்போ நான் உண்மையாகவே வேசியின் மகளாகவே இருந்தேன் என்று வையுங்கள். அப்போது உங்களின் முடிவு என்னவோ? தாஜில் ஒரு ஏசி ரூம்தானே?"   சுட்டெரிக்கும் பார்வை ஒன்றை வீசினாள்.

"அய்யோ, மாதவி கொல்லாதே" உடல் கூசியது சத்யனுக்கு

" இங்கே பாருங்கள் சத்யன் என்னை எனக்காக நேசிக்கும் துணைதான் வேண்டும். நீங்கள் என்னை நேசிக்கவில்லையே என் குடும்ப பின்புலத்தைத்தானே பார்த்தீர்கள்"   

இல்லை நீ கூறுவது பொய். நான் உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள முயன்றது என் தந்தையிடம் அதை எப்படிச் சொன்னால் அவர் ஏற்கும்படி இருக்கும் என்று தான். ஆனால் .......இது எல்லாம் இதுவெல்லாம் நாம் இருவரும் பரசுராமன் தம்பதியை சந்தித்து முடித்து வரும் வரை தான். அப்போது என் தோளில் சாய்ந்து அழுதாய் பார்.....நினைக்கையில் இப்போதும் உடல் நடுங்குகிறது. உன் வார்த்தைகள் நெஞ்சை ரணமாக்கியது.   " இன்னும் நான் வேசியாகவில்லை" எப்படி உன்னால் பேச முடிந்தது. துடிதுடித்துவிட்டேன்.அன்றிரவே என் தந்தையிடம் பேசி நம் திருமணத்திற்கு சம்மதம் வாங்கி விட்டேன். வேண்டுமானால் அவரிடம் கேட்டுப்பார் உன்னை உனக்காகவே விரும்புகிறேன் மாதவி. தயவு செய்து என்னை புரிந்து கொள்"   

சற்று நேரம் அங்கே அமைதி நிலவியது. மாதவியே அந்த மெளனத்தை கலைத்தாள்.  

இல்லை சத்யன். நமக்குள் சரிவராது. இத்தனை நடந்த பிறகு உள்ளம் ஒட்டவில்லை. விட்டு விடுங்கள்"  

"என்ன பைத்தியக்காரத்தனம்?பித்து பிடித்துவிட்டதா உனக்கு ?" அவள் தோளைப் பிடித்து உலுக்கினான்.    

இறுக மூடிய கண்களிலிருந்து நீர் கசிந்தது.   

மாதவி நான் சொல்வதை கொஞ்சம் கேட்கமாட்டாயா?" கெஞ்சலாக வந்தது குரல்,

"எதை சொல்லப் போகிறீர்கள்? இந்த ஆறு மாத காலமாக என் மனம்பட்ட பாட்டிற்கு நீங்கள் சொல்வது எதுவும் பதிலாகாது"

"மாதவி....."

"ஐய்யோ நீங்கள் இப்படி கூப்பிடும்போதெல்லாம் என் பெயர்க்காரணம் பற்றி நீங்கள் கூறிய விளக்கம் தான் காதுகளில் ஒலிக்கிறது. இரு செவிகளையும் கைகளால் அழுந்த பற்றிக்கொண்டாள்

"சரி மாதவி என்று  விளிக்காமல் ஏதேனும் செல்லப் பெயர் சூட்டிக் கொள்வோம். நான் விரும்பி கூப்பிடும் பாயசம் உனக்கு ஒகே தானே" சூழ்நிலையை சகஜமாக்க நகைச்சுவையைச் சேர்த்தான்.  

இதனால் நிலைமை சகஜமாவதற்கு பதிலாக மோசமாகிவிட்டது.   

"என் மனதின் வலி உங்களுக்கு கிண்டலாக இருக்கிறதோ? வேண்டாம் இந்த வலி என் மனதின் வேதனையின் பொருள் உங்களுக்கு சிறிதளவு புரியவும் வாய்ப்பில்லை. உங்களுக்குப் புரியவில்லையே என்கின்ற வலி என்னை மேலும் கொல்கிறது" காதுகளை மூடி இருந்தவள் இப்போது கண்களை இறுக்கமாக மூடி தன் வலியையும் துக்கத்தையும் விழுங்கினாள்.    

அவளை சில வினாடி உற்றுப் பார்த்தவன் அவளை நெருங்கினான் காதுகளை மூடியிருந்த அவனது கைகளை விலக்கினான்.அவளோ கண்களை திறக்கவேயில்லை.       

“உன் வலியின் பொருள் தெரியவில்லை தான். ஆனால் அதைப் போக்கும் மருந்து தெரியும்" என்று அவள் காதினுள் கிசுக்கப்பாய் கூறியவன்.அவளை நெஞ்சோடு சேர்த்து அனைத்துக் கொண்டான்.     

பல வினாடிகள் நீடித்திருந்த அந்த அணைப்பில் மாதவி பலதும் புரிந்துகொண்டாள்.அவளின் வலிக்கு காரணமானவனே மருந்தாகவும் இருக்கிறான்.அவன் இல்லாமல் அவள் இல்லை. இந்த ஆறுதல், நிம்மதி எல்லாம் இவன் ஒருவனால் தான் தர முடியும். வேறு ஒருவனை அவனிடத்தில் வைத்துப் பார்க்கவும் மனம் கூசியது.   

சுய உணர்விற்கு வந்தவன் சத்யனே.   

"என்ன கண்மணி மருந்து வேலை செய்ததா"  அணைப்பை விடாமலே அவன் குறும்பு பேச்சில் முகம் சிவந்தள் பதில் கூறும் சக்தியின்றி அமைதி காத்தாள்

"ஐய்யோ அதிக டோஸ் ஒன்றும் கொடுத்து விடவில்லையே" என்று பதறுவது போல பாவனை செய்து அவளின் தோள் பற்றி விலக்கி நிறுத்தினான்  

இதழோரம் வெட்கச்சிரிப்புடன் செம்மையாக நிற்கும் மாதவியை பார்க்கப் பார்க்க மனம் எங்கோ சென்றது.   

சட்டென்று அவளை விட்டு இரண்டடி பின்னோக்கி வைத்தான்.   

புரியாமல் தலை உயர்த்தி சத்யனை ஏறிட்டாள்    

"ரொம்ப கஷ்டம் மாதவி இப்படி அழகே உருவாய் உன்னைப் பார்க்கும் போது எனக்கு ஏதோ செய்கிறது. இதற்கு மேல் தொடுகை நீடித்தால் எல்லைமீறி விடுவேனோ என்று பயம் வந்துவிட்டது. பிறகு என் அம்மா என்னை சிரமப்பட்டு மெருகேற்றியது வீணாய்ப் போய்விடும். உன்னை அணைக்கும் பொழுதெல்லாம் தோன்றுவது தான் இருப்பினும் அப்போது இல்லாத ஒரு வெறுப்பை நானே மனதில் உருவாக்கிக் கொண்டு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன்.

ஆனால் இப்போதோ தடையேதும் இல்லையே என் மூளையின் பேச்சை உடம்பு கேட்க மாட்டேன் என்கிறது. அதனால் நான் இரண்டடி பின்னே நிற்பதே நலம்" நீளமாக பேசி முடித்தான் சத்யன்.     

ஆச்சர்யக் கடலில் மூழ்கினால் மாதவி    

இத்தனை கட்டுப்பாடானவரா சத்யன்? அவரையும் தான் என்னவெல்லாம் தவறாக எண்ணி விட்டாள். ஏதேதோ நினைத்து மனம் குமுறி அழுதாளே. பேருந்தில் அவர்களின் முதல் அணைப்பில் அவன் கண்களில் அவள் கண்ட காதல் பொய்க்கவில்லைதான். இந்த நினைப்பே மனதை குளிர்வித்தது.      

மாதவியின் மனதை அவள் கண்களின் வழி படித்த சத்யன்.    

"என்ன கண்மணி, நீ என்னைப் பற்றி நினைத்ததெல்லாம் தவறு என்று உணர்ந்து விட்டாய்தானே. அதேபோல தான் நானும் உன்னைப் பற்றி தவறாக நினைத்ததை தவறென்று அறிந்துகொண்டேன்.    

“எப்பொருள் யார் யார்வாய் கேட்பினும்    

அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு “

என்று வள்ளுவர் ஒன்றும் பொழுது போகாமல் எழுதி வைக்கவில்லை உண்மையை அறிந்தால் தான்  உன்னுடனான என் வாழ்வு இனிக்கும் என்று நினைத்தேன் அதனால் தான் உன்னிடம் கூட கடுமையாக நடக்கும் சூழ்நிலை உருவானது உன்னை என்றெல்லாம் காயப்படுத்துகிறேனோ அன்றெல்லாம் நானும் தவிப்பேன்.

ஆனால் அன்று உன் தாத்தா பாட்டியை பார்த்து விட்டு திரும்பும் போது நீ என் தோளில் சாய்ந்து அழுதாய் பார். அதைத்தொடர்ந்து உன் தீ போன்ற வார்த்தைகள் உன் உயிரையே எடுத்து விட்டன. அப்பொழுதே முடிவு செய்துவிட்டேன். உன் குலம் எப்படிப்பட்டதாக இருப்பினும் கவலையில்லை. நான் உன் மீது வைத்த காதல் உண்மை. அதனால் உன்னை எந்தச் சூழலிலும் இழந்து விட கூடாது என்று. அன்றே என் தந்தையிடமும் என் மனம்திறந்து பேசிவிட்டேன்.அவரின் சம்மதமும் கிடைத்துவிட்டது. அப்பா, அம்மாவிடம் பேசிவிட்டார்.  

இன்று இருவரும் இத்தனை தூரம் வந்ததும் நம் திருமணம் பற்றி உன் அம்மாவிடம் பேசவே ,நான் தான் உன் கண்கள் என்றோ சொன்ன வார்த்தையை இன்று உன் வாய்வழி கேட்டு விட்டு தான் உன் அம்மாவிடம் பேச அனுமதி கொடுப்பேன் என்று திட்டவட்டமாக கூறிவிட்டேன். இப்பொழுது சொல். நான் என் பெற்றோரை உன் தாயிடம் பேசச் சொல்ல வா வேண்டாமா?"   

அவன் பேசப் பேச அவள் மனம் அவன் காலடியில் சுருண்டுவிட்டது. எத்தனை யோசித்திருக்கிறான். எனக்காக தன் தந்தையிடம் பேசி அனுமதி பெற்றிருக்கிறான்.

" இப்படி நேசிப்பு என்று உளறுபவர் தான் அன்று மனதில் அத்தனை காதலை வைத்துக் நான் காத்திருந்த போது அதைத் தவறாக உபயோகிக்க விரும்பினீர்களோ?"

"யார் நானா? உன் மனைதத் தொட்டுசொல் மாதவி. என் அணைப்பில் உன்னை பெண்டாளும் தன்மை என்றேனும் இருந்ததா?"   

இல்லை தான் எப்போதும் அவன் அணைப்பு ஒரு பூவை அணைப்பது போல மென்மையாகத்தான் இருக்கும். ஆஹா அதுவல்லவோ சொர்க்கம். ஆனால் முகம்  அமைதி நிலவியது அங்கே.

"ம், சொல் மாதவி நான் நினைத்திருந்தால் உன்னை விரும்புகிறேன் என்று கூறி ஏதேதோ செய்திருக்கலாம். என் எண்ணம் அதுவல்ல.. என் முகத்தை அப்படி இறுக்கமாக வைத்துக்கொள்ள எவ்வளவு சிரமப்பட்டேன் என்று எனக்கு தான் தெரியும். அதுவும் உன் துடிக்கும் இதழ்களை பார்க்கையில் நரகம் அது. என் சுய விளக்கம் போதுமா அல்லது இன்னும் ஏதேனும் சந்தேகமா, இப்போதே  கேட்டு விடு"

"இங்கே பார் மாதவி இன்னும் உன் மனதில் உள்ள ஐயம் போகவில்லை என்று புரிகிறது. உன்னை அடைவது மட்டும்தான் என் குறிக்கோள் என்றால் நாம் இருவரும் தனித்திருந்த தருணம் நிறையவே இருந்தது. அதோடு என் பலத்தை உபயோகப்படுத்தியிருந்தால்....    

ஆனால் எனக்குத் தேவை உன் இதயத்தில் ஓர் இடம் மட்டுமே கொடுப்பாயா?" முகத்தில் கெஞ்சும் பாவனையை பார்த்த மாதவிக்கு அதற்கு மேல் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.அவன் நெஞ்சில் புதைந்தாள். 

குறும்பாக சிரித்த சத்யன் அவளின் தலைநிமிர்த்தி  கண்களுள் ஊடுருவினான் "இந்தச் செயல்முறை விளக்கங்களிலெல்லாம் நான் சம்மதம் என்று ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டேன். வாய்மொழி வார்த்தையே வேண்டும்" பிடிவாதம் பிடித்தான்.    

சிவந்த செவ்விதழ்களைத் திறந்த மாதவி, 

"திருமதி மாதவி சத்யன் ஆவதை என் ஜென்ம பாக்கியமாக கருதுகிறேன்" கூறியவள் தலைகவிழ்ந்தாள்.  

அவளின் வார்த்தைகள்.அவனை சந்தோஷத்தில் திளைக்கச் செய்தது.

" இப்படி பட்ட வார்த்தையை கூறிய உன் இதழ்களுக்கு நல்லதோர் அன்பளிப்பை கொடுக்காவிட்டால் அவை எனக்கு சாபம் கொடுக்கவும் வாய்ப்புண்டு. அதற்கு ஆளாகாமல் இருக்கவே..."என்றவன் அவளின் சிவந்த இதழ்களில் இதழ் பதித்தான். சில வினாடிகளில் அவளை விடுவித்தவன்.

"உனக்காக ஒரு பரிசுகொண்டு வந்திருக்கிறேன் மாதவி "

"என்ன?"  

பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு மல்லிகை சரத்தை எடுத்தான்.

" என்ன இது ?"

"மல்லிகை. இது கூடவா தெரியாது.? எல்லாம் ஒரு முன்பதிவுதான் " 

"என்ன?" புரியாமல் விழித்தாள்.

"யாரோ பூ செண்டிமென்ட் என்று உளறியதாக ஞாபகம்"  

முகம் குங்குமமாய் சிவந்தது மாதவிக்கு நினைவில் வைத்திருக்கிறான். 

 "கையில் கொடுக்க வா, இல்லை. -----"அவள் கூந்தலை ஏக்கமாய் பார்த்தான் 

கண்கள் மின்ன அவசரமாய் அவனுக்கு முதுகு காட்டி அனுமதித்தாள். அவள் கூந்தலில் அந்த மல்லிச்சரம் சிரித்தது.    

இனி அவர்கள் வாழ்வில் மலர் மாலை, மலர் கட்டில், மலர் தொட்டில் என்று ஒரே மலர் மழைதான்

Anbudan,
Indira Selvam


Indira selvam
(@indra-selvam)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 152
04/08/2019 7:24 pm  

அப்பாடி ஒரு வழியா மல்லிச்சரம் முடிஞ்சிருச்சு💃💃💃

2011-ம் வருஷம் எழுதின கதை இது .   மறுபடியும் சகாப்தத்தில் மறுபதிப்பு செஞ்சிருக்கேன். என்னுடைய இரண்தடாவது கதை இது. கொஞ்சம் சின்னபிள்ளைதனமாதான் இருக்கும்...அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க...... 😊😊😊

கமண்ட்ஸ் போட மறக்காதீங்க....

முதல்கதையையும் சீக்கிரம் போடறேன்.😜😜😜

 

இனி என்னுடைய புது கதையான வியூகத்துல கவனம் செலுத்தனும்..... 🙇‍♀️🙇‍♀️🙇‍♀️

மல்லிச்சரம் படித்த அத்தனை தோழமைகளுக்கும் நன்றி.🙏🙏🙏🙏

 

Anbudan,
Indira Selvam


ReplyQuote
Page 4 / 4
Share:

error: Content is protected !!

Please Login or Register