Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Notifications
Clear all

நித்தமும் நின் ஸ்வப்பனங்கள்-கதை திரி  

  RSS

ப்ரஷா குமார்
(@prasha)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 128
09/09/2019 10:00 am  

வணக்கம் தோழமைகளே....🙏🙏🙏🙏

இதோ நீங்கள் கேட்ட என் இரண்டாவது கதைக்கான டீசர் ஆனால் கதை நவம்பரில் தான் ஆரம்பிக்கப்படும். எனக்கு டீச்சர் போடுவது சரியாக வராது இருந்தாலும் ஒரு முயற்சி எந்த பகுதி எதில் வரும் என்பதை கதையில் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்...

சுற்றிலும் மயான மரண ஓசை, பார்க்கும் திசை எங்கும் விடலைப் பெண்ணின் கண் மை போல அடர் இருள். இடை அளவு வளர்ந்த புற்கள், நடைபாதைகென இடை இடையே இரு பாதங்களின் அளவு இடைவெளி.... 20 அடி தூரத்தில் ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம். அருகில் நெருங்கினால் மட்டுமே அறியக்கூடிய சலசலப்பு....அது ஒரு நெற்களஞ்சியம். பார்வைக்கு மட்டும் தான் ஆனால் நிஜத்தில் மீண்டுமொரு வேள்வியின் மகளின் துகில் உறிக்கப்படும் நவீன அஸ்தினாபுரம்....
********************************************************

சதைத் தின்னும் அசுரர்கள் சூழ்ந்து நின்ற அசோகவனமது.... அங்கே சிதைந்து கொண்டிருந்தாள் ஒரு சீதை.... இந்தச் சீதையை மீட்க அஞ்சனை புத்திரன் அங்கு இல்லையே...
******************************************

"எந்த ஆண் எனும் மமதையில் ஆடுகிறீர்களோ.... அந்த ஆண் எனும் ஆணவத்தை அழிக்க, உங்கள் ஆண் இனத்தின் வித்தே உங்களை களையெடுக்க வருவாண்டா... உன்னைப் போல மாற்றான் மனைவியை பெண்டாள நினைக்கும் ராவண இனத்தை அழிக்க ஒரு ராமன் வருவான்டா....."

******************************************
"நான் கற்ற மகாபாரதத்தில் சக்கர வியூகம் அபிமன்யுவின் மரணம்... அர்ஜுனனின் வெற்றி. கிருஷ்ணனின் யுக்தி.

இது எனக்கான சக்கரவியூகம். சுற்றிவர தீ மூட்டப்பட்ட சக்கரவியூகம்.

இதில் எரிந்து சாம்பலாவதும் சரித்திரமாவதும் என் கையில்... என்னைப் பற்றி ஏன் ,எதற்கு என கேள்வி எழுப்பாதே… என்னிடமிருந்து தள்ளியே நில்."

அன்புடன்
ப்ரஷா😍😍😍

This topic was modified 11 months ago 2 times by ப்ரஷா குமார்

ப்ரஷா குமார்
(@prasha)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 128
19/11/2019 1:15 pm  

  நித்தமும் நின் ஸ்வப்பனங்கள் 

 

அத்தியாயம்-01


இரவின் நிறம், கார்காலத்தின் மொத்த நிறம், கூவும் குயிலின் நிறம்,அது கருமை நிறம்....நீள் வானம் அந்த இருண்ட நிறத்தை அள்ளி மேனி எங்கும் பூசிக்கொள்ள..... ஏகாந்த பொழுது மயான அமைதி, யட்சனிகள் நடமாடும் நடுநிசி நேரம் ,சுற்றிவர இருள் தனித்திருப்பவர்கள் நெஞ்சம் ஒரே ஒரு கணமேனும் திக்கென துடித்து நிற்கும்....

 

சுற்றிலும் மயான மரண ஓசை, பார்க்கும் திசை எங்கும் விடலைப் பெண்ணின் கண் மை போல அடர் இருள். இடை அளவு வளர்ந்த புற்கள், நடைபாதைகென இடை இடையே இரு பாதங்களின் அளவு இடைவெளி.... 20 அடி தூரத்தில் ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம். அருகில் நெருங்கினால் மட்டுமே அறியக்கூடிய சலசலப்பு....அது ஒரு நெற்களஞ்சியம். பார்வைக்கு மட்டும் தான் ஆனால் நிஜத்தில் மீண்டுமொரு வேள்வியின் மகளின் துகில் உறிக்கப்படும் நவீன அஸ்தினாபுரம்....

 

புஜபலம் நிறைந்த ஐந்து மாவீரர்களின் கொண்டாளின் மானம் பறித்த கொடூரத்தின் நவீன கலியுகம்... 

அவள் வேள்வியின் மகள்.... இவளோ  காலனின் மாதா.

 

“ஆ...டேய் நீங்கள் மானம் பறிக்க நினைப்பது ஒரு பெண்ணை  மட்டும் அல்லடா,ஒரு தாயை.... என்னை விட்டு விடுங்கள் நான் செய்த பிழைதான் என்ன... பிறரின் நலன் காக்க எண்ணியது பிழையா.....உங்களைப் போன்ற கொடூரர்களின் அரக்கத்தனத்தை அழிக்க நினைத்தது தான் பிழையா......டேய் என்னை விடுடா....

 

அடேய் பாதகா உன் மாற்றான் தாய் மகனின் மனைவியிடம் தான் நீ முறை தவறி நடக்க நிலைப்பது….பெண் பாவம் பொல்லாததுடா...கிட்டே நெருங்காதே!!! பின்னாலே போங்கடா....”

 

கயவர்கள் கையில் சிக்கிய பெண்ணரசியோ தன் மானத்தை காத்துக்கொள்ள திமிறிக்கொண்டிருந்தாள். கொண்டவன் மட்டும் காண உரிமை கொண்ட அவள் பெண்ணுடலை வஞ்சகன் காண அனுமதிகாதவளாய், அந்த நரிகளின் கூட்டத்துக்குள் அங்குமிங்கும் துடித்தோடிக் கொண்டிருந்தாள்.... ஆனால் பரிதாபம் இங்கு தன் சகியின் மானம் காத்த பார்த்தசாரதி இல்லாது போனானே....

 

“ஹா.....ஹா.....ஹா...” அகோரிகளின் கொடூர நகையை தொடர்ந்து...

 

“இதோ சொன்னாயே இது, இதுதான் காரணம். நீ மணந்த என் வம்சத்தின் வாரிசு என்ன ஜாதி. நீ என்ன ஜாதி.....பஞ்சம் பிழைக்க வந்த பரதேசிக்கு பட்டுக் குஞ்சமா...”

 

“ஐய்யோ...டேய் வேணாம் விடுங்கடா....ஆ.....ஆ... அம்மா... முடியவில்லை விடுங்கடா என்னை... நான் வயிற்று பிள்ளைகாரிடா. உன் இனத்து வாரிசை தானே என் வயிற்றில் நான் சுமப்பது இதை நினைத்துக்கூட உங்களுக்கு மனம் இறங்கவில்லையா??? தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள்....”

 

“ம்...சாவுடி என்ன சொன்னாய் அரசாங்க அதிகாரியா.. ஹா....ஹா...ஹா....ஹா... உன் முந்தானை நுனியை கூட தொட முடியாதா. இப்போ பார்த்தாயா உன் மானம் எங்கள் கையில்... பஞ்சம் பிழைக்க வந்தவளை வாழ விட்டதே தவறு இதில் எங்களை நீ எதிர்ப்பதா... இது எங்கள் கோட்டைடி... அழிப்பதும் ஆக்குவதும் நாங்களே. ஆம்பளடி நாங்கள் ஆண் பிள்ளைகள்.ஆளப் பிறந்தவர்கள் நாங்கள்…. இன்றோடு உன் ஆட்டம் முடிய போகுது.”

 

என்றான் அந்த கொடூரன் நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு. அவன் வார்த்தையில் தான் எத்தனை அகங்காரம். ஆண் எனும் சொல்லில் தான் எத்தனை ஆணவம்... ஆனால் அந்த அகம்பாவிகள் அறிவார்களா ஆண் திமிர் கொண்டு துச்சாதனன் தொடை பிளக்க மண்ணில் வீழ்ந்ததும், ஆணவம் கொண்டு சிரம் தாழ்ந்தா இலங்கேஸ்வரன் சிரம் சிதைய மாண்டதும் இந்த ஆண் எனும் அகம்பாவத்தில் தான் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை...அது அவர்களின் விதி...பிரம்பன் வடித்த நியதி...

“நோ... ஐயோ... அம்மா...ஆ...ஆ..” 

 

என்ற வானை எட்டிய அலறளை அங்கு கேட்பாரோ அல்லது கேட்டு  காப்பாற்றுவாரோ யாரும் இல்லை.... அந்த மயான இருளில் மூன்று காமுகர்களால் ஒரு காரிகையின் மானம் கதற கதற பறிக்கப்பட்டது. ஆனால் அவர்கள் அறியவில்லையே பெண் என்பவள் லட்சுமி தேவியின் அவதாரம் மட்டுமல்ல மகாகாளியின் அவதாரமும் கூட....

 

சதைத் தின்னும் அசுரர்கள் சூழ்ந்து நின்ற அசோகவனமது.... அங்கே சிதைந்து கொண்டிருந்தாள் ஒரு சீதை.... இந்தச் சீதையை மீட்க அஞ்சனை புத்திரன் அங்கு இல்லையே...

 

“டேய் தம்பி இவ ரொம்ப பேசினாளில்லையா...ஹிம்... அரசாங்க அதிகாரியாயிற்றே.. சட்டம் பேசுனாங்க..பெரிய நீதி தேவதையாயிற்றே அம்மனி....ஆமாம் அன்றைக்கு இவள் என்ன சொன்னாள்டா தம்பி உன்னை பார்த்து மறந்துவிட்டேன் .”

 

என போலியாக யோசித்த தமையனை பார்த்து...

 

“அதுவா அண்ணா... நாம அராஜகம் பண்றமா, தனி அரசாங்கம் நடத்துகிறோமா, ஜாதி வெறியில் கொலை பண்கிறோமா...அம்மனி கையில் நமக்கு எதிராக ஆதாரங்கள் உண்டாம்... அதை வைத்து எங்களுக்கு தண்டனை வாங்கித் தரப் போகிறார்களாம்....

 

ஹா...ஹா... யாரைடி ஜெயிலில் போடுவ எங்களையா.ம்...எங்களையல்ல எங்களில் ஒரு துரும்பை கூட உன்னால் அசைக்க முடியாது....”

என்றான் அந்த காமுகன் நக்கல் தொனிக்கும் குரலில்.4 மாத சிசுவை சுமந்த அந்த வயிற்றுப் பிள்ளைகாரியின் வயிற்று சிசு கலைய....அவள் ஆடைகள் கலைந்து, அங்கங்கள் அந்த காமுகர்களினால் சீரழிக்கப்பட்டு....  கால்வழியாக அவள் சுமந்த உயிர் மொட்டு உதிரமாய் ஓட.... 

 

“ம்....ஹக்...”என்ற முனகலோடு அழிந்து, சிதைந்து,துடித்து நின்றது அந்த அஜந்தா ஓவியம்....

 

“ஹா...ஹா...என்ன தம்பி இவள் மேல் கொலைவெறியில் இருக்கிறாய் போல....”

 

“பின்ன என்ன அண்ணா... லேசாக இவள் மேல் கை பட்டதற்கு என்னை எத்தனை திமிராய் அறைந்தால் அன்று... இன்று என்ன செய்ய முடிந்தது இவளாள்.இதோ எங்கள் காலடியில் செல்லாக்காசாகி கிடக்கிறாள் பாருங்கள்...”

 

என்ற அந்த மூன்று வக்கிர காமுகர்களின் ஒருவன் அவள் தாடையை அழுத்த பிடித்து. விரல் நகத்தால் அவள் கன்னத்தில் அழுத்தி... அவள் முகத்தை நிமிர்த்தியவன் அவள் முகத்திலே உமிழ் நீரை உமிழ்ந்தான்.

 

“ஏய்  நாங்கள் ஆண்பிள்ளைகள்டி. ஜாதி வெறி தான். உயர் குலத்தில் பிறந்த வெறித்தான்டி.. இந்த நாடி நரம்பெல்லாம் ஊறிப்போய் உள்ளது.... இப்போ என்ன செய்யமுடிந்தது உன்னால்.... உன் கீழ் ஜாதி என்றும் எங்கள் காலுக்குக் கீழ் அல்லவா வீழ்ந்து கிடக்கிறது...”

 

என்றவன் அவள் வயிற்றில் எட்டி உதைத்தான். வெறிபிடித்த அந்த மனிதப் பிண்டத்துக்கு சிறிதும் மனம் உறுத்தவில்லை. தானும் நிறை மாத கர்ப்பிணி பெண்ணின் கணவன் என்பதை அந்த கணம் மறந்தான்... 

 

இங்கு சிதைந்து கொண்டிருப்பது தங்கள் குடும்ப வாரிசை மணந்த பெண் தெய்வம் என்பதையும் மறந்தான்.... ஆனால் அவனைப் படைத்த பிரம்மன்  அவன் இழைக்கும் அநீதியின் கணக்கை காலனின் கைகளில் எழுத மறக்கவில்லை....

 

“ஆ...அம்மா...” என்ற அலறலோடு வயிற்றை இரு கைகளால் இறுக்கிப் பிடித்தவள்,இரு முழங்கால்களையும் வலி மிகுதியில் வயிற்றோடு இறுக்கியவாறு அந்த அசுரர்களை நோக்கி முகத்தை நிமிர்த்தி....

 

“ச்சீ...தூ... நாயே ஜாதியா.... ஹா..ஹா..ஹா... உயர்குலமா... "

 

என தலையை மறுப்பாய் இரு புறமும் அசைத்தவள்…

 

"ம்...தாயாய் பார்க்கவேண்டிய பெண்ணின் மானத்தை மஞ்சத்தில் பறிப்பது தான் உன் உயர்குலமா.... உங்களைப் போன்ற பேய்களுக்கு உங்கள் தாய் கொடுத்தது தாய்ப்பால் அல்லடா விஷத்தை அதுவும் பிற உயிரைகளை ஈவ்வு இரக்கமின்றி கொல்லும் கொடிய விஷத்தை ....

 

கருவை சுமப்பவளை கர்ப்பகிரகத்தில் இருக்கும் கடவுளாய் பார்ப்பவன் தான் உயர்ஜாதி... அதுதான் மனித ஜாதி. நீங்கள் மிருக ஜாதியில் இணைய கூட தகுதியற்றவர்கள்..... ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா என கோஷமிட்ட ஒரு பாரதி இல்லையடா, ஆயிரம் பாரதிகள் வந்தாலும் உன்னை மாதிரி விஷக்கிருமிகளை அழிக்க முடியாது....”

 

என்ற அந்த கற்புக்கரசி அத்தனை வலியிலும், வேதனையிலும் தான் பாரதி கண்ட புதுமைப்பெண் என நிரூபித்தாள்...

 

அவள் கார் கூந்தலை பிடித்து முகத்தை நிமிர்த்திய ஒரு கொடூரன்...

 

“என்ன பேச்சுடீ பேசுகிறாய்....இன்னும் உன் திமிர் அடங்க வில்லையா??? உன்னை போல பெண்கள் எல்லாம் என்றைக்கும் எங்கள் காலுக்கு கீழ் தானடி. நாங்கள் அடக்கும் வம்சம் நீங்கள் எங்களில் அடங்கிப்போகும் வம்சம்...”

 

என்றவன் தன் தமையனுக்கு கண்ஜாடை காட்டிய மறுநொடி அவள் தலையை வேகம் கொண்ட மட்டும் அங்கே மூளையில் இருந்த இரும்பு மேசையில் மோதினான்....

“ஆ...ஆ....அம்மா...ஹக்...”

 

என்ற அலறலோடு பின் தலை வெடித்து குருதி பெருக....நெற்றி ,மூக்கு பிளந்து ரத்தம் கசிய, அந்த அகோர வலியிலும் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளுக்கு மத்தியில்.... காலன் பாசக்கயிறு தன் கழுத்தை இறுக்கி விட்டதை உணர்ந்த அந்த மாதரசி முகத்தில்....

 

அந்த வலியையும் மீறி ஒரு நிமிர்வு ,ஒரு பிரகாசம் முகத்தில் திடீரென்று தோன்றிய ஒரு தேஜஸ்... அந்நொடி அந்தப் பெண்ணரசியின் முகமோ  வாக்கின் மைந்தனின்(பீஷ்மர்) வம்சத்து வாரிசுகள் நிறைந்த அஸ்தினாபுர சபையில் தன் மானத்தை வார்த்தையாய் மாற்றி சாபமிட்ட நொடி பாஞ்சாலியின் முகத்தில் தெரிந்த வெளிச்சம்,அதே உயிர்ப்பு பிரதிபலிக்க... உயிர் பிரியும் வலியில் கண்கள் இருள ,நா பிறழ வெறி கொண்ட பெண் வேங்கையாய் சிலிர்த்து நின்ற அந்த பத்தினி பெண்ணின் முகத்திலும் ,கண்களிலும் சிறிதும் குறையாது பிரதிபலித்த அக்கினியோடு  தன் கண் முன்னே நின்ற ஆடவர் கூட்டத்தை நோக்கி....

 

“ஹக்....ஜாதி வெறி..யும் ,பணம் ப...கட்டும், ஆள்பலமு...ம் ,பதவி அந்தஸ்தும் தானே உங்களை எல்லாம் ஆட வைக்கிறது. ஒ....ஒருநாள், அந்த ஒருநாள் வரும்டா... நீ சொன்ன உன் வம்சம் அழிய . அ...அம்மா...”

 

ஆழமாக மூச்சை இருமுறை இழுத்து விட்டவள்...

 

“எது எல்லா..ம்  உ...உங்கள் குலத்தின் பெருமை என்றா...யோ. அதே உங்கள் குலத்தி...ன் பெருமை பக...டைக்காய் உங்கள் முன்னே உருட்டப்ப..டும்... எ...என்னை ஒரு பெண்ணாய், தாயாய் என்னாது சிதைத்த உங்கள்  வ...ம்சத்தின் வேரறுக்க வித்திடப் போவதும் பெண் தான்டா...”

“டேய் தம்பி இன்னமும் இவள் வாயும், திமிரும் அடங்கவில்லை பாரேன்…. அம்மா சட்டம் படித்த பாரதி கண்ட புதுமைப்பெண்  இல்லையா அதுதான் இந்த நிலையிலும் தில்லாக பேசுகிறார்கள்…

 

பெரிய பத்தினி தெய்வம் என்று நினைப்பு... இத்தனை நடந்தும், இவள் மானத்தைப் அழித்தும், இந்த நிலையில் எங்கள் முன் இருந்தும் இவள் திமிர் அடங்க வில்லையே பாரேன்...”

 

என்றவன் அவளை 4 உதைகள் காலால் ஓங்கி உதைத்தான்... தன் சிசுவை சுமந்த மணி வயிற்றை வலியால் அழுத்தி பிடித்துவள்.... “அம்மா...” என்று கதறலோடு...

“டேய் வெறி பிடித்த நாய்களா நான் பத்தினி தான்டா. சிதைந்தது என் உடல் தானே ஒழிய எ..என் ஆன்மா அல்ல....

 

நா...நான் பத்தினி என்பது உண்மையென்றால் வருவாண்டா உன் குலத்தை நாசம் செய்ய, உன் வம்சத்தை வேரறுக்க....

 

எந்த ஆண் எனும்  மமதையில் ஆடுகிறீர்களோ.... அந்த ஆண் எனும் ஆணவத்தை அழிக்க, உங்கள்  ஆண் இனத்தின் வித்தே உங்களை களையெடுக்க வருவாண்டா... உன்னைப் போல மாற்றான் மனைவியை  பெண்டாள நினைக்கும் ராவண இனத்தை அழிக்க ஒரு ராமன் வருவான்டா.....

 

இந்த ஏகாந்த இருளின் கருமையில் என் கற்பை அழித்த உங்களை அக்னி தேவனின் வெளிச்சத்தில் இறையாக்கி, உன்னைப்போன்ற நரிகளை வேட்டையாட பிடரி முடி சிலிர்க்க ஆக்ரோஷமாய் கர்ஜிக்கும் சிங்கத்தை போல ஒரு உண்மையான ஆண்மகன் வருவான்டா.... அந்த நொடி மரணத்தை நேரில் காண்பீர்கள்…

 

அவன் உங்களைப்போல் அதர்மிளுக்கு நரகத்தை காட்டும், ஒரு பெண் தீயின் உயிர் பால் குடித்து வளர்ந்த ரத்தமாய் மாறி உங்களை அழிப்பான்டா... இதோ குருதியாக   ஓடும் சிதைந்த என் சிசுவின் ரத்தத்தின் மீது நான் தரும் சாபம்!!!”

 

என்று வெறி கொண்ட மட்டும் நயன நேத்திரங்கள் சிவக்க சாபமிட்ட அந்த கண்ணகியின் மறு விம்பம்.... மரணத்தை தழுவும் முன் ஒரு நொடி ,காதை அடைக்கும் மரண ஓலத்திற்க்கு  நடுவே....ஒரே ஒரு இடத்தில் அந்த மங்கையின் பார்வை குத்தும் கூர்முனை வாளின் கூர்மையோடு... அழுத்தமாய் ,ஆவேசமாய், ஆழமாய் பதிந்தது. பார்வையை பதித்தவளோ...தான் நோக்கியதை கண்களின் வழியே இதயம் ,மூளை ,ஆன்மா என முழுதாய் நிரப்பியவள் உடல் கூட்டிலிருந்து உயிர் மறுநொடி பிரிந்தது....

 

அந்தக் கூர் விழியில் இருந்தது என்ன???? வலியா ,பாவமா, வாஞ்சையா, வஞ்சகமா இல்லை ஆசையா.... அந்தப் பார்வையின் பொருளை அவ்மங்கை மட்டுமே அறிந்தது.இமை மூடும் இம்மி இடைவெளிலும் அந்த இரு விழிகளில் ஓரு ஸ்வப்பனம்...

 

“டேய் தம்பிகளா.. ஹா...ஹா...ஹா... உயர் அதிகாரி செத்துட்டாங்கடா. பெரிய பதவியில் இருந்தவங்க இல்லையா... ராஜ மரியாதையோடு அனுப்பி வையுங்கள்...”

 

“ஹா...ஹா...ஹா... அப்படியே செய்திடுவோம் அண்ணா...”

 

என்றவன் தன் சகாக்களுடன் சேர்ந்து அந்த நெற்களஞ்சியத்துக்கு தீ மூட்டினான்...அந்த தீக்குள் எரிந்தது ஓர் நல் மங்கையின் சிதை மட்டுமல்ல... கூடவே ஒரு நீதிதேவதையின் நேர்மையின் பக்கங்களும் கதறகதற தீ மூட்டப்பட்டது....

 

பெண் என்பவள் அக்கினிப் பிழம்பாவாள்....

 

சீதை எரிந்து பவித்திரம் தந்த அக்கினி... வேள்வியின் மகள் உதிர்த்த வானுயர்ந்த அக்கினி...

கண்ணகியின் கற்பு காத்த ஆவேச அக்கினி... மண்டோதரி உடன்கட்டை ஏறிய அர்ப்பணிப்பின் அக்கினி....

 

சுட்டெரிக்கும் தீயில் வெந்து சாக நான் வெறும் சருகல்ல  சரித்திரம்... மீண்டும் வருவேன்... மீண்டு வருவேன்…

 

மரணமென்பது

மரிப்பதா!

மறப்பதா!

 

உடல் மறையும்

உயிர் கரையும்

ஆனால் ஆன்மா ஜனிக்கும்...

 

நினைவுகளில்

ஈரமாய்,

நினைக்கையில்

ரணமாய்,

சுகிக்கையில்

தணலாய்...

 

என் இமையோரம் நித்தமும் நின் ஸ்வப்பனங்கள்...

நினைவுக்கு மரணம் ஏது...

 

 

 

நின் ஸ்வப்பனங்கள்.

 





ப்ரஷா குமார்
(@prasha)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 128
21/11/2019 3:16 pm  

அத்தியாயம்-2

 

மீண்டும் ஒரு கார்காலம் இரவு…. மேகக் காதலன் மோகம் கொண்டு நிலாப் பெண்ணை ஒழித்து கொள்ள... 

 

 

அது தூவானமா அல்ல துயிலும் மன்மதனின் பள்ளியறையா என இதம் தரும் இரவு. புடைத்த கர்ப்பிணி பெண்ணின் மேடிட்ட வயிற்றை போல் மலை முகடுகள்.அவளோ மலைகளின் அரசி... அந்த அரசியின் பிள்ளைகளான ரோடோடென்ரான் ,கருவாலி போன்ற மரங்கள் சூழ உள்ள வனாந்தர மலைத்தொடர்...

 

அங்கங்கே இள இலைகளின் பச்சை நிறம். கொட்டும் பனியில் இச்சை ஊட்டும் அந்த பச்சை நிறத்தை மறைத்தவாறு தும்பை நிறத்தில் அதன் மேல் பனி படிவுகள்…. என்னவொரு ரம்மியம். படைத்தவன் ரசிகன் அல்ல கலாரசிகன்…

 

கூடவே மலர்களின் மணமும், இயற்கையின் பச்சை வாசனையும் கலந்த காற்று. மூச்சை ஒரு முறை ஆழ்ந்து இழுத்து சுவாசித்தால் நிச்சயம் மூர்ச்சையாக தோன்றும்...அது காளி தேவியின் அவதாரமாம் சாம்மலா தேவி அன்னையின் பெயரை மருவி தோன்றிய சிம்லா நகரம்….

 

அந்நகரம் சுற்றுலா பயணிகளுக்கு  மட்டும் விசித்திரம் அல்ல.. அங்கு இன்னுமோர்  விசித்திரமும் உண்டு.அது குல்கர் பிரதேசத்தில் உள்ள காண்டா சிறைச்சாலை...

 

உள்ளே இருப்போரை சிறைக்கைதிகளாய் பார்க்காது சிப்பியின் கையிலிருக்கும் செதுக்கும் கல்லாய் பாவிக்கும் இடம்... பனைமர உயரத்தில் மதில் சுவரால் அரண் அமைத்து, ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அறைகளை கொண்ட நவீன கொள்ளன் பட்டறை…

 

 

இது சிறுவர்களுக்கான பிரத்தியோக சிறைச்சாலை. இங்கு கைதிகளின் திறமைகளை பொருத்து  கைவினைப் பொருட்கள் முதல், ஆடை தயாரிப்பு வரை விசேட பயிற்சிகள் வழங்கி, அங்கு உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களை அந்நகருக்கு வரும் சுற்றுலா விருந்தினர்க்கு விற்பனை செய்கின்றனர்... இதில் அரசாங்கம் பெரும் பங்களிப்பு வகிக்கின்றது. ஆனால் விதுனனின் மந்திரி அவையில் சகுனிக்கும் இடம் உண்டே….

 

அரைகுறை இருளில் ஒரு உருவம்... மேலாடையின்றி கைகள் பின்னுக்கு பிணைக்கப்பட,கால்களை அகட்டி நின்றது அந்த உருவம்…

 

கோதண்டம் ஏறிய கோமானின் (ஸ்ரீராமன்) கையிலுள்ள வில்லை போல் இறுகி ,உறுத்து, விறைத்து நின்றது அச்சொரூபம்...

 

அவன் வளர்ந்த ஆண்மகன் அல்ல... பருவம் எய்துக்கொண்டிருக்கும் இளைஞனும் அல்ல... வளர்ந்துவரும் பாலகன். வெறும் 12 வயதுடைய பாலகன். ஆனால் அவன் மதலையல்லவே..

 

அவன் பார்வையில் ஒரு ஆங்காரம் ஓங்கி ஒலித்தது.. சத்தமிடவில்லை, சண்டையிடவில்லை ,ஆயுதம் ஏந்தவில்லை. ஆனால் எதிரில் நின்ற அந்த வடநாட்டவனை எரிக்கும் பார்வையால் ஒரு அடி பின்னே எடுத்து வைக்க வைத்தான்... அவன் தோற்றம், கூன் விழா நிமிர்ந்த அவன் நிமிர்வு, பேச்சில்லா அவன் அழுத்தம்….இதைக் கண்டவன் உள்ளுக்குள் ஒரு நொடி அரண்டு போனான். ஆனால் மறு நொடி சிறுவனிடம் தான் தோற்பதா என்ற எண்ணம் எழ... (உரையாடல் இந்தியில் இங்கு தமிழில்.)

 

"டேய் பொடியா என்னடா பார்வை எல்லாம் பலமா இருக்கே... என்னை விட்டு விடுங்கள், நான் செய்தது தவறுதான் மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் என்ற வார்த்தையை மட்டும் கேட்டு விட்டு போ...என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்டால் உன்னை விட்டு விடுவேன்…. இல்லை என்றால் மன்னிப்பு என்ற வார்த்தையை நீ கேட்கும் வரை என்னிடம் வதைப்பட்டு சாவாய்…"

 

என்றவன் ஐஸ் கட்டியால் நிரப்பியது போலிருந்த அந்த குளிர்ந்த நீரை அவன் மேல் ஊற்றி அபிஷேகம் செய்தான்... எதற்க்கும் அசராத அந்தத் தீயின் புத்திரனோ உணர்ச்சி இன்றி இறுகி நின்றான்...

 

"சாலா...என்ன ஒரு திமிர். கொலை வழக்கில் உள்ளே வந்த தருதலை உனக்கு இத்தனை தில்லா…. என்ன இருந்தாலும் தரங்கெட்ட தாய்க்குப் பிறந்தவன் தானே... என்னதான் நடத்தை தவறிய உன் தாயை நீ கொன்றிருந்தாலும் அந்த ரத்தம் உன் உடம்பில் ஓடுவதால் தான் கொஞ்சமும் சுரணை இல்லாமல் இருக்கிறாய்.."

 

அந்த வரர்டனோ அவனிடம் பிரதிபலிப்பு உள்ளதா என அவனைக் கூர்ந்து நோக்கினான் ஆனால் அச் சிறுவன் எந்தவித எதிர்ப்பும் இல்லாது பார்த்த பார்வையை மாற்றாது விரைத்து நின்றான்….

 

அதற்கு மேலும் பொறுமை இழந்த அந்த ஜெயில் வார்டன்... அவன் அணிந்திருந்த காற்சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து எடுத்த கஞ்சாவினை பற்றவைத்து. அந்த புகையினை வலுக்கட்டாயமாக சிறுவன் நின்ற  பக்கம் கொண்டு சென்று அவன் மூக்கு நேர் பிடித்து ஆழ்ந்து உறியுமாறு வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான்….

 

"டேய் பயலே மரியாதையா உறிடா…

இல்லையென்றால் இன்று உன்னை தொலைத்து விடுவேன். ஜெய்லர் ஐயா உன்னிடம் கேட்டால் உண்மையை சொல்லுவியா…. ஆமாம்டா நான் தான் இங்குள்ள பசங்களுக்கு புகைக்கும் பொருட்களை விநியோக்கிறோன் ஏன் இனியும் விநியோகிப்பேன். என்னடா செய்வாய் என்னை….

 

என்ன என்னை பணி நீக்கம் செய்ய வைத்தால் மீண்டும் வரமாட்டேன் என்று நினைத்தாயா... ஒழிந்து போடா நாயே…"

 

என்றவன் எரிந்த சுடு தணலை அந்த பாலகனின் புஜத்திலேயே வைத்து அழுத்தினான்...விழிகள் சிவக்க இரும்பாய் நின்றவனின் நெஞ்சம் வலிதனை உணர்ந்தாலும் அவன் கண்களில் நொடிபொழுதில் தோன்றிய ஒரு பளிச்சிடல்... அதுவொரு ஸ்வப்பனம் அந்த ஸ்வப்பனத்தை வெல்ல விழி நீர் தடைக்கல் என நினைத்தானோ என்னவோ கண்ணீர் சிந்தவில்லை... வலியையும், கண்ணீரையும் தனக்குள்ளேயே முழுங்கி கொண்டது அந்த ஆலம் விழுது….

 

அவன் திணக்கத்தில் கோபம் கொண்ட வார்டனோ அப்பாலகனை அரைந்து தள்ளினான். ஆனால் அப்பொழுதும் அவனில் சிறிது மாற்றம் இல்லை…

 

குறி மாற அவன் ஒன்றும் கவசகுண்டலத்தின் அரசன் அல்லவே வில்லின் காதலன் ஆயிற்றே…

 

இரு கன்னங்களிலும் மாறிமாறி தோன்றிய விரல்களின் தடமும், சில் மூக்கு உடைய மூக்கில் வழிந்த குருதியும், தலைமுடி கலைந்து, புஜத்தில் தீக்காயம் என அந்த பரிதாப நிலையிலும் அசராது நின்றவனை குறையாத கோபத்தோடு நெருங்கியவன்….

 

"என்ன திமிராடா கொலைகார நாயே உனக்கு... உன்னை அடக்க வில்லை என்றால் நான் சலீம் இல்லையடா…"

 

என்றவன் மேலும் இரு வாளி நீரை அவன் தலையோடு ஊற்றினான்...எலும்பை ஊடுருவிச் செல்லும் அந்த சிம்லா குளிரில்... சிறிதும் இரக்கம் காட்டாது சிறுயவனின் தாடையை பற்றி அவன் முகத்தை நிமிர்த்தியவன்...

 

"ஏய் இங்கே பார்... இங்கே உள்ள எல்லா மலசல கூடத்தையும் நீதான் கழுவி துப்புரவு செய்ய வேண்டும்…. அப்படி செய்யவில்லை என்றால் கீழ்படியாமை பிரிவின் கீழ் உன் தண்டனை காலம் மேலும் அதிகரிக்கும்…

 

அதுமட்டுமல்ல இங்கே உள்ள எங்கள் அனைவரின் உள்ளாடைகள் முதல் கொண்டு எங்கள் அத்தனை ஆடைகளையும் நீ தான்  துவைக்க வேண்டும்…. மீறினால் இந்த சிம்லா குளிர் உன்னை நிர்வாணமாக பார்க்கும்…"

 

என்றான் அந்தக் கொடூரன். ஆனால் அவன் மூன்று பிள்ளைகளின் தந்தை என்பதை மறந்தவன் இது அவன் விதி என நினைத்தான்…. ஆனால் அவன் அறிவானா காலனின் பாச கயிற்றுக்கு மரணம் இல்லை என்பதை….

 

கௌரவர் கூட்டத்தை துர் சிந்தனையால் சகுனி கலைத்தான் எனில்... இந்த கலியுகத்தில் வளர்ந்து வரும் பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில் நஞ்சை கலந்து உலக போதைக்கு அவர்களை அடிமையாக்கி… ஆயிரமாயிரம் கௌரவர்களுக்கு உயிர் கொடுக்கின்றனர் இந்த நவீன சகுனிகள்…

 

"டேய் என்னடா கல்லு மாதிரி நிற்கிறாய் போ போய் சொன்னதை செய்…"

 

என்றவன் பிணைத்திருந்த அவன் கை கட்டை அவிழத்து விட்டு போக திரும்பிய நெடி… அவனை மும்முறை அழைத்த சொடக்கு ஒலி திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. திரும்பியவன் அருகில் நெருங்கிய அந்த அரிமா குட்டி (சிங்கம் குட்டி) 12 வயதிலேயே அசாத்திய உயரத்தில் அவன் மூக்கின் நுனி அளவு உயரமுடைய தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தான்…. தன் அகன்ற விழியால் அந்த வார்டனை உறுத்து விழித்து.

 

"ஒருமுறை... மீண்டும் ஒருமுறை… என்னை பெற்றவளை  பற்றி   என்னிடம் நீ ஒரு வார்த்தை இனி பேசினாலும்…."

 

துளி இடைவேளைக்கு பின்…

 

"ஒரு கொலை வழக்கில் கைதியாக உள்ள நான், மீண்டும் ஒரு கொலை செய்ய நேரிடும்... நான் இருமுனை கத்தி என்னிடமிருந்து தள்ளியே இரு அல்லது இருக்க வைப்பேன்.."

 

என்றவன் அவனை மதியாது உக்கிரத்தோடு முறைத்துப் பார்த்து திரும்பி சென்றான். அந்த வார்டன் சலீமோ அசந்து நின்றான்...

 

'அம்மாடியோ என்ன ஒரு தைரியம், என்ன துணிச்சல்...வெறும் 12 வயது பாலகனுக்குள்ளா  இத்தனை உரம்.. குளிர் நீரை கொட்டிய எனக்கே நடுங்குகிறது, இவனோ அஞ்சாமல் நிற்கிறானே... இவன் சிறுவனா இல்லை இவனுக்குள் பேய் பிசாசு எதுவும் புகுந்து விட்டதா…'

 

என்று எண்ணியவன் அறியவில்லை அவன் பலரின் மரணத்தை கண்டால் ஒழிய அவன் கொண்ட ரணத்தின் வடு ஆறாது… அந்த காயம் தந்த திடமே இவனை நித்தமும் வாழ வைக்கும்... 

 

வார்டன் இட்ட பணிகளை மௌனமாய் செய்தவன் தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குள் நுழைந்தான்...அவனை வரவேற்ற அவனுடைய சக அறைத் தோழன்...

 

"என்ன நண்பா ரொம்ப அடித்து விட்டார்களா…"

 

அவனின் பதில் மௌனமே ஆனால் அதில் சலிப்படையாதவன் மீண்டும்...

 

"நண்பா அந்த ராட்சசன் ரொம்ப படுத்தி விட்டானா...ஒரு மன்னிப்பு தானே அதைக் கேட்பதற்கு என்ன. நீ கேட்டிருந்தால் இத்தனை அடிகளும் தண்டனைகளும் இல்லையே…"

 

துளி அமைதிக்கு பின் மற்றவனோ இரு நேத்திரங்கள் சிவக்க இறுகிய குரலில்...

 

"நான் கற்ற மகாபாரதத்தில் சக்கர வியூகம் அபிமன்யுவின் மரணம்... அர்ஜுனனின் வெற்றி. கிருஷ்ணனின் யுக்தி.

 

இது எனக்கான சக்கரவியூகம். சுற்றிவர தீ மூட்டப்பட்ட சக்கரவியூகம்.

இதில் எரிந்து சாம்பலாவதும் சரித்திரமாவதும் என் கையில்... என்னைப் பற்றி ஏன் ,எதற்கு  என கேள்வி எழுப்பாதே… என்னிடமிருந்து தள்ளியே நில்."

 

அவனை விட இரு வயது மூத்த சிறுவனோ தன்னை விட சிறியவனின் பேச்சையும்...பேசும்பொழுது வெறிகொண்ட அவன் நயனங்களையும் கண்டு திகைத்தான்…. ஏனோ அந்த விழிகளை நேர்கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை.அது சிறுவனின் விழி அல்ல, அதன் வீரியம் வேட்டையாடும் சிங்கத்தின் உரம்...

 

'இவன் பேச்சை சித்தார்த்தன் என்பதா, வெறி என்பதா, இல்லையேல் அவன் கண்களில் நான் பார்த்தது உக்கிரம் என்பதா… எதுவோ இவன் மிகவும் ஆபத்தானவன்.இவன் கூறியதுபோல் தள்ளியே நிற்க வேண்டும்…"

 

ஏனோ அவன் மூளை அவ்வாறு அலறியது...

 

அவன் எங்கனம் அறிவான்... தான் ஆபத்தானவன் என எண்ணியவன் நாளைய சரித்திரத்தில் இடம் பெற பல உயிர் பலிகளை செலுத்தப் போகிறான் என்று... ஆண்பிள்ளை அவன் விழிகளில் நித்தமும் ஒரு ஸ்வப்பனம் தீயாய் தகிக்கிறது அதை அறிந்தால் அறிந்தவன் ஞானி...

 

 

…………………………………………………………………………………………

 

அதேநேரம் மாயாவிகள் மயங்கும் அந்த ஏகாந்த இரவில்... கற்புத் தீ கொழுந்துவிட்ட  விசித்திர பூமியில் ஒரு நரபலி...

 

நான்கு பக்கமும் சுவர் எழுப்பி... இரும்பு கதவுகளால் வேலி அமைக்கப்பட்ட அந்தரங்க கோட்டை... அங்கே உயர் தேக்கை வெட்டி செப்பனிட்டு செய்யப்பட்ட ஓர் உயர்ந்த சிம்மாசனத்தில் ஒய்யாரமாய் அமர்ந்திருந்தாள் ராவணன் வம்சத்து அரக்க குஞ்சி...

 

அவள் அரக்கி, ராட்சசி, எதிர்ப்பவர்களின் மரணம் மொத்தத்தில் பாவத்தின் புகலிடம் அவள்...அந்த அசுர வாரிசின் பலமே பணம் ,பதவி, அதிகாரம், ஜாதி,அவள் உறவுகளும், மற்றவர்கள் தங்கள் மேல் கொண்ட பயமுமே ஆகும்... அவளை எதிர்க்க நெஞ்சுரம் கொண்ட ஆண்மகன் இல்லை, பாரதி வடித்த வீர மங்கையும் அங்கில்லை... ஆனால் இன்றுவரை அவள் எழுதிய சட்டத்தில் தன்னை எதிர்ப்பவர்களின் வாழ்க்கையில் நரகம் உண்டு என்பதை மறவாது பதிய வைத்தாள்...

 

"என்ன வீரா!! நம்ம வழக்கத்துக்கு எதிராக காரியம் எல்லாம் உன் வீட்டில் நடக்குதாமே... யார் கொடுத்த தைரியம் கொஞ்சம் விட்டுப் பிடித்தால் என்னை ஏமாற்றலாம் என்று நினைத்தாயா…"

 

"அ... அம்மா.."

 

"என்னடா அம்மா…நீ என் இனத்துக்காரன் ஆகையால் தான் இவ்வளவு நேரம் அமைதியாக பேசுகிறேன்... நான் சொல்வதை செய்யப் போகிறாயா இல்லையா…"

 

"ஆ...அம்மா…"

 

என்று அழைத்தவன் அவள் கால்களை பிடித்து கொண்டு கதறி அழுதான்.அவன் உள்ளமோ எப்பாடுபட்டாவது தன் வீட்டு மூத்த வாரிசை காப்பாற்ற துடித்தது...அந்தப் பெண் பேயோ தன் காலைப் பிடித்துக் கொண்டு கதறி அழுதவனை அலட்சியம் செய்து அவன் நெஞ்சில் எட்டி உதைத்தாள்...

 

"வாயை மூடுடா நாயே... இடத்தைக் கொடுத்தால் மடத்தைப் பிடிக்கிறாயா... இது என் தந்தை காலத்திலிருந்து பின்பற்றும் மரபு. குடும்பத்தில் மூத்த பிள்ளை பெண்ணாய் பிறந்தால் உன் வம்சம் இல்லையடா மடையா... என் ஜாதி அழிந்துபோகும். இது சோலி குலுக்கிப் போட்டு என் முன்னோர்களுக்கு ,சித்தர்கள் கணித்துக் கொடுத்தது... இந்த ஊரோ அல்லது என் குலமோ அழிய நான் விடமாட்டேன்...

 

 

மரியாதையாய் கள்ளிப்பாலை ஊற்றி உன் குழந்தையின் மூச்சை நிறுத்து... அல்லது நீயும் உன் மனைவியும் உன் குழந்தைக்கு துணையாக போய் சேருவீர்கள்…. நீயே முடிவெடு…"

 

"பெ...பெரிய... அம்மா கொஞ்சம் மனசு வையுங்க... என் அம்மா மருதாயியே எனக்கு பெண்ணா பிறந்திருக்கா…

விட்டுவிடுங்க அம்மா எங்களை. இந்த ஊரை விட்டு போகிறோம். பெண்பிள்ளை குலத்தோட மஹாலக்ஷ்மி அம்மா... அவள் எப்படி சாபமாகுவாள். இனி இந்த ஊர் எல்லையை கூட மிதிக்க மாட்டோம் எங்கேயாவது வடநாட்டிற்கு சென்று பிழைத்துக் கொள்கிறோம்... எங்களையும் என் பிள்ளையையும் விட்டுவிடுங்கள் அம்மா…."

 

"ஹா... ஹா... ஹா.. என்ன வீரா என்னிடமே வியாக்கியானம் பேசுகிறாயா... இந்த பேச்சு எல்லாம் இங்கே செல்லாது. பொட்ட பிள்ளையை பெற்றெடுத்த விட்டு என்ன திணக்கு உனக்கு... 

 

ஆண்பிள்ளை என்பவன் வீரமாய் இருக்க வேண்டியவன் இப்படி பேடியை போல் என் காலைப் பற்றிக்கொள்பவன் அல்ல... நீ எப்படி தலைநிமிர்ந்து இருந்தவன் இன்று உன் நிலமைக்கு காரணம் நீ பெற்று வைத்திருக்கும் பெண்பிள்ளை தான். பேசாமல் நான் சொல்வதைக் கேள் அவளை கள்ளிப்பால் ஊற்றி கொன்று விடலாம்…"

 

குழந்தையை பெற்றவளோ…

 

"ஆ….ஐயோ!!! வேண்டாம் அம்மா...ஹக்... முன்னாரு நாள் நான் தவமிருந்து பெற்ற சிசு... என் பிள்ளைக்கு முழுதாய் ஒருவேளை தாய்ப்பால் கூட கொடுக்கவில்லையே.. என் மார்பெல்லாம் கனமாக வலிக்கிறது அம்மா. என் ரத்தம் எல்லாம் பாலாக தரையில் சிந்துகிறது. என் பிள்ளையை ஒன்றும் செய்து விடாதீர்கள்…"

 

கெஞ்சிய அத்தாயின் கதறலை கேட்டு பேய் கூட இறங்கும்... ஆனால் இவளோ சிறிதும் அசையாது இரும்பாய் கொண்ட கொள்கையில் விறைத்திருந்தாள்….

 

"என்ன வீரா பொண்டாட்டியை பேசவிட்டு பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறாயா... இப்போ நீ ,நான் சொன்னதை செய்யவில்லை என்றால் அடுத்து உன் வீட்டில் விழும் சாவு உன் மனைவியது தான்…

 

காதலித்து தானே உன் மனைவியை திருமணம் செய்து கொண்டாய்... நீயே சொல் பெற்ற உன் பெண் வேண்டுமா? இல்லை நீ காதலித்த உன் காதல் மனைவி உயிரோடு வேண்டுமா…"

 

இடியை வார்த்தையாக மொழிந்தவளை ஒன்றும் செய்ய முடியாத கையாலாகாத தனத்துடன் சிறிது நேரம் வெறிக்க பார்த்தான். காதல் அந்த வார்த்தையின் சக்தியை அறியாதவர் இல்லையே...அந்த ஒரு வார்த்தை அம்மனிதனை கட்டிப்போட்டது…

 

இதற்கு மேலும் தாமதித்தால் தன் காதல் மனைவியின் உயிர் மிஞ்சப் போவதில்லை என்பதை நன்கு அறிந்து கொண்டான்... அவன் மட்டுமல்ல அந்த ஊரே அறிந்த விடயம் இவள் சொல்பவள் அல்ல சொன்னதையும் ,சொல்லாததையும் செய்பவள்... தன்னவள் உயிர் காக்க அந்த அரக்கியின் முன் கூனிக்குறுகி அவள் சொன்ன சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டான்... ஆனால் பெற்றவர்களின் மனமோ புண்ணாய் நொந்து உதிரம் வடித்தது…

 

வாயால் தன் உயிரை கொல்லச் சொல்ல மனம் வராதவன் தலையை ஆட்டினான் சம்மதமாக.... 

 

"ஹா...ஹா...இப்பதாண்டா நீ என் ஜாதிக்காரன். இந்த பொட்ட பிள்ளை போனால் என்ன ஆண் சிங்கம் ஒன்றை பெற்றுக் கொள்ளுங்கள்…"

 

என்றவள் ஈவிரக்கம் சிறிதும் இன்றி தன்னோடு வந்த மூதாட்டிக்கு கண் ஜாடை காட்டி... கையிலே வைத்திருக்கும் சிரட்டையில் உள்ள கள்ளிப் பாலை  சின்னஞ்சிறு சிசுவின் வாயில் ஊற்றி அந்த குழந்தையின் அழுகையையும் ,மூச்சியையும் முடித்து வைத்தாள்...

 

"ஆ...ஆஆ...ஐயோ!!! அம்மா என் கண்ணே... இந்த தாய் வயிற்றில் பிறந்தது தானாம்மா நீ செய்த பாவம்??? ஆஆ...ஐயோ... என் கருவறையை கிழித்து உன்னை நான் சுமந்தது இப்படி பறிகொடுக்க தானா... ஐயோ அம்மா என்னால் முடியவில்லையே…"

 

என்ற அந்தப் பெற்றோர்கள் வாயிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு கதறினார்கள்...கோடிப் பிள்ளைகளை சுமக்கும் பூமா தேவியோ அந்த கதறலை கேட்க சக்தியின்றி மழையாய் மாறி கண்ணீர் வடித்தாள்...  அவர்களை நோக்கிய அந்த ஆணவக்காரி...

 

"ம்...போதும் கூப்பாடு போட்டது... இனி ஆக வேண்டிய வேலையை பாருங்கள். நான் சொன்னதை செய்து முடித்ததற்காக இதோ உன் பெயரில் மூன்று ஏக்கர் நிலத்தை மாற்றி எழுதி வைத்திருக்கிறேன்... அதுவும் நீ என் தூரத்து உறவினன் என்பதற்காகத்தான்…"

 

என்றவள் விலை மதிக்க முடியாத ஒரு உயிருக்கு நிகராய் விலைக்குப் போகும் ஒரு விளைநிலத்தை ஈடாய் கொடுத்தாள்... அந்த நேரம் அவளின் பக்கவாட்டு பக்கத்தில் ஒரு பெண்மணி வெள்ளைத்துணியில் சுற்றிய இரண்டு வயது மதிக்கதக்க ஒரு ரோஜா மொட்டை கைகளில் ஏந்தி வந்த வண்ணம்...

 

" பெரியம்மா... சின்னம்மா ரொம்ப நேரமா அழுகிறார்கள். பசி வந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். பாலுக்காக தான் அழுகிறார்கள். நீங்கள் தாய்ப்பால் கொடுத்து விட்டு தந்தால் பிள்ளையை தூங்க வைத்து விடுவேன்மா…"

 

என்றவளிடமிருந்து தன் வீட்டு குலதெய்வத்தை... அழகு பெண் வாரிசை, பஞ்சுப்பொதியை கையில் ஏந்துவது போல் மென்மையாய் அள்ளி நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள்…

 

அந்த சின்னஞ்சிறு பெண் மெட்டும் தன் தாயின் கதகதப்பை அறிந்து அவள் மார்போடு ஒன்றிக் கொண்டது.. இரக்கமே இல்லாத அரக்கியின் முகத்தில் அந்த கணம் தாய்மை பொங்கி வழிந்தது... ஒரு சின்ன சிசுவுக்கு கள்ளிப்பால் ஊற்றி கொலை செய்தவள் இவள் தான் என்பதை கூறினால் அந்தக் கணம் யாருமே நம்ப மாட்டார்கள்.. அத்தனை மென்மையை அவள்முகம் தத்தெடுத்தது..

 

"என் தங்கப் பெண்ணே!!! அழுதீர்ங்களா... பசி வந்துவிட்டதா.. என் குட்டிமா, அம்மாவை தேடினார்களா.....  வாங்க வாங்க அம்மா பால் தருகிறேன்…"

 

என்றவள் தான் செய்த மகா பாதகத்தை எண்ணி மனம் கூசாது... தன் குழந்தையை கையில் ஏந்திக் கொண்டு பாலூட்ட அழைத்துச் செல்ல முற்பட்டாள்... ஆனால் அங்கே ஒரு தாயோ மார்பு சேலையில் பால் வடிய தன் சிசுவுக்கு பாலூட்ட முடியாத தன் நிலையை எண்ணி குமைந்து கொண்டிருந்தாள். தான் உயிர் கொடுத்த உயிர் மொட்டை அழித்தவள். தன் பெண் குழந்தையை இளவரசியை போல் அணைப்பதை கண்டு ஆக்ரோஷம் கொண்ட அந்த பெண்ணோ...

 

 

"ஏய்  நில்லடி நீயெல்லாம் ஒரு பெண் தானா... நீ சுமந்த பெண்ணை பூ போல் அணைக்க நினைப்பவள், என் குழந்தையை மண்ணுக்கு உரமாக்கி விட்டாயே... கண் கூட விழிக்காத என் மலர் மொட்டை கருக்கி விட்டாயே…

 

நீயும் ஒரு தாய் தானே.அதுவும் இரு குழந்தைகளை பெற்றவள் தானே.... உன் மனம் கொஞ்சமும் இலகவில்லையே...ஒரு பெண் குழந்தையை பத்து மாதம் வயிற்றில் சுமந்தவள் தானே நீ. ஆனால் இன்னொரு பெண் குழந்தையை அழித்து விட்டாயே…

 

அனுபவிப்பாய்... உன் திமிர் அடங்க அனுபவிப்பாய்...உன் கண்முன்னே எதன்மீது நீ உயிர் வைத்து இருக்கிறாயோ அது துடிதுடிப்பதை பார்த்து உன் ஆவி துடிக்கும்…

 

ராணியாய் உலா வரும் உன் ஊரோ உன்னை அற்பப்தராய் எண்ணி நகைக்கும்… என் புருஷனை ஆண் மகனா என்று கேட்டு அவர் கைகளுக்கு உணர்வுகளாள் விலங்கிட்ட உன் வீட்டு ஆண்களை பேடியாக்கி செயலிழக்க வைக்க போவது ஒரு பெண் தெய்வம் தான்...

 

வருவாண்டி உன்னைப்போல ஒருத்திக்கு எமனாய் ஒருவன் வருவான்... எத்தனுக்கு எல்லாம் எத்தனாய் இருப்பான், உன்னையும் உன் வம்சத்தையும் அடியோடு அழிப்பான். இதோ கையில் வைத்து கொண்டிருக்கிறாயே... இவள் என்னைப்போல் உன் முன்னே ஒருநாள் நீதி கேட்பாள். அந்த கணம் நீ உயிரோடு புதைவாய். என் பெற்ற வயிறு குலுங்கி அழ சொல்கிறேன் நன்றாக ஞாபகம் வைத்துக்கொள்... இனிமேல் உன் வம்சத்தின் அழிவை ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணிக் கொண்டோ இரு...

 

காளி தேவியாய் உக்கிரமாய் மொழிந்த அந்தப்பெண்ணை….

 

"ஏய்…." என்ற கர்ஐனை அடக்கியது... 

 

"பாவம் பெற்ற குழந்தையை பறிகொடுத்தவள் என்பதற்காக உன்னை விட்டு விடுகிறேன்….

 

வீரா நீ உன் பொண்டாட்டியை கூட்டிக்கொண்டு இந்த ஊரை விட்டே சென்று விடு... மீண்டும் ஒரு முறை உன் மனைவியை என் கண்ணில் கண்டால், அவள் உயிர் மிஞ்சாது... நான் கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்றுபவள்... என் வம்சத்தில் எவரும் கொடுத்த வாக்கை மீறியதில்லை. அதனால் உன் மனைவியை இன்னும் உயிரோடு விட்டு வைத்து இருக்கிறேன்...

 

முட்டாள் பெண்ணே நன்றாக கேட்டுக்கொள். என் கையில் இருப்பவள் என் குலசாமி. அவள் மீது ஒரு துரும்பும் பட விடமாட்டேன்... என்ன நினைத்தாய் நீ. இந்த சாம்ராஜ்யத்தின் இளவரசி இவள் உன் சாபம் எல்லாம் அவளிடம் பலிக்காது.. இதுதான் உனக்கு நான் தரும் கடைசி எச்சரிக்கை. இனிமேல் என் கண்முன்னே வராதே…"

 

என்றவள் தன் மகளோடு தன் கோட்டையை நோக்கி சென்றாள்...

 

ஆனால் அவள் அறிவாளா??? தன் வீட்டு சீதா தேவியின்  ஸ்வப்பனத்தில் நித்தமும் ஒருவன் நிறைய போகிறான்... அவன் தங்கள் வம்சத்திற்க்கு காலனாய் வரும் காலம் நெருங்கி விட்டது என்றும்…

 

அவன்முன் தன் வீட்டு குல தெய்வம் என மார்தட்டிக்கொள்ளும் தன் மகளுக்காக மண்டியிட்டு நிற்க போகிறாள் என்றும் இவள் அறியவில்லை...

 

அஸ்தினாபுரம் அவையில் அன்று திரௌபதி தான் பகடை… அயோத்தி மன்னன் ஆட்சியில் அந்த ஜானகிதான் பகடை... இந்த மாதரசி பகடை ஆகுவாளா அல்லது பலியாகுவளா.. படைத்த பிரம்மன் மட்டுமே அறிந்தது.

 

 

 

நின் ஸ்வப்பனங்கள்.

 

 


Shalini M, Deepika Krishna, vidya ram and 2 people liked
ReplyQuote
ப்ரஷா குமார்
(@prasha)
Estimable Member Writer
Joined: 1 year ago
Posts: 128
08/01/2020 2:33 pm  

அத்தியாயம் - 3

 

19 வருடங்களுக்குப் பிறகு 

………………………….

 மஞ்சளையும், குங்குமத்தையும் பன்னீருடன் குழைத்து பூசி நலங்கிட்டு சிவக்க வைத்த மணப்பெண்ணின் கன்னம் போல் சிவந்த கீழ்வானம்…. ரம்மியமான காலை பொழுது, மார்கழி மாதம். எங்கிலும் ஒரு பொலிவு... வாசலில் கோலமிடும் பெண்களின் மஞ்சளை அரைத்து பூசிய,பெண்மையின் மணத்தோடு சேர்த்து மண்ணின் இயற்கை மணமும் வீச சுகந்தமான ஒரு விடியல்….

 தெருவெல்லாம் மார்கழி பஜனைகள், மங்கைகளின் கைகளில் கோயில் பூஜைக்கான மலர் கூடைகள்... அது பாண்டிய மன்னன் கோலொச்சி பத்தினி தெய்வம் சரித்திரம் படைத்த பூமி...அதிக கோயில்களையும் வீரம், வேகம், ஆளுமை ,ஜாதி ,பாரம்பரியம், பரம்பரை என மார்தட்டிக்கொள்ளும் மாவீரர்களையும், மனிதர்களையும் சில அரக்கர்களையும் கொண்ட அந்த பாற் கடலின் பரந்தாமனின் தங்கை ஆட்சிசெய்யும் தூங்கா நகரமான மதுரை….

 மதுரையில் கிராமமும் அல்லாத நகரமும் அல்லாத பகுதியில் அங்குள்ள அத்தனை மனைகளையும் சிறிதாக்கி உயர்ந்து நின்ற கட்டிடம்...கட்டிடம் என்பதை விட அதை மாளிகையெனலாம். பரந்து விரிந்த பதினைந்து ஏக்கர் பரப்பில் அமைந்த விசித்திரமான மாளிகையது... அந்தக் காலத்து ராஜ வம்ச வாரிசுகளுக்கு பெண் கொடுத்து பெண் எடுத்து ராஜ பரம்பரையில் இடம்பிடித்த வம்சத்தினரின் வாரிசுகளே அந்த மாளிகைக்குள் வாழ்ந்து வருகின்றனர்….

 இவர்கள் கோலொச்சும் கோமான்கள் அல்ல சாதி வெறிபிடித்த சர்வாதிகாரிகள்... மேலும் சூழவுள்ள பிரதேசங்களை தங்கள் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் ஆயுதம் தூக்கிய கௌரவர் கூட்டம்... அந்த காலத்து ஆக்க கலைஞர்களை கொண்டு உயர்தர தேக்கு மரத்தை செப்பனிட்டு அத்துடன் பளிங்கு கருங்கற்களை கொண்டு மதில் சுவரும் இரும்பு வாயிலுமாக அமைக்கப்பட்ட அரண்மனை அது. அங்கு அறைகளுக்கும் வேலை செய்யும் ஆட்களுக்கும் பஞ்சமில்லை…

 மீனாட்சியின் கோட்டைக்குள் ஒரு சிவபக்தை... நாலரை அடி சிவனின் சிலைக்கு சாம்பிராணிப் புகையும் கற்பூர ஆரத்தியுடன் ஒரு பூஜை…

" ஈசனடி போற்றி! எந்தை அடி போற்றி!

தேசனடி போற்றி! சிவன் சேவடி போற்றி!

நேயத்தே நின்ற நிமலன் அடி போற்றி!

மாயப் பிறப்பறுக்கும் மன்னன் அடிபோற்றி!

சீரார் பெருந்துறை நம்தேவன் அடிபோற்றி!

 

 

ஆராத இன்பம் அருளும் மலைபோற்றி!

சிவன் அவன் சிந்தையுள் நின்ற அதனால்

அவன் அருளாலே அவன்தாள் வணங்கிச்

சிந்தை மகிழச் சிவபுராணந் தன்னை

முந்தை வினைமுழுவதும் ஓய உரைப்பன்யான்..!!!

  என்று கடினமான கம்பீர குரலில் கீர்த்தனையை தொடர்ந்து ஆரத்தி தட்டில் உள்ள விபூதியை மூன்று விரல்களில் தொட்டு நெற்றியில் பட்டையாக இட்டுக்கொண்டு பூஜை அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள்.... அவள் ராணி சௌபர்ணிகா பூபதி... ஆளுமை, துணிச்சல், திமிர் என ஆணவத்தின் மொத்த பிறப்பிடம். பணம் ,படை ,அதிகாரம் படைத்த ராட்சசி… நொடிப்பொழுதில் கொலையும் செய்ய அஞ்சாத பாதகியவள்…

" ராஜா இன்னைக்கு புது டெண்டர் விடுறாங்க ஞாபகம் இருக்கில்ல.. இந்த டெண்டர் சிறுசு தாம்ல ஆனால் நாம தோற்க்க கூடாது. நீ என்னச் செய்வியோ எவன போடுவியோ அது எனக்கு தேவையில்ல எங்க நாம நின்னாலும் அங்க நம்ம கை தாமல ஓங்கி இருக்கனும் என்ன சொன்னது புரியுதா …"

 பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் மதுரை என்றாலும் ஏனோ அவர்கள் வீட்டில் உள்ளவர்கள் அனைவருக்கும் மதுரை தமிழ் நாவினில் உழல்வது மிகக் குறைவு…

"  அதுக்கு என்ன அக்கா அம்சமாய் இந்த டெண்டரையும் நமக்கே நமக்கு வாங்கிறலாம்... "

"இந்த டெண்டர் இல்ல தம்பி இனி எந்த டெண்டர்லயும் நம்ம மிஞ்சி ஒருத்தன் ஜெயிக்க கூடாதுல… அதைவிட நமக்கு எதிரா நிற்க நினைக்க கூட எவனுக்கும் நெஞ்சுரம் இருக்க கூடாது…"

"என்னங்க அக்கா இப்படி சுலுவா சொல்லிட்டீக நமக்கு எதிரா நின்று டெண்டர் கோட் பண்ண யாருக்கு இங்கே துணிச்சல் இருக்கு...அப்படி ஒரு ஆம்பள இந்த ஜில்லாலயே இல்ல…"

 என இறுமாப்பாக உரைத்தவாறு தன் நரை  முடி பூத்த மீசையை முறுக்கி கொண்டான் ராஜேந்திரன் பூபதி... சௌபர்ணிகா தேவியின் இரண்டாவது தமயன். 

சௌபர்ணிகா தேவி நான்கு ஆண் சகோதரர்களை கொண்ட தேவேந்திரன் பூபதி பாண்டிய வம்சத்து பெண்ணாவாள்.  ஆனால் நான்கு சகோதரருக்கு முன் பிறந்ததாள் அவள் தர்மனுமல்ல பாண்டவர் குல தோன்றலுமல்ல. குலம் நாசம் செய்ய பிறந்த சூர்ப்பனகை ஆனால் அந்த அரக்க கூட்டத்துக்குள் ஒரு விபிஷனனும் உண்டு.

  அது வேறு யாருமல்ல ராகவேந்திரன் பூபதி இவர்கள் குடும்பத்தின் மூத்த பிள்ளை சௌபர்ணிகாவிற்க்கு முன் பிறந்த மூத்த வாரிசு அறிவில் சாணக்கியன் ,விவேகி  இருப்பினும் என்ன செய்வது அவன் மதி விதியிடம் தோற்று போனதே...அவர்கள் குடும்பத்தின் இரண்டாவது ஆண் வாரிசு ராஜேந்திர பூபதி சகோதரிக்கு ஏற்ற தமயன் எந்த ஒரு கொலை பாதகத்தையும் செய்ய அஞ்சாதவன். மூன்றாமவன் கஜேந்திர பூபதி வெளிப்பார்வைக்கு பெரிய மனிதன். மனைவிக்கு முன் யோக்கியன் ஆனால் அவனோ பெண் பித்தன் பெண்களை கட்டிலில் காதலாய் ,காமமாய் மட்டுமின்றி  மிருகமாயும் வேட்டையாட அஞ்சாத அயோக்கியன். இவர்கள் வீட்டு கடைசி வாரிசு யோகேந்திரன் சகோதரியின் சொல்லை தட்டாது செய்பவன்…. சுயநலத்தின் மொத்த உருவம்.தன் சொத்தால் மட்டுமின்றி பிறர் சொத்துகளாலும் வாழ்க்கையில் சிகரம் தொட நினைக்கும் பக்கா சுயநலவாதி….கொலை ,கொள்ளை,கற்பழிப்பு,கந்து வட்டி,நில ஆக்கிரமிப்பு என எதற்க்கும் இவர்கள் அஞ்சுவதில்லை ஆனால் அதில் ஒருவன் மட்டுமே விதிவிலக்கு...

ராஜேந்திரன் தன் அக்காவோடு கதைத்துக்கொண்டிருந்த அதே நேரம் முன் வாசலின் கதவு பெரிய சத்தத்துடன் திறப்படும் ஓசைக் கேட்டது.அது எழுப்பிய ஒலியில் சமையலறையில் சமைத்துக் கொண்டிருந்த பெண்கள் தொடக்கம் ஆண்கள் வரை அனைவரும் ஹாலில் கூடியதோடு அவர்கள் பார்வையோ வாசல் பக்கம் சென்றது.அங்கே அந்த சத்ததிற்க்கு சொந்தகாரனோ  நிதானத்தில் அல்ல முழுபோதையோடு இவர்களை நோக்கி வந்தான்..

"வணக்கம் மக்கா…..எல்லா கொலைக்கார பயலுகளும் இங்கதான் இருக்கீங்களா. அதுசரி காலங்காத்தால எவன் குடியை கெடுக்க இப்படி முன்வரமா பேச்சுவார்த்தை நடத்துறீங்க…

டேய் தகப்பா நீயும் இங்க தான் இருக்கியா…என்ன ஒரு டிக்கட் மட்டும் குறைகிறது.அதாம்ல  உன் அண்ணன் ராகவேந்திரன் பூபதிய இந்த கும்பல்ல காணலயே. நீங்க செய்யற அநியாயத்தை எல்லாம் பார்த்து தான் செத்ததாலும் உங்க கூட இருக்க பாவத்துக்கு மோட்சம் கிடைக்காது என்று நினைத்து ஓடி போய்ட்டானா ஹா...ஹா...ஹா ஆனால் தகப்பா உனக்கு தெரியுமா அவன் இப்போ வாழ்ற வாழ்வே நரகம்தான்டா…"

"டேய் யாருகிட்ட பேசுறேன்னு தெரியுமா வார்த்தைய அளந்து பேசுடா.."

"உஷ் ஷ்…."என்று உதடுகளில் ஒரு விரலை வைத்து  மறு கையை பின்புறமாக கட்டிக்கொண்டு போதையில் தள்ளாடும் உடலோடு சற்றே சரிந்து போலி பவ்யத்தோடு.

" ஆமா ஆமா ஐயா..நீங்க யாருன்னு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் நீங்கதான் பெரிய பொம்பள பொறுக்கி ஆச்சே…" என்றவன் அவன் காதருகே சற்று குனிந்து. 

"கஜேந்திரா உம்ம பொண்டாட்டிக்கு இது தெரியாது இல்லையா..என்ன முழிக்கிறீர் சண்டியரே அதாம்ல நீர் பெரிய பெண்பித்தன்கிற விஷயம்.அது சரி எப்படி சொல்லுவீர் உம்ம பொண்டாட்டி தான் மினிஸ்டர் வீட்டு அம்மனியாச்சே  நீ யோக்கியனா நடிக்கலனா உம்ம மாமனார் சட்டசபையில் வேட்டிய உருவர மாதிரிஉம்ம வேட்டிய உருவிர மாட்டாரு.. ஹி...ஹி...ஹி…

 ஆனா மவனே எந்த மதுரையில நான்தான் ஆம்பளைன்னு நெஞ்ச நிமித்தி திமிராக திரிகிறாயோ  அதே ஊருக்குள்ள உன் வேட்டியை உருவிட்டு ஓடவிட ஒருவன் வருவாண்டா… கஜேந்திரா…"

 என்றவன் தன் ஆள்காட்டி விரலால் மற்ற இருவரையும் சுட்டிக்காட்டி… " இவனுங்க மேல வெறி மட்டும் தாண்டா ஆனால் மவனே உன்மேல கொலைவெறியோடு இருக்கேன்…பெண்ணுங்க மானம் உனக்கு அவ்வளவு இலப்பமாக போய்விட்டது இல்லையா"

என சில பல கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டியவன் தன் அறைக்குள் நுழைந்து கொண்டான்…

அதே நேரம் அவனை ஈன்ற அந்த அபலைப் பெண்ணோ ராட்சச கூட்டத்துக்கு மத்தியில் தன் வாக்கும் தானும் ஒரு பொருட்டல்ல என்பதை அறிந்து... முன்னூறு  நாள் தான் சுமந்து ஈன்ற மகவை திருத்தும் வழியோ , அவன் துயர் துடைக்கும் வழியோ தெரியாது கைகளை பிசைந்து கொண்டு தன்னை திரும்பியும் பாராது செல்லும் மகனை நினைத்து இதயத்தில் உதிரம் வடிய உள்ளுக்குள்ளே துடித்து அழுத வண்ணம் தான் பெண்ணாய் அவதரித்து இவ் வீட்டுக்குள் வந்த துஷ்ட நிலையை நினைத்து நொந்தவாறு நின்று கொண்டிருந்தார் சரஸ்வதி…

மீசையை முறுக்கியவிட்ட ராஜேந்திரனோ... 

"என்ன அக்கா அமைதியாய் இருக்கிறீவ ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க இந்த பயல வெட்டி போட்டுர்றேன்…"

"யாருடா இவன் சுத்த கூறு கெட்டவனா இருக்கியே.. வெட்டி போட்டுடுவானாமில  வெட்டி

டேய் ராஜேந்திரா கொஞ்சம் அடங்குடா….அதை செய்ய எனக்கு தெரியாதா என்ன….  என்னதான் வீட்டுக்கு அடங்காத பிள்ளைனாலும் அவன் ஆண்பிள்ளைடா நமக்கு பிறகு இந்த வம்சத்தை ஆள வேண்டிய சிங்ககுட்டிடா... இள ரத்தம் இல்லையா அப்படித்தான் சலம்புவான் அவனுக்கான இழப்பை கடந்து வரும் வரை நாம நேரம் கொடுத்துதான் ஆகணும்…"என்றாள்.

 ஊரையே அடித்து உலையில் போடுபவள். தன்னை எதிர்ப்பவர்களின் ஒற்றை பார்வையைக் கூட பொறுக்காதவள். தன் வீட்டு பிள்ளை இத்தனை பேசியும் அமைதியாய் இருக்க ஒரு காரணம் உண்டு...கஜேந்திரனின் மனைவியோ காலத்தின் கோலத்தால் பிள்ளைப் பேற்றை இழந்தவள். யோகேந்திரனின் வாரிசு கருவில் இருக்கும் பொழுதே அழிந்துவிட்டது. இப்போதைக்கு அவர்கள் குடும்ப பெருமையைக் காக்க இவன் மட்டுமே ஒற்றை ஆண்வாரிசாய் உள்ளான். அந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் தான் அவள் அமைதியாய் இருக்க காரணம்..

"ஹம்..  அது சரி இவன் சோலிய  பொறவு பார்த்துக்கலாம்.  நான் ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் என் ராஜாத்தி கூட பேச போகிறேன் சீக்கிரமா ஊட்டிக்கு போன் போடு தம்பி.எவ்வளவு நாளாச்சு என் தங்க பெண்ணோட பேசி…"

 என்றவள் கண்களில் அளவில்லாத கனவுகளும், தாய் அன்பும் பெருகியது…. பிறந்த குழந்தைக்கு விஷம் கொடுக்க அஞ்சாத பாதகியின் கண்களில் பாசமா???? ஆம் நேசம் தான் அவள் மகளை நினைத்தவளின் இதயத்துக்குள் தாய்மை பொங்கியது... வம்சத்தின் மூத்த பெண் வாரிசை சாபமாய் கொள்ளும் அதே வம்சம் இளைய பெண் வாரிசை விருத்தி செய்ய வந்த மகாலட்சுமியாய் அவர்கள் இனத்தில் போற்றுவார்கள்….

 அப்படிப் பிறந்தவள் தான் சௌபர்ணிகாவின் மகள்... சர்பம் தீண்டிய விஷத்திற்கு மூத்த மகனைப் பறி கொடுத்தவள் இளைய மகளை பொக்கிஷமாய் கொண்டாடினாள். அவள் பெண் தான் இவள் வாழ்க்கையின் அர்த்தமே. மகளுக்காய் எதையும் செய்யத் துணிபவள். அது எந்த எல்லை என அறியும்போது சௌபர்ணிகாவின் நிலைமை என்ன???முடிவு காலத்தின் கையிலா அல்லது காலனின் கையிலா???

" சரி சரி என்ன எல்லோரும் என் வாயை பார்த்துகிட்டு நிக்கிறீவ...  போங்க போய் அவங்க அவங்க சோலிய பாருங்க…" என்று கம்பீரமாய் மொழிந்தவள்.... 

"சிவனே போற்றி…" என்ற வண்ணம் அவ்விடம் விட்டு அகன்றாள்.

 அங்கு குடி போதையோடு அறைக்குள் சென்றவனோ  தன் முன்னாடி வீற்றிருந்த நிழல் படத்தை கண் கொட்டாது பார்த்தான்.... ராஜேந்திரனின் மகன் கதிரவன் பூபதி. ஆறரை அடி ஆணழகன் பார்க்க மூக்கும் முழியுமா தெலுங்கு பட ஹீரோ அல்லு அர்ஜுனை போல் வாட்டசாட்டமாக இருப்பான். அவன் புன்னகையில் தொலைந்து கரைந்து போக காத்திருக்கும் பெண்கள் ஏராளம்…. ஆனால் அந்த அழகனின் மனமோ இங்கே மலர் மாலையோடு வீற்றிருக்கும் அவன் மந்தாகினியிடம் சிறை கொண்டது யார் விதியோ???

அந்த மலர்மாலைகளுக்கு சொந்தக்காரி கதிரவனின் காதல் மனைவி சங்கமித்ரா. கண்களில் கண்ணீர் வடிய நடுங்கிய கை விரலால் அவள் வரிவடிவை அளந்த வண்ணம்…

" மித்ரா மை லவ்... எஸ் ஐ லாஸ்ட் யூ... பட் என்னைக்கு இருந்தாலும் அதற்கு நான் பழி தீர்ப்பேன். என் காதலியை வேண்டுமானால் கானல் நீராக்கி இருக்கலாம்  ஆனால் என் காதலை அல்ல. ஐ லவ் யூ மை ஸ்வீட் ஹார்ட்…."

 என்றவன் நேத்திரத்தில் நொடியில் ஒரு ஸ்வப்பனம். அதில் வன்மமா,காயமா இல்லை வெறியா அறிந்தவன் அவன் ஒருவனே…

 

……………………………………………………………

 

"தாம் தித் தாம்…

தளாங்கு தக தின 

தக ததிங்கிணதோம்…

தாம் தித் தாம்…"

 என்ற ஜதியை தொடர்ந்து அஞ்சலிஸ்ட முத்திரையை சற்றே தலைக்கு மேலே தூக்கிப் பிடித்து அரை மண்டியில் இருந்த நிலையில் கண்களில் மட்டும் பாவத்தை வெளிப்படுத்தியவள்...மாறிய அடுத்த மெட்டுக்கு அந்த தேவலோக ரம்பையின் அளவுக்கு சுழன்று பரதமாடினாள் ஐந்தடி  பிரம்மலோகத்து அழகு சிற்பம்…

 கொடியிடையாள் ,மான்விழி சற்று நீண்டு தடித்த கண் இமைகள், கருகருவென அடர் புருவம், சிறிய எடுப்பான மூக்கு அதில் அவ்வப்போது ஒவ்வொரு நிறத்தில் வீற்றிருக்கும் மூக்குத்தி... நீண்ட கார் கூந்தல். அதில் அசையாத ஆண் மனம் இல்லை எனலாம்…

அந்தப் பால் நிலவு முகம்...முகம் மட்டுமல்ல மனமும் வெள்ளை நிலவே. கள்ளம் கபடமற்ற தூய மனம் கொண்ட வளர்ந்த குழந்தையவள். தான் நேசிப்பவர்கள் 'அதோ வெள்ளை குயில் பறக்கிறது' என்றால் நம்பும் அளவு எளிமையான மனம்கொண்ட ஏமாளி... கோபத்தை அறியாள் என்றும் புன்னகைக்கும் இதழ்களை சுமப்பவள்…. அதற்கு காரணம் அவள் ஒரு மாளிகையில் வாழும் பரம ஏழை…. ஆதரிக்க அன்பு செய்ய யாரும் அருகில் வர மாட்டார்களா என தவிக்கும் அபலை... ஆனால் அப்படிப்பட்ட மங்கையின் மனங்கவர் மன்னவன் அவள் மனதை கவர்ந்து வெகு நாளாயிற்று…

 அவள்தான் சயாத்தா... சௌபர்ணிகா தேவியின் ஆசை மகள்.ராட்சசியின் வயிற்றில் வரம் பெற்ற தேவதை பெண்.

" ஏய் சயாத்தா எவ்வளவு நேரம் உன்னை கூப்பிடுறது. பெரிய நாட்டிய தாரகை ஷோபனானு நினைப்பு…."

 முத்து முறல்கள் மின்ன நகைத்தவள்…

" ஹா ஹா ஹா என்ன அஞ்சு ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன். நான் நெக்ஸ்ட் பேச்க்கு  கிளாஸ் எடுக்க பிராக்டிஸ் பண்ணிட்டு இருந்தேன்…"

" பக்கி பக்கி ஏன் டென்ஷன் என்றா கேட்கிறாய்….உன் மொபைல்ல லைன் கிடைக்கலைனு ரிசப்சனில் உன் அம்மா போன் செய்து இருக்கிறார்கள்.. சீக்கிரம் போய்  பேசுடி…"

 கண்கள் மலர புன்னகைதவள்…

" என்ன அம்மா லைன்லயா. அதை வந்ததும் சொல்ல வேண்டியதுதானே…"

 என சினுங்கியவள் விரைந்து ஓடினாள்.

" ஹலோ... அம்மா எப்படி இருக்கிறீங்க??? நல்லா இருக்கிறீங்களா??? மாமாஸ் ,அத்தைங்க அப்புறம் வள்ளி அக்கா, காமாட்சி அம்மா எல்லோரும் எப்படி இருக்கிறார்கள்…"

சிறிது தயங்கியவள் துளி அமைதிக்கு பின்…

" அத்... அத்தான் நல்லா இருக்கிறார்களா…"

" ஹா... ஹா... ஹா... கண்ணு இரு இரு என்ன அவசரம். எம் புள்ளைய அம்மா நலம் விசாரிக்க இல்லையே. அதுக்குள்ள நீ எல்லாத்தையும் கேட்டுட்ட. இன்னும் குழந்தையாகவே இருக்கடா. அம்மா நல்லா இருக்கிறேன்டா என் தங்க பொண்ணு எப்படி இருக்கீக…."

" நல்லா இருக்கேன்மா.." என்று சிறிது நேரம் தாயோடு அளவளாவியவள்

" அ... அம்மா…"

" அட என்ன கண்ணமா தயக்கம்... எதுவானாலும் கேளுடாம்மா."

" நான் நம்ம ஊருக்கு வரட்டுமா. உங்க எல்லோரையும் பார்க்கணும் போல இருக்கு. அப்புறம் நம்ம வீடு, ஊரு ,தோட்டம் எல்லாத்தையும் நான் ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்... என்னமோ தெரியல இப்ப எல்லாம் இங்க தனியா இருக்கவே பிடிக்கவில்லை... நானும் ஊட்டி ஹாஸ்டலுக்கு வந்து 13 வருஷம் ஆச்சுமா நீங்க தான் என்ன ஊருக்கு வரக்கூடாது என்று சொல்லி இருக்கீங்களே. எனக்கு ஆசையா இருக்காதா வருவதற்க்கு... ப்ளீஸ்மா இந்த ஹாலிடேக்கு நான் நம்ம ஊருக்கு வரட்டுமா…"

 தன் வீட்டு இளவரசி தன்னிடம் கூட கெஞ்சுவதை பொறுக்க மாட்டாத தாய் மனம் தவித்தது. ஆனாலும் அவள் விழிகளுக்குள் ஓடிய சில நிகழ்வுகளும். அவள் செவிக்குள்..

' எங்கள் பெண்ணை அழித்துவிட்டு எந்த உன் மகளை தேவதையாய் கொண்டாடுகிறாயோ அதே உன் மகள் இதோ நீ ராணியாய் வாழும் இந்த ஊரில் வாழும் போது அவள் காலனும் அவளோடு வாழ்வதை உன் கண்ணால் பார்ப்பாய்…' என்ற வார்த்தை அசரீரியாய் அவள் செவியில் நுழைந்து உள்ளத்தில் உரைத்த மறுகணம் உடல் இறுக விகாரமாய் மாறிய முகத்தோடு…

 சிறிது நேரம் மவுனமாய் இருந்தவள்.

" அம்மா எனக்கு ஒரு பிராமிஸ் பண்ணுங்க என் மேரேஜ்ல என் விருப்பம் இல்லாம எதுவும் நீங்க பண்ண கூடாது.."

 பயந்த குரலில் கேட்ட தன் மகளின் தொனியில் சந்தேகம் கொள்ளாது வெகுளிப் பெண் திருமணம் செய்துகொள்ள அஞ்சுகிறாள் என எண்ணியவளாய்.

" சரிடா ராஜாத்தி உன் மேல சத்தியம்.உன் இஷ்டம் இல்லாமல் அம்மா எதுவும் செய்யமாட்டேன். இப்போ சந்தோஷமா…"

"வெரி ஹாப்பிமா. லவ் யூ மா…"

 என்ற தன் மகளின் மகிழ்ச்சியில் மகிழ்ந்தவள் அறியவில்லை காதல் புகுந்தால் கூடவே கள்ளமும் புகுந்து கொள்ளும் என…

 அங்கே அலைபேசியைவை அணைத்த சயாத்தாவின் கண்களுக்குள் அவள் கணவாளனை நினைத்து ஆயிரம் கனவுகள்… அவள் வயதும் இளமையும் தன்னவன் அன்பில் தொலைந்து போக துடித்து… ஆனால் அவளவன்???

காதல் தந்த கிளர்ச்சியில் பெண்ணவள் கன்னத்தோடு சோர்ந்து விழிகளிலும் செந்நிற கோடுகள் பூத்தன….

 ஆனால் அங்கே ஆந்திராவின்  நவீன நகரத்துக்குள் அரைகுறை ஆடையில் அங்கங்களை காட்சியாக்கி நடனமாடும் மங்கையர் முன் கிண்ணத்தை கைகளில் ஏந்தி அவர்களை நோக்கிய பார்வையை சிறிதும் அசையாது பார்த்தபடி, சட்டமாய் கர்வத்தின் மொத்த உருவாய் அமர்ந்திருந்தான் சயாத்தாவின் கனவுகளின் நாயகன்... 

மன்னவன் விழிவீச்சில் சிக்கிய மங்கையரோ குத்தும் பார்வையில் கிறங்கி தம் இன்றைய இரவை அவனோடு இன்பமாய் கழிக்க வேண்டுமென வேட்க்கை கொண்டு தங்கள் ஆட்டத்தின் நெழிவு சுழிவை அதிகரித்தனர். காரணம் அந்த பப்பில் எழுதப்படாத ஒரு சட்டம் உண்டு... இதை சிலர் விரும்பி ஏற்பது வேதனையானது. அதாவது இது போன்ற நடன பெண்களில் எவர் ஒருவர் தம்முன் உள்ள பெரும் புள்ளிகளை கவர்கிறார்களோ அவர்களோடு அன்றய இரவை கழிப்பார்கள்.

 அதுபோலவே அந்த நடன மங்கையரும் ஆணவனின் விழிக்குள் காமத்தை கலக்கும் தருணத்தை பார்த்து காத்திருக்களானார். அப்போதும் அவன் பார்வையில் ஒரு மாற்றமும் இல்லை…

ஆனால் கணப்பொழுதில்அவன் விழிகளுக்குள் ஒரு ஸ்வப்பனம். அது காமமா, காதலா ,கயமையா இல்லை வேட்டையா அவனைப் படைத்த பிரம்மனே அதை அறியவில்லை…

நின் ஸ்வப்பனங்கள்.


ReplyQuote



Mathu Mithra
(@mithu)
Active Member Registered
Joined: 10 months ago
Posts: 16
09/01/2020 5:20 am  

@prasha

வழ்த்துக்கள் சகோ......

Very Interesting.......

உங்களது வேட்க்கை தொடரட்டும்.........


ReplyQuote




Share: