Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

நீயே என் ஐனனம் -கதை திரி  

Page 1 / 6
  RSS

(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
13/06/2019 7:39 pm  

வணக்கம் தோழமைகளே...

நான் உங்கள் ப்ரஷா இதுவரை காலமும் வாசகியாக இருந்த நான் முதல் முறை எழுத்தாளராக கதை எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறேன். என்னைப் போன்ற பலரின் திறமைகளுக்கும் வாய்ப்பளித்த சகாப்தம் தளத்திலே தளம் அமைத்து கொடுத்த நித்தியா கார்த்திகேயன் அவர்களுக்கும் எனது நன்றிகள்.

 

நான் கதை எழுத எனக்கு ஊக்கம் அளித்த, திவ்யபாரதி அவர்களுக்கும் என் நன்றி’ மேலும் உங்கள் அனைவரின் ஒத்துழைப்பை என்றும் எதிர்பார்க்கிறேன்.

 

கதையாரியராக இது எனது முதல் முயற்சி, மற்றும் சிறிய முயற்சி எனக்கானவாய்ப்பை பற்றுக்கோளாகக் கொண்டு மேலும் திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்வேன் என்று நம்புகிறேன்.

 

நீயே என் ஜனனம்
ஹீரோ….
ஹீரோயின்…..

 

“சில திருமணங்கள் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படுகிறது, சிலது கட்டாயத்தின்பேரில், சில சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் அதை தக்க வைத்துக் கொள்வது அவரவர் கையில்…

 

காலம் கொடுத்த ரணத்தாள் மூர்க்கனாக வாழ நினைக்கும் ஹீரோ ( ராமனா அல்லது ராவணனா)...

அன்பை மட்டுமே பொழிய கற்றுக்கொண்ட ஹீரோயின்...
இனியாருடைய ஜனனம் யார் கையில் இனி கதையில்????

 

திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை தினமும் பதிவு உண்டு
சனி ஞாயிறு எனக்கு விடுமுறை.

 

நன்றி அன்புடன்
ப்ரஷா.

 
This topic was modified 1 month ago 3 times by Nithya Karthigan

(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
14/06/2019 4:06 pm  

நீயே என் ஜனனம் - 1 Teaser

கார்டனில் உள்ள மர ஊஞ்சலில் கணவனுக்காக காத்திருக்களானாள்... ஆனால் அவள் அறியவில்லை,அவள் காத்திருப்பும் உணவு பதார்த்தங்களும் வீண் என்பதை...
தெளிந்த வான்வெளி இவள் விழிகளுக்கு விருந்தாக... அங்கே அவளவனோ பப்பில்.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………....................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
“ஹாய் டார்லிங்…கேன் ஐ ஐெய்ன் வித் யு’’. புருவங்கள் நெருங்க இரும்பென இறுகிய முகத்தோடு,
“வைய் நாட்???” அவள் கைகள், அவன் குன்றை ஒத்த புஜங்களை தடவியபடி இசைக்கு ஏற்ப அசைந்த வண்ணம்.
“டியர் நைட் நாம ரூம் நம்பர் 121ல ஸ்பென் பண்ணுவமா’’மானத்தை விற்கும் நாகரீக வார்த்தை......🙉🙉🙉🙉🙈🙈🙈🙈

This post was modified 1 month ago 2 times by Nithya Karthigan

ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
17/06/2019 11:59 am  

நீயே என் ஜனனம்

அத்தியாயம்-01

அதுவொரு அழகிய பொன்மாலை நேரம், மஞ்சளை பிசைந்து குங்குமம் சேர்த்து செய்த வானம்… இரைத்தேடிய பறவைகள் தம் இணையோடு இணையும், நேரம் மாலை 6 மணி.

இலங்கையின் தலைநகர் கொழும்பில், கொட்டாஞ்சேனையில் சற்றே மேல்தட்டு மக்கள் வாழும் நான்கு வீடுகளைக் கொண்ட பகுதியில்... இரண்டு மாடிகளையும் ஒரு மொட்டை மாடியையும் கொண்ட வீடு இல்ல மினி பங்களா... முன்பக்கம் முழுவதும் புல்வெளி அதன் நடுவே நடைபாதைக்கு, இரண்டு இன்ச் இடைவெளியில் அமைக்கப்பட்ட சதுரவடிவ கற்கள் வலப்புறம் வாகன தரிப்பிடம், இடப்புறம் மாமரத்தை ஒட்டி கூடார வடிவில் அமைக்கப்பட்ட மர ஊஞ்சல்…. மதிலோரம் மூன்று மூன்றாக வளர்க்கப்பட்ட மூங்கில்கள்,சுற்றிலும் மரங்கள்.

வீட்டினுள், கீழே மூன்று அறைகள், ஒரு சமையலறை மேலே மூன்று என ஒர் பணக்கார வீட்டின் அமைப்புடன் கூடிய அழகிய பங்களா... கீழே உள்ள ஓர் அறையில்,சாம்பிராணி மனத்தோடு,ஊதுபத்தியின் மணம் கமழ மலர் அலங்காரத்தோடு உலகம் போற்றும் ஜகன் மாதாவிற்கு ஒரு தேன்கானம்.

“ஜனனி ஜனனி ஜகம் நீ அகம் நீ
ஜனனி ஜனனி ஜகம் நீ அகம் நீ
ஜகத்காரணி நீ-பரி-பூரணி நீ…..”

“ஸ்வர்ண ரேகையுடன் ஸ்வயமாகி வந்த
 லிங்க ரூபிணியே மூகாம்பிகையே
 லிங்க ரூபிணியே மூகாம்பிகையே”

“பல தோத்திரங்கள் தர்ம
 சாஸ்திரங்கள்
 பணிந்தே துவழும் மணி நேத்திரங்கள்
 பணிந்தே துவழும் மணி  நேத்திரங்கள்…..”

“சக்தி பீடமும் நீ...ஆ…
 சக்தி பீடமும் நீ
 சர்வ மோட்சமும் நீ…”

“ஜனனி ஜனனி ஜகம் நீ அகம் நீ
  ஜனனி ஜனனி ஜனனி ஜனனி….”

பாடலை தொடர்ந்து பூஜை மணி ஓசை... சுந்தர கானம், பாடுபவளும் சுந்தரியே... தன்னவனை அன்பால் ஆழ்பவள் அதை உணராது போனது விந்தையே.

அவளவனின் ஜனனம் அவள்,இறந்த அவன் உள்ளத்திற்கு உயிரளித்தவள். ஏனோ திருமணமான நான்கு வருடங்களில் அவன் மூளை உணர்ந்ததை அவன் உள்ளம் உணரவில்லை. அவனின் ஜனனம் அவள் “ஜனனி” ஐந்தரையடி அழகி அல்ல பேரழகி... பிரம்மன் பார்த்து பார்த்து வரைந்த அழகோவியம்...

மீன்விழி, வளைந்த புருவம், குடை போன்ற இமைகள், கூர் நாசி அதில் வீற்றிருக்கும் ஒற்றைக்கல் மூக்குத்தி,செவ்விதழ்கள் சற்றே பூசினாற் போன்ற உடல்வாகு…

ஜனனி புறத்தால் மட்டுமல்ல அகத்தாலும் அழகியே... அலாதியான அமைதி, அன்பு அதை எப்பவும் கொடுக்க மட்டுமே தெரியும்... நீங்க தரலைன்னா என்ன நான் தாரேன் என்ற அற்புத குணம்.
அந்த அற்புதமான குணம் தான் நான்கு வருட திருமண வாழ்க்கையில், அவன் மௌனத்தை போர்வையாகக் கொண்டு அணிந்திருந்தாலும் இவள் அன்பால்... அவனை ஆண்டு கொண்டிருக்கிறாள் ஏனோ ஒத்துக்கொள்ள தான் அந்த கர்வியின் கர்வம் இடம் கொடுக்கவில்லை... கோபம் அப்படின்னா என்ன என்று கேட்கும் சாந்தகுணம்,ஆனால் “சாதுமிரண்டால் காடு கொள்ளாது” .

சாயங்கால பூஜையை முடித்து வெளியே வந்தவளின் வதனத்தில் மலர்ச்சியை உண்டாக்கியது “அம்மா என்ற சொல், உயிர்ப்பும் உணர்வும் உள்ள சொல்...அழைத்தது மூன்று வயது நிரம்பிய அவள் மணாளனின் மறுபிம்பம்.

“அத்விக் கண்ணா வாங்க,வாங்க பூஜை பண்ணும் போது எங்க போனீங்க?”

“அம்மா நா பூதக்கி பூ பதிக்க போனேன் அதுக்குள்ள நீ பூத முதித்த” கண்களில் வெகுவாக தோன்றிய குறும்பு சொன்னது அவன் தாமதத்திற்கான காரியம் பெரிது என... சிறு புன்னகையுடன்.
“அட செல்லம் அப்ப கால்ல என்னடாமா மண்”
“அம்மா நா தும்மா விளாண்டன்”….
“உங்க அப்பா மாதிரியே இருக்க” அழுத்த முத்தமிட்டால் மகனின் இரு கன்னங்களிளும், கணவனின் அசைவையும்
,இசைவையும் நேசிக்கும் ஒவ்வொரு மனைவிமார்களின் தார்மீக வார்த்தை அது.

டங்…. என்ற கடிகார ஓசை கலைத்தது தாய், மகன் இருவரையும்.
“குட்டிமா நேரமாச்சி உனக்கு பூவாகும்,அப்பா டின்னாரும் பண்ணட்டுமா?”
“சரிமா நா ஹெல்ப் பண்ணதா” “நோ பேபி, நீ சமத்தா கலர் பண்ணு அம்மா டின்னர் பண்ற”.

“இன்னைக்கு என்ன,பண்றது? நேத்து தேங்காய் ரொட்டி இன்னைக்கு எதுவும் டிஃபரண்டா பண்ணுவோம்”.

ஒரு மணி நேரத்தில் சமைத்த பதார்த்தங்களான அரிசிமா இடியாப்பம்,இறாள் குழம்பு,தேங்காய் சம்பல் என உணவுகளை மேசையில் அடுக்கிய பின்... மணி எட்டை நெருங்கவும் மகனுக்கு உணவு ஊட்டி, அவனை உறங்க செய்தவள், கார்டனில் உள்ள மர ஊஞ்சலில் கணவனுக்காக காத்திருக்களானாள்…

”காத்திருப்பு” நாம் நேசிப்பவர்க்காக காத்திருப்பது தான் எத்தனை சுகம் அவள் எண்ணத்திலும் அதுவே... ஒரு நொடி அவள் எண்ணம் சென்றது தன் கடந்த காலத்திற்க்கு……

தேவையை தவிர்த்து மௌனம் சாதிக்கும் தன் மணாளனின் எண்ணமே அவள் மனம் முழுவதும்... திருமணம் முடிந்த பின் முதலிரவு அன்று தன் மனம் கவர்ந்தவன் தன்னிடம் கேட்ட முதல் கேள்வி.

“டூ யு லவ் எனி ஒன்”...
அவன் கேள்வியில் திருதிருவென முழித்தவளை நோக்கி
மீண்டும்...
“நீ யாரையாவது காதலிக்கிறாயான்னு கேட்டேன்” மெதுவாக தலையசைத்தாள்…
தலையை ஆட்டினால் என்ன அர்த்தம் வாய தொறந்து சொல்லு…

“இல்லையத்தான் அப்படி எதுவும் இல்லை”
“தட்ஸ் குட் இனி இருக்கவும் கூடாது, மனதுக்குள் எண்ணிக் கொண்டான். (என்னை தவிர) அவளோ இவர் என்ன சொல்றாரு ஒன்னும் புரியலையே.
அவள் முகத்தை பார்த்தே மனதை பிடித்தவனாய்…
“உனக்கு புரிந்த அளவு போதும்” என்றான்.

மீண்டும் அவளிடம்... “ஓகே இப்போ நான் சொல்வதையும் கவனமாக கேட்டுக்கொள் எனக்கு பொதுவாக கூட்டமாய் இருப்பது பிடிக்காது, அதாவது நான் ஒரு சுயம்பு என் வேலைகளை நானே செய்துதான் பழக்கம்…”
அவள் முழிப்பதைப்பார்த்து…
“ஓகே இனி நீ வந்துட்ட பாத்துக்கோ வேலைக்கேன்றாே,உதவிக்காேன்றோ வேலைஆட்களை அமர்த்துவதை நான் விரும்பவில்லை அன்ட் ,நாம் இங்கே இருக்கப் போவதில்லை…
நாளை மறுதினம் கொழும்பிலுள்ள வீட்டுக்கு போகபோறோம் சோ அதற்கான ஆயத்த வேலையயை செய்துகொள்…”

மீண்டும்…. “அங்கு ஒரு செக்யூரிட்டி இருப்பார், கார்டன் வாக்கு ரெண்டு பேர் இருப்பாங்க அவ்வளவுதான், அதை தவிர வேறு யாரையும் விட்டுக்குள் அலவ் பண்ண கூடாது நான் இப்படித்தான்…

டாேன் டிரை டு ச்சேங் மை ஆட்டிடீயுட் கட் ட்”

அவளோ அவன் இறுகிய குரலும் முகமும் பயத்தை கொடுக்க வியர்வையினால் நனைந்து இரு உள்ளங்கைகளையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கோர்த்து இறுக்கி பிடித்த வண்ணம் நா தந்தியடிக்க…

“அத்தான் எனக்கு எல்லா வேலைகளையும் நான் செய்து பழக்கம் தான், சித்தி வீட்டில் இருக்கும்பொழுது நானே எல்லாவற்றையும் செய்து கொள்வேன் ஒன்றும் பிரச்சனை இல்லை அத்தான்... நாங்கள் இருவர் தானே நானே கவனித்துக் கொள்கிறேன் என்றாள் சற்று பயத்துடனே”

அவன் முகமோ ஒரு நொடி மென்மை தத்தெடுக்க மீண்டும் அது பொய்யோ எனும் வண்ணம் கடுமையாக மாறியது...

“அவன் அவள் முகத்தை ஆழ்ந்து பார்த்த வண்ணம் ஓகே இப்பொழுது சரி,எப்பொழுதும் இப்படியே இருப்பாயா என்றான்”.
அவளோ அப்பார்வையின் அர்த்தம் தெரியாது திகைத்து நின்றவள்…

“ஓ இருப்பேன் அத்தான் என்றாள்”

பின்பு அவளை ஒரு நொடி தலை முதல் உச்சம் கால் பாதம் வரை பார்த்தவன் மறுநொடி விளக்கை அணைத்து,அவன் அவளையும் சேர்த்து அனைத்துக்காெண்டே மஞ்சத்தில் சரிந்தான்.

கணவனேயானாலும் பிற ஆண்மகனின் முதல் தொடுகை... பெண்ணவளாே அச்சத்திலும்,வெட்கத்திலும் உடல் சிலிர்க்க சிலையாய் சமைந்து நின்றாள்….

அவள் மறுப்புக்கள், பிடிவாதங்கள் எதுவும் கணவனிடம் செல்லவில்லை... அவள் மறுப்புக்களை தூசியேன கலைந்த அவ்வல்லவன் அவன் உரிமையை முதல் நாள் அன்றே அவளிடம் அழுத்தமாய் பதித்தான்….

அவனிட்ட முத்தமும், கொடுத்த அழுத்தமும், இறுக்கிப் பிடித்த பிடியும் சொன்னது “உன் கணவன் நான் அதை என்றும் மறவாதே என்று”….
அவள் துகில் கலைந்தவன் அவளையும் கலைத்து, அவள் பெண்மையை அவன் ஆண்மைக்கு சொந்தமாக்கிய பின்பே கலந்து கலைத்து துயிலில் ஆள்தான்.

ஆனால் மறுநாளாே…
“நேற்று என்னிடம் இருள் மறைவில் துங்கா இரவை பரிசளித்து... விடிய விடிய காதல் கொண்டவன் இவன் தானா எனும் எண்ணத்தையும் விதைத்தான்… காரணம் அவன் மௌனம்.

அன்றிரவு அவன் பார்த்த பார்வையின் அர்த்தம்…. அவள் முதல் பிள்ளைப் பேற்றின் பின் மகனை கைகளில் ஏந்தி வீட்டினுள் காலெடுத்து வைத்த மறுநிமிடம் அன்று முதல் இரவு அன்று பார்த்த அதே பார்வையோடு மீண்டும் கேட்டான்...

“தனியாக இருந்து கொள்வாயா”….

என் பிள்ளைக்கு தாயான பின்பும் தனியாய் சமாளிப்பியா என்பதே அப்பார்வையின் அர்த்தம்….
(ஆனால் அவள் அறியாதது அப்பார்வையில் இன்னொரு பொருள்,என் பிள்ளையை கவனிப்பது உன் கடமை அது அவன் கடந்த காலம் ரணம் கொடுத்தது)..... என்று புரிய அவள் முகமும் அநியாயத்திற்கு சிவந்து நின்றது கணவன் காதல் கொண்டேன் என்னுடன் கலந்தானென்று நினைத்து...

அவன் மௌனி தான், கர்விதான், தானென்ற ஆணவமுடைய ஆண்மகன் தான், ஆனால் அவன் என்னவன் என் அன்புக்குரியவன் என்றது அவள் உள்ளம்... பெண்ணின் காதல் என்றுமே விசித்திரம் அதை புரிந்து கொள்ளாதவன் சாமானியன், புரிந்து கொண்டவனாே ஞானி…..

கடந்த காலத்திலிருந்து மீண்டவள் விரிந்த வானமும்,பரந்த பூமியும், குளிர்ந்த காற்றும் , சிரித்தபடி இருக்கும் நிலவுமாக இரவு நேர ரம்மியத்தின் இனிமையோடு தன இல்லாளனுக்காக காத்திருக்களானால் ஆனால், அவள் அறியவில்லை,அவள் காத்திருப்பும் உணவு பதார்த்தங்களும் வீண் என்பதை...
தெளிந்த வான்வெளி இவள் விழிகளுக்கு விருந்தாக... அங்கே அவளவனோ பப்பில்.

என் ஜனனம்…..

சில நேரங்களில்
மெளனம் என்பது மன்னிப்பு.....
சில நேரங்களில்
மௌனம் என்பது
தண்டனை……

நீ மன்னிக்கவாே
தண்டிக்கவாே நான்
தவறு ஏதும்
புரியவில்லை……
பிறகு ஏன்
இந்த மௌனம்??.....


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
18/06/2019 12:53 pm  

 

அத்தியாயம்-2

விரிந்த வான்வெளி கருமையைப் பூசியிருக்க… கீச்சிடும் பட்சிகள் தன் இணையோடு இணைந்து காதல் செய்யும் இருள் சூழ்ந்த அந்த இரவுப்பொழுதில்….

காெழும்பு மாநகரில், கல்கிசை என்ற வெளிநாட்டவர்கள் அதிகம் வாசம் செய்யும் பகுதி...

மேல்தட்டுவர்க்கமும்,நாகரீகத்தின் மாறுபட்ட தோற்றமும் கொண்ட இடம்... கல்கிசையில் ‘சீ பே’ எனப்படும் பப்.. மது,மாது எல்லாம் பஞ்சமின்றி கிடைக்கும் நாகரீக சாக்கடை…

வரியவனுக்கு அனுதாபத்தையும், வல்லவனுக்கு ஆனந்தத்தையும் கொடுக்கும் சொர்க்கத்தின் இறுதிப்படி… நரகத்தின் முதல் படி…

பணக்கார வாரிசுகளின் பரிமாண வளர்ச்சி தலைவிரித்தாட... ஆண்,பெண் பேதமின்றி உடலோடு உடல் உரச... சுயநினைவின்றி கிறங்கிநிற்கும் களியாட்ட களத்திலே…

ராப் மியூசிக்கின் நடுவே இடதுகை மதுக்கோப்பையை ஏந்த கவர்ச்சி மாதுக்களின் நடுவே,தலைய ஆட்டி,ஆட்டி ஆடிக் கொண்டிருந்தான் அவன். ஜனனியின் ஜகம்……. அவன் “அக்கண்யன் அருளானந்தன்”.

ஆறடி ஓர் அங்குலம்,கூர் நாசி அது மூக்கா தீட்டப்பட்ட கத்தியா…

சற்றே கருத்த தடித்த இதழ்கள் அது சொன்னது அவன் புகைப்பிடிக்கும் பழக்கத்தை,அடர் முடி….பின் முடி அவன் ஆடிய ஆட்டத்துக்கு இசைய பிடரியை தொட்டுச் சென்றது…

சீராக வெட்டப்பட்ட மீசை,பளிச்சென்ற வெண்மை நிறம்,நீண்ட விரல்கள்,அவன் உயரத்தை காட்டும், நீள கால்கள்,உரமேறிய புஜங்கள்,வெள்ளை நிற வாண்டேஜ் ஷர்ட்டும், நேவி ப்ளூ நிற பேண்ட்டுமாக, அங்கிருக்கும் மங்கையரின் மொத்த பார்வையும் அவன் மீது மையம் கொள்ள ஆண்களில் கவர்ச்சியாய் நிமிர்ந்து நிற்கும் கர்வமும், அவனவள் குடியிருக்கும் அஞ்சா நெஞ்சம் என 32 வயது நிரம்பிய கட்டிளம் காளை…

ஆனால்..அவன் நெஞ்சினில் குடியிருப்பவள் யார்???

“ஏ.ஐெ எக்ஸ்போர்ட்,பிரைவேட் லிமிடெட்” கம்பெனியின் உரிமையாளன்…
கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களின் ஒற்றை வாரிசு.

அவன் ஆட்டமும் அசைவும் சொன்னது இந்த களியாட்ட களம் அவனுக்கு புதிதல்ல என்பதை…

கையில் ஏந்திய மதுக்கிண்ணத்தை அவன் கையாளும் வித்தை சொன்னது இந்த மதுவும் அவனுக்கு புதிதல்ல என்பதை….

மதுக்கிண்ணத்தை ஏந்திய அவ்வழகனை நெருங்கினாள் நவநாகரீக மங்கை ஒருத்தி…

இரவு நேர பாட்டிக்கு தகுந்த கருஞ்சட்டை,கழுத்துக்கு கீழே, முட்டிக்குமேல் தொடைகளை அழுத்தி பிடிக்க அவள் பெண்மையை அந்த பப் வெளிச்சத்தில் அபாயகரமான அங்கங்களை தாராளமாக காட்டும் நாகரீக ஒட்டுண்ணி…

“ஹாய் டார்லிங்…கேன் ஐ ஐெய்ன் வித் யு’’. புருவங்கள் நெருங்க இரும்பென இறுகிய முகத்தோடு,

“வைய் நாட்???” அவள் கைகள், அவன் குன்றை ஒத்த புஜங்களை தடவியபடி இசைக்கு ஏற்ப அசைந்த வண்ணம்.

“டியர் நைட் நாம ரூம் நம்பர் 121ல,ஸ்பென் பண்ணுவமா’’மானத்தை விற்கும் நாகரீக வார்த்தை.

ஒரு கணம் இடப்புருவம் மேலேல,அவன் சிந்தையில் தன் ஒற்றை விரல் தொடுகையில் உடல் கூசி சிலிர்க்க சிவந்து நிற்கும் நாணம் பொதிந்த தன்னவளின் மலர்முகம்…..

ஒரு நொடி அவன் முகம் மென்மையை தத்தெடுக்க மறுகணம் போதையோடு சிவந்த விழி மேலும் சிவக்க...கடுமையும்,இகழ்ச்சியும் இழைந்தோடிய குரலில்…

”ஐம் நாட் எ பராசிடியுட்”.

அவள் உடலை விரலால் சுட்டி காட்டி… “இது வேணும்னா எனக்கு பொண்டாட்டி இருக்கா,யூ ச்யுஸ்ட் அனர்த பராசிடியுட்...”

முகம் கன்ற அந்த அழகி வந்த புறமே செல்ல…

அவள் மனமோ, “ஆள் பார்க்க அழகா இருக்கான்னு பார்த்தா ரொம்ப திமிர் புடிச்சவனா இருக்கான்…. ச்சே….”

அவன் பெண்களை அறியாதவன் அல்ல…

பெண்ணின்சுகத்தையும்,அருகாமையையும் அனுபவிக்காதவனுமல்ல இதே காளத்தில் காதைப் பிளக்கும் இசைக்கு நடுவே தன்னை நாடி நின்ற பெண்ணின் அங்கங்களை தழுவி இதழோடு இதழணைத்து தேன் பருகியவன் தான்…

உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தில் உல்லாசறையில் மஞ்சத்திலே அப்பெண்ணோடு காமுற பிண்ணி பிணைந்து நின்றவன் தான்….. ஆனால்????

அவன் மனதில்,வேண்டாத பழைய நினைவுகள் வந்து ஆட்டிப்படைக்க அது தந்த வெறியில் “ப்ளாக் லேபிள்”முழு பாட்டிலும் தீர, முழு போதையில் காரை அடைந்து வீட்டை நோக்கி செலுத்தினான்.

கணவனுக்காக காத்திருந்த ஜனனியின் நினைவுகள் பின்னோக்கி செல்ல,அவள் மனமோ…

“இவர் கூட வாழ்ந்து ஆதுக்கு மூன்று வயது ஆகுதுனா நம்ப முடியல”.அவள் இதழ்களில் மெல்லிய நகை…

காரணம் அவள் திருமணம் தான் விசித்திரமானதாயிற்றே. அவ்நிலவில் தன் மன்னவன் முகம் கண்டாலோ என்னவே,

“அத்தான் உங்களுக்கு எனை பிடிக்குமா தெரியல?? எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்….

உங்க மீது எனக்கு நிறைய காதல்… ஏன் தெரியுமா நீங்க என் வாழ்க்கையில் எனக்கே எனக்காக கிடைச்ச முதல் உறவு…

அதனாலதான் நீங்க எனை வெறுத்தாலும் நான் உங்கள அன்பு செய்துகொண்டே இருப்பேன்…

ஐ லவ் யூ அத்தான்’’.

அவள் நிலவிடம் அளவளாவும் சமயம் கணவனின் கார் போர்டிகோவை அடைய,கீழே இறங்கி கார் லாக் பண்ணிய கணவனின் நடை உணர்த்தியது அவனின் நிலையை…

தள்ளாடியநடையும்,அலட்சியப் போக்குமாக வாசல் கதவை அடையும் நொடிகளில் சற்றே தடுமாறியவனை…

‘அத்தான் பார்த்து”

ஓடிவந்து தாங்கிக்கொண்டாள் அவனின் மனையாள்...கணவனின் இக்குணம் கவலை தந்தாலும் எதிர்க்கும் துணிவில்லை,காரணம்…

அவனின் காேபமுகம்.திருமணமான புதிதில் அவன் குடித்துவிட்டு வந்த ஒரு நள்ளிரவில் கணவனை நோக்கி கேள்வி எழுப்பியவளை பார்த்து...

“உனக்கு இது தேவையில்லாத விஷயம் இது…

என் விஷயத்தில் தலையிடும் வேலை வைத்துக் கொள்ளாதே, இதுவே கடைசியும் முதலும் என்று எச்சரித்திருந்தான்…” கணவனோடு வீட்டுக்குள் நுழைந்தவள்,

“வாங்கத்தான் சாப்பிட்டு மேலே போகலாம்” ஒரு நொடி அவளை ஆழந்து பார்த்தான்... (எப்பொழுதும் விடை தெரியாத பார்வை தெரிந்த பின்???)

அவளை உறுத்து விழித்தவன் இறுகி குரலில்,

“கோ அவே” “அத்தான்….”
“ஐ செட் கோ அவே”

வழமைபோல் பணிந்தாள் அக்குரலுக்கு என்று மீறியதில்லை அவன் குரலை. தள்ளாடியபடி மேலேறிய கணவனை கவலை பொங்கப் பார்த்தவள்,

“ஏங்க இப்படி இருக்கிறீங்க??? சில சமயம் உங்கள் மௌனம் என்னை கொல்லுது, சிலசமயம் உங்கள் செயல்...ரொம்ப வலிக்குதுங்க எனை ஏன் உங்கள நெருங்க விடுரிகளே இல்ல???

நா உங்க பொண்டாட்டி தானே…..மற்ற கணவன்,மனைவி போல எனக்கும் என் கணவனை நினைத்து ஆசைகள் இருக்கும்னு ஏன் நீங்க புரிஞ்சுக்க மாட்டேன்றிங்க???

கூடல் சமயத்தில் நெகிழ்ந்து உங்கள கட்டிபிடித்தாளோ அல்லது செயல் என்னதா இருந்தாலும் என்ன உதறிட்டு போறீங்க,அப்போ எல்லாம் எனக்கும் மனசு இருக்குனு உங்களுக்கு தோனாதா???

நானும் மனுஷி தான் என்னாலயும் சட்டுனு என் உணர்வுகளைக் கட்டுப் படுத்திக் கொள்ள முடியல’’

என...அவள் மனதுக்குள் மட்டுமே எண்ணிக் கொள்ள முடியும்.

மேலே சென்ற அக்கண்யன் குளித்து,இரவு உடை அணிந்து மகன் நெற்றியில் அழுத்த முத்தமிட்டு மகனை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான்,அவன் எல்லா காயத்திற்கும் அவனே மருந்து போல. மகனும் அன்பான ஜனனியின் உதிரமல்லவா….

அதாே போல அவனும் தந்தையின் உடல் சூட்டை உணர்ந்தது போல தன் பிஞ்சுக் கரங்களால் அவன் கழுத்தை வளைத்துக்கொள்ள இருவரும் ஆழ்ந்த துயிலுக்கு சென்றனர்…

அவன் புசிக்காமல் தன் பசியைப் போக்க விரும்பாதவள் அவன் சென்ற வழி மீது விழி வைத்து பார்த்திருந்தாள்…. அவளுக்கு பசியை மட்டுமல்ல தூங்கா இரவுகளையும் அழித்தவன் அவன் ஒருவனே…

அது காமத்தினாலா??? அல்லது காதலினாலா??? விடை தெரிந்தவன் அவன் ஒருவனே.

உணவுகளை குளிர்சாதனப் பெட்டியினுள் இட்டபின் மேலே தங்கள் அறைக்கு வந்த ஜனனி கண்டது அணைத்த நிலையில் உறங்கும் அவள் அன்பர்களின் அழகு முகத்தையே...

“எப்பவுமே இவர் மகனுக்கு மட்டும் எதிலையும் தடையாே, எல்லையாே இல்லை சரியான அப்பாகாேண்டு.”

சன்னமான புன்னகையோடு இருவரையும் கண்டவள் தானும் ஆழ்ந்த நித்திரைக்கு சென்றாள்.

மஞ்சத்தில் மங்கையராேடு உறவு கொள்ள அவன் ராவணன் அல்ல….

ஆனால் மனைவியை மட்டும் மனதில் கொண்டு ஆளும் ராமனும் அல்ல.

அவன் ராமனா??? ராவணனா???

என் ஜனனம்.

வார்த்தைகள் கோடி
பேசவேண்டும் உன்னிடம்….

காத்திருந்தேன் உன்னை
எண்ணி தினம் தினம் ...

உன்னை பார்த்த பின்பு
தோன்றவில்லை எனக்குள்
வார்த்தைகள்….

உன் ஒற்றைப் பார்வையில்
என் மாெத்த உயிரையும்
உறிஞ்சி சென்றாய்
என்னவனே…...

 


(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
19/06/2019 1:41 pm  

 

அத்தியாயம்-3

காலையில் வழமைபோல் அலாரம் ஒளியில் துயில் கலைந்து, அவள் அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மகனையும்,கணவனையும் வாஞ்சையுடன் நோக்கி இருவருக்கும் எப்பொழுதும் போல் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அன்றைய தினத்தையும் ஆரம்பித்தாள்.

அவள் அறியாத ஒரு உண்மையும் உண்டு அது தினமும் மனைவியின் ரகசிய முத்தத்திற்காக அவள் கணவன் அமைதியாக துயில் கொள்வதை பாேல் உள்ளுக்குள்ளே ரசிப்பான்…
.
அவ்முத்தமே அன்றைய அவனுடைய நாளை வண்ணமயமாக்கும், என்பதை இருவரும்அறியாது போனது விதியே.

“சொல்லாத காதல் என்றும் சொர்க்கத்தில் சேருவதில்லை”

ஒரு பெருமூச்சுடன்… அவிழ்ந்து இருந்த தன் கூந்தலை அள்ளி முடிந்தவள்….

கையில் தடவழும்,மாற்று உடையுமாக குளியல் அறைக்குள் நுழைந்தவள் குளித்து முடித்து வந்த பாேது அவர்கள் இருவரும் துயில் கலையாததை பார்த்தவாரே…

அருகிலுள்ள ட்ரெஸ்ஸிங் டேபிள் முன் நின்று ஈரம் தோய்ந்த அவள் கார் கூந்தலை அழுத்த துடைத்து இருபக்கமும் ஒரு விரல் அளவு முடியினை எடுத்து நடுவில் ஒரு கிளிப்பை குத்தினாள்.

நெற்றியில் இரு புருவங்களுக்கு மத்தியில் வட்ட வடிவ அரக்கு வண்ண பொட்டும்... நெற்றி வகுட்டில் குங்குமம் வைத்துக் கொண்டு மீண்டும் ஒருமுறை அவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்தவள் கீழே இறங்கினாள்.

தோட்டத்தில் காலை நேர பூஜைக்கான மலர்களைப் பறித்தவள்... பூஜை அறைக்குள் நுழைந்து எளிமையான முறையில் பூஜையை முடித்துக் காெண்டு கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள்…..

நேரம் காலை 7ஐ நெருங்கவும், காலை உணவாக இட்லி, சாம்பார், சட்னி சகிதம் காலை உணவை பூர்த்தி செய்தவள்….

மகனுக்கு பாலும் கணவனுக்கும்,தனக்கும் காப்பியும் தயாரித்துக் கொண்டு அறை நோக்கி சென்றாள்...

வழமையான காலை வேலைகளை முடித்து, அவனுக்கு உணவு தயாரித்த பின் மகனைக் காண வந்த ஜனனி கண்டது...

காலையில் எழுந்ததும் முறையான உடற்பயிற்சிகளை செய்து பின் குளித்து, இடுப்பில் கட்டிய துண்டுடன்,உரமேறிய இடக்கையால் தலை துவட்டும் கணவனையே….

கண்கள் மின்ன கணவனின் கட்டழகை கண்களால் விழுங்கியவள்…. அவன் குணமறிந்து பார்வையை சடுதியில் மாற்றிக் கொண்டு அவனை நோக்கி,

“அத்தான் காப்பி எடுத்துக்கோங்க…”

அவளைப் பார்த்த வண்ணமே கப்பினை எடுத்துக்கொண்டு பருகியவன் மீண்டும் அவள் கையில் தந்துவிட்டு கண்ணாடியை நோக்கி திரும்பிக் கொண்டான்…

“என்னங்க”

புருவத்தை உயர்த்தி கண்ணாடி வழியாக “என்ன?”
என்று வினாவினான்,அவன் வினவிய அழகில் ஒரு நிமிடம் சிலையாக நின்றவள் சடுதியில் தன்னை மீட்டுக் கொண்டு...

“என்னங்க மாமா கால் செய்தாங்க….

ராகமை, காமன்ட் கம்பெனிக்கு நேற்று சைனாவில் இருந்து மெட்டீரியல் வந்ததாம்…
அது தொடர்பாக உங்களிடம் ஏதோ பேசணுமா, மறக்காம கால் பண்ண சொன்னாரு….

நேற்று பண்ணும்பொழுது நீங்க களய்ன்ஸ் மீட்டிங்ல இருந்ததா அரவிந்த் அண்ணா சொன்னதாகவும் சொன்னார்…..”

அதற்கு, பதிலாக சிறு தலையசைப்பே கிடைத்தது ...காரணம், கணவன் பேசும் சந்தர்ப்பங்கள் மிகவும் அரிது திருமணமான நான்கு வருடங்களில் இந்த மவுனம் அவளுக்கு வழக்கமான ஒன்றே…

நான்கு ஆண்டு திருமண பந்தத்தில் அவள் கணவன் அவள் பெயரை சொல்லி அவளை அழைத்ததோ அல்லது முகத்தை நோக்கி நீண்டதொரு வசனம் பேசியதோ அவள் ஞாபகத்தில் இல்லை.

அக்கண்யனுடன் ஏற்பட்ட பந்தத்திற்கு பின்பு அவளுக்கு என்றுமே அவள் கணவன் புதிராகவே இருந்துள்ளார்.

திருமண புதிதில் கணவனின் மவுனம் கலைக்க, அவள் எடுத்த முயற்சிகள் தோல்வியையே சந்தித்தது….காரணம், கணவனின் கோப முகம்.

“அம்மா” மகன் குரல் அவளை கலைத்தது,

‘’ஆது கண்ணா எழுந்துட்டிங்களா வாங்க நாம பிரஸ் பண்ணிட்டு, பால் குடிக்கலாம்….’’

மகனின் முத்ததை தன் கன்னங்களில் பெற்றபின்,அவனுக்கான காலை கடமைகளை புரிய ஆரம்பித்தாள்.

அவள் மனமோ,
‘’போடா... நீ தரவில்லை என்றால் என்ன?? உன் மறுபிம்பம் என் மகன் தினமும் தருகிறான் ஆயிரம் முத்தங்கள்” என்றது.

அதேநேரம் ஒருகணம் அவள் சிந்தையில் வந்து சென்றது கூடல் பொழுதில் கணவன் தரும் தாப முத்தமும் நிறைவின் விளிம்பில் அவன் தரும் காதல் முத்தமும்….

அந்த முத்தத்தில் தான் எத்தனை சத்து… தன்னை உயிரோடு உறியும் அவ்முத்தம் அவளுக்கு என்றும் திகிட்டியதில்லை...

அவள் செவ்விதழ்கள் புனைந்து தன்னை மறந்து கிறக்கத்தில் நிற்கும் பாெழுது அவன் உணர்ந்த சாெர்க்கம் பசித்திருக்கும் பொழுது அமுதுண்ணும் உணர்வே….

அவன் கண்ட இதழ் முத்தம் காமத்தின் உச்சம்... தன்னவளின் முத்தம் தூய நேசத்தின் மிச்சம்…

ஆனால், அதை அவன் உணராது போனது விதியே அதை உணர்ந்து இருப்பின் ஒரு பிரிவு நேர்ந்திருக்காதாே…..

பிறகு,அவள் நேரம் இறக்கை கட்டி பறந்தது கணவனுக்கும்,மகனுக்கும் காலை நேர உணவை கொடுத்து, அவள் வாசல் வரை சென்று கணவனை வழியனுப்பிய பின்பே மீண்டும் மகனிடம் கவனத்தை செலுத்தினால்...

அவளைப் பொறுத்தவரை அவள் கணவன் விசித்திரமானவன், தன் முகம் பார்த்து பேச மறுக்கும்... தன் கணவன் மகன் மீது எல்லையற்ற அன்பு காட்டுவதிலும், தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய வழி அமைத்துக் கொடுப்பதிலும், இரவுப்பொழுதில் படுக்கை அறையில் காதல் செய்வதிலும்... ஏன் இப்பொழுது கூட வாசல் வரை சென்று வழி அனுப்பும் கடமையை நிறைவேற்ற வைப்பதில் வல்லவன்...

அவன் சில உரிமைகளை கேட்காமலேயே மனைவியிடம் இருந்து பெற்றுக் கொள்வான்...

மேலும் அரை மணி நேரத்தில் தன் மகனை தங்கள் வீட்டிற்கு அருகாமையில் அமைந்திருக்கும் கிண்ட கார்டன் வகுப்பில் ஸ்கூட்டியின் மூலமே சென்று விட்டு,அவள் காலை உணவை உண்ட பாெமுது அவளை கலைத்தது வீட்டின் தொலைபேசி ஒலி…
.
“ஜனனிமா நான் மாமா பேசுகிறேன், நல்லா இருக்கியா???
ஆதுக்குட்டி நல்லா இருக்கானா???
ஸ்கூல் போயிட்டானா???”

“ஹலோ மாமா…. நான் நல்லா இருக்கேன், ஆதுவும் நல்லா இருக்கான்…. இப்பதான் போய் ட்ராப் பண்ணிட்டு வரேன் மாமா…நீங்க எப்படி இருக்கிறீங்க மாமா???”

ஹா ஹா ஹா ஹா… “என்ன ஜனனிமா நேற்று தானே இதே கேள்விய கேட்ட எனக்கு என்னம்மா நீங்க எல்லாம் இருக்கும்போது நான் நல்லா இருக்கேன்…எங்கம்மா அகி ஆபீஸ் போயிட்டானா???’’

“ஆமாங்க மாமா போயிட்டாரு,நீங்க போன்ல நேத்து கூப்பிட்டதா அவரிடம் கூறிவிட்டேன் உங்கள கூப்பிடுவதாகசொல்லி இருக்காரு…”

“சரிம்மா, அப்ப கொஞ்சம் வேலை இருக்குது, நான் பிறகு பேசுகிறேன்….”

“சரிங்க மாமா”

தொலைபேசியில் அழைத்தது அக்கண்யனின் தந்தை, ‘அருளானந்தன்’ பாசம் மிக்கவர்... ஒரு காலத்தில் அன்பை காட்ட நேரமின்றி பணத்தின் பின்னே சென்றவர், நிகழ்காலத்தில் அன்பிற்காக ஏங்கும் மனிதர்,மிகவும் அன்பானவர்... மகனை மட்டுமே தன் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டு வாழ்பவர், நேர்மையானவர் வெகுளியான மனிதன், திறமைசாலி …

இதை எல்லாவற்றையும் விட காலத்தின் கோலத்தால் தன் இறந்தகாலத்தின் இன்பங்களை இழந்து வாழ்க்கையில் சிதைந்து நின்ற ஏமாளி,அதுவே அவர் மகன் வாழ்வில் எதிர்காலத்தில் புயல் வீசப் போகிறது என்பதை அறியாது போனது விந்தையே ….

அம்மனிதனுக்கு மட்டுமல்ல அம்மனிதனின் மகனுக்கும் ஜனனம் தந்தவள் ஜனனியே, அதுவே மகனை விட மருமகளை மகளாய் எண்ணி அன்பு செய்ய வைத்தது.

மருமகளின் வார்த்தைக்கு என்றும் அவரிடம் மறுவாதம் இருக்காது… அவரைப் பொருத்தவரை அன்பை மட்டுமே பொழியும் அவர் மருமகள் அவருக்கு இன்னொரு தாயே …

அன்பைப் பொழிய தாயாய் இருந்தால் என்ன சேயாய் இருந்தால் என்ன.

மதிய சமையலை முடித்து ஜனனி 12 மணியளவில், தன் மகனை பள்ளியில் இருந்து அழைத்து வந்தாள், மகனின் பள்ளி ஆடைகளை களைந்து வேறு உடை மாற்றிய பின், கணவனின் ஆபீஸ் ஸ்டாப்வண்டி டிரைவரின் வருகையை தொடர்ந்து அவனுக்கான மதிய உணவை அவரிடம் அளித்தவள் அந்த டிரைவரை நோக்கி,

“[குலோத்துங்க அய்யே...” சிங்களத்தில்], இத உங்க மகளுக்கு கொடுங்க தரம் 1இற்கான எல்லா பாடங்களிலும் செயல்வடிவம் இந்தப் பையில் இருக்கிறது …

ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் கண்டிப்பாக என்னிடம் கேளுங்கள்”.

அவர் வாயெல்லாம் பல்லாக வாங்கிக்கொண்டார்.
அவர் மனமாே,

“என்ன பெண்ணிவள், இவ்வளவு பெருந்தன்மையாக நடந்து கொள்கிறாள்… என்னைப் போன்ற சாதாரண டிரைவரையும் மனிதனாய் எண்ணி பேசுவது மட்டுமன்றி,என் மகளின் தேவையறிந்து உதவியும் செய்ய நினைக்கிறார் மிகவும் நல்ல மனம் படைத்த பெண்…

இவள் தன்னை மட்டுமின்றி தன்னைச் சார்ந்தவர்களின் நலனையும் நேசிக்கும் இவள் நிச்சயம் தேவதை பெண்ணே…. நம்ம முதலாளிக்கு ஏற்ற சரியான துணை”.

அவளோ மகனோடு ஒன்றிப் போனால் மகனின் தேவைகளை கவனிக்கும் பொருட்டு அவனுக்கான மதிய உணவை வழங்கும் பொழுது…

“புஜ்ஜிமா இன்கி டீச்சர் சாக்கி கொடுத்தாங்க… நான் தேங்க்யூ சொன்னேன்”

“கண்ணா நீ குட் பாய்…”

“அம்மா டீச்சர் மியாவ் பாத்து சொல்லி கொடுத்தாங்க”
“அப்படியா கண்ணா”

“மாம்…. எனக்கு பவ் பவ் பாத்துதான் ரொம்ப விதுப்பம்….”

“ஹா ஹா ஹா ஹா… அப்படியா கண்ணா,ஆனால் நீங்க சமத்து பையனா எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கணும் சரியா குட்டிமா”

‘’ ஓகே மா….”

இருவரும் மதிய உணவு உண்டபின் மகனை சிறிது நேரம் உறங்க வைத்தவள் தனது ஆஸ்தான இடமான மாமர நிழலில்அமைக்கப்பட்ட ஊஞ்சலில் கதை புத்தகத்தோடு ஐக்கியமானாள்.

இன்று வரை அவள் உலகம் மிகவும் சிறிது அதில் தன் மகனுக்கும் கணவனுக்கு மட்டுமே இடம் காரணம்…

சிறுவயதில் இருந்து அன்பிற்கு ஏங்கும் ஒரு அபலைப் பெண் அவள் தன்னை வளர்த்தது சிறிய தந்தையாய் இருப்பினும் அது தனக்கு சொந்தமில்லாத அன்பு என்பதை அவள் நன்கு உணர்ந்து வைத்திருந்தால்…

அதனாலேயோ என்னமோ தனக்கே தனக்காக வரும் வாழ்க்கைத்துணை தன்னை மட்டும் நேசித்து தானும் அவனை உயிரிலும் நேசிக்க வேண்டும் என்னும் கருத்தை ஆழப்பதிந்து வைத்திருந்தாள்…

அதனால் தான் இன்று வரை கணவனின் மெளனம் அவளுக்கு சுமையாக இருந்தது இல்லை அதை சுகமாகவே கருதி வந்தாள், ஆனால் என்றேனும் அவன் தனக்கு மட்டுமே உரியவன் அல்ல என தெரிய வந்தால்???

அவள் சிந்தையில் தன் கணவனிடம் தான் கருவுற்றிருந்ததை முதல் முதலில் தெரிவித்த நாள் வந்து போனது….

“என்னங்க நா... நா…”

“வாட் சீக்கிரம் சொல்லு எனக்கு வேலை இருக்கு”

“அது வந்துங்க”

மீண்டும் இழுத்தவளை உக்கிறமாய் நாேக்கினான்... அப்பார்வை கூறியது “நீ இப்பொழுது வாய் திறக்க வில்லை எனில் நான் இவ்விடத்தை விட்டு அகலவேனென்று...

அவளாே எங்கே தன்னுடைய தயக்கத்தால் கூற வந்த விஷயத்தை கூறமுடியாது பாேய் விடுமே என பயந்தவள் அவனை நோக்கி…

“என்னங்க எனக்கு நாள் தள்ளி போய் இருக்கு…
நான் கிளினிக் போய் செக் பண்ணிட்டு வந்தேன் நான் கன்சீவ்வா இருக்கேன்…. வீ ஆர் காேயிங்டு பீ அ பேரன்ஸ்… “

என தரையை பார்த்தவாரு உரைத்தவள் முகம் செங்கொழுந்தாய் சிவந்து நாணம் மேலிட...

அவனிடம் எதிரொலி வராத காரணத்தாள் சற்று தைரியம் வரப்பெற்றவள் நிமிர்ந்து அவன் முகம் நோக்கியவள் கண்டது…

எந்த ஒரு உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தாத தன் கணவனின் உணர்வு தொலைத்த முகத்தையே

“இவருக்கு நம கன்சீவா இருக்கது பிடிக்கலையோ அதான் இப்படி இருக்குறாறோ”

கலங்கி நின்றவளை நாேக்கி அடி மேல் அடி வைத்து நெருங்கியவன்... அவள் முன் வந்து நின்று தன் இடக்காலை நிமிர்த்தி, வலது காலை மண்டியிட்டு அமர்ந்து அவள் புடவையை சற்று தளர்த்தி... தன் உயிர் அணுவை சுமந்திருக்கும் அவள் மணி வயிற்றில்அழுத்தமாக முத்தமிட்டு சில நிமிடம் தேங்கி நின்றவன்….

பின் நிமிர்ந்து அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு திரும்பியும் பாராது மாடி படிகளில் ஏறிச் சென்றான்.

திகைத்து நின்றது என்னவோ அவள் தான்….

அவள் மனமாே இவர் எனை காதலிக்கிறாரா அல்லது இல்லையா இவரை என்னால புரிந்து கொள்ளவே முடியாமல் இருக்கே... அன்றிலிருந்து இன்று வரைக்கும் இவர் ஒரு புதிராகவே இருக்காரே என்று அவள் எண்ணிக்கொண்டாள்”

ஆம் அவன் புதிர்தான் அந்தப் புதிரை விடுவிக்கும் தாரகமந்திரம்…. ஜனனி…

அவள் காதலை அவன் உணரும் காலம் தூரமில்லை அவன் காதலையும் அவளுக்கு உணர்த்தும் காலமும் வெகுதூரமில்லை.

என் ஜனனம்.

உனக்காக காத்திருப்பது
என்பது
பழகிய ஒன்றுதான்….

அதை விரும்பியே
ஏற்றுக் கொள்ளும்
உன் மீதான என் காதலுக்கு மட்டுமே
தெரியும்….

என் காதலென்னும் அகராதியில்
நித்தம் நித்தம் நான்
எழுதும் வரிகள்
உன் பெயர் என்பதை….

காத்திருப்பு சமயத்திலும்
காதலாய்
காவலாய்
இருக்கும்
நின் பெயர்…...

 


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
20/06/2019 2:44 pm  

 

அத்தியாயம்-4

தெஹிவலையயில் உள்ள பிரபலமான பிரதேசத்தில் அமைந்த தன் ஆபீஸ் நோக்கி பயணமானான் அக்கண்யன்…

ஆபீசை அடைந்ததும், தன் பிஎம்டபிள்யூ காரினை வாசலில் நிறுத்தி,வாட்ச்மேனிடம் தன் கார் சாவியை அளித்து பார்க் செய்ய கட்டளையிட்டவன் தன் கம்பீர நடையுடன் ...தங்க நிற எழுத்துக்களால் எழுதப்பட் “ஏ ஜே எக்ஸ்போர்ட்ஸ் பிரைவேட் லிமிடெட்” எனப்படும் அந்த மூன்று அடுக்கு கட்டிடத்திற்குள் ராஜ தோரணையுடன் நுழைந்தான் அந்த ஆணழகன்.

“ஏஜே எக்ஸ்போர்ட்” மூன்று பிரிவுகளைக் கொண்டது முதல் மாடி ரிசப்ஷன் மற்றும் அட்மினிஸ்ட்ரேஷன் பிரிவினையும்…

இரண்டாவது மாடி அவனது விசாலமான ஆபீஸ் அறையையும்,இதர பகுதிகளுக்கான முகாமையாளர்கள்,பணிபுரிவோரின் பிரிவுகள் மற்றும் முக்கிய கூட்டங்கள் நடைபெறும் மிகப்பெரிய கான்பரன்ஸ் ஹால் என மிகவும் நேர்த்தியாக … அவனின் விருப்பமான நீல நிறத்திலேயே வர்ணங்கள், திரைசீலைகள் மற்றும் இருக்கைகள் என அழகாக கட்டடக்கலைஞர் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டது.

அடுத்து மூன்றாம் மாடி இதுவே நிறுவனத்தின் முக்கிய ஸ்தலம் இதில் அநேகமான ஆடை வேலைப்பாடுகள் நடைபெறுவதுண்டு சுமார் 32 தையல் மெஷின்கள்,பொதியிடல் பிரிவு,அயர்னிங் பிரிவு,இதர வேலைகளுக்கான பிரிவு,பின்பு அவர்களின் ஆபீஸில் கேன்டீன் என அமைந்துள்ளது.

உள்ளே நுழைந்தவன் ஸ்டைலில் ரிசப்ஷனில் உள்ள ரேஷ்மா ஒரு நிமிடம் உறைந்து நின்றாள்,மறு நிமிடம் அந்த சிவனின் இன்னொரு நாமத்தை கொண்ட தங்கள் முதலாளியின் ருத்ர முகமே அவள் மயக்கத்தை விரட்டியடித்தது. நா...தந்தியடிக்க,ஆபீசுக்குள் நுழைந்த முதலாளியை நோக்கி,

“குட் மார்னிங் பாஸ், ஹவ் எ நைஸ் டே சார்…” என்றாள்.

அவனும் மறுகணம் தன் இடப்புருவம் மேலேல,
“நீ சொல்லலனா இந்த நாள் உருப்படாத நாளா போயிருமா.”

என்பதாக ஒரு பார்வை பார்த்து வைத்தான் …”

உன்னை நான் அறிவேனென்று ஒற்றைப் பார்வையில் அவன் மொத்த சாம்ராஜ்யத்தையும், தன் எதிராளிகளையும் ஆட்டி வைப்பவன்…

ஆனால் அவன் அறியாதது மனைவியின் ஓர பார்வை அவனை வீழ்த்த வல்லது என்று.

வேக எட்டுகளுடன் தன்னுடைய பிரத்தியோக லிப்டின் வழியாக இரண்டாவது தளத்தை அடைந்தவன் வரவேற்பாக மற்றவர்களின் முகமிடலுக்கு தலையசைத்து தன் அறைக்குள் நுழைந்தான்…

அறைக்குள் நுழைந்தவன் எதிர்கொண்டது அவனது ஆருயிர் நண்பனும், அவன் காரியதரிசியும் ஆன அரவிந்தன் கிருஷ்ணமூர்த்தியை.

“குட் மார்னிங் மச்சி”...

“குட் மார்னிங் மேன்,என்னடா”

“ஹி ஹி ஹி ஹி”
“சகிக்கல சொல்லிட்டு சிரிடா”...

“அதுவா மச்சான்…. நான் வரும்போது, என் யம்மி பேபி...ஒரு லாலிபாப் கொடுத்தா அதான் மச்சான்”....

“வாட் லாலிபாப்??”

“அதானே பாெண்டாட்டி மூஞ்ச பார்த்து பேசுனா இதெல்லாம் புரியும் அதை விட்டுட்டு விட்டத்தை பார்த்து பேசுனா இப்படித்தான் கேட்பான் கிறுக்கு பய”

“டேய் அங்க என்னடா முணங்குற”

“அதுவா மச்சி லாலிபாப்னா ஃப்ரண்ச் கிஸ்டா…”

என்று நெளிந்தபடி கூறியவனை நோக்கி,முறைப்புடன் கூடிய பார்வை ஒன்றை செலுத்தினான்.

“என்ன மச்சி பாசமா பாக்குற வேணும்னா நீயும் தங்கச்சிகிட்ட சொல்லி, இந்த மாதிரி லாலிபப் வாங்கிட்டு, எனை பார்த்து சிரியேன்...

நானெல்லாம் உன்னை போல முறைக்க மாட்டேன் பிகாஸ், பேசிக்கலி ஐ எம் குட் பாய் “

அதற்கும் அவனிடமிருந்து முறைப்பே பதிலாக கிடைத்தது .

ஆனால் மனமோ தன் பால்ய சினேகிதனின் காதலையும் அவன் காதல் மனைவியான,தன் உடன்பிறவா சகோதரியையும் நினைத்து நெஞ்சம் மகிந்தது …

காரணம் சாதாரண காதலா அது, யாழ் தமிழ் வம்சாவளியான தன் நண்பனை,சிங்கள பரம்பரையை சேர்ந்த யாமினி பொன்சேகா எல ஆராய்ச்சி ,கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தின் வணிகவியல் பிரிவில் சந்தித்து தன்னை விட இரு வருடங்கள் சீனியரான தன் நண்பனை புதுவரவாக வந்து சேர்ந்த யாமினி மூன்றே மாதங்களில் காதலித்த கதை அல்லவா அது…

தன் காதலால் அவளையும், அவள் காதலால் தன்னையும் பித்தாகி,
நான்கு வருட போராட்டத்தில் பல எதிர்ப்பின் பின் கைப்பிடித்த காவிய காதல் ஆயிற்றே தனது தன் நண்பனது.

ஒரு முறை அக்கண்யன் கூட கேட்டதுண்டு…

“என்ன மச்சி சிங்கள பெண்ண லவ் பண்ற உங்க வீட்ல சரின்னு சொல்லுவாங்களா…

இல்ல அந்த பொண்ணு வீட்ல ப்ராபிளம் வந்தா என்ன பண்ணுவ….”

“டேய் அவ தான் என் வாழ்க்கையென்று முடிவு பண்ணியதால் தான், அவள் காதலை ஏற்றுக் கொண்டேன் கண்டிப்பா என்னை நம்பி இதயத்தை தந்தவளை ஒருநாளும் கைவிடமாட்டேன்”

என்று உறுதியாக கூறியவனை இன்று நினைத்தாலும் பிரமிப்பாக இருந்தது…

காரணம் அவன் எந்த வம்பு,தும்புக்கும் போகாமல் தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என இருக்கும் அமைதி ரகம்….

ஆனால் அவன் இருக்கும் இடத்தில் என்றும் கலகலப்புவிற்கு குறை இருந்ததில்லை அந்த ஒரு குணமே அக்கண்யனுடன் அவன் நட்பை இறுக பிணைத்தது…..

அவர்கள் காதலின் பரிசாக காவியாவின் பிறப்பே இரு குடும்பத்தையும் இணைத்தது. நண்பனின் காதலை எண்ணி கர்வம் கொண்ட மனம் மறுகணமே,வேண்டாத நினைவில் கசங்கி மீண்டும் இரும்பென இறுகியது.

தன் கண்ணெதிரில் கம்பீரத்துடன் அமர்ந்திருக்கும் ஆருயிர் தோழனின் நிலையை துல்லியமாக கணித்த அரவிந்தனின் மனமோ…

‘முட்டாள்… தேவதை மாதிரி மனைவியும்,இளவரசனாட்டம மகனும் இருந்தும் நிறைவாக வாழாமல் இப்படி இறுகிப்போய் இருக்கானே..இதுல நைட் பப் ,சிகரெட் வேறு ஒருக்கேடு’

‘நாம சொன்னா நம்மள முறைபான் இவனை என்னதான் பன்றது… கந்தா இவனுக்காக இல்லனாலும், அந்த பொண்ணுக்காகவாது இவன் திருந்த கூடாதா’

கல்லூரி காலத்தில் பிற நண்பர்கள் புகைக்கும் போது அவர்களை பார்த்து…

“டேய் எவண்டா சொன்னது புண்பட்ட நெஞ்சை புகை விட்டு ஆத்துனு…

இப்படி பண்ணா உங்க நெஞ்சுதான் புண்ணா போகும் இந்த கருமத்தை என் முன்னால குடிக்கிறத விடுங்கடா... என்று அதிகாரத் தோரணையுடன் கூறும் தன் நண்பனை சிந்தையில் நிறுத்தி பார்த்தான்….அவனுக்கும், இவனுக்கும் தான் எத்தனை வித்தியாசம்..

“என்னடா கந்தன்ட வேண்டியாச்சா”

“டேய் மச்சி…”

“அர்வி யாேசிக்காத கந்தன் நல்லூர விட்டு ஓடிர பாேறார்... எக்ஸ்போ லிமிடட் கம்பனி பைல்ஸ் எங்க, அத கொண்டு வா”

என்று தனது நண்பனை வேளையின் பக்கம் திருப்பி அவனும் வேலையில் ஆழ்ந்து போனான்.

வேலையில் மூழ்கி இருந்தவனை
கலைத்தது,அக்கண்யனின் தொலைபேசி அழைப்பு, மறுபுறம் அழைத்தவரோ அவனின் தந்தை….

“அக்கி கண்ணா …”

“எஸ் டேட்”

“நல்லா இருக்கியாபா... ஹா ஹா ஹா…என்ற அவரின் நகையை தொடர்ந்து,

“ஜனனிமா இருக்கும் பொழுது இந்த கவலை எனக்கு கூடாது, அவளைவிட யாராலயும் உன்ன பார்த்துக்கொள்ள முடியாது”

அவனிடம் அமைதியே … அவனைபற்றி நன்கு அறிந்தவராயிற்றே,அதன்பிறகு அவர்களின் பேச்சு தங்கள் தொழிலை தொடர்ந்ததாக இருந்தது.

“அகிகண்ணா…

“எஸ் டேட்”

“உனக்கு சொல்ல எனக்கு தகுதி இருக்கான்னு தெரியல,நான் சொல்ல நினைக்கிறது என் மருமகளுக்காகவே,இருண்டு போயிருந்த நம் வாழ்க்கைக்கு ஒளியாக வந்த மகாலட்சுமி அவ…

மனசு நோகாம பார்த்துக்கோபா,வாழ்க்கையில மாயையும் இருக்கும் ,நிஜமும் இருக்கும் இரண்டையும் கடந்து வந்துதான் ஆகணும் ,அதற்காக சில விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகளை பிடித்து தொங்கிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது…

சிலத கடந்து வந்தாதான் நாம வாழ்க்கையில் சாதிக்க முடியும்... நீ திறமைசாலி கண்ணா புரிந்து கொள்வாய் என நினைக்கிறேன்”

“என்னை மாதிரி நீயும் வாழ்க்கைய தொலைச்சிராத கண்ணா…

எந்த ஒரு பொருளும் அருகில் இருக்கும் போது அதன் அருமை தெரியாது, அது நம் கையை விட்டுப் போன பிறகு தான் அதன் அருமை புரியும்…

உன் மனைவி உன் வாழ்க்கையில் கிடைத்த வைரம் அதை பேழைக்குள் வைத்து பாதுகாக்க போறியா, இல்ல குப்பையில் தூக்கி வீசப்போகிறயா நீயே முடிவு பண்ணிக்கோ கண்ணா….”

“என்னடா இந்த அப்பா நமக்கு அட்வைஸ் பண்றாருனு நினைக்கிறாயா, என் தலையெழுத்து தான் வினையாய் போய்விட்டது... என் பிள்ளையின் வாழ்க்கையாவது நன்றாக அமைய வேண்டும் என்கின்ற நப்பாசை தான் கண்ணா…

என்னோட கதைக்கும் போது என்னதான் ஜனனிமா எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் பேசினாலும் உன்னை பற்றி கேட்கும் போது அவள் பேச்சில் இருக்கும் ஒரு தயக்கம் சொல்லுது உங்களுக்குள்ள எதுவுமே சுமூகமா இல்லயென்று…

கண்ணா...அழகான திருமண வாழ்க்கையால் அமைந்த நிறைவான தாம்பத்தியம் என்பது அமைதியான நதியில் கேட்கிற மெல்லிசை போன்றது.

அதை அதன் லயத்தோடு கேட்டால் மட்டும் தான் இனிக்கும்…நீ உன் வாழ்க்கையில் அதை அபஸ்வரமாக மாற்றி விடாதே…

என்னை பாேல ஒரு பிள்ளையோட தனிமைப்பட்டு போயிடாம….

சீக்கிரமே ஆதுக்கு ஒரு துணையை தேடுங்கள்... ஒரு பெண் துணை இருந்தா அவ சொல்லவேண்டியது இல்லாததால் நானே சொல்கிறேன்…”

மறுபுறம் ஆழ்ந்த அமைதி….. அருளானந்தன் பெருமூச்சுடன்,

“சரி கண்ணா இந்த முறை போய தினத்துக்கு குட்டி பையனையும், மருமகளையும் அழைத்துவா, கண்ணுக்குள்ளேயே நிக்கிறாங்க….

ஜனனிமாவ, பத்திரமா பார்த்துக்கோ மத்தவங்கள பத்தி நினைக்கிற பொண்ணு தன்னை பற்றி நினைக்க மாட்டா சரிப்பா நீயும் வேலைக்கு சாப்பிடு…”

மகனின் பதிலை எதிர்பாராது தொலைபேசி அழைப்பைத் துண்டித்தார்,காரணம் தன் முரட்டு பிள்ளையின் குணம் அறிந்தவர், ஆனால்அவர் ஒன்றை அறியவில்லை தாயைப் போன்று மரியாதை செலுத்தும் தன் மருமகளை இன்றிரவே தன் மகன் செயலாலும்,வார்த்தையாலும் புண்ணாக்க போவதை.

என் ஜனனம்.

உன்னை எதிர்பார்த்து
காத்திருக்கும்
தருணத்தில்
தோன்றுவதோ
ஆசை….

உன்னை எதிரில் பார்க்கும்
தருணத்தில்
தோன்றுவதாே
வெட்கம்…..

என் எதிர்காலத்திலே
உன்னில் பார்ப்பது
தான் என் காதல்…..

என் எதிர்காலத்தின்
எதிர்ப்பார்ப்பை
எப்பொழுது
நிறைவேற்றுவாய் அன்பே…...


 


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
21/06/2019 5:19 pm  

அத்தியாயம் -05

வேலைகளுக்கு நடுவே வயிறு தன் இருப்பை உணர்த்த உணவு அறையை நோக்கி சென்றவனின் நாசியை நிறைத்தது மனைவி தனக்காக அனுப்பி வைத்த பகலுணவு…

பெண்ணவளின் கைமணத்தில் தனக்குப் பிடித்த மிளகுரசத்தில், கொத்தமல்லி இலைகளின் தூக்கலான வாசனை அவன் பசியை மேலும் தூண்டியது…

ஆம் அவள் வந்தபின்பு தான் உணர்ந்து கொண்டான் தனக்கு உணவில் விருப்பு,வெறுப்புகள் உண்டு என்பதை….

காரணம் அவன் அன்பால் பரிமாறும் உணவை உண்பதே திருமணத்திற்குப் பின்புதான்…

தாய் இருப்பின் அவனது வயிற்றுப் பசியோடு சேர்த்து, மனப்பசியையும் போக்கிருப்பார்…. பதின் வயதில் தாயை இழந்த துரதிஷ்டசாலி அல்லவா அவன்.

ஒருவனின் வயிற்றுப் பசியை போக்குபவனை தெய்வம் என்பர்... அதனாலேயே அன்னையரும் தெய்வங்களே... பிள்ளையின் பசியை அன்னையைத் தவிர உணர உலகில் ஓர் அரிய பிறப்பு இல்லை...

ஆனால் அவன் விடயத்தில் அவன் பசியைப் போக்கிய தாரமே அவனது இன்னொரு தாய்.

ஆம் தாய் தான்...மனைவி மீது அலாதிபிரியம் கொண்டவன் தான்.., ஆனால் அவன் நெஞ்சை உறுத்தும் ஒரு விஷமுள் அதை வெளிப்படுத்த அஞ்சுகிறது…

அது அவன் இறந்த காலம் செய்த கோலத்தின் வினைப்பயன்.

வயிற்றின் வழியே கணவனின் இதயத்தை அடையும் சூத்திரத்தை ஜனனி அறியாமல் அறிந்திருந்தாள்... வயிறு நிறைய உண்டவன் மனம் முழுவதும் கொண்டவளே…

அந்த தேக்குமர ஊஞ்சலில் பள்ளிகொண்டவளின் நினைவும் கணவனைப் பற்றியே...

அருளானந்தன்,விஜயாவின் செல்வப் புதல்வனே ‘அக்கண்யன்’...

மேலைத்தேய நாடுகள் இலங்கை நாட்டை ஆக்கிரமிக்க இரு காரணங்கள் பிரதானமாய் காணப்பட்டது. ஒன்று வாசனை திரவியங்கள், மற்றொன்று பருத்திநெசவு/ ஆடைக்கைத்தொழில்….

இந்த ஆடைக்கைத்தொழிலை ஜீவனோபாயமாக ஏற்றவரே அருளானந்தனின் தந்தை சிவானந்தன்,அவர் உருவாக்கியதை அவர் மகன் மலரச் செய்தார் எனில் அக்கண்யன் விருட்சமாக்கினான் என்பதே உண்மை.

சிவானந்தன் ராஜதந்திரத்தை அறிந்தவர் என்றால் அருளானந்தனும் அகிம்சையை கொண்டவர்... ஆனால் அக்கண்யனோ இவர்கள் அத்தனை பேரையும் அசர அடிக்கும் அசகாய சூரன்.

புத்தி கூர்மையும், எதையும் எதிர்த்து நிற்கும் தைரியமும், பதின்ம வயதில் ஏற்பட்ட விளைவுகள் தந்த பக்குவமும்….

தொழிலில் ஏற்படும் சிக்கல்கள் அனைத்தையும் தவிடு பொடியாக்கி அவனை வெற்றியின் சிகரெத்தை தொட்டு வரச்செய்தது…

அருளானந்தனின் இருபத்தைந்தாவது வயதில் அவர் தாய் தந்தையின் சொல்படி மணந்த மணவாட்டியே விஜயா.

மத்தியவர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்... அது வெளிநாட்டு மோகம் மக்கள் மனதில் இடம் பிடித்தக்காலம்.

இதே மோகம் விஜயாவின் மனதிலும் வேரூன்றிருந்தது மகள் விருப்பபடி வெளிநாட்டுவரனிற்க்கு... வரதட்சனை கொடுக்க முடியாத சூழலில், அருளின் பெற்றோர் விஷ்ணு கோயிலில் நடைபெற்ற உற்சவத்தில் கண்ட விஜயாவின் அழகில் மயங்கி தன் மகனுக்கு, தெரிந்தவர் மூலம் விசாரித்து மணமுடித்து வைத்தார்….

அமைதி பதுமையாக வலம் வந்த விஜயா திடீரென கிடைத்த வைரங்கள்,விலை உயர்ந்த ஆடைஅணிகலன் சொகுசு வாழ்க்கையும் அவரை டாம்பீகவாதியாக மாற்றியது….

ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஏற்பட்ட அருளின் பெற்றோர்களின் மறைவுக்குப்பின் கட்டுப்பாடற்ற வாழ்க்கை அவரை சுதந்திரமாக செயல்பட வைத்தது, வளர்ந்து வரும் தொழிலில் கவனம் செலுத்திய அருளானந்தன் இதை கண்டிக்கவில்லை காரணம் மனைவியின் பதின்மவயது ஒருபுறம் என்றால்... மனைவியின் மீது கொண்ட எல்லையற்ற காதல்.

அச்சமயம் தாய்மை அடைந்தவரை, தாங்கினார் என்பதே நிஜம்…

மகனின் பிறப்பிற்கு பின் இயல்பிலேயே பெண்மையின் தாய்மை விழிப்படைய மகனை தாங்கும் மனைவியை பற்றிய கவலையை மறந்தவராய் தன் தொழிலை வளர்ப்பதில் ஆர்வமானார்…

ஆனால் மனைவியின் மனதிலே வெளிநாட்டு வாழ்க்கைய பற்றிய விஷமுள்ளுள்ளதை அறியாது போனார்…

அந்த விஷம் ஒரு நாள் தன் மனைவியின் இழப்பையும், மகனின் வாழ்வில் பத்து வயதிலேயே முரட்டு குணத்தையும் ஏற்படுத்த போவதை அவர் அறியவில்லை.

இங்கு ஜனனியின் எண்ணத்திலோ தன்னவனை கைபிடித்த நிகழ்வு…

ஜனனி தன் மூன்று வயதில் பெற்றோரை இழந்தவள். நேர்த்திக்கடனை செலுத்துவதற்காக, மூன்று வயதேயான மகளை தன் தமையனிடம் விட்டு…

ஜனனியின் தந்தையான ஜெகனும்,அவர் மனைவி சுமித்ராவும் கோவிலுக்கு சென்று திரும்பும் வழியில் ஏற்பட்ட அரசியல் கோஷ்டிகளின் தகராறில் தன் காதல் மனைவி சுமித்ராவை சம்பவ இடத்திலேயே இழக்க நேர்ந்தது…

மகளின் எதிர்காலத்தை எண்ணி உயிரை பிடித்து வைத்திருந்தவர்,தன் நிலையை மருத்துவமனை உதவியுடன் தம்பிக்கு தெரிவித்தார்…

அமரனும்…. அவர் மனைவி தனம் மற்றும் அண்ணன் மகள் ஜனனியுடன் வைத்தியசாலையை அடைய ஐசியூவில் அனுமதிக்கப்பட்டவர் வைத்தியர் அனுமதியோடு... தம்பியையும்,தன் மகள் ஜனனியையும் கண்டவர் தம்பியை நோக்கி…

“அமர் ஜானுமா இனி உன் பொறுப்பு நான் என் சுமிகிட்ட போகிறேன்…

இவள் வளர்ந்து ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொடு இது இந்த அண்ணாவின் ஆசை கண்ணா….”

“அண்ணா அப்படி சொல்லாதீங்க ஜானு என் பொண்ணு, உங்களை காப்பாற்றலாம்”

“இல்ல அமரா... என் உயிர் என்னை விட்டு சென்று அதிக நேரமாயிற்று எனக்காக உங்கள் அண்ணி கா...த்திருக்கிறாள்…

என் மகளுக்காக தான் இவ்வளவு நேரம் என் உயிரை கையில் பிடித்து வைத்திருந்தேன் இனிமேல் அவளை நீ பார்த்துக்கோ”

குழறியபடியே கூறியவர். தன் சொத்து பற்றிய விபரங்களையும், மகளுக்கு தான் சேமித்து வைத்த சேமிப்பு பற்றிய விபரங்களையும், தமையனிடம் ஒப்படைத்தவர்…

இரத்தம் தோய்ந்த விரல்களால் தன் அன்பு மகளின் கன்னத்தை வருடி…

“கண்ணம்மா நீ நல்ல பொண்ணா எப்பவும் இருக்கணும்…”

என்று கூறியவர் மகளின் கன்னத்தில் முத்தமிட்ட அடுத்த நொடி அந்த அன்புத் தந்தையின் உயிர், தன்னுயிரை தேடிச்சென்றது.

ஆனால் தந்தை இறந்ததைப் பற்றி கூட அறியாத அந்த பிஞ்சுக்குழந்தை…

தன் சிறிய தகப்பனின் கையிலிருந்து எக்கி குனிந்து தந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு…

“அப்பா வா வீத்துக்குப் போக…
பாபாக்கு சாக்கி எங்க... அம்மா குப்புது… வா. . வா...”

என்று தன் தந்தையை உலுக்கி கொண்டிருந்த அந்த
சின்னஞ்சிட்டை இறுக்கி அணைத்த வண்ணம் கதறி அழுதார்…

தன் சிறிய தந்தை ஏன் அழுகிறார் என்று அறியாத அம்மழலை தானும் அழுதது…

அக்குழந்தை அறியவில்லை தன் தந்தை மீளா துயிலுக்கு நீண்ட தூரம் சென்று விட்டார் என்று…

அதனாலேயோ என்னவோ அவள் தன் கணவனிடத்தில் தன் தந்தையின் அன்பை காண ஏங்கினாள்…

ஒரு பெண்ணவள் அன்பையும், பாதுகாப்பையும் உணரும் ஒரே இடம் அவள் தந்தையிடம் மட்டும்தான்…

ஜனனியும் கணவன் தன் அன்பை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்தாவிட்டாலும் அவனிடம் அன்பையும் பாதுகாப்பையும் உணர்ந்திருந்ததால் தான் அவன் மௌனத்தை தாங்கிக் கொண்டாள்...

தன்னிடம் பாராமுகம் காட்டும் கணவன் மகனிடத்தில் கொள்ளை அன்பு கொண்டவன்…

தன் மகனை அவன் கொஞ்சும் போது அவள் உள்ளத்தில் எழும் வரிகள் இவை…

“ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய்
அடி நெஞ்சில்
வண்ணம் தீட்டுகிறாய்…

அன்பெனும் குடையை நீட்டுகிறாய்
அதில் ஆயிரம் மழைத்துளி கூட்டுகிறாய்...

இரு நெஞ்சம் இணைந்து
பேசிட உலகில் பாஷைகள் எதுவும்
தேவையில்லை….

சிறு புல்லில்
உறங்கும் பனியில் தெரியும்
மலையின் அழகோ தாங்கவில்லை….”

ஆனால் அப்பாவை அறியவில்லை இவ்வரிகளை விட ஆத்மார்த்தமானது அவன் அவள் மீது கொண்ட நேசம் என்பதை…

அந்த நேசத்தை நெஞ்சம் முழுவதும் கொண்டவனும் அறியவில்லை அது கடலினும் பெரிது ஒரு நாள் தன்னை ஆழிப்பேரலையாக சுருட்டிக்கொள்ள போகின்றது என்பதையும்…

அதன் பின்பு வந்த காலங்களில் தன் ராட்சஸ மனைவியின் பிக்கல், புடுங்கல் மத்தியிலும்,கொடுமைகளின் மத்தியிலும் தன் அண்ணன் தன்னிடம் ஒப்படைத்த பொறுப்பை கடினத்துடன் முடித்தார் .

ஆனால் சிறுவயதிலேயே பொறுப்புமிக்க அந்த அன்பு குழந்தை,

“அமர்பா... சித்தியிடம் எனக்காக சண்டையிடாதீர்கள் நீங்க ஹாப்பியாயிருந்தா நானும் ஹாப்பியாயிருப்பேன், எனக்காக பீல் பண்ணாதீங்க”

அந்த நொடியும் தன் சிறிய தந்தையின் கவலையை போக்க விளைந்தது அந்த பிஞ்சு….

சித்தியின் தீராத தொல்லைகளுக்கு நடுவே BA டிகிரியை முடித்தவள், வேலைவாய்ப்பிற்காக காத்திருந்த சமயம்…

ஒருநாள் அவளை தனிமையில் சந்தித்த அவளுடைய சிறிய தந்தை ஜனனியை அழைத்து,

“சித்தப்பா ஒன்னு சொன்னா கேப்பியா”

“கண்டிப்பா நீங்க என்ன சொன்னாலும் கேட்பேன்” என்றால் இதழ் பிரியா மென்நகையோடு…

“கண்ணம்மா என் முதலாளி அருளைய்யா தெரியும் தானே அவர் மகனுக்கு உன்ன திருமணம் செய்ய அவருக்கு விருப்பமுள்ளதாக தெரிவித்தார் மிகவும் குணசாலி, நம்ம கம்பெனி ஆண்டுவிழாவில் உன்னை பார்த்திருக்கிறார்...

நான் உன்னிடம் கலந்தாலோசித்து முடிவு சொல்வதாக சொல்லி இருக்கிறேன், நீ என்னம்மா சொல்ற…”

“எனக்கு இப்ப திருமணம் வேண்டாம் முதலில் நான் எனக்கென ஒரு வேலையை தேடிக் கொல்கிறேனே…”

“இல்லடா நான் நல்லா இருக்கும் பொழுதே உனக்கு ஒரு நல்லது செய்து பார்க்க ஆசைப்படுறேன்...

என்னுடைய காலத்திற்கு பின்பு நீ அனாதையாகவோ தனிமரமாகவோ இருக்க கூடாது…”

“ஏனப்பா என்னால உங்களுக்கு தொல்லையா, நான் உங்களுக்குச் சுமையாய் இருக்கேனா”

தன் பாசமிகு மகளின் தலையை கோதிய வண்ணம்...

“இல்ல கண்ணம்மா உன்ன இந்த நரகத்தில் இருந்து வெளியே கொண்டு வர தான் இந்த முயற்சி…

சின்னதம்பி ரொம்ப நல்லவருடா நீ நல்லா இருப்பமா உனக்கான இடம் அதுதான்’’ (ஆமா ரொம்ப நல்லவரு……)

சிறு யோசனைக்கு பின்….

“அப்பா அவங்க பணக்காரங்க, சுயமா தொழில் செய்பவர் எனை ஏத்துப்பாரா”

தொடர்ந்து அவரே….

“ஜனனிமா ஐயா ரொம்ப நல்லவரு உன்ன பத்தி எல்லா விஷயமும் தெரியும், உங்க சித்தி உன்னை படுத்துற பாடும் தெரியும், அதனால நீ தயங்காத…

நீ கோபுரத்தில் இருக்க வேண்டியவள்,இந்த குப்பைமேட்டில் இருந்து போயிருமா இல்லன்னா உங்க சித்தி அவனோட அண்ணன் மகன் அந்த குடிகாரப்பயலுக்கு, உன்ன கல்யாணம் பண்ணி வச்சுறுவா…

இந்த அப்பாவுக்காக சரின்னு சொல்லும்மா…”

கண்களில் நீர் தேங்க... உறவுகளற்ற தனிமையில் நின்ற தன்னை சித்தியின் கடும் ஆதிக்கத்திற்கு,மத்தியில் தாங்கிய தன் அமரப்பாவிற்காக….

“சரிப்பா நீங்க என்ன சொல்றீங்களோ அத செய்கிறேன்”

“ரொம்ப நன்றிம்மா நான் ஐயா கிட்ட பேசுறேன்…”

அதன்பின் துரித கதியில் ஆரம்பிக்கப்பட்டதே அவள் திருமணம்...

திருமண மேடைவரை, அவள் மனம் கவர்ந்த மணாளனை ஒருமுறை கூட சந்திக்கவில்லை...

அதற்கான வாய்ப்பை அவள் மணாளனும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கவில்லை….

அதேசமயம் அகண்யனின் வீட்டிலோ மைல்ட் அட்டாகால் இன்னலுற்ற தன் தந்தையின் இயலாமையின் பொருட்டு, அவரை மேலும் நோகடிக்க விரும்பாமல் திருமணத்திற்கு சம்மதித்தான்.

ஆனால் அவர் தந்தை மட்டுமேஅறிந்த உண்மை... தன் மகன் எந்த காலத்திலும் பொறுப்புகளை தட்டிக்கழிப்பவனல்ல ஒன்றை கொடுத்தால் அதை முடித்து விடுவான்.

இந்நிலையில் ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் கொழும்பிலுள்ள கதிரேசன் கோவிலில் இவர்களின் திருமணபந்தம் உறவுகளும்,நட்புகளும் சூழ, இறைவன் மத்தியில் இணைத்து வைக்கப்பட்டது.

திருமண தினத்தன்று அடர் சிவப்பு பட்டுடுத்தி, தங்க நகைகள் ஜொலிக்க, சர்வ மணப்பெண் அலங்காரத்தோடு மூக்கில் மின்னும் மூக்குத்தியுமாக… மென்நடையோடு மணமேடையை அடைந்தவளை அவன் திரும்பியும் பார்த்தானில்லை…

மந்திரங்கள் ஒலிக்க மங்களநாண் சூடி, குங்குமமிட்ட பொழுதே தன் மனைவியை கண்ணுற்றான்…

நெற்றியில் திலகமிட்ட அந்த ஓர் நொடியில் தன் கண்களை நிமிர்த்தி…

தன் விழியோடு விழி கலக்க தன்னை நோக்கிய பெண்ணின் விழியில் விழுந்து அவள் உள்ளக் கமலத்தில் அவன் இதயம் நனைந்து போனது என்பதே உண்மை...

அருளானந்தனின் யாருக்கும் தலை வணங்கா தனையன் தான் அவன்…

ஆனால் அந்த ஆறடி ஆண் மகனின் தலை வணங்கியது ஒரு பெண்ணின் முன்னே...

அதை காதல் என்பதா,அல்லது காலம் என்பதா...

“மாப்பிள்ளையாண்டா இங்கே வாங்கோ பொண்ணுக்கு காலில் மெட்டி அணிவிக்கணும்…”

என்று அவன் திருமண தினத்தில் அய்யர் அழைத்தபோது முறுக்குடன் மாட்டேன் என்று நிமிர்ந்து நின்றான்…

அவனின் தந்தையாரோ

“டேய் அர்வி...அகி கண்ணா கிட்ட போய் சொல்லு கண்ணா ஐயர் சொல்றத கேட்க சொல்லி”

“ஏன்பா நீங்க சொல்ல வேண்டியது தானே”

அவனை ஒரு முறை முறைத்தார்…

‘ஆனா,ஊனா அப்பாவும் பிள்ளையும் அப்படியே முறைச்சி முறைச்சி பார்ப்பாங்க…’

“செல்ல கண்ணாலே பொய் சொல்லுப்பா அவன் கிட்ட”

“ஏம்பா நீங்க வேற இருக்கும் கோபத்திற்கு கிட்டே சென்றால் கடித்தாளும் கடித்து வைபப்பான்”

அவரோ “அகி கண்ணா இதெல்லாம் சாஸ்திரம் ஐயர் சொல்றதை கொஞ்சம் கேளு கண்ணா….”

“என்ன பிள்ளையாண்டான் இப்படி நிற்கிறேள் வந்த செய்யுங்கோ…”

ஆனால் அந்த அகம்பாவி சிறிதும் அசையவில்லை.

ஜனனியும் மனதுக்குள்...

‘இவர் ஏன் இப்படி இருக்கிறார் இவங்க சொல்வதில் இவருக்கு விருப்பம் இல்லையோ’

அக்கணம்... பகலவன் ஒளியில் மலரும் தாமரை மலர்போல், தன் இரு விழிகளையும் ஆறடி உயரத்தில் வளர்ந்து இருக்கும் தன் ஆடவனை நோக்கி உயர்த்திப் பார்த்தாள்…

அவ்விழியில் அவன் கண்டது… காதலையா,நேசத்தையா அவன் அறியான்…

ஆனால் அவள் நயனங்கள் கூறுகிறிய ஏதோ ஒன்றுக்கு கட்டுப்பட்டு மெட்டி அணிவிக்க அவள் பாதத்தின் அருகே மண்டியிட்டான்...

தன் இடக்கரத்தால் அவள் வலப்பாதம் பற்றி, தன் வலது கையின் இரு விரல் கொண்டு அவள் இரண்டாம் விரலில் மெட்டி அணிவிக்க…

அந்த பொழுது அவன் இடக்கரத்தில் முதல் மூன்று விரல்களும்... அவள் இரண்டாம் விரலை அவன் அறியாமலேயே வருடியது

கணவனின் சில்மிஷத்தில் நாணத்தில் முகம் சிவக்க…

அவனின் காதல் ததும்பும் வதனத்தை காண பார்வையை தாழ்த்தினாள்.

அவள் கண்டதோ எரிந்தும் எரியாமலும்
இருக்கும் ஓமகுண்டத்தை வெறித்து நோக்கிய... அவன் உணர்வு தொலைத்த முகத்தையும், அதிலே தோன்றிய செந்தணலையும்…பெண்ணவளோ மலைத்து நின்றாள்..

அந்த மனம் கவர் கள்வன் அவளை கண்டபொழுதே அவள் கண்களின் வழியே தன் இதயத்தில் நுழைந்தாள் என்பதை, அறியாமல் போனது அவன் மடமையே.

என் ஜனனம்.

உழுத நிலம் போல்
உடல் பழுத்தாலும்….

வெண்ணிற மேகம் போல்
கூந்தல் வெளுத்தாலும்…

அங்கங்கள் ஒடுங்கி
தளிர்நடை நடந்தாலும்…

என் உயிர் உள்ளவரை
நிலைத்திருக்கும்….

உன் மீது நான் கொண்ட காதல்...

 


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
24/06/2019 1:26 pm  

அத்தியாயம்-6

தன் கையிலிருந்த புத்தகம் விழும் ஓசையில் நினைவு கலைந்து, வீட்டினுள்ளே சென்றவள் தன் மகன் விழிந்திருப்பதைக் கண்டு அவனோடு சிறிது நேரம் செலவிட்டாள்.

சிறிது நேரத்தில் அவள் அலைபேசி அழைப்பு இருவரின் கவனத்தையும் கவர்ந்தது…

அப்புறம் அழைத்தது அரவிந்தனின் சகதர்மினி…

“ஹலோ அண்ணி எப்படி இருக்கிறீர்கள்?? நான் யாமினி பேசுறேன்…”

“அட யாமி எப்படி இருக்கிறாய் இப்பதான் எங்க ஞாபகம் வந்ததா?? சின்ன குட்டி எப்படி இருக்கிறாள்?? அம்மா அப்பாவ பார்த்துட்டு வந்தாயா…”

அச்சசோ அண்ணி நாங்க நல்லா இருக்கிறோம் ஒரு ஒரு கேள்வியா கேளுங்க ஹா.. ஹா.. ஹா..”
மெல்லிய நகையை தொடர்ந்து,

“என்ன அண்ணிஅண்ணாவோடு நீங்களும் ஆபீசுக்கு போறீங்களா”

“நான் ஏண்டா போக வீட்லதான் இருக்கேன் எனக்கு ஆது குட்டியோடு டைம் சரியா இருக்கு…”

“அப்புறம் என்ன அண்ணி அண்ணாவுக்கு தான் டைம் இல்ல நீங்களாவது இந்த பக்கம் வரலாம் தானே உங்களை பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சு…”

“அதுக்கு என்னடா வந்துவிட்டால் போகுது... நான் இந்த முறை வரவிருக்கும் நீண்ட விடுமுறைக்கு உன்னை பார்க்க வருகிறேன்…

நாங்களும் பிள்ளைகளை எங்கேயாவது அழைத்துச் செல்லலாம் வீட்டிலேயே இருந்து போரடிக்கிறது யாமினி

“அரவிந்த் அண்ணா நல்லா இருக்காங்களா... அவரோட அம்மா அப்பா நல்லா இருக்காங்களா??”

“ஆமாம் அண்ணி அவங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்க நேற்றுதான் அத்தையும் மாமாவும் போனில் பேசினார்கள்…”

“அப்படியா சரிடா நீயும் கவனமாயிரு நேரம் கிடைக்கும் பொழுது இந்தப் பக்கம் வா” “சரி அண்ணி அப்போ நான் வைத்துவிடுகிறேன் அண்ணி பாய்…”

அலுவலகத்திலோ சிந்தையிலிருந்து மீண்டவன் வேலையில், கவனம் செலுத்த…

அதுவரையிருந்த அவன் மனநிலையை மாற்றியது வந்த அலைப்பேசி அழைப்பு….

அதைத்தொடர்ந்த அப்புறம் என்ன கூறப்பட்டதோ கேட்டுக் கொண்டிருந்தவனின் முகமும் சிவந்து கோபத்தில் தாடைகள் இறுக... பற்களை நற நறவென கடித்த வண்ணம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவன் அழைப்பை துண்டித்த மறுகணம்.

“அரவிந்த்….” என்ற கர்ஜனையில் அவன் அலுவலறை ஒருகணம் ஆட்டம் கண்டது.

தடுப்புக்கு அப்பால் அவன் அறையில் அமர்ந்திருந்த அரவிந்தனோ அவனை நோக்கி…பதை பதைப்புடன் அவன் முன்னாள் வந்து நின்றான்…

அந்த ரணகளத்திலும் அவன் மனமோ

‘இவனொருத்தன் எப்ப பாரு சமஞ்ச புள்ள மாதிரி என்னையே கூப்பிடுவான்…

இன்னைக்கு எவன் இவனோட ஏழரையை இழுத்தான்னு தெரியலையே...யாரு என்ன செஞ்சாலும் என் தலையை தானே உருட்டுவான்…
டேய் லூசு பசங்களா எவன் என்னத் பண்ணித் தொலைச்சிங்களோ…

இவன் லுக்கே சரியில்லையே... விட்டா அப்படியே என்னை எரிச்சிருவான் போல இருக்கே…

ஆண்டவா என்ன இந்த ஆம்பள கண்ணகிட்ட இருந்து காப்பாற்று’

என்று அந்நேரத்திலும் கேலியாக எண்ணிக் கொண்டே

“அகி என்ன ஆச்சுடா…”

கண்கள் சிவக்க முறைப்புடன் அவனை நோக்கி,

“முட்டாள் என்னிடமே எல்லாவற்றையும் கேட்க நீ ஏன் என் பி ஏ வாக இருக்கிறாய்”

அவனோ மனதுக்குள்….

‘இவன் சொன்னாலே புரியாது இதுல சொல்லாமல் வேறு திட்டுனா நான் என்ன நினைக்கிறது’

அவனே தொடர்ந்து….

“ராயல் மட்டிரியல்ஸ்,ஜே எம் டி மிஸ். ரம்யா தான் நம்ம சிங்கப்பூர் கிளயன்ஸ் மீட்டிங்கை அட்டென்ட் செய்தாளா…”

கடும் கண்டன பார்வையுடன்…

“மீட்டிங்கிற்கு முதல் இதை ஏன் என்னிடம் நீ சொல்லவில்லை”

“அது ஆமாம் அகி…. அவ அப்பா மிஸ்டர்.ராம் தான் அவருக்கு பதிலாக தன் மகள் வருவார் என்றார், இது நாம் இணைந்து செய்யும் பிராஜக்ட்,அதான் ரம்யா அட்டென்ட் செய்தாள்…

இரு கம்பெனி சார்பாக யாராவது ஒரு ஆள் மட்டும் அட்டன் செய்தால் போதும் என்பதால் தான் நான் இதை பற்றி உன்னிடம் அறிவிக்கவில்லை”

“பிளடி பீச்**** என்ன நினைத்தாள் அவள் மனதில்...

அவள் அழகில் மயங்கி,அவ சொல்றத கேட்பேனென்று நினைத்தாளா,அல்ல உடம்பை காட்டி மயக்கலாம் என்றா…

ஹா..ஹா..ஹா.. நான் ‘அக்கண்யன்…. என்றான் தன் முழு உயரத்திற்க்கும் நிமிர்ந்து நின்று…

“நான் யார் என்பதை இனி தான் அவள் புரிந்துக்கொள்வாள் என்னையல்ல, இந்த அக்கண்யனின் நிழலை தொடவும் தைரியம் வேண்டும்.’’

ஒருமுறை என்னிடம் அத்துமீறியவளை கண்டித்தேன்…. பட் தண்டிக்காமல் விட்டது தான் பிழை…லெட் சீ.’’

என்று கழுத்து நரம்புகள் புடைக்க கர்ஜித்தவன்…

மேஜையின் மேலுள்ள சிகரெட் பெட்டியிலிருந்து சிகரெட் ஒன்றை எடுத்து தன் அழுத்தமான உதடுகளில் வைத்து பற்றவைத்தான்.

கிட்டத்தட்ட நான்கு சிகரெட்டுகளை காலி செய்தவனை பார்த்து…

“என்னவாயிற்று அகி என்ன விஷயம் என்று சொல்லுடா... எதுவாயிருந்தாலும் பொறுமையா செய்யலாம் உன் முன்கோபத்தை இதில் காட்டாதே பாவம் பொண்ணுடா எதுவும் பண்ணி வைத்து விடாதே…”

நண்பனின் கோவத்தை நன்கு அறிந்தவனாயிற்றே…

“என்னவாயிற்றா மண்ணாங்கட்டி” என்று அவனைப் பார்த்து உறுமியவன்…

“அவள் என்னோட வருங்கால மனைவி என்று அவர்கள் முன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, எனக்காக ஒதுக்கீடு செய்த ஷேர்சையும், அவ பெயருக்கு அக்ரிமண்ட் பண்ணியிருக்கா,அதுமட்டுமில்லாமல்…

நம்ம கம்பெனியோட ஒன்றரை கோடிரூபா முடிவுப்பொருளை சந்தைப்படுத்த விடாம கிறுக்குத்தனம் பண்ணி வச்சிருக்கா…”

அரவிந்தன் உள்ளத்திற்குள்….

‘அச்சோ இவனே ஒரு ருத்ரமூர்த்தி இவன் குணம் தெரியாம அந்த பொண்ணு என்ன பண்ணி வச்சாளோ…

என்ன நடக்கப்போகுதோ என்று எண்ணியவனின் எண்ணத்தை அறிந்தவனாய்…..

அரவிந்தனை நோக்கி முறைப்புடனே, சில பல ஃபோன் கால் செய்தான்….

அவன் அப்புறம் அழைத்தது ஒரு நிழல் உலக தாதாவை...

அவனைப் பொருத்தவரை அவன் சாணக்கியனுக்கு சாணக்கியன்,சத்திரியனுக்கு சத்திரியன்...

22 வயதில் தந்தையின் மொத்த சாம்ராஜ்யத்தையும் ஒற்றை ஆளாய் எடுத்து நடத்துவது என்பது சாமானியமல்ல…

இன்று வரை எவருக்கும் அடிபணிந்ததில்லை... எந்த யுத்தியையும் இலகுவாய் கையாள்வதில் மன்னாதி மன்னன்…

வாய் பேச்சு வார்த்தையிலிருந்து அடிதடி வரை எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை... காரணம் அவன் பின்புலம்... பணம் படைத்தவன், ஆள் பலமும் படைத்தவன்..

அழைப்பை ஏற்ற உடன் சில பல கட்டளைகளை பிறப்பித்தவன்…

மீண்டும் அரவிந்தன் புரம் திரும்பி அலட்சியத்துடனே,

“இந்த அக்கண்யன் யார் என்பதை புரிந்துக்கொள்வாள், இது அவளுக்கானது மட்டுமல்ல...

அவள வச்சு, என்னை மடக்க நினைக்கிற அவ அப்பனுக்காகவும் தான் இந்த அடி...வைட் அன் வேச்”.

அங்கு நிலவிய சிறிது நேரம் மௌனத்தை கலைத்தது அரவிந்தனுக்கு வந்த அலைபேசி அழைப்பு...

அதை ஏற்றவனின் முகமோ அதிர்ச்சியில் வியர்த்து நின்றது.

அதிர்ச்சியோடு அவனை நோக்கி…

“என்னடா இப்படி பண்ணி வைத்திருக்காய் எதுவும் ஃப்ராபளம் வந்தா என்ன பண்றது.”

“இஸ் இட்” என்றவன் நமட்டுச் சிரிப்புடன்….

ஹா ஹா ஹா ஹா அக்கண்யன்டா செஞ்சதுக்கு பிறகு யோசிக்கிற முட்டாள் இல்ல….”

என்று அவன் மீண்டும் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து தன் இதழ்களில் பொருத்திக் கொண்டான்.

அரவிந்தனும் அவனை நோக்கி…

“அதான் அவங்க மெட்டிரியல்ஸ் கொண்டு வந்த கண்டைனரை கவுத்துட்டியே..

அதுவுமில்லாமா,அவருடைய டீலிங் எல்லாம் கேன்சல் பண்ணி, நஷ்டம் ஏற்படுத்தியாச்சி தானே…..

லாரியை வைத்துஅவள் காரை ஆக்சிடன்ட் பண்ணி அவளையும் மூன்று மாதம் எழும்ப விடாமல் பெட்ல படுக்க வைத்துவிட்டு பிறகு ஏன் உம்முன்னு இருக்க…..”

அவனே முகம் இறுக கழுத்து நரம்புகள் புடைக்க, கண்கள் சிவக்க எப்படி அர்வி இந்தப்பெண்கள் பணத்துக்காக இவ்வளவு மோசமாக நடந்து கொள்கிறார்கள்….

எப்படி மத்தவங்க நம்பிக்கையை பொய்யாக்குறாங்க”

“துரோகிகள்டா... அவள்கள் இனமே துரோகிகள், பணத்திற்காக எதையும் செய்ய துணிவார்கள்”
“பணம்... பணம்... பணம்... புல்ஷிட்”

புரையோடிய அவன் புண்ணின் ரணத்தின் விளைவுதான் இந்த வார்த்தைகள் என்பதை நன்கு அறிந்து அரவிந்தனும்…

“அகி ரிலாக்ஸ்டா... கண்டதையும் நினைக்காதே, நிகழ்காலம் தான் நிஜம் அதமட்டும் மனசுல வச்சுக்கோ உன் பொண்டாட்டியும் ஒரு பொண்ணுதான், உன் மேல அளவில்லாத அன்பு வைக்கலையா…”

இன்றைக்கு மார்னிங் இருந்து ரொம்ப ஸ்மோக் பண்ணிட்ட... கொஞ்சம் அமைதியா இருடா…

நீ இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுற அளவு அவங்க வர்த்தில்ல இத நான் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லை உனக்கே தெரியும்…

கோபத்தை கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாதவன் எல்லாம் குடிக்க ஆரம்பித்தால் நீயும், நானும் மட்டும் அல்ல எல்லோரும் பார்ல தான் இருக்க வேண்டி வரும்…

நீ இந்த மூன்று நாளா வீட்டுக்கு லேட்டா தான் போகிறாய் உன் மகனுடன் கொஞ்சம் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணலாமே ஆகி….

இந்த காரணங்கள் எல்லாம் தூக்கி போட்டுட்டு இன்னைக்காவது கொஞ்சம் எர்லியா போ…

பாவம் அந்த பொண்ணு எவ்வளவுதான் தனியா சமாளிப்பா, உன் வீட்டுக்குள் வேலைக்குக்கூட யாரையும் அனுமதிக்க மாட்டாய்…

என்னடா முறைக்கிற ஜனனி மா சொல்லல யம்மிபேபி தான் அண்ணியை பார்க்க போயிருந்தேன் என்றால்…

அவதான் வந்து சொன்னா என்னோட அப்பா டைம் ஸ்பென்ட் பண்றதே இல்லன்னு உன் மகன் குறை பட்டதா...

உன்னை எதிர்த்தவர்களுக்கு சரியான பாடம் கற்பித்து விட்டாய் பிறகு ஏன் இந்த கோபம் அகி, எல்லா சந்தர்ப்பத்திலும் கோபம் நல்லதல்ல அது மீண்டும் உன்னையே காயப்படுத்தாமல் பார்த்துக்கொள்…

என்று கூறியவன் நண்பனுக்கு சிறிது தனிமை கொடுத்து அறையிலிருந்து வெளியேறினான். ஆனால்,

அவன் அறியவில்லை அவன் கூறிய அனைத்தும் நீரில் எழுதிய எழுத்துக்களேன்று நண்பன் தன் மனதின் காயங்களுக்கு தன் மனைவியை வடிகாலாக மாற்றி அவளை வதைக்கப் போவதை இவன் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

என் ஜனனம்.

நான் கடவுளின் குழந்தை என்றான் மன்னவன்

ஏன் என்று பெண்ணவள் கேட்க..,

கடவுள் தான் தவறு செய்பவர்களிடம்
கோபம் கொள்வார், தண்டிக்க மாட்டார்

என்ற மன்னவனிடம்

உன் கடவுள் யார் என்று பெண்ணவள் கேட்க..,

மன்னவனோ..,

அந்த கோபத்தை கூட என்னிடம் காட்டாத

நீ அந்த கடவுளுக்கும் மேல்

என் வாழ்க்கையில்

 

 


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
25/06/2019 2:30 pm  

 

 

அத்தியாயம் - 7

அந்திசாயும் பொழுதில் தன் அலுவலக வேலையை முடித்த அரவிந்த் தன் வீட்டை நோக்கி பயணிப்பதற்காக தன் அறையிலிருந்து வெளி வந்த சமயம்,
அவனை வழிமறித்து அக்கண்யன் அவன் கைகளைப் பற்றிய வண்ணமே வேகமாக முன்னே நடந்தான்...

“எனை எங்கடா இவ்வளவு அவசரமா இழுத்துட்டு பாேற”

“ஓ... துறை எங்கே போகிறோம் என்று சொன்னால் தான் வருவீங்களோ... இப்போ சும்மா வரப்போறியா இல்லையா”

“டேய் நான் வீட்டுக்குப் போகணும்டா” அவனை முறைத்து பார்த்த வண்ணம்…

“அப்போ நாங்கலாம் எங்க போவோம்”

“இந்த கேள்வியை நீ கேட்கலாமா மச்சான் தினமும் எங்க போவ பாருக்கு போய் தானே வீட்டுக்கு போவ.. சரி சரி முறைக்காத எதற்காக என்னை இழுத்துக்கொண்டு போகிறாய்”

அவன் மனமோ...

‘இப்படி என்னை இழுத்துக் கொண்டு செல்வதற்கு பதிலாக அவன் மனைவியை ஸ்செகன்ட் ஹனிமூன் அழைத்து சென்றாலாவது ஆதுக்கு ஒரு தம்பியாே தங்கையாே ரெடி பண்ணி இருப்பான்... லூசு பையன் எப்பவும் முள்ள முகத்தில் கட்டிவிட்ட மாதிரியே சுத்திக்கிட்டு இருப்பான்’

ஆனால் அவன் அறியாதது.. அவனை கொண்டவள் மட்டுமே அறிந்து கொண்ட சத்தியம்... அந்த முரடனின் மனதுக்குள்ளே ஒரு மென்மையாளன் வாசம் செய்கின்றான், அவன் தன்னை ஆளும் பொழுது மலரை விட மெல்லியதாய் ஆள்கின்றான்... ஆனால் அவளின் அந்த எண்ணம் இன்று தகர்த்தெரிய போவதை அவளும் அறியவில்லை அவனும் அறியவில்லை இதுதான் விதியோ….

அவனோ…. “டுடாே நீயும் எனக்கு கம்பெனி தரபாேற”

“வாட்... என் பொண்டாட்டிக்கு தெரிஞ்சா என்ன வீட்டுக்குள்ளேயே சேர்க்க மாட்டா மச்சி”

“பரவாயில்லை இன்று ஒரு நாள் மட்டும் உன் மச்சானிற்க்காக என் தங்கச்சி கையால அடி வாங்கு”

என காரை கிளப்பினான், அதன்பின் அரவிந்தனும் எதுவும் பேசவில்லை காரணம் தன் நண்பனின் பிடிவாதத்தை அறிந்தவனாயிற்றே…

அவனை அழைத்துக் காெண்டு அலங்கார விளக்குகளின் மத்தியில் காதைப்பிளக்கும் ஒலியோடு கூடிய அந்தப் புகழ் பெற்ற பப்பிற்க்குள் சென்றவன் தம் இருவருக்குமான பானங்களை ஆர்டர் செய்து... தனக்கான மதுக்கிண்ணத்தைக் கையில் எடுத்து வெறித்த பார்வையுடன் அதை சிறிது சிறிதாக தொண்டைக்குள் இறக்கிக் கொண்டிருந்தான்...

அவனை நோக்கிய அரவிந்தன்... “என்ன ஆச்சுடா நடந்ததை மறக்கவில்லையா அதான் இப்போ பிராப்ளம் சால்வ் ஆயிடுச்சு தானே பிறகு ஏன் இந்த கோபம்”

நண்பனோடு உரையாடிக் கொண்டிருந்த சமயம், அவர்களை நோக்கி ஒரு நவநாகரீக மங்கையொருத்தி கையில் மதுக்கிண்ணத்தோடு அருகில் வந்தாள்..

“ஹாலாே... மிஸ்டர்.அக்கண்யன் டூ யு ரிமம்பா் மீ.. ஐ ஹம் மிஸஸ்.பாேல், லிவன் பிரைவட் லிமிடட் ஓனருடைய மனைவி…

நான் கூட உங்களை நிறைய பிசினஸ் பார்ட்டியில் என் கணவருடன் கண்டிருக்கிறேன்…

வாட் எ சர்ப்ரைஸ் இலங்கையில் வளர்ந்து வரும் இளம் பிசினஸ்மேன் எதிரிகளின் சிம்ம சொப்பனம்.. அதுவும் இப்படி ஒரு பார்ட்டியில் இவ்வளவு அருகில் சந்திப்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சி”

இப்போ அதற்க்கு நான் என்ன செய்வது என்ற ஒரு பார்வையை பார்த்து வைத்தான் அவன் பார்வையின் அர்த்தத்தை அறிந்த அரவிந்தனும்…

‘ஐயோ நமக்கு ஏழரை இன்னும் முடியல போல இருக்கே
இது என்ன புதுசா’

அவளை நோக்கி அரவிந்தனும் “ஹாய்... மிசஸ்.பாேல் எங்கே உங்க ஹஸ்பனும் வந்திருக்கிறாரா..”

“நோ... அரவிந்தன் நான் மட்டும் தான் வந்திருக்கிறேன் அவர் நேற்று தான் ஒரு பிசினஸ் விஷயமாக வெளிநாட்டுக்கு சென்றுள்ளார்”

என்றவளை நோக்கி அழுத்தமும், வெறுப்பும் நிறைந்த ஒரு பார்வையை செலுத்தினான் அக்கண்யன்..

‘அப்படி என்றால் இவ்வளவு நேரமும் உடல் உரச அணைத்த நிலையில் ஆடிக்கொண்டு இருந்தாயே அவன் யார்’ என்று அவன் வாய்மொழியாக கேட்க நினைத்த கேள்வியை அப்பார்வை கேட்டது…

வெளிப்படையாக பொருள் விளங்கக் கூடிய அப்பாா்வையில் சற்றே முகம் கன்றினாலும் அவனை நோக்கி மயக்கும் புன்னகையுடன்...

“ஏய் மிஸ்டர்.அக்கண்யன் அவர் என்னோட கசின் பிரதர் பாரின்ல இருந்து வந்திருக்கிறார் சும்மா நாங்கள் இருவரும் டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண வந்தோம்” என்றாள்

அவன் அவளை நோக்கி மிகவும் அருவருப்பான ஒரு பார்வையை செலுத்தினான். அவன் மனமோ…

“கட்டியவன் ஊரில் இல்லாத சமயம் கண்டவனோடு சுத்தும் இவளைப் போன்ற சாக்கடைகளுக்கு டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுவது என்பதன் அர்த்தம் இதுதான் போல” என எண்ணிக்கொண்டான்...

உளைகளமாக கொதித்த அவன் மனதுக்கு மதுவை ஊற்றி தீயை அணைக்க முற்பட்டான்... ஐயோ பரிதாபம் அணைப்பதற்கு பதிலாக அதைப் பற்றி எரிய வைத்து அவன் மூர்க்கத்தை அதிகரித்தது...

அவன் மன நிலையை துல்லியமாக அறிந்த நண்பன் சூழ்நிலையை மாற்றும் முகமாக அப்பெண்மணியை நோக்கி ,

“மிசஸ்.பாேல் நீங்க உங்க கசினாேட கண்டின்யூ பண்ணுங்க நாங்கள் எங்களுடைய வேலையைப் பார்க்கிறோம்” என்றான்.

ஆனால் அவளாே விடாது சனி என்பது போல... அக்கூட்டத்திலேயே கவர்ச்சியும் செழிப்புமாக இருந்தவன் மீது எப்பொழுதும் அவளுக்கு ஒரு மயக்கம்…

ஆனால் அவள் மயக்கத்தை தீர்த்துக்கொள்ள அவளுக்கு இதுவரை ஒரு சந்தர்ப்பம் அமைந்தது இல்லை. இச்சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தும் முகமாக தொடைகள் இரண்டும் உரச நெருங்கி அமர்ந்து.. அவள் அவன் இடது தொடையை தன் இடக்கையால் வருடிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்…

அவ்வளவுதான் அவன் முகம் இரத்தமென சிவந்தது...அது கோபத்திலா, மது போதையிலா அல்லது தாபத்திலா என்று தூரத்தில் இருந்து பார்ப்பவர்களால் கணிக்க முடியாத அளவு ஆக்ரோஷமாக மாறியது…

நண்பனின் மனநிலையை அறிந்தவனின் மனம் திக் திக்கென்று அடிக்க ஆரம்பித்தது... காரணம் இன்று ஏற்பட்ட விளைவுகளின் தாக்கமும் இப்பெண்ணின் நடத்தையின் தாக்கமும் அவன் கோபத்துக்கு விருந்தாக அமைந்தது… அது அவனை மிருகமாக மாற்றும் என்பதை அரவிந்தன் சரியாக கணித்தான் இது 29 வருட நட்பின் அனுபவம்….

அவளோ அகில் நாம ரெண்டு பேரும் ஏன் சேர்ந்து ஆடக்கூடாது.. நீங்கள் விருப்பப்பட்டால் என்னோடு டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணலாமே என்றாள்.

அத்தோடு அவனை நெருங்கி அவன் கன்னத்தில் அழுத்த முத்தமிட்டாள்...காேபத்தின் உச்சநிலையை அடைந்தவனாக தன் மீது கவிழ்ந்து இருந்தவளைக் கையைப்பிடித்து தூக்கி நிறுத்தியவனின் கையோ அவள் கன்னத்தை பதம் பார்த்தது…

அடிப்பட்ட கன்னம் எரிய,கண்களில் பூச்சி பறக்க குடிபோதையில் தள்ளாடி விழுந்து கிடந்தவள் சிறிது நேரத்தின் பின்னரே அவன் தன்னை அடித்தை உணர்ந்தாள்…

அவன் தன்னை அடித்ததன் வலியும் ,அவமானமும் போட்டிபோட போதையின் பலத்தோடு சற்று எழுந்து நின்று…

“எவ்வளவு தைரியம் இருந்தால் எனை கைநீட்டி அடிப்ப.. என்ன திமிரா?”

“ஆமாண்டி திமிருதான் என் பொண்டாட்டிக்கு மட்டும் புருஷனா இருக்கின்றேன்கிற திமிரு தான்…

உன்னை போல ரோட்டில் இருக்கும் எச்சி இலையில் உணவு உண்ண நான் அற்ப பிறவி அல்ல மீண்டும் ஒருமுறை என் கண் முன்னே நீ வந்தாலோ அல்லது இது போன்ற கீழ்த்தரமான செய்கையை செய்தாலோ நீ நின்ற இடத்தில் புல்தான் முளைக்கும்… முளைக்க வைப்பேன் ஜக்கிரதை” என்றான் ஆக்ரோஷமாக...

தொழில் வட்டாரத்திலே அவனைப் பற்றி அறியாதவர் யாருமில்லை..

அவன் கோபத்தையும், அவன் பலத்தையும் அறிந்தவர் யாரும் அவனை எதிர்க்க துணிவதில்லை அவன் சொல்வதை மட்டும் அல்ல சொல்லாததையும் செய்து காட்டும் வீரன் என்பதை அறிந்து அவமானத்தாேடு அவ்விடத்தை விட்டு நீங்கினாள்.

இதுதான் சமயமென அரவிந்தனும் தன் நண்பனை நோக்கி…

“அகி போதும் இதுக்கு மேல நீ குடிக்காதே வண்டி ஓட்ட முடியாது இப்பொழுது நேரம் 12 ஆகப் போகிறது நானும் போக வேண்டும்... வா போகலாம்” என்று அவனை அழைத்துக்கொண்டு வெளியேறினான்.

இருவரும் காரில் பயணம் செய்யும் போது…

நண்பனை நோக்கி ரிலாக்ஸ் இந்த கோபத்தை மனதில் வைத்துக் கொள்வது நல்லதல்ல அதனால் அமைதியாக சென்று நிம்மதியாக உறங்கு மீண்டும் நாம் நாளை ஆபீசில் சந்திக்கலாம்….என்று அவன் இறங்கும் இடம் வந்ததும் இறங்கி விட்டு காரின் ஜன்னல் வழியே நண்பனை நோக்கி…

“அகி வீட்டில் எதுவும் ப்ராப்ளம் பண்ணாதே” என்றவன் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.

அவன் அறியவில்லை.. அவன் நண்பன் இருக்கும் மனநிலையில் கோபத்தையும், மூர்க்கத்தையும் அடக்க இயலாது அவனவளை நோக்கி வெளிப் படுத்துவது மட்டுமின்றி அவளையும் ரணமாக்க போகிறான் என்று…

அங்கே வீட்டிலோ இரவு உணவை தயாரித்து மகனுக்கு உணவளித்து, உறங்கச் செய்தவள் தொலைக்காட்சியை இயக்கி நியூஸ் சேனலை பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் கவனத்தை திசை திருப்பியது கணவனின் கார் சத்தம்… நேற்று போல் இன்றும் வந்தவனாே போதையில், ஆனால் சற்று நிதானத்துடன் வீட்டிற்குள் வந்தானோ நேரே அறைக்குச் சென்றான், அவனை பின்தொடர்ந்த மனையாள்,அவனை நோக்கி…

“அத்தான் சாப்பிட வாங்க உங்களுக்குப் பிடித்த பிட்டும், மீன் குழம்பு, மீன் பொரியலும் செய்து வைத்திருக்கிறேன்’’

அவள் கணவனோ…
“வேண்டாம்” என்றான்.

“வாங்கத்தான் நானும் உங்களுக்காக தான் காத்திருக்கிறேன்”.என்றாள்.

அவ்வளவுதான் போதையோடு அவள் உரைத்த வார்த்தையும் பழைய ரணங்களை கிளறுவதற்கு போதுமாகயிருந்தது…

அவன் எதை மறக்க அனுதினமும் போதையோடு போராடுகிறானாே அந்த நினைவுகள் அவள் உதிர்த்த வேளையில் வந்து சென்றது. அதன் தாக்கமும் சற்று முன் நிகழ்ந்த நிகழ்வின் தாக்கமும் அவனை நிதானம் இழக்கச் செய்ய...

‘ஒரு பெண்ணால் தானே நான் பித்தனானேன்... எப்படி என்னை நிதானம் இழக்கச் செய்யலாம்’ என்ற எண்ணம் வந்த அடுத்த நொடி கண் முன்னே அலங்கார பதுமையாக நின்ற தன் மனையாளை வலக்கரம் கொண்டு இழுத்து.. நெருக்கி அவள் இதழோடு தன் முரட்டு இதழை ஆழப்பொருத்தினான்.

என்ன நிகழ்ந்தது என புரியாத நிலையில் அவள் வாய்யினில் ஏறிய மதுவின் வாடை, ஒவ்வாமையை தர….மனமாே அதற்கு நேர்மாறாக,

‘குடித்துவிட்டு வந்தால் குளிக்காமல் மகனை கூட தொட யோசிக்கும் தன், கணவன் தானா இப்படி நடந்து கொள்வது’

ஆனால் அவள் அறியவில்லை மகன் என்பவன் அவனின் உதிரம் அதனால் வந்தது அந்த அக்கறை என்று. அவனிடம் இவ்வளவு மூர்க்கத்தனத்தையும் எதிர்பாராதவள் அவன் முத்ததிற்கே துவண்டுவிட்டாள்.

இரவின் நிசப்தத்தில் தான் அவள் கணவனோடு லயத்திருப்பது அவ்வேளையிலும் தன்னை எங்கனமும் வற்புறுத்தி காயப்படுத்தாவனின் பிடி அவளை பயத்தில் நிலைகுலையச் செய்தது என்பது தான் உண்மை.

“ப்ளீஸ் அத்தான் எனக்கு இந்த ஸ்மெல் அருவருப்பா இருக்கு”

அவ்வளவுதான் அந்த முரடனின் மூர்க்கம் எல்லையைக் கடந்தது. தங்கள் அறையோடு அமைந்த மற்றொரு அறைக்கு மனைவியை தன் கைகளில் முரட்டுத்தனமாக அள்ளிக்கொண்டவன் அவளை அவ்வறையினுளிருக்கும் மஞ்சத்தில் கிடத்தி, அவள் மேல் பரவி படர்ந்தான்.

அவனின் வலிகளுக்கு அவளை மருந்தாய் பருகியவன்,சிறிதும் யோசிக்கவில்லை… தன் வலியை போக்க அவள் வலிக்கு நாமே காரணமாக போகின்றோம் என்பதை…

மது தந்த வெறி அவன் மடமைக்கு விருந்தாக.. அவளை உடலால் நாட எண்ணியவன் சிறிது யோசித்து மனதால் நாட எண்ணியிருப்பின் அவன் சுயம் இழக்காமல் இருந்திருப்பேனோ என்னவோ…

பலர் வாழ்க்கையில் இழைக்கும் தவறு எதையும் மனதால் சிந்திக்காது மூளையால் சிந்திப்பது, மனதால் சிந்திக்கும் பொழுது ஒருவன் மனித நிலையிலிருந்து கடவுள் நிலைக்கு பயணிப்பான்... அதுவே மூளையால் மட்டும் சிந்தித்தால் அவன் மிருக நிலையிலிருந்து மனித நிலைக்கு பயணிப்பான் அது சில சமயம் அவனுக்குள் இருக்கும் மிருகத்தை அழிக்கவிடாது.

குடியின் போதையில் இருந்தால் அவ்முரடன் மனைவியின் பெண்ணுடலை வன்மையாய் கையாண்டான்.அவன் எண்ணமோ

‘இவள் இப்படி எனை மறுக்கலாம் ஓ…. இவளுக்கும் எனை பிடிக்கலையா,அப்பாே என் இருப்பு முக்கியமில்லையா… நாெ… நெவர்.. இவள் நிழல் கூட எனை புறக்கணிக்க கூடாது என்பதாக தான் இருந்தது’

அவள் ஆடைகளை பிய்தெறிந்தவன், அவள் இதழோடு
,இதழ் பொருத்தி… அவள் இதழமுதோடு குருதியும் சேர்த்து பருகினான்.முத்தமிட்டே பெண்ணுடலில் தன் தடங்களை ஆழப்பதித்தான்.

அவள்,உதடு,கழுத்து ,மார்புயென அவன் பல் தடம் பதியாத இடங்களில்லை அவன் மூர்க்கத்தனத்தால் அவள் உடல் முழுவதையும் கன்ற செய்தான்.

“ப்ளிஸ் வேண்டாம் அத்தான் வலிக்குது,
ஆ….. ப்ளீஸ் அத்தான் அப்படி பண்ணாதீங்க ஆஆ.…”

என்ற ஓசையே அவ்வறையை நிறைத்தது.அவள் ஒவ்வொரு சத்ததிற்கும் விடை அவன் முரட்டுத்தனமும், குத்தல் வார்த்தைகளும்.

வழி பொறுக்காது “ஆவ்…..” என்ற அலறல்களுடன் திமிறி விடுபட முயன்றவளை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து அணைத்து அவள் பொன்மேனியை தன் நகத்தால் காயப்படுத்தினான்.

இதுவரை உணர்ந்திராத நரக வலியில் அவள் துடிதுடித்துப்போனாள்….பெண்ணை இத்தனை வன்மையாக கையாளவும் முடியும் என்பதை அவள் கணவன் உணர்த்திக் கொண்டிருந்தான்…

“என்னங்க ரொம்ப முடியல ப்ளீஸ் ரொம்ப வலிக்குதுங்க..” என்றவள் கண்களும் அருவியை போன்று விழி நீர் வடித்தது.. கணவன் தொடுகையில் கூசி சிலிர்ப்பவள் இன்று அவன் தொடுகையில் அனலில் இட்ட புழுவாய் துடிதுடித்துப்போனாள்….

கழுத்துக்கு கீழே அவன் கொடுத்த பல் தடத்தில்..

“ஐயோ அத்தான்...எனை விட்டு விடுங்கள் அத்தான் மிகவும் வலிக்கிறது”

என்று கதறியவள் மேனியை ரணப்படுத்தி கொண்டிருந்தான் தன் அழுத்த பிடியால்...

அவன் வேகம் தந்த வலியை தாங்காதவள் இவர் இன்றோடு என்னை கொன்று விடுவாரோ என்று உள்ளுக்குள்ளே அச்சம் கொள்ள செய்தாள்... அந்த பயமே அவள் மேனியை நடுங்கச் செய்தது இதை உணராத அவள் மணாளனாே…

“பொறுத்துக்கோடி இதற்கு கூடவா உன் பெண்ணினம் லாயக்கில்லை,இதைக்கூட உன்னால் கொடுக்க முடியாதா... நம்பிக்கை துரோகிகள்டி உன் இனமே….

அப்போ உனக்கு நான் தேவை இல்லையா, பட் நீ எனக்கு வேணும் எனக்கு மட்டும் வேணும்... உன் நிழல் கூட என் அனுமதியின்றி இயங்கக் கூடாது…

உன்னை நாடி வரும்,என்னை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத நீ என்ன மனைவி?”

என்ற பதில்கள் மட்டுமே அவள் வலிகளுக்கும் விடையாக அவனிடமிருந்து வந்தது.இனியும் தன் கணவன் தன் வார்த்தையை கிஞ்சிதமும் கேட்க மாட்டான் என்று எண்ணி…

அவள் தன்மேல் பற்களால் கீழுதட்டை கடித்த வண்ணம் வலியை பொறுத்துக் கொண்டாள். அவள் உதடு அவன் ஏற்படுத்திய காயத்தோடு இவள் அழுத்த பற்றியதன் விளைவாக குருதியை சொரிந்தது…

கண்களில் கண்ணீரும், உடல் முழுவதும் ரணங்களும், உள்ளம் முழுவதும் வலியுமாக.. அந்த இரவை நரகத்தில் களிப்பவள் போல் சுகித்துக் கொண்டு இருந்தாள்…

அவனோ எல்லா வலிகளுக்கும் மனைவியை வடிகாலாய் மாற்றி அவளிடமே ஆறுதல் கண்டான்.ஆம் ஆறுதல்தான் கோபத்தின் உச்சியில் இருந்தவனை அவள் அருகாமை இதமளித்தது என்பதை அவ்மூர்க்கன் முழுதும் உணர்ந்தான்...

அவ்வளவு போதையிலும் அவள் அணைப்பில் அவன் கண்டது தாயின் அருகாமை தரும் கதகதப்பை... அதை சரியாய் புரிந்து கொண்டானா என்பதுதான் அங்கே கேள்வி….

அவன் உணர்வுகளின் உச்சத்தையடைந்த பின் அவள் நெற்றியில் அழுத்தி முத்தமிட்டு அவளை தன் கையணைப்பில் வைத்தப்படியே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்கு சென்றான் அது காெதித்த அவன் மனநிலை சமன் பட்டாதால் வந்த உறக்கமா அல்லது தன் இல்லாளில் அவன் காெண்ட நிறைவு தந்த உறக்கமா அது அவனே அறியான்.

அப்பொழுதும் அந்த பேதைப் பெண்ணின் மனமோ..
“என்னவாயிற்று இவருக்கு, கூடல் பொழுதின் உச்சத்திலும் எனை தழுவ அனுமதிக்காதவன், கூடலில் என் தீண்டலை விரும்பாதவருக்கு இன்று என்னவாயிற்று” என்றது.

இதுதான் பெண்மைக்குள் இருக்கும் தாய்மை தான் ஈன்ற சிசு பிழை செய்தாலும் மன்னித்து அரவணைக்கும் பக்குவம் பெண்ணுக்கு மட்டுமே உண்டு ஜனனியும் அவ்ரகமே தன்னவன் தன்னை ரணமாய் வலிக்க செய்த போதும் அவன் வலியை எண்ணி துடித்தது அவள் மென்மையான பெண் மனம்.

அவள் உள்ளமாே ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் கணவனை நோக்கி..

“அத்தான் நீங்கள் தந்த உடல் காயங்கள் எனக்கு வலிக்கின்றது, அதை விட வலி உங்கள் வார்த்தை தந்த காயம் அதிகமாய் வலிக்கிறது, ஆனால் நான் அறிவேன் என் கணவன் அரக்கனல்ல, உங்க மனதில் இருக்கும் ஏதாே ஒரு வடு உங்களை இப்படி நடக்க செய்கின்றது அது என்னவென்று அறிந்து நான் கண்டிப்பாக களைவேன் அத்தான்” என மனதால் சபதமிட்டள்.

ஆனால் அவள் அறியவில்லை அறியும் பொழுது அவள் கோபம் கொண்டு அவனை விட்டுச் செல்வாள் என்று...
காயத்தை கொடுத்தவனிடமே பெண்மையின் நெஞ்சம் தஞ்சமடைந்தது...

ஒரு நாளுமில்லாமல்... தன்னை இறுக தழுவிக் கொண்டு உறங்காத தன் கண்ணாளன் மீது, எல்லையற்ற காதல் பொங்க அவன் கன்னத்தை தன் மூன்று விரல்களால் வருடி... அவன் கூர் நாசியின் மீது ஒரு சிறு முத்தமிட்டு…

உறங்கும் கணவனின் தலை கலைத்து, அவன் நெற்றியில் அழுத்த முத்தமிட்டு, அவன் நெஞ்சிலே தலை வைத்து கொண்டு அவனை இறுகத் தழுவிய வண்ணம் அவளும் ஆழ்ந்த துயில் கொண்டாள்.என்னதான் அவள் உள்ளுக்குள் அழுதாலும் எந்நேரமும் விழித்திருக்கும் அவள் தாய்மை தன்னவனை தண்டிப்பதை விட அன்பால் அரவணைக்க சொன்னது.

பெண் என்பவள் ஆளும் சக்தி... துர்க்குணம் கொண்ட சூர்ப்பனகை வேண்டும் என்றால் ஒரு அரக்கியாய் இருக்கலாம் ஆனால்,
தான் கொண்டவன் சொல் காக்க தீக்குளித்த சீதையும் பெண்ணே..
தன் மணவாளன் மானம் காத்து மதுரையை எரித்த கண்ணகியும் பெண்ணே…
ஐந்து இல்லாளனை கொண்டாலும் வானுயர்ந்து நெய் ஊற்றி வளர்க்கப்பட்ட வேள்வித் தீயில் உதித்த பாஞ்சாலியும் பெண்ணே…
அன்பை பொழிபவள் ஆதிபராசக்தி அகிம்சையை அழிப்பவள் மாகாளி... ஆக பெண்களிள் தான் எத்தனை பரிமாணம்…
அக்கண்யனின் மூர்க்கத்திற்கு வித்திட்டதும் பெண் என்றால் அவன் எல்லை இல்லா காதலை ஜனிக்க வைத்தவளும் பெண்தான் அவனின் ஜனனமாகிய ஜனனி இனி.

சத்தமின்றி முத்தங்கள்
இல்லை….

என் பெண்மைக்கு பதில்
உன் ஆண்மையாே...

இங்கு காதலும் உண்டு
காமமும் உண்டு….

காமமின்றி காதலில்லை…

வலிகளின்றி காதலில்
வெற்றியுமில்லை….

நீயின்றி நானுமில்லை உன் தாயன்பு
இல்லையெனில்
எனக்கு வாழ்க்கை என்பதே இல்லை…..

என் ஜனனம்.

 


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
28/06/2019 4:34 pm  

அத்தியாயம்-8

அழகிய நிலா பெண் காரிருளில் காதல் செய்ய, அதைப் பொறுக்காத கதிரவனோ தன் பொன்னிற கதிரை வான்வெளியில் தெறிக்க…. விடிந்த காலை பொழுதில் திரைச்சீலையையும் தாண்டி சராளத்தின் வழியாக நுழைந்த வெளிச்சத்தில் முதலில் துயில் கலைந்த அக்கண்யன்…

 

சோம்பலுடன் நேற்றைய தினம் குடித்த மதுவின் தாக்கமும் நடு நெற்றியில் இடக் கண்ணோடு விண் விண் என வலியில் துடிக்க... முதல் இரு விரல் கொண்டு நெற்றியின் இரு முனையையும் அழுத்தி பிடித்த வண்ணம்... எழ முயன்றவன் மீது எதுவாே கணமாக தோன்றியது ஆனால் அது சுகமாகவும் தோன்றியது...

 

அது என்னவென்று அறிய தன் கண்களை தாழ்த்தி பார்த்தவன் கண்டது சிறு குழந்தையை போல் தன் கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்து துயில் கொள்ளும் தன் இந்திரலோக சுந்தரியையே….

 

தூக்கத்தின் ஆழ்ந்த பிடியில் அவள் இடைத்தாண்டி நீண்ட கார் கூந்தல் இருவர் மீதும் மேகம்போல் படர்ந்திருக்க நெற்றியில் குங்குமம் கலைந்து…

 

சராளத்தின் வழியே கசிந்த கதிர் துணுக்கள் அவள் ஒற்றைக் கல் மூக்குத்தியில் பட்டு ஜொலிக்க லேசாய் இதழ் பிரித்து அவன் வலப்புற மார்பில் அவள் இடக்கையை அணைத்தாள் போல் பிடித்துக்கொண்டு அவன் இடப்புற மார்பில் தலை வைத்து ஒரு போர்வைக்குள் தன்னோடு பின்னிப்பிணைந்து துயில் கொள்ளும் மலர் குவியலை தான்.

 

கண்களில் கரை காணாத காதலோடு, மனைவியை பருகியவனின் பார்வையை அவள் உள்ளம் கவர்ந்த மணவாட்டி சந்திக்காமல் போனது அவள் விதியோ...

 

அன்பு மீதுரும் தன் கூர் விழிகளால் மனைவியை முத்தமிட்டவன் பார்வை அவள் சங்குக் கழுத்தை தாண்டி மார்பை சென்றடைய... மனமோ கங்கு துண்டுகளை ஒரு சேர விழுங்கியது போல் பற்றி எரிந்தது... கண்பார்வை கண்டபடி நிலைத்திருக்க இரவில் அவன் ஆடிய அகாேராட்டத்தின் விளைவு தன் மனைவியின் மேனியில் ஏற்பட்ட பல் தடங்களும்,அதனால் உண்டான கன்றல்களும், நகத் தடங்களுமே சாட்சி.

 

அதை பார்த்த கணமே அவன் புத்திக்கு உரைத்தது நேற்று போதையின் பிடியில் அவன் செய்த கீழான செயல்.

 

“அச்சோ என்ன மனிதன் நான் ஒரு பெண்ணை கற்பழிக்க முற்படும் காமுகனுக்கும், கட்டிய மனைவியிடம் நான் நடந்து கொண்ட முறையிக்கும் என்ன வித்தியாசம்…” அவன் உள்ளம் பதற... “நா... நா...நானா இப்படி, என்னிடம் இப்படி ஒரு மிருகமா ஓ மை காட்...

 

ஐயோ… ஆது... ஆது... முழித்து பார்த்திருந்தால் என்னவாயிருக்கும்? நான் இவளை இத்தனை பாடு படுத்தி இருக்கேனே... இவ்வளவு நடந்தும் இவள் எப்படி என்னை புறக்கணிக்காது என்னோடு ஒன்றினாள்.”

 

அவன் உணராத விடயம் காதலில் எதுவும் சாத்தியமே அது காயத்தை நிறைக்கும், காமத்தை துறக்கும், அன்பு அதை மட்டும் நீக்கமற கொடுக்கும்…

 

ஆக மொத்தத்தில் அவன் அறியவில்லை காதலின் சக்தியை...

 

ஒரு பெண் நில் என்று சாென்னதும் நின்ற சூரியனுக்கு தெரியும் அப்பழுக்கற்ற காதலின் சக்தி ...

 

அந்த ஆத்மார்த்தமான காதலே அவன் மனையாளை அவன் செயல்களை மன்னிக்க சொன்னது.

 

நொடியில் மாறிய மனநிலையுடன் தன்னவளை தொந்தரவு செய்யாது அவள் முகத்தில் படர்ந்திருந்த முடிகளை காதோரமாக ஒதுக்கி அவள் நெற்றியில் ஆழ்ந்த ஒரு முத்தத்தை இட்டு... காலைக்கடன்களை முடிக்க குளியலறை நோக்கி சென்றான்.

 

தன் கடமைகளை முடித்தவன் வெளியே வந்து கண்ணாடி முன் நின்று தலை வாரிய சமயம்…

 

“டாடி குட் மார்னிங்….” என்று தந்தையைக் கண்டு கூச்சலிட்ட வண்ணம் அவன் கழுத்தை இறுக அணைத்துக் கொண்டு முகம் முழுவதும் முத்தமிட்டான் அவன் புதல்வன்.

 

‘கழுத்தில் விடாமல் கட்டித் தொங்குவதில் அம்மாவும்,மகனும் வேதாளங்கள் தான் என நகையாய் எண்ணிக்கொண்டான்.’

 

“டாடி லவ் யூ பா... நீ குட் பாய் மார்னிங் பிரஸ் பண்ணிட்டியா…”

 

“எஸ் மை சன் பண்ணிட்டேன்... ஆது குட்டி இப்பதானே எழுந்தீங்க”

 

ஆத்விக்கை பொருத்தவரை அவன் தந்தை ஒரு சூப்பர் ஹீரோ... எதையும் சாதிக்கும் அசகாயசூரன், தந்தையிடம் கேட்டு இல்லை எனும் சொல் அவனுக்கு பதிலாக இருக்காது என்பதை நன்கு அறிந்தவன் அந்த சுட்டி பாலகன்...

 

ஆனால் அவ்மழலை அறியாதது தாயின் மனக்கவலையின் சூத்திரதாரியே தன் தந்தையென...

 

“அச்சாே புஜ்ஜிமா எங்கப்பா…”

 

“ஹா... ஹா... ஹா... அது என்ன கண்ணா புஜ்ஜிமா??”

 

“அச்சோ டாடி உனக்கு புஜ்ஜிமா தெதியாதா… ஜானுமா தான் புஜ்ஜிமா, நான் தான் சோட்டா பீம்..” என தான் விரும்பி பார்க்கும் இரு கார்ட்டூன்களின் கதாபாத்திரத்தையும் இணைத்து தன் திராட்சை கண்களை உருட்டி உருட்டி தந்தையிடம் கதை பேசியது அந்த மலர் செண்டு...

 

தன் கையிலிருந்து நழுவி தாயிடம் செல்ல திமிறிய மகனை இறுக்கிப் பிடித்த வண்ணம்…

 

“செல்லக் கண்ணா நீங்கள் சமத்து குட்டி தானே... அம்மாக்கு ரொம்ப ஃப்வர் ஸோ, நாம அம்மாவை இன்னிக்கு டிஸ்டர்ப் பண்ணாம ரெடி ஆகலாம்... என்னோட ஆதி குட்டியை அப்பா கார்ல கொன்டுபோய் ஸ்கூல்ல விடுகிறேன்…”

 

“ஜாலி... ஜாலி… அச்சோ பா…”

 

“பேபி என்னாச்சு”

 

“ஆது குட்டி, அப்பாவோட டூவாச்சே நா எப்பதி உங்களோத வதுவேன்.”

 

“ஐயோ செல்லம் நீங்க அப்பாவோட டூவா என்னாச்சு அப்பா என்ன பண்ணுனேன்...”

 

“நீங்கள் ஏன் லேத்தா வாந்திங்க... பேபி உங்கள 3 டேஸ் பாக்கல நான் அம்மாகிட்ட டாடி வேணும் கேட்டேன்”

 

அவ்வளவுதான் அந்த இரும்பு இதயம் கொண்ட தந்தைக்கோ தன் மகனின் மழலை சொல் கேட்டு உள்ளம் உருகிற்று...

 

தன் மகன் வருந்துவது பிடிக்காது அவனை உச்சி முகர்ந்த வண்ணம்.

 

“அய்யோ செல்லம் அப்பாவ தேடுறீங்களா ஐ அம் சாரிடா... அப்பாவுக்கு ஆபீஸ்ல கொஞ்சம் வேலை அதுதான் ஏர்லியா வர முடியல இனிமேல் சீக்கிரம் வந்துடுறேன் என்னோட செல்ல பையன் தானே அப்பாவ மன்னிச்சிடுங்க.”

 

என்ன கூறினும் சமாதானம் ஆக மறுக்கும் தன் மகவை முத்தமிட்ட வண்ணமே...

 

“ஓகே இப்படி பண்ணுவமா, இப்ப சமத்தா அப்பாவோட வருவீங்களா இந்த ஹாலிடேல நாம எல்லோரும் வெகேஷன் போகலாம்... நான் உங்கள எக்ஸெல் வாேல்ட் அழைச்சிட்டு பேகிறேன், இப்போ ஸ்கூல் போவீங்களா.. இந்த பாேயாக்கு தாத்தாவை பார்க்க என் செல்லத்த கூட்டிட்டு போகிறேன்…”

 

“ப்ராமிஸ்…”

 

“ப்ராமிஸ் கண்ணா…”

 

குதூகலத்தோடு அவன் மகனும் கூச்சலிட்ட வண்ணம் தந்தையின் முகத்தில் முத்தத்தை வாரி இறைத்தான்.

 

மனைவியை தொந்தரவு செய்யாது மகனின் வேலைகளை அமைதியோடு கவனிக்கத் தொடங்கினான்.

 

ஹாலில் இருக்கும் சோபாவில் அவனை அமர வைத்து டிவியில் கார்ட்டூன் சேனலை வைத்தவன். மகனிடம்...

 

“ஆது கண்ணா சமத்தா பார்த்துட்டு இருங்க அப்பா உங்களுக்கு பிரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடி பண்றேன்”

 

“ஓகேபா…” என்றவனின் மூக்கினை ஆட்டி முத்தமிட்டு சமையல் அறையை நோக்கி சென்றான்.

 

தனக்கு தெரிந்த வகையில் மூவருக்கும் எளிமையான முறையில் உப்புமா தயாரித்து மகனை உணவருந்தச் செய்தவன் தானும் காலை உணவினை பருகிய பின்...

 

ஒரு வெள்ளை நிற காகிதத்தில் தான் மகனை பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்வதாகவும், மூவருக்குமான உணவு தானே செய்ததாகவும், அவளின் காலை உணவினை உணவு மேசையில் தயாரித்து வைத்திருப்பதோடு… தான் பகல் உணவுக்கு இன்று ஆபிஸில் இருக்க மாட்டேன் என்றும்... க்ளயின்ஸ் மீட்டிங் காரணமாக வெளியே உணவினை முடித்துக் கொள்வதால் அவளை மட்டும் பகல் உணவு உண்டு ஓய்வெடுக்கும்படி காகிதத்தில் எழுதியவன்...

 

மனைவியின் பார்வை படும் இடத்தில் காகிதத்தையும், அதன் மீது வீட்டின் மாற்று சாவியை வைத்து மீண்டும் ஒரு முறை நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தவளுக்கு நெற்றியில் முத்தமிட்டு... தன்னிடம் உள்ள இன்னொரு சாவியால் வெளிப்புறம் பூட்டி மகனை அழைத்துக் கொண்டு பள்ளிக்கு சென்றான்.

 

மகளை பள்ளி வளாகத்தில் விட்டவன்... கொழும்பு பிரதான நெடும் வீதியில் தன் பிஎம்டபிள்யூ காரினை லாவகமாக ஓட்டிச் சென்றான்.
அவன் மனம் முழுவதும் மனைவி வசமே இருந்தது...

 

“என்ன மனிதன் நான் அவளிடம் ஈவிரக்கமின்றி நடந்து கொண்டேனே”

 

அவன் நன்கறிவான் தன் மனம் வாடாமல் நடப்பவள் அவன் மணவாட்டி என்பதையும், தன்னை பாதிக்கும் பொருட்டு சிறு முகச் சுணக்கம் கூட அவள் வெளிப்படுத்த மாட்டாள் என்று அறிந்தவன்...

 

மனைவியின் பேறுகாலத்தின்போது, பெண்களுக்கு இயற்கையில் ஏற்படும் சில உடல் உபாதைகளால் கற்பகாலத்தில் அவள் இரு கால்களும் வீங்கி இருந்த சமயத்தில் அவள் அறையில் இருந்து கீழே மாடிப்படிகளை நோக்கி இறங்கி வந்தவள் திடீரென்று...

 

“அவுச்…” என்ன சத்தம் எழுப்ப,

 

அச்சத்தத்தில் கலைந்தவன். தொலைபேசி அழைப்பை அணைத்து மனைவியிடம் திரும்பி...

 

“ஏய் என்னடி ஆச்சு?” படிகளில் தடுமாறிய வண்ணம்...

 

“ஒன்னும் இல்லை அத்தான்”

 

கடினமான குரலில்... “என்னடி ஒன்னுமில்ல உன்ன யார் இப்ப இறங்கி வர சொன்னது, நீ நடக்கும்போது உன் நடை சரியில்லையே தடுமாறுதே…”

 

“இல்லை அத்தான் கீழே இறங்கி வரும்போது கால் பிடித்துக் கொண்டது”

 

“முட்டாள் கால் பிடித்துக் கொண்டது என்று சொல்லி மறுபடியும் இறங்க முயற்சிக்கிற அறிவில்லையாடி உனக்கு”

 

என்று எரிந்து விழுந்தவனை நோக்கி... இதழ் பிரியா சிறுநகை உதிர்த்து,

 

“இல்லாதான் எனக்கு ஒன்றுமில்லை…”

 

“என்னடி ஒன்றுமில்லை”

 

என்றவன் அவ்பொற்குவியலை வயிற்றில் இருக்கும் தன் மகவோடு சேர்த்து இரு கைகளிலும் அள்ளிக் கொண்டான்...

 

அவளை ஹாலில் இருக்கும் சோபாவில் அமரச் செய்தவன் அவள் காலடியில் அமர்ந்து அணிந்திருந்த அவள் சேலையை சற்று விலக்கி வீங்கியிருந்த இரு பாதங்களையும் நோக்கியவாறே... உஷ்ணமான ஒர் பார்வையை செலுத்தியவன்.

 

“முட்டாள் இவ்வளவு வீங்கி இருக்கு ஹாஸ்பிடல் போக வேண்டும் என்று தெரியாதா??? மூளை இல்லையாடி எதையும் வாய் திறந்து சொன்னால் தான் என்ன??”

 

“அது... அது…”

 

“என்னடி அது”

 

“அதுவந்து அத்தான் இந்த வாரம் முழுவதும் ஆபீஸில் ஆடிட் வொர்க் நடப்பதால் நீங்க ரொம்ப பிசியா இருக்கீங்க, அதான் உங்களை தொந்தரவு செய்யவில்லை”

 

அவளை மீண்டும் முறைத்தவாறே... ஒரு பாத்திரத்தில் சுடுநீரும் அதில் சிறிது தைலமும் கலந்து அவள் கால்களை பிடித்துவிட்டு இதமாக ஒத்தடம் கொடுத்தான்.

 

அவன் கர்விதான் ஆணவம் பிடித்தவன் தான்... ஆனால் கணவன் என்னும் கடமையிலிருந்து என்றும் தவறியதில்லை...

 

மவுனம் அவன் மொழி, கோபம் எனும் போர்வையிலேயே அவன் தன் அன்பை வெளிப்படுத்துவான்...

 

இதை அவன் மனைவி நன்கு அறிந்ததால் தான் அவள் அவன் மௌனத்தை வென்று காதலுடன் கூடிய ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

 

அதை நன்குணர்ந்த அவள் மணவாளனின் ஆண் என்கின்ற கர்வமும் சிறிதளவும் ஒப்புக்கொள்ள முயற்சிக்கவில்லை.

 

தனக்கு சேவகம் செய்து கொண்டிருக்கும் தன் கணவனை எல்லையில்லா காதலோடு நோக்கியவள் இதயமும் கண்களும் அவன் மீது மயக்கத்தால் பொங்கி வழிய...

 

நெற்றியிலே புரண்டு விழுந்த முடியும், குத்தீட்டியாய் கிழித்துச் செல்லும் கூர் விழிககளும், பதம் தீட்டப்பட்ட கத்தியைப் போன்ற மூக்கும், செதுக்கிய இதழுமாக…

 

ஆண்மை நிறைந்த தன் வலிய கரங்களால் பாதங்களை இதமாய் பிடித்துவிடும் தன் கிரேக்கச் சிலையை மயக்கத்தோடு நோக்கியவள், எப்பொழுதும் தன் மனதுக்குள்ளேயே நினைப்பது...

 

‘எப்படி நீங்க இவ்வளவு அழகா இருக்கிறீங்க, நீங்கள் எனக்கே எனக்கு மட்டும்... நீ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் மௌனம் சாதித்துக்கொள்…

 

என்னை நீ காதலி அல்லது காதலிக்காதே,ஆனால் நான் உன்னை காதலிப்பேன்... உன்னை மட்டும்தான் காதலிப்பேன்’

 

என்று கர்வமாய் எண்ணியவள் வலக்கையோ தன்னிச்சையாக உயர்ந்து நெற்றியிலே புரண்டு விழுந்த அவன் சிகையை பின்புறம் காேதிய வண்ணம்…

 

தன் இரு விரல் கொண்டு அவன் நாசியை மேலிருந்து கீழாக இதமாய் வருடியவள் மூன்று நாள் வளர்ந்த அவன் கன்னத்து தாடியை தன் விரல் நகங்களால் கூசச் செய்தவள்…

 

தன்னை மறந்து தன் மன்னவனின் நெற்றியில் காதலோடு முத்தமிட்டாள்…. மனைவியின் முத்தத்தின் தித்திப்பை உணர்ந்தவன் அதைக் கிஞ்சிதமும் வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை, அதை வெளிக்காட்டினால் அவன் அக்கண்யன் இல்லையே...

 

அவன் நன்கறிவான் மனைவியின் தன்மீதான மயக்கத்தை. அவளை சங்கட படுத்தாது தன் வேலையை தொடர்ந்து செய்தவன்…

 

“இனியாவது பார்த்து நடந்துகொள் நீயாக எதையும் செய்யாதே, எதுவாய் இருப்பினும் வாய் திறந்து என்னிடம் சொல்லி பழகு”

 

என தன் கம்பீர குரலில் உரைத்த அவ்ஆறடி ஆண்மகன் நிமிர்ந்து நின்று தன்னவளை ஒரு கணம் உறுத்து பார்த்தவன்... மீண்டும் தன் தொலைபேசியோடு கார்டனை நாேக்கி சென்றான்.

 

காரின் முன்புறம் “கீரிச்…” என்ற சப்தத்துடன் நின்ற, இரு சக்கர வாகனத்தின் கண்டனத்தில், நினைவில் இருந்து மீண்டவன்... தலையசைப்பில் சிறு மன்னிப்பை வேண்டி தன் ஆபீசை நோக்கி அவன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்...

 

மனவலி தந்தவன் அவளுக்கு மருந்தாக முயற்சித்தான் ஆனால் அவன் அறியவில்லை... அவன் மனம் மனைவியை காண விழையும் பொழுது அவள் தன்னை புண்ணாக்கி கொண்டு ரத்த வெள்ளத்தில் மிதக்க போகின்றாள் என்று..

என் ஜனனம்.

விருப்பிற்கும் வெறுப்பிற்கும்
இடைப்பட்டதா காதல்
நிச்சயமில்லை….

உன் மீதான என் அதீத காதல்
வெறுப்பு என்ற சொல்லையே
அழித்து விட்டதே….

வெறுத்து பார்த்து வெற்றி பெற
முனைந்த போதும்
விருப்பு விரும்பியே முதலாய்
வந்தது…..

ஆனால்

என் காதல் விருப்புற்கும்
வெறுப்பிற்கும் அப்பாற்பட்ட
பரிசுத்தமான ஒன்று என
இரண்டும் அறியாமல்
போன மடமையை
என்ன சொல்வேன் …...

 

This post was modified 3 weeks ago by Nithya Karthigan

ReplyQuote
Page 1 / 6
Share:

error: Content is protected !!
Don`t copy text!
  
Working

Please Login or Register