Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

நீயே என் ஐனனம் -கதை திரி  

Page 2 / 6
  RSS

(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
01/07/2019 3:08 pm  

 

 

அத்தியாயம்-9

 

நித்திரை கலைந்த சித்திரப்பாவையாே சோம்பலோடு விழி திறந்தாள்... விழிகள் இரண்டும் மிளகாயை அரைத்து பூசியது போல் எரிந்தன, புறங்கையால் விழியை கசக்கிய வண்ணம் உடல் முழுவதும் ரணமாக வலிக்க, இரவின் மிச்சங்கள் மீதமிருக்க படுக்கையில் வலக்கையை ஊன்றி எழுந்தவள் மணிக்கட்டில் தன் மன்னவன் பிடியால் கன்றல்களோடு ஏற்பட்ட வலியில்…

 

“அவ்ச்” எனும் முனங்கலாேடு எழுந்தவள் தன் வெற்றுடலை தழுவிய போர்வை நழுவியதில் அதை கழுத்து வரை இழுத்து இறுக்கிப் பிடித்தவாறு எழுந்தவுடன் கண்டது நேரம் 9 காட்டும் கடிகாரத்தையே...

 

பார்த்த பார்வை சற்றே திகைக்க…

“அச்சோ இவ்வளவு நேரமாகவா தூங்கினோம் அவரு திட்ட போறாரு... ஆது என்ன பண்றானோ ரொம்ப நேரம் தூங்கி விட்டோம் போல” என்று எண்ணியவள்.

 

அதன் பின்னே நிதர்சனத்தை உணர்ந்தாள்... அங்கே சத்தத்தையும் காணவில்லை அவள் மகனையும் காணவில்லை…

 

“ஓ... அப்போ அவரே ஆதுவ கிண்ட ஸ்கூல்ல கொண்டு போய் விட்டுவிட்டாரோ... அவரும் ஆபீசுக்கு கிளம்பி போய் இருப்பார் நாம எழுந்து கொள்ள நேரம் ஆகிவிட்டது என்று அவர்கள் போய்விட்டார்கள் போல”

 

சரி நாம போய் குளிப்போம் என எண்ணியவள் காய்ந்த தன் உதடுகளை உமிழ்நீர் சுரந்து நாவால் ஈரப்படுத்த நினைக்கையில் தான் அவள் உடலின் வித்தியாசத்தை கண்டாள்.

 

கணவன் இரவில் உதட்டில் ஏற்படுத்திய காயம் தீக்காயத்தை போன்றே எரியத் தொடங்கியது... அதன் பின்னே உணர்ந்தால் தன் உடலில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களை அங்கங்கே கணவனின் பல் தடத்தையும்,நகக்கீறளையும் கண்டவள் இரு கைகளால் தன் முகத்தைப் பொத்திக் கொண்டு கதறி அழுதாள்.

 

‘ஏன் இப்படி பண்ணீங்க... எவ்வளவுதான் பொறுத்துக் கொள்வது?? இந்த நான்கு வருட திருமண வாழ்க்கையில் நீங்க என்றுமே என்னோடு இசைந்து இருந்ததில்லை நான் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை நமக்கு மூன்று வயதில் ஒரு பையன் இருக்கிறான் ஆனாலும் நாம வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது ஒரு வாழ்க்கையா இந்த வாழ்க்கையை நினைச்சு எனக்கு வெறுப்பு வந்துரும் போல பயமா இருக்கு அத்தான்…’

 

கசப்போடு எண்ணிக் கொண்டாள்…

 

‘என்னை இந்த நிலைமையிலும் நீங்கள் சமாதானப்படுத்த எண்ணவில்லையே இப்படியே விட்டுட்டு போயிட்டீங்க இல்லையா இதுதான் நீங்க நம்ம உறவுக்கு கொடுக்கிற மதிப்பா.’

 

மெதுவாக எழுந்து தன் காலை கடன்களை முடித்தவள் கண்ணாடி முன் நின்று சிகை வாறும் பாெழுதே வெள்ளை நிற காகிதத்தையும் வீட்டின் மாற்று சாவியையும் கண்டாள்…

 

காகிதத்தை எடுத்தவளின் விழிகள் விழி நீரை சுரக்க அதை நெஞ்ஜோடு அணைத்து…

 

“ஐ அம் சாரி அத்தான் நான் எப்படி அப்படி நினைக்கலாம் இதோ இந்த ஒரு லெட்டர் போதுமே நீங்க என் மீது வைத்திருக்கும் அன்புக்கும், அக்கறைக்கும் சான்றா...என் கணவன் அரக்கனல்ல ஆனால் முரடன்…

 

இவ்வளவு வருடங்களும் அமைதி சாதித்தேன் ஆனால் இனிமே இந்த முரட்டு குழந்தையை கண்டிப்பாக நான் மாற்றுவேன்….நேற்று நீங்கள் காயங்கள் தந்தீர்கள் தான் ஆனால் ஒரு சேயாய் நீங்கள் எனில் அடைக்கலம் ஆனதை நான் உணர்ந்தேன்”

 

என்று எண்ணியவள் மெதுவாக படியிறங்கி எளிமையான முறையில் பூஜையை முடித்து தன் ஆஸ்தான இடமான கார்டனில் இருக்கும் மர ஊஞ்சலில் சற்று இளைப்பாறினாள். 

 

ஆபீஸில் வாசலில் காரை பார்க் செய்தவன்,அலுவலகத்தில் நுழையும் சமயம் ரேஷ்மாவின் மயக்கமான பார்வையையே எதிர்கொண்டான் ஆனால் அதை காணாதவன் போல் கடந்து செல்கையில் அவளோ…

 

“என்னவாயிற்று வழமையா பார்வையாலே எரிப்பாரே இன்றைக்கு நல்ல மூடுல இருக்காரு போல...ம்... இவரு இவ்வளவு அழகா இருந்தா நாமளும் என்னதான் பண்ணுவது…”

 

என்று எண்ணியவளின் எண்ணத்தை பொய்யாக்கும் வண்ணம் அவள் பக்கவாட்டில் ஒரு சொடக்கு ஒலி கேட்டது.

 

“எஸ் பாஸ்….” அவளை ஒரு அழுத்தமான பார்வை பார்த்தான்.

 

அவளும்... “கு... குட் மார்னிங் பாஸ்…”

 

மீண்டும் ஒரு பார்வை அப்பார்வை உணர்த்தியது, 

 

‘ஓ...ஆபிசிற்குள்ள நுழைந்தா இப்படி தான் நீ விஸ் பண்ணுவியா...’ அவளோ…

 

‘இவரு நாம விஸ் பண்ணினாலும் திட்டுறாரு பண்ணலைன்னாலும் திட்டுறாரு ஆண்டவா இப்ப என்ன பண்றது.’

 

அவனோ அவளை பார்த்தவண்ணம்,

 

“மிஸ். ரேஷ்மா ஆபீஸ்குள்ள நான் வரும்பொழுது என்ன வேடிக்கை பார்த்துகிட்டு இருந்தீங்க…”

 

“அது... அது... இல்ல பாஸ் சும்மா”

 

“லுக் இனி சும்மா பார்த்தேன் சுற்றி பார்த்தேன் என்று சொன்னிங்கனா அதுதான் இந்த ஆபீஸ்ல நீங்க வொர்க் பண்ற கடைசி நாளாய் இருக்கும் காட்.. ட்.”

 

தன் இருக்கையிக்கு வந்தவளோ...

 

“அப்பாசாமி தப்பிச்சோம் மனிதனுக்கு உடம்பு முழுக்க கண்ணு... எப்படித்தான் இதெல்லாம் கண்டுபிடிப்பாராே இதோட விட்டாரே சீட்ட கிழிக்காமா அதுவர சந்தாேஷம்.”

 

நேராக தன் அறைக்குள் நுழைந்து இருக்கையில் அமர்ந்தவனின் சிந்தையோ அவன் வசம் இல்லை... என்றும் இல்லா வண்ணம் அன்று தவிப்பில் துடித்தது தொழில் வாழ்க்கையிலும் சரி,குடும்பத்திலும் சரி…

இறுக்கத்தோடு இருப்பவன் முதல்முறையாக உள்ளுக்குள் துடித்தான்.

 

அது விடியும் வரை மனைவியை அணைத்த நிலையிலேயே துயில்கொண்டதாலா, அவள் வடுக்களுக்கு தானே காரணம் என்ற குற்ற உணர்விலா அது அவனுக்கே வெளிச்சம். 

 

ஜனனியாே தொலைபேசியில் யாமினி அழைத்து 

 

“ஹலோ யாமி எப்படி இருக்கிறாய்??”

 

“ஹலோ அண்ணி நல்லா இருக்கிறேன்... நீங்க எப்படி இருக்கீங்க??”

 

ம்… நல்லா இருக்கேன்…. யாமி எனக்கு ஒரு உதவி பண்றியா”

 

“என்ன அண்ணி உதவினு எல்லாம் சொல்லிட்டு, என்ன செய்யணும்னு சொல்லுங்க அண்ணி செய்கிறேன்.”

 

“இல்லை யாமி எனக்கு கொஞ்சம் உடம்பு முடியாம இருக்கு நீ ஆதுவே ஸ்கூல்ல இருந்து பிக்கப் பண்ணி உங்க வீட்டில வைத்து கொள்கிறாயா சாயங்காலம் அவங்க அப்பா வந்ததும் அழைத்துக் கொண்டு வர சொல்றேன்….”

 

“அதுல என்ன இருக்கு அண்ணி... ஆமாம் உங்களுக்கு என்ன ஆச்சு??? நான் வரட்டுமா ஹாஸ்பிடல் போலாம்.”

 

“அட அட அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை யாமி நீ டென்ஷன் ஆகாத.. லேசா ஃபீவர் வர்ற மாதிரி இருக்கு டெப்லட் போட்டுட்டேன் நான் பாத்துக்குறேன்டா…”

 

“ஓகே அண்ணி எதுவும் ப்ராபளம்னா என்ன கூப்டுங்க”

 

“சரிடா அப்ப வச்சிர்றேன்”

 

தொலைபேசி அழைப்பை துண்டித்தவளின் என்னமோ எங்கெங்கோ சென்றது.

 

தாம்பத்திய உறவில் தன்னை நாடுகையில்... தொடுகையை, தன் இருப்பை ஆழமாய் பதித்த தன் கணவன் இதுபோன்ற ஒரு முரட்டுதனத்தை வெளிப்படுத்தியது இல்லையே... என்று எண்ணியவள் நினைவு தங்கள் தேனிலவு காலத்தில் சங்கமித்து நின்றது.

 

ஆம் தேனிலவு காலங்கள் தான்... அவள் கணவனின் மௌனத்துக்குள் ஒளிந்திருக்கும் காதலை அவள் அறியாமல் அறியச் செய்தது…

 

அவன் என்னதான் மனம் ஒப்பாது திருமணம் செய்தினும்...சமூகத்திலே உயர்ந்திருந்த அவனுடைய ஸ்தானம் திருமணத்தின் அனைத்து சம்பிரதாயங்களையும் முறைப்படி செய்ய விளைவித்தது.. அதன் பலனாய் அவனை சந்தித்த அவன் தந்தை...

 

“அகி கண்ணா மேரேஜ் முடிஞ்சிருச்சு இன்னும் நீங்க எங்கேயுமே போகலையே ,ஒரு மன்த் கம்பெனியை நான் பார்த்துக்குறேன் நீங்க எங்கேயாவது போய் வரலாமே….”

 

சிறிது யோசனைக்குப் பின் அவரைப் பார்த்து தலையசைத்தான். மூன்று நாட்கள் கழித்து மனைவியை அழைத்து...

 

“நாம நாலு நாள்ல பிரான்ஸ் போகப்போறோம் ஒரு பத்து நாளுக்கு தேவையான எல்லா டிரஸ்சையும் ரெடி பண்ணிக்கோ…”

 

என்ற வார்த்தையோடு அகன்றான்.

அவளோ…

 

‘இவர் என்ன சொல்றாரு நான் அங்க எதுக்கு’

ஆனால் இக்கேள்வியை அவளால் தன் கணவனிடம் கேட்க இயலாது எனவே பயணத்துக்குத் தேவையான ஆயத்தங்களை செய்யலானாள்…

 

அவர்கள் பிரான்ஸ் செல்லும் நாளும் வந்தது. ஜனனியின் முதல் விமான பயணம். அவள் மேனியில் ஓடிய சிறு நடுக்கமே அவள் மனநிலையை சொல்ல என்ன நினைத்தானோ... அவளை நெருங்கி அவள் தோளை சற்று அணைத்தால் போன்று பற்றி கொண்டவன்.அவளை தன் கை அணைப்பிலேயே இருத்திய வண்ணம்... அனைத்து பார்மாலிட்டிசையும் முடித்து இருவரும் விமானத்தில் தங்கள் இருக்கையில் அமர்ந்தனர்.

 

அசௌகரியமான நிலையில் அமர்ந்திருந்தவளை நோக்கி…

 

“ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன்…” என்று கடிந்தவன்..

 

அவளிற்கான சீட் பேல்டினை மாற்றிவிட்டான்... 8 மணி நேர விமானப் பயணம். தூக்கத்தில் அவன் தோள்களிலும், சிறிது வேடிக்கை பார்ப்பதுமாக, பிரான்சை இருவரும் வந்தடைந்தனர்

 

 பிரான்சின் பாரிஸ் நகரம்... அது காதலர்களின் தேசம்... காதல் செய்பவர்களுக்கு கடவுள் அமைத்த சொர்க்கபூமி எனலாம்….

 

லூவர் அரண்மனை மியூசியம், ஈபில் டவர், 21.3 ஏக்கரில் விரிந்துள்ள கண்கார்டு சதுக்கம், லக்ஸ்ம்பர்க் அரண்மனை, கிராண்ட் பேலஸ், புகழ்பெற்ற ஓவியர்களின் கைவண்ணத்தினால் நிறைந்திருக்கும் அழகிய அருங்காட்சியகம் என உலகின் அத்தனை வரலாற்று பொக்கிஷத்தின் அழகையும் தனக்குள்ளே கொண்ட ஓர் அழகிய தேசம். இது தேன்நிலவு தம்பதியரின் சொர்க்க தேசம்.காரணம் எங்கிலும் எதிலும் காதல்... காதலர்கள் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்தபடியும், முத்தமிட்டபடியும் தங்கள் காதலை பாரபட்சமின்றி கொண்டாடும் அவர்களுக்கே உரித்தான ஒரு இடம்…. 

 

இந்த காதலர்களின் சொர்க்க பூமியில் அக்கண்யனும் தன் மனைவியின் காதல் நினைவுகளை தன் நெஞ்சிலே அமைதியாய், ஆழமாய் பதித்துக் கொண்ட ஒரு அற்புத காலமாகும்…

 

அருங்காட்சியகத்தையும் ஈபிள் டவரையும் இணைக்கும் வகையில் கட்டப்பட்ட மிக அழகிய பிரான்ஸ் வரலாற்று சின்னமான அலெக்சாண்டரின் பாலத்தை அண்மித்த பகுதியில் இருக்கும்... ஒரு நட்சத்திர ஓட்டலில் அறையை பதிவு செய்திருந்தனர்.

 

இருவரும் தங்கள் அறைக்கு வந்த நேரம் பொழுது சாய்ந்து இருந்தது பின்பு இரவு உணவை உண்டவர்கள், தங்கள் அறையிலேயே நேரத்தைச் செலவழித்தனர். அவர்களுக்கான அந்த நேரம் சத்தமில்லா கூடலோடு கட்டில் யுத்தத்தில் முடிந்தது. 

 

அங்கு இருந்த 10 நாட்களும் காதலும் ,தாபமும் பாேட்டி பாேட அவர்கள் தேன்நிலவை கொண்டாடித் தீர்த்தனர்…

 

முத்தத்தால் அவளில் முத்துக்குளித்தவன் நித்தமும் தன்னை நினைக்க வைத்தான்... ஆனால் மோகத்தின் பித்து நிலையிலும் தன்னவளை கிஞ்சிதமும் தன்னை தானாக அணுக அனுமதிக்கவில்லை. அது அவன் பழைய ரணங்களின் வடுக்களே காரணம். 

 

அக்கண்யன் மனைவியை அழைத்துச் சென்ற இடம் மோனாலிசா ஓவியங்கள் உள்ளிட்ட விலைமதிக்க முடியாத பண்டைய ஓவியங்களைக் கொண்ட அற்புத இடமான லூவர் அரண்மனைக்கு... 

 

சிறு குழந்தையைப் போல தன் இரு கைகளாலும் கன்னத்தை தாங்கி வாய் பிளந்து அதிசயமாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

அவனோ நமட்டு சிரிப்புடன் அவள் பின்னழகை நெருங்கி.. அவள் இடப்புற கழுத்து வளைவில் தன் தாடையை உரசியும் உரசாமல் பதித்து அவள் காதுக்குள்ளே மயக்கும் குரலில்…

 

“அங்கு என்னடி வாயைப் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க…”

 

அவனிடம் எப்பொழுதும் தயக்கத்தை காண்பிப்பவள் அன்று காணாத அதிசயத்தை கண்டதாலோ என்னவோ தன்னிலை மறந்தவளாக…

 

“என்னங்க அப்படி கேட்டுட்டீங்க... இங்க பாருங்களே எவ்வளவு அழகா இருக்கு, எவ்வளவு பெய்ன்டிங்க்ஸ்...நான் நினைச்சு கூட பாக்கல. இப்படியெல்லாம் இருக்குமா??”

 

“உங்களுக்கு தெரியுமா நான் முதல் முறை இப்படி வெளியே வந்து இருக்கேன்... நான் எங்கேயுமே வெளியே போனதே இல்லை.”

 

மனைவியின் காதோடு அவன் மீசை ரோமங்கள் உரச... ரோமம் அடர்ந்த கன்னத்தை அவள் கன்னத்தோடு உரசியவாறே…

 

“ஓ... அப்படியா நீ அதை தான் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாயா”

 

அவளோ அவனை திருப்பி பார்த்து புரியாது விழித்தாள். அவனோ விழிகளாலே அவள் பக்கவாட்டில் நோக்க கூறினான்.

 

அங்கே கண்ட காட்சியில் ஜனனியாே நாணத்தால் உடல் சிலிர்க்க செங்காெழுந்தாய் சிவந்நு நின்றாள். காரணம் அங்கே இரு காதல் ஜோடிகள் சுற்றுப்புறம் மறந்து இதழோடு இதழ் அணைத்து இதழ் முத்தத்தில் மூழ்கி இருந்தனர்.

 

“நான் நிஜமாவே இத பாக்கலங்க…” என்று வெட்கச்சிரிப்போடு கூறிய மனைவியை பார்க்க பார்க்க அவனுக்குள் காதலும், தாபமும் ஊற்றாய் பெருகியது.

 

என்றுமே தன் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டா அவன் குணம் சட்டென்று தன்னை கட்டுக்குள் கொண்டு வர உதவியது.

 

மனைவியை அருகில் உள்ள பார்க்கிற்கு அழைத்துச் சென்றவன் அவளையும் அமரச் செய்து அவளிடம் சற்று உரையாட எண்ணியவனாக.

 

“ஆமா நீ ஏன் எங்கேயும் போனதில்லை??? உன் அம்மா, அப்பா உன்னை எங்கேயும் அழைத்துச் சென்றது இல்லையா???”

 

அவளோ இக்கேள்வியை சிறிதும் எதிர்பார்க்காதவளாக திகைத்தவாறே அவனை நோக்கி…

 

“நீ... நீங்க என்ன சொல்றீங்க எனக்கு அம்மா, அப்பா இல்லைன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா???” என்றாள் கம்மியா குரலோடு.

 

அவனாே சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாது..

 

“ஸ் இட்… ம்... தெரியாது”

 

“ஏன் நீங்க மாமாகிட்ட கேட்கலையா???”

 

“கேட்கணும்னு தோணல... அப்போ நம்ம வெடிங்ள உன்னோடு நின்றவர் யார்???”

 

“அது என்னோட சித்தப்பா”

 

 “தென் வாட் ஹாபன்ட் யுவர் பேரன்ட்ஸ்???”

 

“எனக்கு மூன்று வயது இருக்கும் பொழுது அவங்க ரெண்டு பேரும் இறந்துட்டதா அமர் அப்பா சொன்னாரு…” என்றாள் விழிகளில் தேங்கிய விழிநீரோடு.

 

அவனும் அதைக் கண்டும் காணாதவனாய்... “அப்படியா நீ என்ன படிச்சிருக்க???” என்றான். 

 

“பிசினஸ் அட்மினிஸ்ட்ரேஷன்(BBA)” என்றாள்.

 

“ஓ... நீ எங்கேயுமே இதுவரை போனதில்லை?? அப்போ உனக்கு அடிக்கடி இப்படி வெளியே போகணும்னு விருப்பமா என்ன” என்றான் மனைவியே சோதிக்கும் நாேக்கில்.

 

அவளோ…

 

“இல்லத்தான் எனக்கு அப்படி எல்லாம் விருப்பம் இல்லை. எனக்கு எப்பவும் எல்லோரோடையும் இருக்கணும். நான் சின்ன வயசுல எல்லோரும் இருந்தும் யாரோடையும் சேர்ந்து இருந்தது இல்ல... அதனால எனக்கு எப்பவுமே தோணும் நாம எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு வாழ்க்கை வாழனும்னு…”

 

அக்கண்யனி மனம்…. 

 

‘நான் வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் இழந்து வெறுமையாய் வாழ்பவன்... இவள் எல்லாம் இருந்தும் அதை உரிமை கொண்டாட முடியாது வெறுமையாய் வாழ்பவள்’ என்று எண்ணியது.

 

பின்பு…. ‘இங்கே இருக்கும் வரையுமாது இவளோடு இணக்கமாக இருக்க வேண்டும்’ என எண்ணியவன் அவளைத் தோளோடு அணைத்த வண்ணம் அவளை பேசவைத்து கேட்க ஆரம்பித்தான். ஆனால் அவன் பார்வையோ அவளுக்கு கூச்சத்தை உண்டு பண்ணியது.

 

அவளோ... ‘என்ன இவரு இப்படி குறுகுறுன்னு பாக்குறாரு என்று எண்ணியவள் வெட்கத்துடன் பார்வையை தாழ்த்திக் கொண்டாள்…’

 

அவனோ அந்தி சாயும் மஞ்சள் வானுக்கு நிகராய்... மஞ்சள் வண்ண டாப்சும், நீல நிற ஐீன்ஸ்சும், தலைமுடியை இருபக்கமும் சிறிது எடுத்து கிளிப் அணிந்து நெற்றியில் பொட்டும், வகிட்டில் குங்கும்மாக... அந்த ஓவியங்களுக்கு நிகரான ஓவியமாக அமர்ந்திருந்த தன் பொன் தாரகையை மிதமிஞ்சிய மயக்கத்தோடு நோக்கியவன்... மேனியாே மோகத்தால் தீப்பற்றியது. மாேகமும், குளிரும் போட்டிப்போட இனியும் தாமதிக்க இயலாது என்று எண்ணியவனாே…

 

அவள் ஒற்றை கையைப் பற்றி இழுத்து அவள் கன்னத்தை இருகரங்களால் தாங்கி இதழோடு இதழ் அணைத்தான்... என்ன நடந்தது என்று அவள் அறிவதற்கு முன் அவள் கணவன் அவளை விலக்கியிருந்தான்.

 

அவன் விலகியதும் அவளோ நாணத்தோடு அவன் நெஞ்சிலே தஞ்சம் அடைந்தாள்…

 

அன்றைய குளிர்ந்த இரவு இருவருக்கும் ஒரு மிதமிஞ்சிய மயக்கத்தை தந்தது என்றால் அது மிகையாகாது… அறைக்கு வந்தவர்கள் குளித்து முடித்து இரவு உணவை உண்டனர்.

 

பால்கனியில் நின்று தூரத்தில் தெரிந்த ஈபிள் டவரை ரசித்த அவன் சுந்தரியை நெருங்கியவன் அவள் இருபுறமும் கையை ஊன்றி... அவள் காதில் குறுகுறுப்பு மூட்டச் செய்தான்...அவள் வெற்று முதுகில் ஆண்மையில் மிளிர்ந்த உதடுகளால் முத்தமிட்டு தன் இறுகி அணைப்பில் அவளை வைத்திருந்தான். வெட்கத்தில் நிறைந்த, கைகொள்ளாத அவன் பொக்கிஷத்தை இரு கைகளிலும் சுமந்து மஞ்சத்தில் கிடத்தி அந்த மலருக்குள் மது உண்டான்.

 

தாம்பத்தியம் இத்தனை சுகமானதா என்பதை அன்றுதான் அவனை கொண்டவளும் அறிந்து கொண்டாள்.அவசரமாய் ஆள்பவன், உரிமையை அழுத்தமாய் நிலைநிறுத்த ஆள்பவன்…. முதல்முறை மலரைவிட மென்மையாக... நிதானமாக ரசித்து ஆண்டு கொண்டிருந்தான். அவன் அழைத்துச் சென்ற உலகத்திற்கு அவன் கைகளை இறுக்கி பற்றிய வண்ணமே பயணித்தாள். 

 

அவன் கொடுத்த முத்தமும், பிடித்த அழுத்தமும் இவன் என்றும் என்னை கைவிடான் எனும் எண்ணத்தை அன்றிரவே அவளுக்குள் ஆழமாய் பதித்திருந்தான்.

 

அது அவர்கள் வாழ்வில் என்றும் மறக்க முடியாத பொற்காலமாகும். ஆனால் அவள் அன்றிரவு அறியாதது. இதன்பின் கணவனின் இணக்கத்தை இனிவரும் காலங்களில் காண்பது அரிது என...  அதன் பிறகாே தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினான் இல்லை... அந்த பத்து நாட்கள் மனைவிக்காக தந்தவன் மீதி நாட்களை அவளோடு மௌனத்திலும் இறுக்கத்திலும் கழித்தான் என்பது மறுக்க முடியாதது.

 

ஆபீஸில் அமர்ந்திருந்தவனோ அரவிந்தனின் வருகையால் கலைந்தான்….

 

“மச்சி வீட்ல தங்கச்சியாேட ஏதும் ப்ராப்ளம் பண்ணிட்டியா…”

அவனை முறைத்தவனை பார்த்து…

 

“சும்மா, சும்மா முறைக்காதடா யாமி கால் பண்ணுனா... தங்கச்சிக்கு உடம்பு முடியலையா ஆதுவ தன்னையே பிக்கப் பண்ணிக்க சொன்னாளாம் நீ எதுவும் தங்கச்சியோட சண்டை போட்டுட்டியா”

 

அவ்வளவுதான் என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை இருக்கையில் இருந்து தடாலடியாக எழுந்தவனை நோக்கிய அரவிந்தன்…

 

“டேய் என்னடா பண்ற அப்படி என்னடா பண்ணுன”

 

“ம்ச் அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல வீட்டுக்கு போறேன் நீ இருக்கும் வேலையை பார்த்துக்கோ” என்றவன் விரைவாக தனது காரினை அடைந்தான்.

 

ஜனனியும் நேற்று இரவு உணவு உண்ணாத தாக்கமும்.. அதன்பின் கணவன் தந்த வலியும், காலையிலேயே உணவு எடுத்துக் கொள்ளாததும் ஆக எல்லாம் சேர்ந்து அவள் உடல்நிலை தகராறு பண்ண…

 

மெதுவாக எழுந்தவள் கிச்சனுக்குள் சென்று ஃபிரிட்ஜிலிருந்து ஐஸ்வாட்டர் எடுத்து பருகினாள். திடீரென கால்கள் இரண்டும் நடுங்க கைகள் தடதடக்க கையிலிருந்த போத்தல் நழுவி விழ கண்ணிரண்டும் இருள பின்புறமாக மயங்கிச் சரிந்தவளின் நெற்றி ஓரமும் கை கழுவும் வாஸ் பாேசனின் நுனியில் மாேதி, நெற்றி புடைத்து…

 

அவள் செங்குருதி இடக்கண்ணையும் தாண்டி வழிய மயங்கிச் சரிந்தாள்.

 

ஆனால் அக்கணம் “ஜனனி….” என்ற கணவனின் ஆங்கார ஓசை எதிர்பாரா விதமாக அவள் செவிகளை நிறைத்தது. அடிபட்ட வலியும்,வழிந்த செங்குருதியும் தாண்டி அவள் இதயத்திற்குள் ஒரு இதம்... நான்கு வருடங்களில் அவள் கணவன் தன் பெயரை அழைத்தது அபூர்வம்.. அந்த அற்புதம் நிகழ்ந்த தருணம் ஆனால் அத்தருணமாே அவளுக்கு உவப்பானதாக இருக்கவில்லை.

வீட்டுக்குள் நுழைந்தவன்... நெற்றி புடைத்து ரத்தம் ஒழுக மயங்கி சரிந்த தன் மணவாட்டியின் கோலம் கண்டு அவன் உயிர் உறைய உரக்க “ஜனனி…” என்று அழைத்த வண்ணம் உறைந்து நின்றான்.

 

அவன் உயிர்த்து அவளை உயிர்க்கச் செய்வானா??? அல்லது அவளை உறையச் செய்வானா???

                               

இந்த நொடி நகராமல்     

நின்றால் தான் என்னவாம்…                          

எனகடிகாரத்திடம்

 

குறை பட்டு கொண்டிருக்கும் தருணத்தில் 

எந்த நொடி என்ற கடிகாரத்தின் கேள்விக்கு மன்னவன் விழி பார்க்க….

 

தயங்கி தயங்கி நோக்கிய தருணம்

அவன் விழிகளில் நான் கண்ட கரை

காணாத காதலை உணர்ந்த தருணம்…..

 

இறுக்கி அணைக்கும் அவன் கைகளில் அடைக்கலமாய் தஞ்சம் அடைந்த தருணம்..

அவனுக்கே தெரியாமல் அவன் நேசத்தை உணர்ந்த தருணம்….

 

நேரமாகிவிட்டது என ஏன் கடந்து

சென்றாய் காலமே... 

என் ஜனனம்.


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
03/07/2019 3:37 pm  

அத்தியாயம் 10

 

காரை செலுத்திய அக்கண்யன் மனம் என்றுமில்லாதவாறு நிலை கொள்ளாமல் தவித்தது…

 

“என்னவாயிற்று அவளுக்கு போன் அடித்தால் எடுகிறாளில்லையே.. ச்ச…”

 

காவலாளி கேட்டை திறக்க தன் மனைவியை கண்களால் தேடியவாறே உள்ளே நுழைந்தவன். செவிகளில் எதுவாே விழும் சத்தம் கேட்க... ஓசை வந்த திசை நோக்கி சென்றவன் கண்டது தன் உயிருக்கு உயிரானவள் குருதி வழிய நிலைகுலைந்து விழும் காட்சியையே.

 

“ஜனனி…” என்று அடிவயிற்றிலிருந்து அலறியவன் குருதி வழிய கீழே சரிந்து கிடந்த தன்னவளை மடியில் கிடத்தி... அவள் கன்னத்தை தட்டி.

 

“ஜனனி…. இங்க பாருமா என்ன ஆச்சு உனக்கு கண்ணு தொறந்து பாருடி, இப்படி இருக்காத எனக்கு என்னமோ பண்ணுது கண்ண தொறந்து பாரு ஜனனி”

 

தட்டியவாறு தன்னவளை நெஞ்சோடு அணைத்தான்.எதையும் கண்டு அஞ்சாதவன் தன்னை எதிர்ப்பவர்களை கொல்லவும் துணிந்தவன், வீராதி வீரன், தொழிலில் தன்னை எதிர்த்தவர்களின் குருதியை சிதர செய்பவன்...இங்காே தன் இணையின் செங்குருதி  உயிரையே ஊடுருவி அவன் இதயத்தை கூர் கத்தியை விட்டு அறுக்கும் உணர்வை ஏற்படுத்தியது. எங்கே தன்னவள் பிரிந்து சென்று விடுவாளே என்று ஊனுருக துடித்து நின்றான் அந்த காதல் கள்வன். 

 

தன் முதலாளிக்கு பகலுணவை கொண்டு செல்லும் நோக்கில் வீட்டை அடைந்த டிரைவர், தன்னை சிரித்த முகத்துடன் வரவேற்க்கும் பெண்மணியை காணாது வாசலில் நின்றபாேது உள்ளே கேட்ட தன் முதலாளியின் குரலில்அவசரமாய் நுழைந்தவன் அவனை நோக்கி….

“ஐய்யாே... என்னாச்சு சார், ஜனனிமாக்கு அடிபட்டிருக்கு ரத்தம் ரொம்ப வருது சார், நாம சீக்கிரமா ஹாஸ்பிடல் கொண்டுபோலாம்…. 

 

சீக்கிரமா அம்மாவை தூக்குங்க ஐயா” என்றவன் விரைந்து சென்று காரினை இயக்கினான்.

 

அதுவரை மனைவியை எதிலிருந்தாே காப்பவன் போல் இறுக அணைத்திருந்தவன் டிரைவரின் குரலில் மயக்கத்திலிருந்து தெளிந்தவனாய் மனைவியை தூக்கி சென்று காரினுள் அவளை மடியில் கிடத்தி….

 

“ஜனனி எழுந்திரு பாருடி” என்று அவளை அணைத்த வண்ணமே வந்தான்.

 

முன்னாள் அமர்ந்திருந்த டிரைவரும்…

‘இது என் முதலாளிதானா எந்நேரமும் இறுக்கத்துடனேயே இருக்கும் மனிதனுக்குள் இத்தனை இரக்கமா…’ அங்கு ரத்தம் வடிய நினைவிழந்திருந்த பெண்ணை நோக்கியவர், 

 

‘இப்படிப்பட்ட நல்ல பெண்ணிற்காக இவர் கலங்கி நிற்பதில் தவறில்லை கண்டிப்பாக இவர்களுடைய அன்பு பெரிதுதான் என்று எண்ணிக்கொண்டார் மூன்று பிள்ளைகளின் தகப்பனான அந்த அனுபவம் மிக்க மனிதர். 

 

 டிரைவரின் சிந்தனையை கலைக்கும் வண்ணம் அக்கண்யன் அவரை நோக்கி…

 

“குலோத்துங்க வண்டியை டாக்டர்.சுஜாதா ஆண்டி ஹாஸ்பிடலுக்கு விடுங்க... சீக்கிரமா போங்க.”

 

சுஜாதா அவனின் தந்தையின் நண்பனின் மனைவி ஆவார். இவர் கொழும்பிலே பிரபலமான ஒரு வைத்தியசாலையின் உரிமையாளர்.

 

ஹாஸ்பிட்டலை அடைந்தவன் தன் மனைவியை கையில் ஏந்திய வண்ணம் உள்ளே சென்றான். ஏற்கனவே தகவல் அறிவித்தமையால் வைத்தியரும் இவனை வாசல் வரை சென்று வரவேற்றார்.

 

“என்னவாயிற்று அகி ஜனனிக்கு... எப்படி இப்படி அடிபட்டது??”

 

“ஆன்ட்டி அதை சொல்ல நேரமில்லை சீக்கிரமா அவளுக்கு ட்ரீட்மென்ட் ஆரம்பிங்க.”

 

அதன்பின் துரிதகதியில் அவளுக்கான சிகிச்சை ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

 

அங்கிருந்த கதிரையில் அமர்ந்திருந்தவன் தன் இரு கைகளாலும் தலைமுடியை அழுத்த பற்றியவாறு.

 

“ஏன்... ஏன்... என்ன ஆச்சு இத்தனை வருஷம் இல்லாம இந்த மூன்று நாள் என் வாழ்க்கையில் ஏன் இத்தனை விளைவை ஏற்படுத்தியது,

 

பேபி நீ எனக்கு வேணும்... உன்ன தவிர எனக்கு யாருமே இல்ல. அம்மாவா, காதலியா, மனைவியா நீ எனக்கு வேணும்….. சீக்கிரம் வாடி உன்ன இந்த நிலைமையில நான் பார்க்க விரும்பல”

 

என்றவன், விழிகளை இறுக மூடி காெண்டான். உள்ளத்திலே இதுபோன்ற தன் உயிர் உருக, ஊன் உருக உயிருக்கு உயிரான தன்னுயிரை ரத்தவெள்ளத்தில் கையில் ஏந்திய காட்சியும் அவள் துடிதுடித்த காட்சியும் நினைவில் வந்து அவனை இம்சை கொள்ள செய்தது.

 

ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில் அக்கண்யனுக்கு அருகிலே துயில் கொண்டிருந்தவள் அடிவயிற்றில் ஏற்பட்ட சிறு பிசகில் துயில் கலைந்து எழுந்து கட்டிலில் அமர்ந்த வண்ணம்….

 

‘என்ன ஆச்சு ஏன் ஒரு மாதிரி வலிக்குது..’ 

என்று தன் சிசுவை சுமந்திருக்கும் நிறைமாத வயிற்றை கைகளால் வருடியவள் ,மெதுவாக குளியலறைக்குள் எழுந்து சென்றாள்... மீண்டும் வெளியில் வந்தவளாே சிறிது அசௌகரியமாக உணர தன் வயிற்றை பிடித்த வண்ணம்….

 

“ஆஆஆ…. அய்யாே...மா வலிக்குதே... இப்ப என்ன பண்றது” என்று மெதுவாக கட்டிலை நோக்கி நடந்தவளின் சிறு முனகல் ஓசையை கேட்டு தூக்கத்திலிருந்து கலைத்தவன் மனைவியின் முகத்தை பார்த்தான்…

 

அவள் முகத்தில் தோன்றிய ஓர் ஒவ்வாமையில் நிலைமை சரியில்லை என்பதை நொடியில் உணர்ந்தவன் அவளிடம்….

 

“என்ன ஆச்சுடி…”

 

“இல்லங்க ஒன்னுமில்ல…”

 

“உன் சத்தம் எனக்கு கேட்டது…”

 

“இல்லங்க லேசா வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு.”

 

“வாட் முட்டாளா நீ சொல்ல மாட்டியா பக்கத்தில் தானே தூங்கிக் கொண்டிருந்தேன் எழுப்பி இருக்கலாமே???”

 

 என்றவன் விரைவாக குளியல் அறைக்குள் நுழைந்து முகம் கழுவி திரும்பி வந்தபோது அவன் மனைவியோ கடும் வலியில் அவதியுற்று கொண்டிருந்தாள்.

“ஏங்க ரொம்ப வலிக்குது…. ரொம்ப முடியலங்க….ஆஆஆ….அம்மா…”

 

என்று கதறி துடித்தவளை கண்டு அவன் சர்வமும் ஆட்டம் கண்டது. இது அவன் முதல் அனுபவம், அதுவும் தன் முன்னே கதறி அழும் தன் மனைவி, தன் சிசுவை சுமப்பவள்…. துடிப்பதை காண சகிக்காது அவன் விழிகளும் சற்றே கலங்கியது.

 

இரு கைகளிலும் அவளை ஏந்தியவன் காரினை அடையும் பாேது தான் உணர்ந்தான் தன் கைகளில் பிசுபிசுத்த ஈரத்தை..மனைவியை காரில் கிடத்தியவன்... கைகளை நிமிர்த்தி பார்த்த பொழுது அவன் கண்டது தன் நிறைமாத கர்ப்பிணி பெண்ணின் அதீத பிரசவ வலியில்…

 

நீர்க்குடம் உடைந்து குருதியோடு சேர்த்து வழிந்தது. பயம் என்பதை அறியாதவன் முதல் முறை தன்னவளின் குருதி கண்டு பயம் கொண்டான்,விழிகள் வெளியே தெறித்து விடும் அளவு கைகள் நடுங்க அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனை மனைவியின் கதறல் கலைத்தது... 

 

 பயம்….அது தன்னவளின் கதறல் கொடுத்ததா அல்லது அவள் உயிர் காப்பின் தன் உயிர் காக்கப்படும் எனும் எண்ணம் கொடுத்ததா அவன் அக்கணம் உணராது போனான்….

 

மனைவியை பிரசவ அறையில் அனுமதித்தவன் வெளியில் இருக்கும் பொழுது அவளை நோக்கி ஓடிவந்த நர்ஸ்...

“சார் உங்கள டாக்டர் வர சொல்றாங்க…”

 

உள்ளே நுழைந்தவனை….

 

“அகி இங்கேயே இரு ஜனனி ரொம்ப பயப்படுறா” 

 

அவரை அழுத்தமாய் நோக்கியவனை அவனைவிட அழுத்தமாய் நாேக்கி…

 

“அகி ஒன்னும் ப்ராப்ளம் இல்லை இப்போ எல்லாம் மனைவியுடைய பிரசவத்தை கணவன் அருகில் இருந்து பார்க்க அனுமதி உண்டு.. நீ இங்கேயே இரு ஜனனிக்கு துணையா”

 

மனைவியைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் கண்டது... கண்கள் முழுவதும் பயமும், பரதவிப்புமாக தன்னை ஏக்கத்தோடும் அதீத வலியோடும் நோக்கியவளையே.

 

பின்பு என்ன நினைத்தானோ மனைவியை நெருங்கியவன்... அவள் கரத்தை இறுகப் பற்றியவாறு…

 

“பயப்படாத ஒன்னும் இல்ல... நானும் கூட இருக்கேன் தைரியமா இரு..”

 

என்று அவள் முடியை கோதி நெற்றியில் முத்தமிட்டு ஆறுதல் கூறியவன், அதன்பின்பு சிறிதேனும் பற்றிய அவள் கரத்தை விடவே இல்லை..

 

“ஆஆஆ... ஐயோ வலிக்குது டாக்டர்... என்னால முடியல”

 

“அப்படி சொல்ல கூடாது ஜனனி புஷ் ,புஷ் நல்ல முயற்சி செய் முடியல என்று சொல்லாதே பிறகு உனக்குதான் பிரச்சனையா போயிடும்…”

 

“என்னங்க என்னால முடியலைங்க நீங்களாவது சொல்லுங்களேன்…”

 

“ஜனனி பயப்படாத அதான் நாங்க எல்லாரும் உன் கூட இருக்கமே..”

 

பெண்மையின் வாசலில் தன்னையே உருக்கி உதிரத்தை சிந்தி தங்கள் சிசுவை வலியின் உச்சத்தில் ஈன்றெடுக்கும் தன் மனைவியை காண காண... அவன் ஆண் என்கின்ற கர்வம் அடிப்பட்டதோடு... அவன் உள்ளத்திலே உதிரம் வடிந்தது.

 

பெண் என்பவள் போகப் பொருள்...அவர்களின் பயன் கட்டிலும், தொட்டிலுமே என எண்ணம் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு ஆண்மகனும் பெண்ணானவள் தன்னையே உருக்கி, 300 நாட்கள் தவம் செய்து உதிர கடலில் தன் சிசுவை ஈன்றெடுக்கும் அவ்வலி மிகுந்த காட்சியை காண நேரிடின்... கொடிய மனம்கொண்ட ஓர் அரக்கனின் உள்ளம் கூட பெண்ணின் கர்ப்ப பை கடவுள் வாழும் கருவறை என்பான்… 

 

அக்கண்யனின் எண்ணமும் அதுவே... அவனின் பார்வையில் முதல் முறை என் பெண், என்தேவதை.. எனும் விதை அவன் உள்ளத்தில் விழுந்தது.

 

அதீத வலியில் தன் சிசுவை சுமந்து பெற்றெடுத்து அவனின் ஆண்மையை மேன்மை அடைய செய்ய பாேகும் தன் மனைவியின் மீது எல்லையில்லா காதல் பெருகியது... அவள் வழியும், கதறலும், சிந்திய ரத்தமும் அவனைக் கொல்லாமல் கொன்றது.

 

‘இவளுக்காக நான் என்ன செய்தேன்... எனக்காக ஏன் இத்தனை துடிக்கிறாள்... ஏனடி என்னை கொல்லாமல் கொள்கிறாய்.. வாழவும் முடியாமல், சாகவும் முடியாமல் தவிக்கிறேன். என் மீது உனக்கு ஏன் இத்தனை காதல் நீ பெண்ணல்ல தேவதை… என் வாழ்வை ஜனிக்க வைக்க வந்தவள்.

 

கடும் போராட்டத்துக்கு பின்…. “அ….ம்மா……”எனும் அலறலாேடு தன் வாரிசை ஈன்றவளை ஆதுரமான நயனங்களால் நோக்கியவன்…

 

அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு ஐம் ஹால்வேஸ் வித் யு... அழக்கூடாது என்று ஆறுதல் கூறியவனை... 

 

“அகி இங்கே பார் உனக்கு மகன் பிறந்திருக்கான், நீ பிறந்த பொழுது இப்படிதான் குட்டியா இருந்த உன்ன போலவே... உன்ன உரித்து வைத்து பிறந்திருக்கிறான் பாரு…”

 

என்ற சுஜாதா மகனை அவன்  கையில் அளித்த அந்த கணம் உலகை வென்ற திருப்தி... உலகம் அவன் காலடியில் எனும் மமதை…

 

கை கால் முளைத்த அந்த சின்ன சிட்டுவை, பஞ்சுப்பொதியை தன் கைகளில் மென்மையாய் தாங்கியவன் தாயுமானவனாய் மகன் நெற்றியில், பொங்கிவழியும் தாய்மையோடு அன்பு முத்தமிட்டான்...

 

ஆனால் அத்தருணத்தை முழுவதும் அனுபவிக்க முடியாது, மனைவியின் கதறலும் அவள் உதிர்த்த உதிரமும் அவனைக் கொல்லாமல் கொன்றது... அக்கணம் சங்கல்பம் எடுத்தான் இவளை இனி ஒரு பொழுதும் நான் வருந்த விட மாட்டேன் என்று…

 

ஆனால் அவன் அறியவில்லை தன்னவளை ஊன், உயிர் துடிக்க அவனே வருத்த போகிறான் என்று. 

                   எத்தனை வருடம்

                   ஆனாலும்…. 

                   எத்தனை தருணங்கள் 

                   தாண்டி சென்றாலும்... 

                   எல்லாவற்றிற்கும் 

                   கவிதை புனைய 

                   முடியும் என்னால்….

 

                   ஆனால் 

                   இன்று வரை 

                   என்னால் எழுத முடியாத 

                   கவிதை….

 

                   வரைய முடியாத ஓவியம் 

                   செதுக்க முடியாத சிற்பம்…. 

                   உன்னை கையில் ஏந்திய 

                   அந்த ஒற்றை நிமிடம் மட்டுமே…

 

                   உன் பெண்மையால் 

                   என் ஆண்மை அழிந்த தருணம்….

 

                   தந்தையாய் இருந்த என்னை 

                   தாயாய் மாற்றிய தருணம்…. 

என் ஜனனம்.


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
04/07/2019 5:06 pm  

அத்தியாயம் 11

 

சார் டாக்டர் உங்களை வரச் சொல்லி கூப்பிடுறாங்க…” என செவிலி பெண் அக்கண்யனை அழைக்க அவனும்,

 

வைத்தியரின் அறையை நோக்கி சென்றவன் அறை கதவை லேசாக விரலால் தட்டி உள்ளே நுழைந்தபோது...

 

அந்த நவீன வைத்தியசாலையின் உரிமையாளரும்... அவன் தந்தையின் நண்பரின் மனைவியுமான டாக்டர்.சுஜாதாவா...வா... அகி டேக் யுவர் சீட் மேன்…” என மருத்துவர் அவனை அமர சொல்ல….

 

லேசாக தலையை அசைத்தவன் இருக்கையில் அமர்ந்ததும்.

 

ஆன்ட்டி ஜனனிக்கு என்ன ஆயிற்று இப்ப நல்லா இருக்கிறாளா, கண்திறந்து பார்த்தாளா உங்களுடன் ஏதாவது பேசினாளா, என்னை கேட்டாளா…. என்ன ஆண்டி என் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்???”

 

ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தன்னை நோக்கி கேள்விக்கணைகளை தொடுத்தவனை அமர்த்தலாக பார்த்தவர் உள்ளமாே ஆச்சரியத்தில் மலர்ந்தது….. காரணம் தீ கிரேட் பிசினஸ்மேன், இளைய தொழில் சாம்ராஜ்யத்தின் முடிசூடா மன்னன்…. அக்கண்யனுக்கு பதட்டபடவும் தெரியுமா

 

பெண்களை வெறுப்பவன் தன்னவளை நினைத்து தவிப்பது நிஜமா... என அவர் உள்ளம் அதிர்ச்சியில் துள்ளிக்குதித்தது. ஆனால்,வெளிப்புறமாே சாந்தம் தவழும் விழிகளால் அவனை நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

 

லேசாக தொண்டையை செருமிக் காெண்டு….

 

உண்மைதானா இது நீதான நம்ப முடியல…. அருள் அண்ணா பையன் இப்படி எல்லாம் பண்ணுவானா…” என அவர் நம்ப முடியாமல் ஆதங்கப்பட...

 

புருவங்கள் இரண்டும் நெறிப்பட….

 

வாட் யூ மீன் ஆண்டீ…” என அவர் கூறும் விஷயம் புரியாமல் கேட்டான்...

 

அக்கண்யா... நீயா இப்படி பண்ணின...மீள முடியாத இழப்பை சந்தித்த உன் அப்பா கூட இப்படிப்பட்ட கீழ் செயலை செய்யலையே அந்த மென்மையான மனிதனுடைய மகனுக்கு இவ்வளவு முரட்டுத்தனமா என்னால் நம்பவே முடியலை…” என அவர் அவரின் ஆதங்கத்தை வெளிப்படையாகவே அவனிடம் காெட்டினார்...

 

ம்ச்... என்ன ஆண்ட்டி சொல்றீங்க கொஞ்சம் புரியற மாதிரி சொல்லுங்க, நான் ஆபீஸ்ல இருந்து வீட்டுக்குள்ள வரும் பொழுது ஜனனி அடிப்பட்டு விழுந்து கிடந்தாள்.”

 

எஸ் நோ உன் பொண்டாட்டி சொன்னா நான் கேட்டது அது இல்ல…”

 

அப்போ என்ன தெளிவா சொல்லுங்க ஆண்ட்டீ

 

ம்….உனக்கு புரியிற மாதிரி சொல்றேன் நானும் இரு பெண் பிள்ளைகளின் தாய் தான், நான் ஒரு பெண் அதற்குப் பிறகுதான் நான் ஒரு வைத்தியர் இப்ப நான் பேச போறது ஒரு வைத்தியராக இல்ல உன்னோட அம்மா ஸ்தானத்தில் இருந்து பேச போறேன்….” என அவர் கூறியதும்...

 

உணர்ச்சிகளற்ற முகத்துடன்

 

ப்ளீஸ் ஆண்ட்டீ நீங்க எனக்கு அத்தையாகவே இருங்க... அம்மாவாக முயற்சிக்காதிங்க அந்த இடம் யாருக்கும் உரியது அல்ல... இங்க அடிபட்டு இருக்காளே அவளையே என்னோட அம்மா ஸ்தானத்தில் வைக்க வெளிப்படையா நான் இதுவரை முயற்சிக்களை….. அம்மா அவங்க என்னோட வாழ்க்கையில இறந்தகாலம் ,தாயின் ஸ்தானத்திற்கு என் வாழ்க்கையில தகுதி இல்லை. என்னைப் பொறுத்தளவில் அது ஒரு பொய்த்துப்போன உறவு….

 

என் அப்பாவுக்கு வேண்டுமென்றால் அவர் வாழ்க்கையாய் இருக்கலாம் ஆனால் என் வாழ்க்கையில் என்றும் அழியாத கருப்பு பக்கங்கள் என்றான் சற்று கோபமாக.”

 

இதோ... இதுதான் ஏன் இந்த கோபம் அகி இந்த கோபம் தான் உன்னுடைய வாழ்க்கையில் நிறைய பிரச்சினைகளுக்கு காரணமாக இருக்கிறது... இதுதான், இதோ உன் பொண்டாட்டியோட இந்த நிலைமைக்கு காரணம்.”

 

ஆன்ட்டீ…. நான் எதுவும் பண்ணல.... சொன்னதையே திரும்பச் சொன்னால் எப்படி என்ன விஷயம், தயவு செஞ்சு கொஞ்சம் சொல்றீங்களா….” என்றான் காட்டமாக.

 

அவனை அழுத்தமாக பார்த்தவர்….

 

நீ பண்ணாம அவள் உடல் முழுக்க எப்படி இப்படி காயம் ஏற்பட்டது... சரி உனக்கு அம்மாவா பேசல ஜனனிக்கு அம்மாவா சொல்றேன் இல்ல அகி... ஒரு மனைவியிடம் நடக்கக் கூடாத முறையில் நடந்து இருக்க…. நீ உன் மனைவியிடம் நடந்து இருக்கும் முறைக்கும், ஒரு பெண்ணை பலவந்தப்படுத்திபவன் நடக்கிற முறைக்கும் என்ன வித்தியாசம்….”

 

அந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன் கழுத்து நரம்பு புடைக்க இரு கைகளையும் இறுக முடிக் கொண்டவன்... இவ்வார்த்தை அவன் தனக்குத் தானே கேட்டுக் கொண்டது இச்செயலை செய்த நிமிடத்திலிருந்து அவன் மனசாட்சி அவனைக் கொல்லும் வார்த்தை இது….

 

அவனை பார்வையால் தொடர்ந்தவர்... குவளையில் இருந்த நீரை அவனருகில் வைத்து

 

இந்த தண்ணிய குடிடா…” நீரை அருந்தியவன் சிறிது ஆசுவாசம் அடைந்தபின்….

 

எனக்கு தெரியும் நீ இப்படி செய்யக்கூடியவன் அல்ல உன்னுடைய இறந்தகாலமே உன் எல்லாவிதமான நடவடிக்கைக்கும் காரணம்  ஒரு சாம்ராஜ்யத்தையே தனியாக கட்டியாளும் உன்னை மாதிரி ஒருவனுக்கு அறிவுரை சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை…. கண்ணா உன்னை நீ மாற்றிக்கொள்வது உனக்கு மட்டுமல்ல உன் மனைவி மகனுடைய எதிர்காலத்துக்கு நல்லது…. நான் அவளுக்கு ட்ரீட்மெண்ட் செய்யும் பொழுது தான் அவருடைய மற்ற காயங்களை பார்த்தேன்…..

 

சத்தியமா எனக்கு இது அதிர்ச்சியா தான் இருக்குது... ஒரு நிமிஷம் இதற்கு காரணம் நீயா இல்லை????”

 

ப்ளீஸ் ஆன்ட்டீ... அப்படி எதுவும் சொல்லாதீங்க.” 

 

பார்த்தியா இத வாய் வார்த்தையா நான் சொல்வதையே உன்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியால இந்த மாதிரி ஒரு செயலை நீ இனி உன் மனைவிக்கு செய்யாத அகி….. அவளை பத்திரமா பார்த்துக்கோ நிஜமாகவே உன் வாழ்க்கையில கிடைச்ச வரம் அவள்…”

 

கண்டிப்பா சாரி ஆன்ட்டி இனிமே இப்படி பண்ணமாட்டேன் இப்ப சொல்லுங்க அவளுக்கு எப்படி இருக்கு…”

 

ஷி இஸ் ஃப்பைன் நவ் தலையில் லேசான காயம் தான் கவலைப்படாதே.. விழும் பொழுது கூர்முனை கிழித்ததமைதான் ரத்தம் வெளியேற காரணம்... ஒரு ஸ்கேன் பண்ணி இருக்கோம் எந்தவிதமான பிரச்சனையும் இல்ல அவ நல்லா இருக்கா…. பட் ரொம்ப மன அழுத்தத்தில் இருக்கா…..பிரஷர் எல்லாம் ஜாஸ்தியா இருக்கு... சோ அவளை பத்திரமாக பார்த்துக்கொள், சத்தான ஆகாரம் சாப்பிடனும் ஆது மட்டும் இல்ல உங்களுக்கு இன்னொரு குழந்தையும் பிறக்கலாம்... அதுக்கு உன் மனைவி முதல்ல தெளிவா,ஆரோக்கியமாக இருக்கணும் எங்கேயாவது கூட்டிட்டு போ

 

அவ மனசுக்கு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்டா இருக்கும் எப்பவும் வேலை,வேலைனு சுத்தி கொண்டிருக்காதே... உன்னுடைய அகவாழ்க்கை புறவாழ்க்கை இரண்டையுமே நீயும் மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள முயற்சி செய்…. இதற்கு மேல நான் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை இன்னும் இரண்டு நாள் கழித்து நானே வந்து அவளுக்கு நியூ டிரஸ்சிங் பண்றேன்.” 

 

ஆன்ட்டீ தேங்க்யூ….” சிறிது மவுனத்திற்கு பின்உங்களை நான் ஏதாவது ஹாட் பண்ற மாதிரி பேசி இருந்தா என்னை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள்.” என மனமுவந்து மன்னிப்பை யாசித்து விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான்...

 

அறையிலிருந்து வெளியேறியவனையே கண் சிமிட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் அறிந்த அக்கண்யன் இதுவல்ல... முரடன் எதையும் காது கொடுத்து கேளாதவன், தான் செய்வது சரி என்று நியாயத்தை கொண்டவன், எதிலும் நிதானம் தவறாதவன்... ஆனால் முதன் முறை கலங்கி நிற்பதை காணும் பொழுது ஒரு புறம் தன் கண் முன்னே வளர்ந்த ஆண் மகன் கலங்கி நிற்பது கவலையை கொடுத்தாலும்... அது அவன் மனைவி மீது கொண்ட அப்பழுக்கற்ற காதலால் என்பதால் இன்னோர் மனமோ அவன் மாறும் காலம் தூரமில்லை என நினைத்து பெருமை கொண்டது

 

எனக்கு தெரியும் அக்கண்யா நீ கண்டிப்பா மாறுவ உன் வாழ்க்கையில இனிமேயாது வசந்தகாலம் வரணும்னு ஆசைப்பட்டேன்... ஆச்சரியமா இருக்கு இது நீயா இந்த பதட்டம் உன்னிடம் புதிதாகத் தோன்றியது இந்த பயமும் புதிது... காதலின் வெற்றியின் இலக்கை அடைய இதுவும் ஒரு வழி தான்...

 

இந்த காதல்தான் எத்தனை மாயங்களை கொண்டது. மாக்களை மகான்கள் ஆக்கியதும் இந்த காதல்தான்... உன்னைப் போன்ற முரடனை மனிதனாக்கியதும் இந்த காதல்தான்... கண்டிப்பா உன் மனைவியின் காதல் உன் வாழ்வை மீட்கும்...

 

 மனைவி அனுமதிக்கப்பட்ட அறைக்குள் சென்றவன் கண்டது... வாடிய கொடிபோல் வதங்கிய தன்னவளை காண, காண அவன் நெஞ்சம் பொறுக்கவில்லை…. எங்கே தான் ஆண் மகன் என்பதையும் மறந்து அழுது விடுவோமோ என்று பயந்தவன் போல்... தன் விழிகளை இறுக மூடிக்காெண்டான்.

 

மனைவியின் கட்டிலை நெருங்கியவன் அவள் அருகில் அமர்ந்து அவள் தலை முடியை லேசாக கோதி விட்டு... அவள் கழுத்து வளைவில் படர்ந்திருந்த முடியை காது புறமாக ஒதுக்கி விட்டவன்... அவள் நெற்றியில் அழுத்தி முத்தமிட்டு நிமிர்ந்தான் அவன் ஸ்பரிசத்தில் கண்விழித்ததும் கண்டது அமைதி ததும்பும் விழிகளோடு தன்னை முத்தமிட்ட பரவசத்தில் நிமிர்ந்த தன் மணாளனின் அழகு முகத்தையே….

 

கணவனின் தாடி அடர்ந்த கன்னத்தை வலக்கரத்தால் வருடியவள் விரல்கள் அவன் நாசியை மேலிருந்து கீழாக தடவியது...ஜனனிக்காே என்றும் அவன் கூர் நாசியின் மீது ஒரு மயக்கம் உண்டு

 

அக்கண்யன் சின்ன சிரிப்புடன்

 

என்னடி என்ன பண்ற…” என்றான்

 

அவ்வளவுதான் அவன் மனைவியோ மயங்காத குறையில் திகைத்து நின்றாள். காரணம் அவள் கண் முன் கண்ட கணவனின் புன்னகை…. அது கோகினூர் வைரத்தைப் போன்று காண்பதற்கு அரிது...

 

கண்டவரை கண்ட பொழுது மயக்கும் அவன் புன்னகையில் சொக்கி தான் போனாள்... அவ்வளவு வலியிலும் கண்களில் மயக்கத்தோடு இமை கொட்டாது பார்த்த அவளை நோக்கி சற்றே குனிந்து ஹஸ்கி வாய்சில்

 

என்னடி பசிக்குதா….”

 

 இல்லை என்று தலையை ஆட்டியவளை பார்த்து

 

அப்படினா ஏன் கண்ணாலேயே சாப்பிடுற…” 

 

அவன் மனையாளும் வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தாள். அதில் பரவசம் அவனுக்குள் ஊற்றாய் பெருக மனைவியை நோக்கி குனிந்தவன் சுற்றுமுற்றும் ஒரு பார்வை பார்த்து... அவள் இதழில் தன்னிதழை ஆழமாய் பொருத்தினான்…. நெடுநேரம் காய்ந்திருந்த அவள் இதழ்கள் அவன் முரட்டு இதழ்களால் ஈரம் ஆக்கப்பட்டது

 

முந்தின இரவில் அவன் அளித்த காயத்தை அவள் உதட்டில் முத்தமிட்டே தணித்தான்….

 

இவன் உயிர் மூச்சை அவள் உயிர் மூச்சோடு கலந்து...அவள் எல்லா வழிகளுக்கும் தன் ஒற்றை முத்தத்தால் நிவாரணம் அளித்தான்…. அவ்முத்தம் காமத்தின் பிரதி அல்ல, அது காதலின் பிரதி... காயத்தை கொடுத்தவனிடமே தஞ்சமடைய செய்யும் அன்பின் சின்னமது…. 

 

அவன் மலர்க்கொத்தை பார்த்து அடிபட்ட நெற்றியை வருடியவாறு... வீட்டுக்கு வா மொத்தமா தரேன் என்றான் அவள் வெட்கத்தில் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்...

 

இந்த காதல் தான் எத்தனை விசித்திரமானது... இன்பத்தை சுகிர்க்க, துன்பத்தை சகிக்க உயிரோடு உயிராய் இணைந்து வாழ வைக்கும்... 

 

அதே காதல் சில சமயம் காதலிப்பவர்ளையும், காதலிக்கப்படுவர்களையும் உயிரோடு எரிக்கவும் செய்கின்றது.

எந்த கண்ணில் இன்று மிதமிஞ்சிய வெட்கத்தை பார்த்தானோ அதே கண்ணில் அக்கினி பிழம்பை கோபமாய் பார்க்கப்போவதை அவன் அறியவில்லை

என்னை எந்த அளவிற்கு

பிடிக்கும் என்று கேட்கிறாய் நீ….

 

 

உன்னுடன் கைகோர்த்த

நாள் முதல்

இன்றுவரை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்….

 

 

அதை அளக்கும்

அளவுகோல் இல்லவே இல்லை

உலகத்தில்….

 

 

என் காதலின் அளவு என் உயிர் உள்ள

வரை...

உன் மீதுள்ள காதல் உலகம் உள்ளவரை

அன்பே…. 

 

 

 

என்  ஜனனம்.


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
05/07/2019 4:43 pm  

அத்தியாயம் 12

 

கண்கள் இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிக் கொள்ள,அவள் விரலோடு இவன் விரல்கள் பிணைந்து கொள்ள, அவள் இதழ்களில் தேன் பருகியவன்... தன் நாவினால் அவன் உதடுகளை லேசாக ஈரம் செய்துகொண்டு அவளை பார்வையால் விழுங்கியவன் எண்ணத்தை கலைத்தது…. அறையை தட்டியவாறு உள்ளே நுழைந்த நர்சின் வருகை….

 

உள்ளே நுழைந்தவள்…. “சார் மேடம்க்கு இன்னுமாெரு ரிப்ஸ் ஏத்தணும் நீங்க கொஞ்சம் வெளியில வெயிட் பண்ணுங்க சார்... ரிப்ஸ் முடிந்ததும்... அவங்கள நீங்க அழைச்சுட்டு போகலாம்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாங்க…. தானே வந்து அவங்களுக்கு ட்ரெஸ்ஸிங் பண்றாங்களாம் மேடம் சொல்ல சொன்னாங்க….”

 

அவள் வார்த்தையை ஆமோதிப்பது போல் லேசாக தலையசைத்தவன்... மனைவியிடம் பார்வையால் விடைபெற்று வெளியே சென்றான். அவ்வளவு நேரமும் கணவனின் அருகாமையால் உண்டான மயக்கத்தில் கிடந்தவள் முகம் வேதனையில் கசங்கியது... அது உடல் காயம் தந்த வலியா அல்லது உள்ளத்து காயம் தந்த வலியா அவள் மட்டுமே அறிந்த ஒன்று.

 

அவளோ தன் கை சதையை பிய்த்து கொண்டு உள்ளே ஏறிய ஊசியினைப் கூட உணராதவளாக தனக்குள் மூழ்கியிருந்தாள்...

 

அவள் மனமாே…

 

‘கந்தா இவரோட இந்த கரிசனை நிலைக்க வேண்டும்... எப்போ எப்படி இவர் மாறுவார்னு என்னால கணிக்க முடியல???...

 

எனக்கு பயமா இருக்கு அத்தான் உங்களோட இந்த அக்கறை இன்னும் எத்தனை நாளுக்கு... உங்களைப் பற்றி நன்றாக தெரிந்ததால் தான் பயமாக இருக்கிறது. உங்களைப் பிடித்துள்ள குற்ற உணர்ச்சி அகன்றதும் நீங்க என்னை விட்டு தூரம் செல்லக்கூடாது என்று நான் பிரார்த்திக்கிறேன் அத்தான்’

 

என்று எண்ணியவள் மருந்தின் வீரியத்தால் சிறிது சிறிதாக நித்திரைக்குள் சென்றாள்.

 

அங்கிருந்து விலகி வெளியே வந்தவன் ஆழ்ந்த ஒரு பெருமூச்சை எடுத்து விட்டவனாக அதுவரை இலகி இருந்த முகம் மீண்டும் இரும்பென இறுகியது... அங்கிருந்த வரவேற்பு நாற்காலியில் அமர்ந்தவன் தன் இரு கரங்களாலும் தொடைக்கு முட்டுக்கொடுத்து காதோடு சேர்த்து இருபக்கமும் தலையை அழுத்த பற்றிக்கொண்டான்….

 

அவன் மனமோ இறந்தகாலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையிலும் அல்லாடி கொண்டிருந்தது. இறந்தகாலத்தின் துரோகத்தை மறக்க முடியாமலும்... காதலியாய் தன் முன்னே காட்சி தரும் தன்னவளை ஏற்க முடியாமலும் கூர்முனை வாளின் மேல் நிற்பவன் போல் அல்லாடிக்கொண்டு இருந்தான்….

 

தனக்குள்ளே துவண்டு கொண்டிருந்தவனை தோலில் விழுந்த கரத்தில் ஸ்பரிசம் கலைத்தது... நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அவன் கண்டது துன்பத்தில் தோலுக்கு தோள்கொடுக்கும் தன் ஆருயிர் தோழன் அரவிந்தனையே

 

“டேய் மச்சி தங்கச்சிக்கு இப்ப எப்படி இருக்குடா நீ டிரைவர் கிட்ட சொல்லி எனக்கு தகவல் சொன்னதுமே நான் வந்து இருப்பேன்... அங்கே ஆதுவையும்,கவியையும் சமாளித்துவிட்டு யாமியிடமும் சொல்லிட்டு வர லேட் ஆயிடுச்சு... அவளும் என் கூட வாரதா சொன்னாள் ஆனால் குழந்தைகள் இருவரும் இருப்பதால் அவளால் வர முடியல…”

 

கூட்டத்தில் காணாமல் போன சிறுவன் போன்று அலைபாயும் விழிகளோடு தன் நண்பனை நோக்கியவன்…. ஆறுதலாய் அவன் கரத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டான்... நண்பனின் மனநிலையை துல்லியமாக அறிந்தவனும் அவன் தோலில் தட்டிக்கொடுத்து….

 

“ஓகே மச்சி எல்லாம் சரியாயிடும்... ஜனனிக்கு இப்போ எப்படி இருக்கு??? டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?? தங்கச்சி முழித்து விட்டாளா??? அவள் கூட பேசினாயா??

 

அவனின் எல்லா கேள்விகளுக்கும் அக்கண்யனின் மௌனமே பதிலாய் கிடைத்தது… அரவிந்தனுக்கும் இவன் மௌனம் சலிப்பாக தோன்றினாலும், அவன் மனநிலையை புரிந்து கொண்டவனாக….

 

“நீயே இப்படி இருந்தால் எப்படி மச்சு…”

 

ஒரு பெருமூச்சோடு….

 

“ஷி ஸ் ஃப்பைன்….ம்... நல்லா இருக்கிறாள் இப்பொழுது தான் என்னோடு பேசினாள்... காலையில் சாப்பிடாததால் மயங்கி விழுந்திருக்கிறாள் மச்சி... சோ இப்போ ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை ரிப்ஸ் ஏற்றிக் காெண்டிருக்கிறார்கள் முடிய அழைத்து செல்லலாம்….

 

எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்றியா... இன்றைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் ஆதுவ உன் கூட வைத்துக்கொள் நாளைக்கு நான் அவனை அழைத்துக் கொள்கிறேன்... இந்த நிலையில் அவன் அம்மாவை பார்த்தால் கண்டிப்பாக ரகளை செய்வான்... என்னால் இவளை பார்த்து கொண்டு அவனையும் சமாளிக்க முடியாது … ஆத்விக்கை இன்றைக்கு மட்டும் உங்களுடன் வைத்துக்கொள்டா….”

 

“என்ன மச்சி இப்படி சொல்ற அவன் யாரு... உன்னோட பையன்டா... எனக்கு மகன் தான் நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்,நீ ஜனனியை கவனமாக பார்த்துக்கொள்”

 

சிறிது நேர மௌனத்திற்கு பின் அவனை நோக்கி,

 

“மச்சி இதை நான் உனக்கு சொல்ல வேண்டியதில்லை உனக்கே எல்லாம் தெரியும்... எது சரி,எது தவறு என்று….உன் இறந்தகாலத்தோடு எதிர்காலத்தை இணைத்து பார்க்காதே அகி….

 

நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லட்டா…. அன்றைக்கு அந்த ரம்யா ஃபாரின் கிளயன்சிடம் உன்னை, அவள் வருங்கால மனைவி என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதற்கு அவ்வளவு கோபப்பட்டாயே….

 

நீ ஒரு விஷயம் புரிந்து கொண்டாயா அல்லது புரிந்தும் புரியாமல் நடிக்கிறாயா என்று எனக்கு தெரியாது... உனக்கு மேரேஜ் ஆகி இந்த நான்கு வருடங்களில் உன் மனைவியை எங்கேயாவது வெளியே அல்லது இதுபோன்ற தொழில்துறை பார்ட்டிகளுக்கு அழைத்து சென்று இருக்கிறாயா….

 

உன் வட்டத்தை சார்ந்த மனிதர்கள் யாருக்காவது அவளை அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறாயா…. ஏன் அந்த ரம்யாவுக்கு கூட அவள் ஆக்சிடெண்ட் நடந்து ஹாஸ்பிட்டலில் அட்மிட் ஆகி இருக்கும் பொழுது, அவளை பார்க்க போன சமயம் தான் பேச்சோடு பேச்சாக அதை அவளிடம் சொன்னேன்…

 

அது வரை இந்த விஷயம் அவளுக்கு தெரியாது... இது யாருடைய பிழை அகி…. உன் மனைவி என்பவள் உன்னில் பாதி அவளுக்கு நீ சரியான மரியாதையை கொடுத்தால் தான் மற்றவர்கள் அதை கொடுப்பார்கள்…. உனக்கும் மனைவி பிள்ளை இருக்கிறார்கள் அவர்களை அவ்வப்போது வெளியே கூட்டிட்டு வந்து காட்டினால் தான் இது போன்ற சிரமங்கள் ஏற்படாமல் இருக்கும்... இப்படி உன் பக்கம் ஆயிரம் தவறுகள் இருக்கின்றன...

 

உனக்கு தெரியுமா மச்சி இப்படி மட்டும் நான் யாமியிடம் நடந்து கொண்டேன் என்றால் இந்நேரம் எங்களுக்குள்ள டிவாேஸ் ஆகியிருக்கும்…

 

ஜனனி ரொம்ப பொறுமைசாலி அதுதான் இது எல்லாத்தையும் பொறுமையாக சகித்துக் கொள்கிறாள்... இனியாவது நீ உன் வாழ்க்கையை சரியாக அமைத்துக்கொள் அகி….”

 

என்றவன் சிறிது நேரம் அவனுடன் இருந்தவன் பின்பு தன் வீட்டினை நோக்கி கிளம்பிச் சென்றான்….

 

 அக்கண்யனின் உள்ளமோ….

 

“ஆமா அரவிந்த் சொன்னதுல என்ன தப்பு இருக்கு... நாம அப்படித்தானே நடந்து கொள்கிறோம், என்னைக்காவது அவளை மனைவியா வேணாம் சக மனுஷியாக கூட நான் நடத்தியதில்லை தானே…

 

இப்பொழுது கூட இந்த குற்றவுணர்வு தானே என்னை இந்த மாதிரி செய்ய வைத்தது….”

என்று யோசித்தவன் பின்பு திடமாக ஒரு முடிவெடுத்தவன் பாேல் தன் ஆறடிக்கும் நிமிர்ந்து நின்று 

 

“ஐம் நொட் சே… ஐ அம் பர்பெக்ட் பட் கண்டிப்பா ஐ வில் ட்ரை….”

 

என்று நினைத்தவன் நேரத்தை கணக்கிட்ட அறைக்குள் நுழைந்தான்... அவன் உள்ளே நுழையவும் ரிப்ஸ் இன்ஜெக்ஷனை கழட்டுவதற்கும் நேரம் சரியாக இருந்தது... 

 

இவன் உள்ளே நுழைந்தவுடன் நர்ஸ் வெளியே சென்றதும்... இரு கைகளையும் கட்டியவன் மனைவியை விழி அசையாது பார்த்தான்...

 

ஒரு கணம் தன் கணவனின் பார்வையில் திடுக்கிட்டாள்…

 

“என்னவாயிற்று இவ்வளவு நேரம் நல்லாத்தானே இருந்தாரு, மறுபடியும் முகத்தில் ஏன் இந்த இறுக்கம் என்று சோர்வாய் எண்ணியவள்” தன் விழிகளை மெதுவாக மூடிக்கொண்டாள்…..

 

மனைவியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் அவள் முகத்தில் வந்து போன உணர்வுகளை சரியாக படித்தவனாய்... தொண்டையை செருமி தன் இருப்பை அவளுக்கு உணர்த்தி... அவளை நோக்கி,

 

“டாக்டர் வீட்டுக்கு போகச் சொல்லிட்டாங்க நாம போகலாம்... இன்றைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் ஆதுவ அரவிந்த பார்த்துக் கொள்ள சொல்லி இருக்கிறேன்... நாளைக்கு மார்னிங் பிக்கப் பண்ணிக்கலாம் நீயும் பேஸ் வாஷ் பண்ணிட்டு ரெடியாகு…”

 

என்று கூறியவன் வெளியில் காத்திருக்க…. சிறிது நேரத்தில் மனைவி அழைத்துக்கொண்டு காரில் சென்றான்…

 

அவன் காரினை இயக்கவும் காரில் இருக்கும் ரேடியோ அவர்கள் மனநிலையை சொல்வது போல் மெதுவாக பாடியது….

 

இது மௌனமான நேரம்

இள மனதில் என்ன பாரம்….

 

மனதில் ஓசைகள்

இதழில் மௌனங்கள்

ஏன் என்று கேளுங்கள்…..

 

நடைபெற்ற நிகழ்வுகளின் தாக்கம் இதயத்தை பாரம் கொள்ளச் செய்ய அவள் நயனங்கள் கணவனை கேளாமல் கேட்டது...  “ஏன் இந்த மௌனம்... என் இதயத்தின் ஓசையை நீ கேட்க மறப்பதேன்... 

 

இளமை சுமையை

மனம் தாங்கிக் கொள்ளுமோ

புலம்பும் அலையை

கடல் மூடிக் கொள்ளுமோ...

 

இவளின் மனதில்

இன்னும் இரவின் மீதமோ

கொடியில் மலர்கள்

குளிர் காயும் நேரமோ

பாதை தேடியே

 பாதம் போகுமோ….

 

 

கேட்ட வரிகளின் தாக்கம் விழிகளை கலங்கச் செய்ய அவள் உள்ளமாே... “அந்த காெடிய இரவின் மீதம், என்று என் மனதை விட்டு அழியும்... அது தந்த காயத்தின் தழும்பு மறைந்தாலும்... என் இதயத்தின் தழும்பை எவ்வாறு மறப்பேன்…. 

 

அதனால் நேசமாே

கனவு கண்டு கூசுமோ

தனிமையோடு பேசுமோ….

 

மௌனமான நேரம்

இள மனதில் என்ன பாரம்...

 

 

அப்பாடலை தனக்குள் உள்வாங்கியவளின் விழிகள் சொருக அப்படியே நித்திரைக்குச் சென்றாள்... இப்பாடலை கேட்ட அக்கண்னின் உள்ளமோ….

 

அவளுக்கு நேர்மாறாய் அவள் மீது தான் கொண்ட காதலை எண்ணி ஒருவித சிலிர்ப்பை கொடுத்தது... வீட்டை அடைந்ததும் போட்டிகோவில் காரை நிறுத்தி அவன் அழகிய ரதியை இரு கரங்களிலும் ஏந்திக்கொண்டு தங்கள் அறை நோக்கி சென்றான்…

 

அவளை பஞ்சுபொதியேன மெத்தையின் மீது உறங்கச் செய்தவன் அவள் நெற்றியை நீவிவிட்டவாறு விழி அகலாது பார்த்தான்...

 

அவன் உள்ளம்….

 

‘என்னடி பெண்ணே... நீ என்ன மாயம் செய்தாய், இறந்தகாலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையில் என் உள்ளம் ஊசலாடுகிறது…. ஆனால் என் ஆண் மனமாே என்னில் உன்னை சிறையெடுக்க சொல்கிறதே…

 

இனிமேல் உன்னை கவனமாக பார்த்துக் கொள்வேன்... சில சமயம் என்னையும் மீறி உன்னை காயப்படுத்தி விடுவேனோ என்று பயமாக இருக்கிறது, நீ எனக்காக பொறுத்துக்கொள்’ 

 

என்றவன் தன் மேல் சட்டையை கழட்டி அருகில் இருந்த மேஜையில் வைத்தவன் மீண்டும் மனைவியை நெருங்கி அவள் தலையை தன் வெற்று மார்போடு அணைத்த வண்ணம் அவளோடு சேர்ந்து ஆழ்ந்த துயிலுக்கு சென்றான்…..

 

இதோ இன்றோடு ஜனனி குணமாகி இரு வாரங்கள் கடந்து விட்டன... இந்த இரு வாரமும் அவள் மன்னவன் தாயாய் தாங்கினானா அல்லது கணவனாய் தாங்கினானா என்பதை அவள் அறியாள்….

 

கண்ணுக்குள் வைத்து பார்த்துக் கொண்டானா என்று கேட்டால் பதில் இல்லை... ஆனால் கண்டிப்பாக தன் கண் பார்வையிலேயே வைத்து பார்த்துக் கொண்டான்...

 

அவள் உண்ணும் உணவில் இருந்து எடுத்துக் கொள்ளும் மருந்துகள் வரை அனைத்திலும் அவன் ஆதிக்கமே உயர்ந்து இருந்தது... இந்த இரு வார காலமும் மனைவியை சமயலறைக்குள் அனுமதிக்கவில்லை…. மகனின் பொறுப்புக்களையும், மனைவியின் பொறுப்புக்களையும் ஒற்றை ஆளாய் கவனித்தான்…

 

ஜனனியின் வாழ்வில் இந்த இரு வாரமும் மறக்க முடியாத பொக்கிஷங்கள் பொதிந்த நாட்கள் என்பதே உண்மை….

 

அவள் தாயின் அரவணைப்பில் வளர்ந்த பெண்ணல்ல, அறியா பருவத்தில் தாய் தந்தையை இழந்தவள் தாயன்பும், தந்தையின் பாதுகாப்பும் இப்படித்தான் இருக்குமோ... எனும் ஐயம் கொள்ளும் வகையில் அவள் கணவன் பார்த்துக் கொண்டான்... ஆனால் அவன் முரட்டு குணம் முழுதும் மாறவில்லை, என்றுமே அவனிடம் பேச்சுக்கள் குறைவு ஆனால் அதையும் மீறி வார்த்தைகள் வெளி வந்தது என்னவோ உண்மைதான்…

 

கணவன் தன்னைக் காதலால் திக்குமுக்காடச் செய்யும் காலம் தூரமில்லை என்னும் எண்ணத்தோடு பால்கனியில் நின்று காெண்டிருந்தவளை…

 

பூனை நடையோடு பின்புறம் நெருங்கி அவள் கழுத்து வளைவில் முகம் பதித்து, அவன் கன்னத்தை அவள் கழுத்தில் உரசி குறுகுறுப்பு மூட்டச் செய்தவாறு ஹஸ்கி வாய்சில்…

 

 “அங்க என்னடி பாக்குற…” என்றான்.

 

அவளோ அவனின் நெருக்கமும், கழுத்தை தாண்டிச் சென்று மார்பை எட்டிய அவன் வெப்ப மூச்சுக்காற்றும், அவன் வசீகர கூறலும் அவளை உள்ளுக்குள் தடுமாறச் செய்தது…. ஆயினும் கணவன் என்ன மன நிலையில் இருக்கிறான் என்பதை அறியாது தன் உணர்வுகளை வெளிப்படையாக காட்ட அஞ்சியவளாக தன் கரங்களால் பால்கனி கம்பியை இறுகப் பற்றிய வண்ணம் அசையாது இருந்தாள்.

 

அவனைவிட மனைவியின் உணர்வுகளை துல்லியமாக அறிந்தவன் எவனும் இல்லை... மனைவியின் எண்ணத்தை அறிந்தது போல அவளை மேலும் நெருங்கி….

 

“பேபி உன்னத்தான் அங்கு என்னடி பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாய்…”

 

அக்குரலுக்கு அமைதியாயிருக்க முடியாதவளாக லேசாக கணவனைக் காண அவன் புறம் திரும்பினாள்... இந்த எதிர்பாராத நிகழ்வில் இருவரின் இதழுக்கும் நூலிடை அளவில் இடைவெளியே இருந்தது…

 

அக்கணம் மனைவியின் கண்களில் தோன்றிய காதலும் அவள் மீது வந்த சோப்பின் வாசனையோடு சேர்ந்து அவள் மேனியின் வாசமும்... அவனுக்குள் மாேகதீயை பற்றி எரியச் செய்தது…

 

தன் வலக் கரத்தால் அவளை தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கி அணைத்து... அவன் இடக்கரத்தை அவள் கூந்தலுக்குள் நுழைந்து கூந்தலை இறுகப் பற்றி அவள் முகத்தை நிமிர்த்தி, அவன் அவள் இதழோடு தன் இதழை பொருத்தினான்….

 

எவ்வளவு நேரம் நீண்டதாே... மனைவி மூச்சுக் காற்றுக்காக தவிக்க தன் இதழை பிரித்துக் கொண்டான்... அப்பொழுதுதான் அவள் உணர்ந்தாள் தன் கணவன் அசம்பவத்திற்குப் பின் தன்னை இதுவரையிலும் படுக்கையில் நாடவில்லை என்பதை.

 

 உணர்ந்த விஷயம் அவள் இதயத்திற்கு உவப்பானதாக இருக்கவில்லை... காரணம் அவன் என் நேரம் எதை சிந்திப்பான், எதை செய்வான், என்பதை அவனைத் தவிர வேறு யாராலும் ஊகிக்க முடியாது….

 

அவளைப் பொறுத்தவரையில் தன் கணவன் தனக்கே தனக்காக அருகில் இருக்கும் அந்நிமிடங்கள் பொக்கிஷங்கள்….   மனைவியின் விழிகளில் தோன்றிய பரிதவிப்பை கண்டவன் அவள் இரு விழி மீதும் முத்தமிட்டு அவளை நோக்கி...

 

“நாம இந்த வெசாக் லீவுக்கு அப்பா வீட்டுக்கு போகிறோம்... அப்படியே அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு ஒரு சிறு வெக்கேஷன் போறோம்…. நம் கூட அரவிந்த்சா ஃப்ர்மிலியும் வர்றாங்க….

 

சாே கெட் ரெடி இன்னும் ரெண்டு நாள்ல கிளம்புறாேம்... ஐந்து நாட்களுக்கு தேவையான அனைத்து ஆயத்தங்களையும் செய்து கொள்…”

 

என்று மனைவியை நோக்கி கூறியவன் அவளை ஒருகணம் உற்றுப் பார்த்து பின்பு தன் சிகையை கோதியவாறு சென்றான்.

 

அவளோ அவன் வார்த்தையில் சமைந்து நின்றாள் கணவன் நீண்ட வருடங்களுக்குப் பின் அவளை வெளியே அழைத்துச் செல்கிறான். இதை எண்ணி மகிழ்வதா அல்லது இதற்கு பின் ஏதேனும் துன்பம் நேருமோ என்று எண்ணி வருந்துவதா... என அவளுக்கு தெரியவில்லை

 

“கந்தா எதுவா இருந்தாலும் நல்லது நடக்க நீயே துணை இரு….”

 

என்று கடவுளை நோக்கி வேண்டியவள் தங்கள் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

 

இப்பயணம் அவர்கள் வாழ்வை மீட்குமா? அப்படி மீட்ட வாழ்வை நீடிக்க செய்யுமா???

 

தெகிட்ட தெகிட்ட காதலை

காட்ட என்னால் முடியும்

பெண்ணே….

 

ஆனால் 

அன்பை புகட்டி புகட்டி

காதல் செய்ய

உன் ஒருவரால் மட்டுமே முடியும்…

 

தெகிட்டும் காதலும்

புகட்டும் காதலும்

தான் நம் வாழ்வின்

அஸ்திவாரம்

அன்பே….

என் ஜனனம்.

 


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 1 year ago
Posts: 256
09/07/2019 5:21 pm  

என்ன ஃபிரண்ட்ஸ், ஸ்டோரியை படிச்சு பார்த்தீங்களா? எப்படி இருக்கு? ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டு போங்களேன். புது ரைட்டர்... நல்லா எழுதறோமா இல்லையான்னு அவங்களுக்கும் ஒரு குழப்பம் இருக்கும்ல.

கீழதான் இருக்கு லைக் பட்டன். படிக்கிறவங்க ஒரு அழுத்து அழுத்தீட்டு போங்களேன். காசா பணமா... சும்மா ஒரு கிளிக் தானே...

அப்புறம் இன்னொரு ரிக்வஸ்ட். லாகின் பண்ணி படிங்க. அப்போதான் லைக் பண்ணவும் கமெண்ட் போடவும் ஈஸியா இருக்கும். லாகின் பண்ணலைன்னா ரெண்டுமே முடியாது. நேரம் செலவு பண்ணி எழுதற ரைட்டருக்கு உங்களால முடிஞ்ச ஒரு சின்ன உபகாரம்... செய்யலாம் தானே... செய்வீங்கன்னு நம்பறேன்...

நன்றி...  👍  👍  👍 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
09/07/2019 6:17 pm  

அத்தியாயம் 13 

 

கொழும்பிலிருந்து கண்டி நோக்கி செல்லும் நெடுஞ்சாலை வீதியில்... ரேஞ்ச் ரோவர் என்னும் சொகுசு வண்டியில் தங்களுடைய பயணத்தை இனிதே, அதிகாலை வேளையில் ஆரம்பித்து இருந்தனர் அக்கண்யன் குடும்பத்தினர்.

 

ஜனனிக்காே மனமெல்லாம் நிறைந்து கிடந்தது. நீண்ட நெடிய வருடங்களுக்குப் பின் தன் கணவன், மகன் சகிதம் தனக்கு மிகவும் பிரியமான உடன்பிறவா தமையனான அரவிந்தன் குடும்பத்துடன் பயணிக்கும் இப்பயணம் அவளை உற்சாகப்படுத்தியது என்று கூறினால் அது மிகையாகாது….

 

ஆதுவோ தன்னுடன் விளையாட ஒரு துணை கிடைத்த மகிழ்வில் அரவிந்தனின் பெண்ணரசியுடன் அமர்ந்து கொண்டு சலசலத்த வண்ணம் மிக மகிழ்வாக வந்தான். ஜனனி பின்னிருக்கையில் தன் கணவனுடன் அமர்ந்து கொண்டாள். என்றும் இல்லா வண்ணம் அவனுக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சிறுசிறு மாற்றங்கள் அவனை உயிர்ப்போடும்,உற்சாகத்தோடும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பியதோ என்னவோ….

 

மனைவியை நன்கு நெருங்கி அவள் தோளோடு தன் கையை அணைத்துக் கொண்ட வண்ணமே பயணித்தான். தன் கணவனின் அருகாமையும் அரவணைப்பும் அவளுக்குள் இன்பத்தை ஊற்றெடுக்க ஒரு சாந்த மனநிலையுடன் பயணம் செய்தாள்...

 

அவள் எண்ணமோ சிறிது நாட்களுக்கு முன் நடந்த நிகழ்வுகளை வட்டமடித்துக் கொண்டிருந்தது. என்று தனக்கு விபத்து நிகழ்ந்ததாே அன்றே தெளிந்தாள்... இனிவரும் காலங்களில் தன் கணவனின் அமைதியை எக்காரணம் கொண்டும் அனுமதிக்க இயலாது என்றும்... அவனை தன் கூட்டுக்குள் இருந்து வெளிக்கொணர்ந்து பேசவைப்பது என்றும்

 

அப்படியே தன் கணவன் பேசாவிட்டால் அவளாவது பேசி அவன் மௌனத்தை கலைக்க வேண்டும் எனும் எண்ணத்தை தனக்குள் ஆழப்பதித்து கொண்டாள். அதன் முயற்சியாக முன்பெல்லாம் கணவனின் முகம் கண்டு அஞ்சுபவள், அவனின் முகம் பார்த்து பேச மறுக்கும் ஜனனி... 

 

இப்பொழுது அவன் விழி பார்த்து அவனை நோக்கி கேள்விகளை எழுப்பும் அளவு முன்னேறி இருந்தாள்.ஆனால் அவள் அப்போது அறியவில்லை அவன் மௌனத்திற்குப் பின் ஒரு புயல் ஒளிந்திருப்பதை... 

 

பயணத்தை மேற்கொள்வதற்காக ஆயத்தமாகிய சமயத்தில் தன் கணவனின் விருப்பத்தை நாட எண்ணி அவனை நோக்கி

 

என்னங்க கொஞ்சம் இங்க வாங்களேன்….”

 

தன்னை அழைத்த மனைவியை அதிசயத்துடன் பார்த்தவாறு தன் உணர்வுகளை விழிகளுக்கு அப்பால் மறைத்தவன், அவள் முன் வந்து நின்றான்... ஜனனியாே இதை எதையும் கவனத்தில் கொள்ளாது தன் மகனை நோக்கி...

 

என்னங்க நான் மட்டுமே கொண்டு செல்லும் பொருட்களை எடுத்து வைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன்... நீங்களும் கொஞ்சம் வந்து ஹெல்ப் பண்ணுங்க. உங்களுக்கு எதையெல்லாம் வேணும்னு சொன்னா நான் கரெக்டா எடுத்து வைப்பேன்….”

 

அவனோ அவளை ஒரு பார்வை பார்த்தான்... அப்பார்வையில் தொக்கி நின்ற கேள்வியானது, ‘இவ்வளவு நாள் நீ தானே எடுத்து வைத்தாய் இன்று என்ன புதிதாய் கேட்கிறாய்..’ ஜனனியும் கேள்வியின் பொருள் புரிந்தவளாக,

 

என்னங்க நீங்க மாமா வீட்டில் இருந்து வேக்கேஷனுக்கு எந்த இடத்துக்கு போறதுனு இன்னும் சொல்லலையே.. அங்க என்ன மாதிரியான டிரஸ் எல்லாம் எடுத்து வைக்கணும்னு எனக்கு எப்படி தெரியும்... அது தான் உங்களை கூப்பிட்டேன். எனக்கும் ஆதுவுக்கும்னா நாங்க அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்குவோம்... அதான் உங்களுக்கு என்ன எக்ஸ்ட்ராவா வேணும்னு கேட்க தான் கூப்பிட்டேன் என்றாள்

 

அவனோ... “இவ இப்பல்லாம் ரொம்ப தான் பேசுகிறா…” என்று முணுமுணுத்தவனாக தனக்கான பொருட்களை மனைவியிடம் எடுத்து கொடுத்தான்.

 

அவனை நோக்கியவளோ... “என்னங்க அரவிந்த் அண்ணா இங்க வருவாரா இல்ல அவரையும் போய் பிக்கப் பண்ணிக் கொள்ளலாமா…”

 

உங்க அண்ணா இங்க வர மாட்டான். அவனை அழைத்துக் கொண்டு தான் போகணும்... முதல்ல அப்பா வீட்டுக்கு போவோம் அங்கே ஒரு நாள் ஸ்டே பண்ணிட்டு அடுத்த நாள் மார்னிங் அங்கே இருந்து கிளம்பலாம்

 

அப்போதான் நம்ம பிளான் படி எல்லா இடங்களையும் பார்க்க ஈஸியா இருக்கும். மறக்காம ஆதுவுக்கு குளிருக்கு போடுற மாதிரி கொஞ்சம் டிரஸ் எல்லாம் எடுத்து வைத்துக் கொள். உனக்கும் மலைப்பிரதேசத்துக்கு போடக்கூடிய இலகுவான ஆடைகளையும் எடுத்துக்காே. அதிகமான சேலை எடுக்காத. எனக்கு இதோ நான் எடுத்து வைத்திருக்க டிரஸ் எல்லாம் பேக் பண்ணிரு மேலதிகமாக ஏதாவது வேணும்னா போகும் வழியில் வாங்கிக்கொள்ளலாம்... என்று அத்துடன் உரையாடல் முடிந்தது எனும் விதமாக லேசாக தலையசைத்தான்.பின் மீண்டும் விட்ட தன் பணியை செய்ய தொடங்கினான்...

 

அதை இப்பொழுது நினைத்துப் பார்க்க... தன் கணவனை தான் வேலை செய்ய ஏவியபோது, அவன் முகபாவம் எப்படி இருந்தது என்பதை நினைத்து பார்த்தவள் தன்னையும் மீறி இதழ் பிரித்து சற்று சத்தத்துடன் அருகிலிருக்கும் அக்கண்யன் கேட்கும்வாரு சிரித்து வைத்தாள்….

 

வெண்பற்கள் பளிச்சிட இதழ் பிரித்து சிரித்த அவன் சித்திரத்தை பார்த்தவன்... கண்களில் நிறைந்த மயக்கத்துடன் அவள் கழுத்து வளைவில் சற்று முகத்தை சரித்து அவள் காதில் தன் மீசை ரோமங்கள் உரசும் வண்ணம்...

 

என்னடி சிரிப்பு எல்லாம் பலமா இருக்கு... எனை நினைத்து தானே சிரித்தாய்... என்றான் அவள் மனதை படித்தவனாய்…”

 

அவன் கேள்வியில் சற்று தடுமாறினாலும்... 

 

நான் உங்களை நினைத்து சிரிக்கல,சும்மாதான் சிரித்தேன்என்றாள்.

 

அவனோ...“…. அப்படியா உன் கண்ணு இருக்கு இல்ல கண்ணு... அந்த முட்டை கண்ணு நீ மனசுல நினைக்கிறதை எனக்கு சொல்லிடும் சாே என்னிடம் பொய் சொல்ல முயற்சிக்காதே…” என்றான் குறும்பான குரலில்.

 

அவள் வெட்கத்துடன் முகத்தை அவன் மார்பில் பதித்து கொண்டாள்.அவனும் மனைவியின் தலை மீது தன் தாடையை பதித்தவன்... அவளை அணைத்தவாறு விழிகளை மூடிக் கொண்டான்.

 

ஒரு மணித்தியாலம் கடந்து, அவர்கள் பயணம் கொழும்பை தாண்டி ராகமை பகுதியில் இருக்கும் பெரிய தோப்போடு கூடிய பாரம்பரிய பங்களாவுக்குள் அவனுடைய லக்சரி கார் சென்று நின்றது.

 

வாசலில் வந்து நின்ற காரிலிருந்து இறங்கியவர்களை... முகம் கொள்ளா புன்னகையுடன் வரவேற்ற, அருளானந்தனின் முகமோ நீண்ட கொடிய வருடங்களுக்குப் பின் எல்லையில்லா மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரித்து இருந்தது

 

இத்தகைய மகிழ்ச்சியை அவர் வாழ்வில் உணர்ந்த தருணம் மூன்று... ஒன்று தன் மகவை முதல்முறை கைகளில் ஏந்திய தருணம், அடுத்து அவர் அன்பு மருமகளான ஜனனியை தன் மகனுக்கு மணம் முடித்த தருணம், பின் தன் பேரக் குழந்தையும் தன் மகனின் மறுபிம்பமுமான அவர் வாரிசை விழிகளில் தொங்கி நின்று விழி நீருடன் மகிழ்ச்சியில் உடல் குலுங்க கைகளில் ஏந்திய தருணம்

 

வயதானாலும் தாய்மை என்பது ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் பொதுவே…. அது தன் மகவு என்று அல்ல எந்த உயிரையும் அன்போடு நோக்கும் பொழுது தானாக தாய்மை பெருகும் அவ்உணர்வே அருளானந்தனுக்குள்ளும்….

 

தன் பேரக் குழந்தையை உணர்ச்சி பெருக்காேடு வாங்கியவர் துடிக்கும் தன் இதயத்துடிப்புக்கு நிகராக அவனை அணைத்த தருணம் உலகின் அத்தனை மகிழ்ச்சியையும் அந்த ஒற்றை மனிதனின் மேலே கொட்டிய உணர்வைத் தந்தது….

 

வாசலில் வந்து நின்றவர்களை அவ்வீட்டின் நீண்டகாலமாக பணிபுரியும், கமலாம்மாவின் துணையுடன் ஆரத்தி கரைத்து வரவேற்றார் அந்த அன்பு தந்தை... அந்த மருமகள் பெண்ணாே முன் சென்று தன் மாமனின் பாதங்களை தொட்டு வணங்கி

 

எப்படி மாமா இருக்கிறீங்க….”

 

அவரும்... “நா தழுதழுக்க நல்லா இருக்கிறேன் கண்ணம்மாவாங்க வாங்க... வாசல்ல நிக்குறீங்க? எல்லோரும் உள்ள போய் கதைக்கலாம்

 

என்றவர் ஒரு கையில் அரவிந்தனின் பெண்ணரசியையும் இன்னொரு கையில் ஆதுவையும் ஏந்திய வண்ணம் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார். மற்றவர்களோ சிரித்த முகத்துடனே அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

 

ஹாலில் அமர்ந்தவர்களுக்கு பழச்சாறு பகிரப்பட... தன் தன் அன்பு மருமகளுக்கு அருகில் அமர்ந்தவாறு அவள் தலையை ஆதுரமாக கேதியவர்

 

எப்படி கண்ணம்மா இருக்க... உனை பார்த்து எவ்வளவு நாளாச்சு இந்த கிழவனை பார்க்கனும்னு உனக்கு தோணவே இல்லையா….”

 

என்ன மாமா இப்படி பேசுறீங்க??? உங்களுக்கு அப்படி என்ன வயது ஆயிருச்சு... தோணாமல் என்ன??? அவரு ஆபீஸுக்கு போகணும் ஆதுக்கு ஸ்கூல் அதுதான் என்னால எங்கயும் வர முடியல.”

 

ஹா... ஹா... ஹா... ஹா... கண்ணம்மா எனக்கு வயசாயிருச்சு நான் கிழவன் தான்டா, பேரக்குழந்தை கூட வந்துருச்சு... ஒன்னு இல்ல ஒன்றுக்கு பதில் ரெண்டு.”

 

 மென்னகையுடன்….. “மாமா கொஞ்சம் உடம்பு மெலிந்த மாதிரி இருக்கீங்களே??? ஏன் ஒழுங்கா சாப்பிடுவதில்லையா???”

 

அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லைமா... நான் நன்றாகத்தான் இருக்கிறேன், உனக்கு தான் அடிபட்டதாக கேள்விப்பட்டேன்... என்ன ஜனனிமா கவனமாக இருக்கிறது இல்லையா??? எங்களுக்கு உன்னை விட்டால் யாருமில்லை, நீதான் எங்கள் வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியை மீட்டெடுத்த வசந்தம்... உனக்குள் தாம்மா எங்கள் அத்தனை பேருடைய மகிழ்ச்சியும் இருக்கு.”

 

என்று நா தழுதழுக்க கூறியவர்... அவள் நெற்றியில் இருந்து வடுவை வருடிய வண்ணம் தன் மருமகளின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கண்ணீர் வடித்தார் .அதை கண்ட ஜனனியும் அழுதாள்.

 

 யார் கூறியது தந்தையால் மட்டும் தான் மகளிடம் அன்பைப் பொழிய முடியும் என... மருமகளை மகள் பாேல் பாவித்து நேசிக்கும் மாமனாரும் இன்னொரு தந்தையே…. அன்பு என்ற ஒரு மறைபொருள் இருந்தால் போதும் அது அத்தனையையும் மாற்றியமைக்கக்கூடிய மந்திரக்கோல் ஆகும்.

 

அக்காட்சியை கண்ட அனைவரும் நெகிழ்ந்து போய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சூழ்நிலையின் கனம் உணர்ந்து அரவிந்தன் சற்று கேலி குரலில்...

 

என்னப்பா நா,அகி, யாமி, உங்க பேர பசங்க எல்லாம் கண்ணுக்கு தெரியலையா... உங்க மருமகளை மட்டும் அன்பா விசாரிக்கிறீர்கள் எங்களை எல்லாம்  விசாரிக் மாட்டீங்களா???? ஏன்பா இந்த ஓரவஞ்சனை... அகி பார்த்தியா அப்பா உனை கூட விட்டுருவாரு மருமகளை கண்ட... இந்த மருமகள் மாமனார் தொல்ல தாங்க முடியலப்பா…” 

 

ஹா... ஹா... ஹா... ஹாஜனனி மா என் வீட்டு குல சாமிடா. எப்பயுமே ஜனனி எனக்கு மருமகள் என்பதை விட மகள்தான் அரவிந்த்இருந்தாலும் டேய் வாலு பையா இன்னும் உன் வாய் குறையலையே... அம்மா யாமினி இவனை எப்படிமா சமாளிக்கிற, உன் கவனிப்பு போதலமா அதுதான் இவன் ரொம்ப பேசுறான்…” 

 

பார்த்திங்களா்பா இதே பழக்கத்தை தான் அவர் பொண்ணுக்கும் பழக்கி கொடுத்து இருக்காரு... இவர் இப்படியே பண்ணிக்கொண்டு இருந்தால் ஒருநாள் இல்லை ஒருநாள் இவர கட்டி தான்பா வைப்பேன்…”

 

என்று கணவனை வில்லன் பார்வை பார்த்தாள்.

 

அவனாே…. “அடிப்பாவி கட்டின புருஷனையே கட்டிக்க நினைக்கும் உன்னை என்ன பண்ணலாம்என்று போலிக் கோபத்துடன் கேட்க.

 

ஒன்னும் பண்ண முடியாது நாம திரும்பி வீட்டுக்கு போனதும் நீங்கள் சமையல் பண்ணுங்க…” என்றாள் நகையோடு.

 

அவள் கூறியதைக் கேட்டதும் அனைவரும் சேர்ந்து சிரித்தனர். சூழ்நிலை மாறியதை உணர்ந்த அக்கண்யன் தன் தந்தையை நோக்கி

 

டாட் எப்படி இருக்கிறீங்க??? உங்கள் ஹல்த் எல்லாம் எப்படி இருக்கிறது…”

 

எனக்கு என்ன கண்ணா... ரொம்ப நல்லா இருக்கிறேன் இப்ப உங்களைப் பார்த்ததும் இன்னும் எனக்கு உற்சாகம் வந்த விட்டது... நான் ரொம்ப ஹேப்பியா இருக்கிறேன் அகி...போங்க எல்லோரும் போய் கொஞ்சம் பிரஸ் ஆயிட்டு வாங்க லஞ்ச் சாப்பிடலாம்…” 

என்று அனைவரையும் அவரவர் அறைக்கு அனுப்பி வைத்தவர்.

 

கமலாம்மாவை நோக்கி….

 

கமலா சாப்பாடு எல்லாம் ரெடியா... எல்லோருக்கும் பிடித்த ஐய்டம் பண்ணி இருக்கீங்களா??? ரெடியென்றால் எல்லாவற்றையும் மேசையில் வையுங்க. அவங்க பிரஷ் பண்ணிட்டு வந்ததும் நாங்கள் சேர்ந்து சாப்பிடுகிறோம்.”

 

என்றவர் உள்ளமோ நிறைந்திருந்தது... நீண்ட காெடிய வருடங்களுக்கு பின் இவ்வில்லம் முழுமையாடைந்த உணர்வை அவர் அன்றுதான் உணர்ந்தார்.

 

கமலாமாவாே அவர் கேள்விகளுக்கு சரி என்று தலையசைத்தார்... அவர் உள்ளமும் எவ்வளவு மென்மையான மனிதர் இவர். எவ்வளவு நாட்கள் கழித்து இப்படி மகிழ்வாக இருக்கின்றார்... என்றும் இந்த மகிழ்வு இந்த நல்ல மனிதனுக்கு நிலைக்க வேண்டும் என்று இறைவனை வேண்டிக்கொண்டு சமையலறை பக்கம் சென்றார்...ஆனால் அவ்வேண்டுதல் அவ்வளவு எளிதில் பலிக்கப் போவதில்லை என்பதை அவர் உணரவில்லை... 

 

பின் ஒருவர் ஒருவராக வர உணவு மேசை அவர்கள் சிரிப்பு சத்ததிலும், பேச்சு சுவாரசியத்தில் களைகட்டியது... அரவிந்தன் ஒருபடி மேலே பேச்சின் சுவையுடன் உணவின் சுவையும் சேர்ந்து அருந்தினான்... அவன் இருக்கும் இடத்தில் என்றும் கலகலப்புக்கு பஞ்சம் இருந்ததே இல்லைகுழந்தைகள் இருவருக்கும் ஜனனியே உணவு ஊட்டினால்... பின் அனைவருக்கும் பரிமாறியவள் தானும் அவர்களுடன் சேர்ந்து உணவருந்தினாள்.

 

அப்பொழுது அருளானந்தன்...

 

கமலா அந்த கனவாய் பிரட்டல் ரொம்ப நல்லா இருக்கு... அகி ப்ளேட்டில் வைக்கவில்லை அதை அவனுக்கு கொஞ்சம் வைஎன்றார்.

 

ஜனனியாே அவரை தடுக்கும் முகமாக

 

கமலம்மா வேண்டாம்... அவருக்கு கனவாய் ஒத்துக்கொள்ளாது…”

 

பின் மாமனை நோக்கி... “மாமா அவருக்கு கனவா அலர்ஜிக்.” என்றாள்.

 

தன்னை அணுவணுவாய் அறிந்து வைத்திருக்கும்... மனைவியை அக்கண்யன் காதலோடு நோக்க... அருளானந்தன் தன் மருமகளை விழிகள் நிறைந்த குற்ற உணர்வோடு நோக்கினார்

 

என் மகனுக்கு என்ன ஒத்துக்கொள்ளும்... என்ன ஒத்துக்கொள்ளாது... எது பிடிக்கும்... பிடிக்காது... என்பது கூட எனக்கு தெரியவில்லை... நான் ஒரு நல்ல அப்பாவே இல்லை.” என்றார் கண்ணீர் குரலில்.

 

உடனே ஜனனி….

 

ஐயோ... என்ன மாமா இப்படி சொல்றீங்க??? நாங்க மூணு பேர் தானே அங்க கொழும்பில் இருக்கிறோம்... அப்ப இவருக்கு என்ன உணவு ஒத்துக்கொள்ளும்னு என்னால இலகுவாக கண்டுபிடிக்க முடியும்... அதனால தான் நான் சொன்னேன். இவரு உங்கள் பக்கத்திலேயே இருந்தால் இதை நீங்களே சொல்லி இருக்கலாம்

கண்டதை நினைக்காம சாப்பிடுங்க மாமா.”

 

என்றவள் அவர் தட்டில் மேலும் உணவுகளை பரிமாறினாள். அதன்பின் அங்கு பெரிய ஆரவாரம் எதுவுமின்றி நேரம் இனிதே கழிந்தது.

இருள் சூழ்ந்த வானில் வெண்ணிற நிலா மகள் காதல் கொள்ள... இன்பமாய் வானிலே வலம் வந்து கொண்டிருந்தாள். நிலவிலே அவன் என்ன கண்டானாே...வான் வெளியை வெறித்துப் பார்த்தவண்ணம் பால்கனியில் நின்று கொண்டிருந்தான்.

 

பிள்ளைகள் வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு சந்தித்த தன் பாட்டனாருடன் இரவை கழிக்க... தம்பதியர்கள் தத்தம் அறையிலேயே முடங்கி விட்டனர். கணவனை நெருங்கியவள் அவன் தோளில் என் கரத்தை பதித்து.

 

என்னங்க பால் எடுத்துக்காங்க…”

 

அந்த ஏகாந்த இரவில் நிலா வெளிச்சத்தில் எவ்வித ஒப்பனைகளோ பொய் பூசல்களோ இன்றி கண்களில் நிறைந்த கனிவும்,அன்புமாய் தன் முன்னே நின்ற, யவ்வன சுந்தரியை விழி அசையாது பார்த்தவன்... பாலை பருகி மீதியை மனைவியை பருக வைத்தான்.

 

இதுவரை கணவனின் கண்களில் கண்டிராத ஒரு பாவம்... அதில் இருந்தது காதலா, யாசிப்பா, நன்றியா, பரிதவிப்பா என அவள் அறியாள்…. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நன்கு உணர்ந்தாள்... தன் அருகாமை தற்போது தன் கணவனுக்கு அவசியம் என்பதை.

 

அத்தான் ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க... மாமாவா நினைத்து பீல் பண்ணறிங்களா…..நீங்க இப்படி இருந்தது இல்லையே என்ன ஆச்சு அத்தான்????”

 

அவளைப் பார்த்து மறுப்பாக தலையசைத்தவன்... அவள் கண்களை நோக்கி….

 

நான் டாட்ட ரொம்ப ஹாட் பண்றனா…” என்று கேட்டான்.

 

இதுவரை கணவனிடம் உணர்ந்திராத அந்த குரலை உணர்ந்தவள் மனதுக்குள் எதுவோ பிசையும் உணர்வு...

 

தன் கலக்கத்தையும் கணவனிடம் காண்பிக்காமல்

 

ச்சே... ச்சே... அதுவெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, நீங்க மாமாவோட நிறைய நேரம் இருந்தது இல்லையே... அதுதான் உங்களுக்குள்ள ஒரு சரியான கனெக்ஷன் இல்லாம போயிருச்சு. மற்றபடி நீங்கள் ஒரு நல்ல மகன், நல்ல அப்பாதான்…. அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

 

ஏன் நீங்கள் ஆதுவாேடு இருக்கும் சமயத்தில் நான் கூட நினைத்தது உண்டு... ஆது ரொம்ப கொடுத்து வைத்த குழந்தை என்றும கண்டதெல்லாம் நினைக்காதிங்க அத்தான்….”

 

என்றவள் அவன் கன்னத்தை இரு கைகளாலும் தாங்கி... அவளின் பெருவிரல் கொண்டு மென்மையாக வருடி விட்டாள்...

 

மனைவியின் தொடுகையாலும், அவள் வருடலாளும் இதயத்துக்குள் சில்லென்ற நீர்ஊற்று பெருக்கெடுத்த ஒரு உணர்வை ஏற்படுத்தியது

 

மொத்த காதலையும் ஒற்றை முத்தத்தில் கொடுப்பவனாக... அவள் நெற்றியில் அன்போடு அழுத்த முத்தமிட்டான்…. அந்த நெற்றி முத்தத்தில் காமம் இல்லை, காதல் இல்லை, அன்பு... அன்பு மட்டுமே இருந்தது….

 

பின் மனைவியை விட்டு விலகி அறைக்குள் செல்ல திரும்பியவனை... முதல்முறையாக தன்னைச் சுற்றி பிணைக்கப்பட்ட இரும்பு வேலியை உடைத்தெறிந்து தன் தயக்கத்தை தகர்த்து தன் கணவனின் கரத்தை இறுக பற்றியவாறு பிடித்தவள்... தன் நயனங்களால் இங்கிருந்து நகராதே என்று கட்டளையிட்டாள்...

 

அவள் யவ்வன நேத்திரங்ளுக்கு கட்டுப்பட்டவன்... மனைவியை பார்த்து படி நின்றான்... அவளும் வெட்கம் சூழ, சிவந்த முகத்துடன் தன்னவனை நெருங்கியவள் அவன் மார்புக்கு நேராக தன் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கணவனைப் பார்த்து….

 

உங்கள் வலிக்கு மருந்து தர நான் தயார் அதை மறுக்காமல் பருக நீங்கள் தயாரா…” என்றாள்.

 

பசித்தவனுக்கு ஒரு துளி பருக்கையை அமிர்தம் என்றால், அவள் முழு விருந்து வைத்தால் அவன் எவ்வாறு மறுப்பான்…. 

 

மனைவியை எடுத்துக் கொள்வதில் சிறிது தயக்கம் இருப்பினும்... முதல் முறை தன் கடுமையான கட்டுப்பாட்டை தனக்காக தகர்த்தி நெருங்கியவளைநிராகரிக்க மனமின்றி காதலோடும், அன்போடும் தன் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டான்.

 

தங்கள் படுக்கையில் தன்னவளை கிடத்தியவன் அவள் மீது பரவி படர்ந்தான். ஆண்மையுடன் மட்டுமே கட்டிலை பகிரும் ஆண்மகனாய் அல்லாது காதலை மனைவிக்கு கொடுத்து அதனை மீண்டும் பெறும் காதலனாய்... அவளோடு மென்மையோடு கூடி கழித்தான்.

 

அது உடல் சார்ந்த கூடலாக அல்லாது மனம் சார்ந்த கூடலாக அமைந்தது... அலைபாயும் தன் கணவனின் மனதை ஆறுதல் படுத்த எண்ணியவளாே கணவனின் அருகாமையை காதலாய் உள்வாங்கிக் கொண்டாள்... கூடல் முடிந்த களைப்பில் நிறைவாய் முத்தமிட்டு தன்னை அணைத்த நிலையில் உறங்கும் கணவனை ஆறுதல் படுத்திய திருப்தியில் முடியடர்ந்த உரமேறிய மார்பில் தலை சாய்த்து துயில் கொண்டாள்.

 

ஆனால் அவன் இறந்த காலம் தெரியவரும் பொழுது இதே ஆறுதலை தன் கணவனுக்கு அவள் வழங்கப் போவதில்லை என்பதை அப்பேதை மனம் அறியாது போனது விதியே.

எனக்கொரு கவிதை

வேண்டுமென்று கேட்டேன்

காதலை தந்தாய்

 

 

என் மீதான உன் காதல்

வேண்டுமென்று

கேட்டேன்

உன்னையே கொடுத்தாய்

 

 

உனக்கென்ன வேண்டுமென்று

கேட்டேன்

என் மொத்தமும் நீயாகி

போன பின்

வேறென்ன கேட்பேன்...

 

 

இந்த நிலை இப்படியே நீடிக்கட்டும்

என்கிறாயே

என் உயிரே….

 

என் ஜனனம்.

 


ReplyQuote
(@eswarisasikumar)
Active Member Registered
Joined: 4 weeks ago
Posts: 6
09/07/2019 6:48 pm  

Superb.good going ma 😍 


(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
09/07/2019 7:23 pm  
Posted by: Eswari Skumar

Superb.good going ma 😍 

Thank you so much dear


ReplyQuote
(@pragadeesh)
Eminent Member Registered
Joined: 3 months ago
Posts: 44
10/07/2019 4:37 am  

Nice ud sis, 👍  👍  👍  👍  👍 


(@prasha)
Trusted Member Writer
Joined: 1 month ago
Posts: 60
10/07/2019 5:45 am  
Posted by: Priyanga Ramesh

Nice ud sis, 👍  👍  👍  👍  👍 

Thank you so much sis


ReplyQuote
Page 2 / 6
Share:

error: Content is protected !!
Don`t copy text!
  
Working

Please Login or Register