Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Notifications

ஆயுத எழுத்தில் காதல் - New Tamil Novel  

  RSS

Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
24/01/2020 12:59 pm  

ஆயுத எழுத்தில் காதல் - பாலா சுந்தர்

1

 

நாயகன் பெயர்: சரண்,
ராயபுரம் மீனவர் குடியிருப்புப் பகுதி,
ராயபுரம், வடசென்னை.

சார்லஸ், தனா, சரண் மூவரும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க அவர்களது கதவு படபடவெனத் தட்டப்பட்டது. தனாதான் எழுந்து கதவைத்திறந்தான். வாசலில் நின்றது நவநீதம் அக்காவின் பணியாள்.

“என்னடா? காலங்காத்தால வந்திருக்க?” - தனா கதவைத் தட்டிய சிறுவனிடம்.

“நவநீதம் அக்கா சரணை எட்டு மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து பார்க்கச் சொல்லுச்சு.”

“காலங்காத்தாலயா? எதுக்காம்?” என்று தனா கேட்ட தினுசில் அந்த சிறுவனுக்கே காலை எட்டு மணி என்பது அதிகாலைப் பொழுதோ என்ற சந்தேகம் வந்துவிட்டது. இருந்தாலும் தனது சந்தேகத்தைக் கேட்காமல் மேற்கொண்டு விபரங்களை தனாவிடம் சொன்னான் சிறுவன்.

“நேத்து மதியம் நான் அக்கா வீட்டுல இருந்தப்ப மல்லியோட அண்ணன் நவநீதம் அக்காகிட்ட என்னமோ பேசிட்டு இருந்தான். சரண் - மல்லி விஷயம் பெரிசாகிடுச்சுன்னு நினைக்கிறேன்.”

நவநீதம் அக்கா என்பவர் அவர்கள் அனைவருக்கும் அக்கா ஸ்தானத்தில் இருப்பவர். அந்த பகுதி மக்களின் நலம் விரும்பி.

“அந்த மல்லியோட அண்ணன் மணியும் அங்க வருவானா?”- என்று சிறுவனிடம் கேட்டபடியே தனது படுக்கையிலிருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தான் சரண். எழுந்து உட்கார்ந்ததும் தனது டீ ஷெர்ட்டை எடுத்து அழுக்கேறிய பனியனுக்கு மேல் போட்டுக்கொண்டே வாசலுக்கு வந்தான்.

“அப்படித்தான்ணே பேசிக்கிட்டாங்க.” - சிறுவன்.

“ச்ச.. இந்த நவநீதம் அக்காவுக்கு ஒரு விஷயத்தை ஒழுங்கா பண்ணத் தெரியிதா? மல்லியோடு தனியா பஞ்சாயத்துப்பேசி எனக்கும் அவளுக்கும் கல்யாணத்தை முடிச்சி வைப்பாங்கன்னு பார்த்தா.. பஞ்சாயத்துக்கு அந்த “மணி” ங்கிற வேதாளத்தையும் பாக்கு வெத்தலை வச்சி அழைச்சிருக்கு?” - என்று அலுத்துக்கொண்டான் சரண்.

“சரண், மணி இப்பவே ஏழு ஆகிடுச்சுடா.. கிளம்பு போவோம்.” - தனா.

“ஆமா.. ஷார்ப்பா எட்டு மணிக்கு டான்னு நான் போய் நின்னா.. மல்லி என்னைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்து கட்டிப் பிடிச்சிக்குவாளா? போடா.. அங்கயும் முகத்தை திருப்பிக்கிட்டுதான் நிற்கப்போறா... அவளோட அண்ணன் முன்னாடி பஞ்சாயத்து பேசினா, “சரணைப் பிடிக்கலை, பிடிக்கலை” ன்னுதான் சொல்லப்போறா.. நவநீதம் அக்கா நல்லா சொதப்பிடுச்சுடா..”

* * *

“எனக்கு சரணைப் பிடிக்கலை.. பிடிக்கலை.” என்று நவநீதம் அக்கா வீட்டின் ஹாலில் அமர்ந்திருந்த மணி, சரண், தனா, நவநீதம் அக்கா என எல்லோர் முன்னேயும் மல்லி அழுத்தம் திருத்தமாகவே சொன்னாள்.

“அக்கா நான் மல்லிகூட தனியா பேசணும்.” - சரண்.

“அதெல்லாம் வேணாம் சரணு. தேவையுமில்ல.” - மணி.
சரண் மணியைப் பார்த்து முறைக்கவும் நவநீதம் அக்கா சரணிடம், “எதுக்குடா அவகூட தனியா பேசப்போற?” என்று இளைஞர்கள் இருவருக்குள்ளும் மோதல் வளர்க்க விரும்பாமல் கேட்டார்.

“அக்கா ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் பேசிட்டு வந்திடுறேன். அவகூட நான் தனியா பேசணும்.”

“இவன் இந்த தனியா பேசுற பழக்கத்தை விட மாட்டான் போலயே? ஏற்கனவே தனியா பேசுறேன்.. தனியா பேசுறேன்னு காரியத்தை கெடுத்து வச்சிட்டான். வந்த நேரத்துல இருந்து இந்த மல்லிபுள்ள ஓட்ட ரெக்கார்ட் மாதிரி என் வீட்டுல பார்க்குற பையனைத்தான் கட்டிக்குவேன்னு நவநீதம் அக்கா முன்னாடியே ஸ்டாராங்கா சொல்லுது. இனி மல்லிகிட்ட பேச என்ன இருக்கு?” என்று மனதில் கோபப்பட்ட தனா சரணிடம், “இன்னும் என்னடா பேசப்போற? அரை மணி நேரமா அந்தப் புள்ளதான் அண்ணன் பார்த்த பையனைத்தான் கட்டிக்குவேன்னு ஸ்டாராங்கா சொல்லுதுல? விடேன்.” என்றான்.

“நான் யார்கூடயும் தனியா பேசலை. சொல்ல வேண்டியதை எல்லாம் சொல்லியாச்சு.. இனி ஒண்ணும் இல்ல..” - மல்லி.

“ஆமா.. சொல்ல வேண்டியதையெல்லாம் மல்லி பேசிட்டாளே?” - மணி.

“அந்தப்புள்ளதான் எனக்கும் சரணுக்கும் புள்ள பொறந்தா அது சபிக்கப்பட்ட புள்ளைங்களாதான் இருக்கும். அந்த பாவத்தை நான் செய்ய மாட்டேன்னு முகத்துல அறைஞ்சா மாதிரி சொல்லுதுல? இதுக்கு மேல நீ என்னத்தப் பேசப் போறடா சரணு?”- நவநீதம்.

சரண் யாரிடமும் பதில் பேசாமல் “ஐஞ்சே ஐஞ்சு நிமிஷம்க்கா.” என்றான் நவநீதம் அக்காவிடம் மட்டும், அதுவும் வேறெங்கும் பார்க்காமல் அவரது கண்களைப் பார்த்தவாறே..

சரண் அவனால் இயன்ற வரை கெஞ்சல் குரலில் கேட்பதை புரிந்து கொண்டார் நவநீதம். மற்றவர் கண்டுபிடிக்க முடியாத கெஞ்சல் அவனது குரலில் இருந்தது. உடனே சரணின் மேல் எழுந்த அக்கறையில் மல்லியின் முகத்தைப் பார்த்து முடிவாகச் சொன்னார், “மல்லி அவன் என்ன பேசப்போறான்னு கேட்டுட்டு வா.”
அது யாருமே மறுக்க முடியாத நவநீதம் அக்காவின் குரல்.

* * *

மல்லியிடம் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று கேட்டவனை நவநீதம் தனது அறைக்கே அழைத்துச்சென்றார். சரண் அந்த அறைக்குள் நுழைந்த பத்து நிமிடங்களில் மல்லியும் வந்து சேர்ந்தாள்.

சரணை விட்டு குறைந்தது இருபது அடி தூரத்தில் நின்று கொண்ட மல்லியின் விழிகளைப் பார்த்து, “மல்லி நேத்து தனா மீன் பிடிக்கப் போனப்ப அவனோட போட்டுல ஒரு மீனு மாட்டுச்சு.

அதை ஃபோட்டோ எடுத்து வாட்ஸ் அப்ல எல்லோருக்கும் தனா அனுப்பினான். உனக்கு அந்த ஃபோட்டோ வந்திச்சா?” என்று கேட்டான் சரண். தன்னை நிராகரிக்கும் அவள்மேல் உள்ளுக்குள் இருக்கும் கோபத்தை மறந்து, அதாவது அந்நிமிடம் கஷ்டப்பட்டு மறக்கடித்துதான் அவளிடம் கேள்வி கேட்டான் சரண்.

அவனது கேள்வி காதில் தெளிவாக விழுந்த பின்னும் அவள் பதில் பேசாமல் பிடிவாதம் செய்ததில் அவன் மறந்துவிட்ட, அவன் கஷ்டப்பட்டு மறக்கடித்த கோபம் மீண்டும் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்து, “பதில் சொல்லுடி வந்திச்சா?” என்று ஆவேசமாய் கத்தினான்.

அந்த ஆவேசத்துக்கு பதிலாக “ம். ஃபோட்டோ பார்த்தேன்.” என்று மட்டும் சொன்னாள் மல்லி.

மேலும் கத்திப்பேசினால் நவநீதம் அக்கா அவர்கள் இருக்கும் அறைக்குள் வந்துவிடுவார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக தனது கோபத்தை படிப்படியாக குறைக்க ஆரம்பித்தான் சரண்.

“அந்த ஃபோட்டோவுல ஒரு மீன் இருந்துச்சுல? அந்த மீனுல என்ன வித்தியாசம் இருந்திச்சு?”

மல்லியின் உடலில் நடுக்கம் ஆரம்பித்தது. அவனது திட்டம் எது என்று புரியாமல் நடுக்கம் ஆரம்பித்தது.

“சொல்லுடி மல்லி.. அந்த மீனுல என்ன வித்தியாசம் இருந்திச்சு?”

“அதுக்கு ஒரு கண் இல்ல. ரெண்டு கண்ணுல ஒரு கண்ணு இல்ல..”- மல்லி.

“ம்.. கரெக்ட்டு. அந்த மீன் ஒரு குருடு. அந்த மீன் இனமே சாதுவானதுதான். வாயைப்பிடிச்சி அழுத்தினாக்கூட அது நம்மள ஒண்ணும் செய்யாது.. கம்முன்னு மூச்சை விட்டுடும். ஆனா அந்த மீனு என்ன பண்ணுச்சு தெரியுமா? தனாவோட சுண்டுவிரலை கடிச்சி வச்சிடுச்சு. கொஞ்சம் அசால்ட்டா இருந்திருந்தான்னா விரலை துண்டாக்கிருக்கும். அது வலையில மாட்டினப்ப அதோடு வஞ்சரம் மீன்தான் கூட்டமா மாட்டுச்சு. வஞ்சரம் எப்படிப்பட்ட மீனுன்னு தெரியும்ல? அது கோபக்கார மீனு.”

அவன் எத்தனை விதமாக குரலை உயர்த்தி அவளது உடலை ஜில்லென விறைக்க வைத்தாலும் மல்லி தனது மனோபலத்தை இழக்கவேயில்லை. உடும்புப்பிடியாய் தனது முடிவில் தீர்மானமாய் இருந்தாள்.

“அமைதியான அந்த குருட்டு மீனு, கண்ணு தெரியாம வஞ்சரம் மீனோட கூட்டத்துல சேர்ந்துகிட்டு எப்படி தனாகிட்ட அடாவடித்தனம் பண்ண ஆரம்பிச்சிருச்சுன்னு பார்த்தியா..”

சரண் என்ன சொல்லப்போகிறான் என்று லேசாக புரிய ஆரம்பித்த பிறகும் மல்லி தரையில் ஊர்ந்து சென்ற எறும்பைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்கவில்லை.

“நானும் அந்த மீனைப் போலதான் மல்லி.. என் அம்மா அப்பாவோட குணத்துல சாதுவாக பொறந்தவன்தான்... குருட்டுத்தனமா கோபத்தோட சொல்பேச்சு கேட்டு நிறைய தப்பு பண்ணிட்டேன்.”

மல்லியிடம் எந்த பிரதிபலிப்பும் இல்லாமல் போக, வேகமாக அவசரமாகப் பேச ஆரம்பித்தான் சரண்.

“தனாவோட விரலைக் கடிச்சபிறகு கூட தனா அதை கடல்லேயே விட்டுட்டான் மல்லி. உயிரோடு வலையில மாட்டின மீனை ஃபோட்டோ எடுத்திட்டு கடல்லயே விட்டுட்டான்.”
குனிந்த தலையை மறந்தும் மல்லி நிமிர்த்தவில்லை.

“அந்த மீனை மாதிரி விசித்திரமா பொறந்த நிறைய மீனுங்களை நான் நிறைய பார்த்திருக்கேன்டி. என்னோட மாமா எனக்கு நிறைய காட்டிருக்காரு.. மூனு கொடுக்கு இருக்கும் திருக்கை மீனு பார்த்திருக்கியா? நான் பார்த்திருக்கேன். ஸ்டார் மீனுக்கு ஐஞ்சு கைதான இருக்கும்? ஆனா ஆறு கை இருக்கிற ஸ்டார் மீனு பார்த்திருக்கியா? நான் பார்த்திருக்கேன். இது எல்லாமே.. பிறவியிலேயே தப்பிப் பொறந்ததுங்க மல்லி. நானும் அதுங்களை மாதிரிதான்.. ஒரே ஒரு வித்தியாசம். அதுங்க பிறவியிலேயே தப்பிப் பொறந்திடுச்சுங்க. நான் பொறந்த பிறகு தப்பா போயிட்டேன். இப்போ சத்தியமா ஃபீல் பண்றேன்.. நீ என்னை வேணாம்னு சொன்னபிறகு சத்தியமா நெசமாலுமே ஃபீல் பண்றேன்டி..”

“இப்ப சொல்லு மல்லி, நான் இவ்வளவு சொல்லிட்டேன்ல? என் மனசுல இருந்து இவ்வளவு பேசிட்டேன்ல? இப்ப என்னோட முகத்தைப் பார்த்துச் சொல்லு, உனக்கு என்னை பிடிக்காதாடி?”

“ஹும் ஹும்” என்று உறுதியாய் தலையாட்டியவளிடம்,

“அப்புறம் எதுக்கு புள்ளக்குட்டி பற்றிப்பேசின மல்லி? ஒருத்தனை பிடிக்க ஆரம்பிச்ச பிறகு தான கல்யாணத்தைப் பற்றி யோசனை வரும்? ஒருத்தனை பிடிக்க ஆரம்பிச்ச பிறகுதான அவன்கூட புள்ளப் பெத்துக்கிறதைப் பற்றி யோசனை வரும்?”

எதிரே நிற்பவள் சிலையாக தன்னை மாற்றிக்கொண்டாள். கல்லாக தன்னை மாற்றிக்கொண்டாள். சரணின் முகத்தை நினைவில் இருந்து அழித்து பீட்டரின் அன்னை முகத்தை மட்டுமே நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டாள்.

“நம்ம புள்ளைங்களுக்கு பாவம் புடிச்சுக்கும்னு நீ யோசிச்சப்பவே உனக்கு என்னை பிடிச்சிருச்சுன்னு புரிஞ்சிடுச்சு. இல்லாட்டி நீ புள்ளக்குட்டி வரை யோசிப்பியா? ஆனா பாவம் புண்ணியம் பார்த்து என்னை நீ ஒதுக்க முடிவு பண்ணப்பிறகுதான் நான் நூறு மடங்கு, ஆயிரம் மடங்கு என்னோட தப்பை உணர ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”

குனிந்த தலையை பிடிவாதமாய் நிமிர்த்தவே இல்லை மல்லி.
“விரலைக்கடிச்ச மீனை மன்னிச்ச தனா மாதிரி நீயும் என்னோட ஒரே ஒரு தப்பை மறக்க மாட்டியாடி? ”

“மாட்டேன்.” என்ற அர்த்தத்தில் தலையசைத்தவள் “உன்னோட தப்பையும் மறக்க முடியாது, என்னால பீட்டரையும் மறக்க முடியாது சரணு.” என்றாள் அவனது விழிகளைப் பார்த்து. அவளது கண்களில் இருந்த உறுதியைக் கண்டு வெட்கிய சரண் அந்த அறைக்கதவை படார் என்று அறைந்து சாத்திவிட்டு வெளியேறினான்.
சரணை மீண்டும் அவள் பார்த்தது அவளது நிச்சயத்தின் போதுதான்.

* * *

2

ரெயில்வே கார்ட்டு தினேஷ்குமாருடன் மல்லியின் நிச்சயதார்த்தம் நல்லபடியாகவே முடிந்தது. மல்லியின் அண்ணன் மணி.

மல்லியின் தோழி, மணியின் காதலி தான் கலை. மல்லியின் அன்னை இறந்து ஒரு வருடம் ஆகாததால் மல்லியின் வீட்டில் விஷேஷத்தை வைக்கவில்லை. கலையின் வீட்டில் வைத்துதான் நிச்சயம் நடந்தது. நிச்சயதாம்பூலம் முடிந்து அந்த சிறிய வீடு காலியான பிறகு மணி தனது நண்பர்களுடன் டிரீட்டிற்காக டாஸ்மாக் சென்றுவிட்டான். மல்லியின் தந்தை மல்லியின் வீட்டில் தங்கிவிட்டார்.

கலையின் பெற்றோர் மொட்டைமாடியில் படுத்துக்கொள்ள, மல்லியும் கலையும் வீட்டிற்குள் படுத்திருந்தார்கள். மல்லி தனது சடையில் இருந்த ஹேர்பின்களை மெல்ல எடுத்து தலையில் ஏறிக்கொண்டிருந்த நான்கு முழம் பிச்சிப்பூவைக் கலைந்தாள்.
பூக்களை எடுத்தபடியே யோசனையில் இருந்தவளிடம், “என்ன மல்லி மாப்பிள்ளைப் பையனை உனக்கு பிடிச்சிருக்குல?” என்று கேள்வி கேட்டபடி மல்லியின் அருகே வந்தாள் கலை.

“ம்.”

“பந்தியில சாப்பிடும்போது மாமா உன்னோட காதுல ஏதோ சொன்னாரே? என்ன சொன்னாரு?”

“என்னோட ஃபோன் நம்பர் அவர்கிட்ட இருக்காம். பேசுறேன்னு சொன்னாரு. அவரோட நம்பரைச் சொன்னாரு. ஆமா.. இன்னும் கல்யாணமே முடியல அதுக்குள்ள மாமான்னு சொல்ற? அப்படித்தான் சொல்லணுமா?”

“அதான் பரிசம் போட்டாச்சே.. இனி என்ன? எங்க வழக்கத்துல பரிசம் போட்டுட்டா மாமான்னுதான் கூப்பிடுவோம். உன்னோட மாமா தண்ணியடிக்க மாட்டாராம், பொம்பள சகவாசம் கிடையவே கிடையாதாம்.. ஒரு எறும்பைக்கூட கொன்னது இல்லியாம்.”

“மணி பார்த்த மாப்பிள்ளை சரண் பண்ணத்தப்பை பண்ணல. அதை மட்டும் தான் நான் மணி அண்ணாகிட்ட விசாரிக்கச் சொன்னேன்.. அண்ணன் கிளீன்னா விசாரிச்சுடுச்சு எனக்கு அது போதும். பத்து வப்பாட்டி வச்சிருந்தாகூட நான் குடித்தனம் பண்ணுவேன். மனசை கல்லாக்கிட்டு குடித்தனம் பண்ணுவேன்.”

“மல்லி.. சாரிடி, உன் மூடை மாற்றலாம்னுதான் ஜாலியா பேசுனேன். மணி பார்த்திருக்கிற மாப்பிள்ளை பையன் நல்லவனாதான் இருக்கான். நிச்சயத்தப்ப உன் மேல வச்சக் கண்ணை அங்கிட்டு இங்கிட்டு திருப்பல. உன்னை ராணி மாதிரி வச்சிக்குவான் பாரேன். சரண் பரிசம் போடும்போது நவநீதம் அக்காவோட வந்துச்சு மல்லி. சரணைப் பார்த்ததும் நான் ரொம்பவே பயந்து போயிட்டேன்டி.. ஆனா பிரச்சனை பண்ணாம போயிட்டானே? அக்காவோட கார் பக்கத்துலயே நின்னுட்டுப் போயிட்டானே.. உள்ளக்கூட வரலயே? சரணாவது கம்முன்னு இருப்பதாவது.. நம்பவே முடியல.”

“அவன் பிரச்சனை பண்ணலையா? யாரு சொன்னா? கார் பக்கத்துல இருந்து என்னை எட்டிப்பார்த்தான் கலை. என்னை அவனோட கண்ணை வச்சி மயக்க பார்த்துச்சி கலை. அந்த கண்ணுல சவால் விடுறான்டி, “உன்னால என்னை விட்டுட்டு வேற யாரையாவது கல்யாணம் பண்ண முடியுமா?” ன்னு சவால் விடுறான்டி. கண்ணாலயே கில்லி விளையாடுறான்டி. ஒரு இரண்டு நிமிஷம் நானே தடுமாறிட்டேன். அவனைப் போய் கட்டிப் பிடிச்சிக்கலாமோன்னு கூட தோணுச்சு. இங்கன பார்த்துக்கினே இருந்தான் தெரியுமா?” என்று தனது உதட்டைத் தொட்டுக்காட்டினாள் மல்லி.

“மல்லி.. கல்யாணம் முடியிற வரை நீ கவனமா இருக்கணும்.”

“ச்ச.. ச்ச அந்த பயமே வேணாம் கலை. அக்காவை மீறி சரண் சின்னக் கல்லைக்கூட என்மேல வீச மாட்டான். பயப்படாத.”

“நீ உதட்டைப் பற்றிப் பேசுனதும் கொஞ்சம் பயம் வந்திடுச்சு மல்லி. ஆமா.. மாப்பிள்ளை ஃபோன் நம்பர் கொடுத்தாரே.. பந்தியில் நீ சாப்பிடும்போது உன்னோட கையில நம்பரை எழுதிக் கொடுத்தாருன்னு சொன்னீல?”

“ம்..”

“என்னடி ம்? நம்பர் எங்க? கையைக் காட்டு..”

“அது அழிஞ்சி போச்சு..”

“என்னது அழிஞ்சிடுச்சா?? நல்லாயிருக்கு நீ பண்றது..”

“ஆனா கடைசி நாலு நம்பரை ஞாபகம் வச்சிருக்கேன் கலை.”

“எப்ப பேசப்போற? மாப்பிள்ளை இன்னிக்கு நைட்டே எதிர்பார்ப்பாருல?”

“காலையில.. மணிகிட்ட நம்பர் வாங்கிக் கொடு. பேசறேன். இல்ல இல்ல வேணா.. மணி கிட்ட நம்பர் கேட்காத, முதல்ல அவரே கூப்பிடட்டும் கலை.” என்று மல்லி சொன்ன நொடியில் அவளது கைபேசியில் ஒரு புது எண்ணிலிருந்து அழைப்பு வந்தது.

“நம்பர் வருது?? மாப்பிள்ளையா கூப்பிடுறது?”

“ஆமா.. அவரு நம்பர்தான். 88ன்னு முடியிது.”

“எடு மல்லி.”

மல்லிக்கு முகமெல்லாம் வியர்த்துக்கொட்டியது. கைகளோ அந்த சில நொடிகளிலேயே உறைந்து போய்விட்டன. “கலை நீ முதல்ல பேசேன்.”- மல்லி.

“நானா? உன்னைக் கேட்டா?”

“பாத்ரூம் போயிருக்கேன்னு சொல்லு. திரும்பக் கூப்பிடுறேன்னு சொல்லு. ப்ளீஸ்டி.. ப்ளீஸ்.”

கலை “சரி” என்று அழைப்பை ஏற்றாள்.

“ஹலோ.. ” - கலை .

“மல்லி இல்லையா?”- எதிர்முனை.

“மல்லி பாத்ரூம் போயிருக்கு.. பத்து நிமிஷத்துல கூப்பிடச்சொல்றேன் அண்ணா.”

“சரி.” அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. மல்லி வேகமாக அடுக்களைக்குள் நுழைந்து தண்ணீரை மொண்டிக் குடித்தாள்.

 

This topic was modified 4 weeks ago 2 times by Nithya Karthigan

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 5:11 pm  

மல்லி வேகமாக அடுக்களைக்குள் நுழைந்து தண்ணீரை மொண்டிக் குடித்தாள்.

இதயத்தின் கொதிநிலை அடங்க வெகு நேரம் ஆனது. இரண்டு நிமிடத்தில் அழுகை வெடித்தது. முதலில் விசும்பலாக ஆரம்பித்த அழுகை பெரிய கேவலாக தொடர ஆரம்பித்தது. மல்லியின் அழுகைச் சத்தம் கேட்டு கலை அடுக்களைக்குள் வந்தாள்.

மல்லியையே சற்று நேரம் அமைதியாகப் பார்த்தவள் அவள் அழுது ஓயும்வரை அமைதியாக சுவற்றில் சாய்ந்தபடியே நின்றாள். தானாகவே ஓய்ந்து அமைதியானாள் மல்லி.

“மல்லி..” என்ற கலையின் குரலில் பீரிட்டு வந்த அழுகையுடன் கேட்டாள் “ஏன்டி அவன் என்னை லவ் பண்ணான்? எதுக்குடி என்னை சுத்திச் சுத்தி வந்தான்? ரெண்டு கொலை பண்ணவன்கூட நான் எப்படி புள்ள பெத்துப்பேன் கலை? அவன் பண்ண ஒரு கொலையை நான் என் கண்ணால பார்த்துருக்கேன்.. பீட்டரை ஃபுட்பால் ஆடுறமாதிரி கால்லயே மிதிச்சி கொன்னுருக்கான்டி.. எப்படி அவன்கூட வாழ்நாள் பூராவும் குடித்தனம் பண்ண முடியும் சொல்லு.. கொலை பண்றது எவ்வளவு பெரிய பாவம்? எதுக்கடி அவன் அந்த பாவத்தை செஞ்சான்?”

“மல்லி.. மல்லி.. சரண் முடிஞ்சிபோன கதை. அதான் நேத்தே நவநீதம் அக்கா வீட்டுல வச்சி எல்லாம் பேசிட்டீங்கல?”

கலையின் வார்த்தைகளை மல்லியும் மனதுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டாள். “சரண் முடிஞ்சி போன கதை.. சரண் முடிஞ்சி போன கதை.. ஆமா.. அவன் முடிஞ்சி போன கதை..”

மனம் கொஞ்சம் லேசானது. மனமென்னும் ஊஞ்சல் சரணின் பக்கமிருந்து நிஜத்திற்கு அமைதியாக வந்து நின்றது. இது கொஞ்ச காலமாக அவளுக்குள் இருக்கும் தடுமாற்றம் தான். கோபம் கொண்டு அவனை புறம்தள்ளும் மனது ஒரு சில கணங்களில் அவனை நல்லவிதமாக நினைக்கவும் செய்கின்றது.. மனம் சஞ்சலமடைந்ததும் அம்மன் படத்தின் அருகே சென்றாள். நெற்றியில் திருநீரு இட்டுக்கொண்டாள். வேகமாக தனது கைபேசியை எடுத்தாள். பத்து நிமிடம் முன்பு அழைப்பு வந்த எண்ணிற்கு அழைத்தாள்.

இரண்டே ரிங்கில் மறுமுனையிலிருந்து அழைப்பு ஏற்கப்பட்டது. “ஹலோ..” என்று கஷ்டப்பட்டு வார்த்தைகளை கோர்த்தாள் மல்லி.

“என்ன மல்லி சளி பிடிச்சிருக்கா? குரல் வேற மாதிரி இருக்கு.”

“ம்.. கொஞ்சம். உங்க குரல் கூடத்தான் வேற மாதிரி இருக்கு.. நிச்சயத்தப்ப நேர்ல பேசின மாதிரி இல்ல.”

“உன்னோட நிச்சயதார்த்த சீல ரொம்ப நல்லா இருந்தது.”

“உங்க டிரஸும் நல்லா இருந்திச்சு.” - வேறு எதைப் பற்றிப் பேசுவது? என்ற தவிப்பில் மல்லி.

“படுத்துட்டியா?”

“ம்.. நாளைக்கு பேசவா?”

“ஏன்? இப்ப பேச வேணாமா?”

“நாளைக்கு பேசவா? கலை வீட்டுல இருக்கேனே?? அதான்..”

“மல்லி..”

“ம்?”

“இச்.. இச்.. ”

மல்லி சட்டென கைபேசியை தரையில் நழுவவிட்டாள்.

“என்னடி? எதுக்கு ஃபோனை கீழ போட்ட?” என்று கீழே விழுந்து அணைந்துபோன கைபேசியை எடுத்தபடியே கேட்டாள் கலை.

“ஃபோன்ல கிஸ் பண்றான்டி..”

“அதெப்படி உன்னைப் பார்த்ததும் பசங்களுக்கு அதான் தோணுமோ?” என்று கலை கேட்டபடியே கைபேசியை உயிர்ப்பிக்க, அதிலிருந்து உடனே தடைபட்ட அழைப்பும் வந்தது.

“எதுக்கு கலை இப்ப திரும்ப ஃபோனை ஆன் பண்ண? ப்ச்..”

“இப்ப மாப்பிள்ளைகிட்ட என்ன பேசப்போற? சாரி.. சாரி.. ஐயா நீ பேசுறதைக் கேட்க இப்ப கால் பண்ணல.. அவர் குடுத்தமாதிரி ஸ்டாராங்கா ஒண்ணு எதிர்பார்க்கிறார் போல..” என்று கலை கேட்க, மல்லியின் முகம் கலங்க ஆரம்பித்தது.

நிலைமையை லேசாக்க, “இந்த ஆம்பளைங்களே இப்படித்தான்.. பொண்ணுங்க உதட்டைப் பார்த்ததும் என்ன தோணுமோ.. உடனே இச் இச்னு ஆரம்பிச்சிடுறானுங்க. பொண்ணுங்க உதட்டை எப்படிப் பார்க்கணும்னு ஒருத்தனுக்கு ஒருத்தன் ட்யூஷன் எடுப்பானுங்க போல..”

“ கலை என்கூட சரண் வீடு வரைக்கும் வரியா?”

“எதுக்குடி? மாப்பிள்ளைக்கு இச்சு கொடுக்கவா வேணாமான்னு அவன்கிட்ட பர்மிஷன் கேட்கணுமா?”

“இல்லடி.. ஃபோன் அடிச்சிக்கினே இருக்கு பார்.. அதை அணைச்சிப்போடு.”

“பின்ன எதுக்கு?” என்றாள் கலை அக்கறையில்லாமல் கைபேசியை அணைத்தபடியே.

“அவன்கிட்ட ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் பேசுணும். அதான்.. கடைசியா, எல்லாம் எல்லை மீறிப் போறதுக்குள்ள..”

“சரி வா. போலாம்.” என்று கலை எழுந்து நின்றதும்.

“என்ன கலை? சட்டுன்னு கிளம்பிட்ட?”

“நீதான போகணும்னு சொன்ன? இப்ப என்னையே கேள்வி கேட்குற?”

“இருடி.. அவசரத்துல சொல்லிட்டேன். ஏன் அவசரப்படுற? அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம். அவசரப்படாத கலை.. கொஞ்சம் யோசிக்கவிடு.”

“இது நல்லாயிருக்கே? நானா அவசரப்படுறேன்?”

“இருடி... மனசுல யோசிக்கிறேன்ல? சும்மா தொண தொணன்னு..”

“ம்க்கும்.. எனக்கு இதுவும் வேணும் இன்னமும் வேணும்.” என்று கலை சலித்துக்கொண்டபோது வீட்டுக் கதவு பட படவெனத் தட்டப்பட்டது.

“மணி அண்ணாவா கதவைத்தட்டுறது? அது வர நேரம் இருக்கே. அது எப்போதும் பன்னிரெண்டு மணிக்கு தான வரும்? உன் வீட்டுல இருக்கும்போது வராதுன்னு நினைச்சேன். அதோட ஃப்ரண்ட் வீட்டு மொட்டை மாடியில படுத்துக்கிடும்னு நினைச்சேன்டி.” என்று மல்லி சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோதே மீண்டும் கதவு அவசரமாகத் தட்டப்பட்டது.

கலை எழுந்து கதவில் கைவைத்தபோது மல்லிதான் சுதாரித்தது. “ஏய் இருடி. முதல்ல சன்னல் வழியா யாருன்னு பாரு கலை.” என்றாள். கலையும் சன்னல் வழியாகப் பார்க்க அங்கே கண்கள் சிவப்பாக இருக்க, தாவாங்கட்டையின் நரம்புகள் புடைத்துக்கொண்டு இருக்க, பொறுமையே இல்லாமல் நின்றிருந்தான் சரண். கோபத்தின் அகராதியாய் அவனது மொத்த உருவமும் இருந்தது. அவனருகே தனா இருந்தான்.

“மல்லி, சரணும் தனாவும் வந்திருக்காங்கடி.”

“சரி. கதவைத் திற கலை.”

“அவன் கோபமா இருக்கான்டி.”

“தெரியும். கதவைத் திற. நானும் அவன்கூட பேசணும். கதவைத்திற கலை, யோசிக்காத.”

“திறக்கவா?” என்று மீண்டும் கேட்டவளிடம் “ம்” என்று கூறிய மல்லி சுவர் ஓரமாக நின்றுகொண்டாள். அறை முழுதும் இருட்டாகவே இருந்தது. வெளிச்சமே வேண்டாம், அவன் முகத்தை வெளிச்சத்தில் பார்க்கவே வேண்டாம் என்று எண்ணிக்கொண்டாள் மல்லி.
கலை மெல்ல தாழ்ப்பாளை விலக்கி கதவைத் திறந்தாள். கதவு திறக்கப்பட்டதும் உள்ளே நுழைந்த சரணும் தனாவும் மல்லியின் எதிரே நின்றார்கள். தனா உடனே கதவைத் தாழிட்டான். சரணோ முதலில் செய்த காரியம் அனைத்து லைட்களையும் எரிய விட்டது தான்.

அவனுக்கு அவளது முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும். பார்த்தே ஆகவேண்டும். தன்னை வலுவாக நிராகரிக்கும் முகத்தைப் பார்த்து கேள்விகள் கேட்க வேண்டும்.

‘மீன் தூண்டிலில் அகப்படும்போது அதன் வாய், உயிர் என அனைத்தும் நோவது போல என் உடல் முழுதும் நீ என்னை வேணாம்னு சொல்லும்போது நோவது உனக்கு தெரியலையாடி’ ன்னு அவள் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்தான் சரண்.

“மல்லி என்கூட என் வூட்டுக்கு வா. உன்கிட்டப் பேசணும். பத்து நிமிஷம் மட்டும்.. பேசிட்டு நானே விட்ருவேன்.” என்று பொறுமையாகவே ஆரம்பித்தான் சரண். ஆனால் அவளை விடும் எண்ணம் சிறு துளியேனும்கூட இல்லை அவனிடம். அவனுக்கு தானே காரியம் ஆக வேண்டும்? தன்னை வேண்டாம் என்று சொல்லும் அவள் மேல் மலையளவு கோபங்கள் இருந்தாலும், அவளது பிடிவாதத்தின் மேல் மலையளவு வெறுப்புகள் இருந்தாலும் மல்லியை விட்டுக்கொடுக்கவே முடியாது என்று முடிவு செய்துவிட்ட மனதிற்காக மிகவும் பொறுமையாகவே பேசினான்.
மல்லி அசையாமல் நிற்க, தனாதான் கலையிடம் பேசியது. “கலை, மணி வர்றதுக்கு முன்னேயே பேசிட்டு அனுப்பிடுறேன். இப்ப பத்துதான ஆகுது? பதினோரு மணிக்குள்ள உன்னோட வீட்டுக்குள்ள மல்லி இருப்பா. சரண் வீட்டுல வச்சிப் பேசிட்டு உடனே நானே பத்திரமா கொண்டுவந்து விட்டுருவேன். இதுதான் கடைசி தபா கலை..”

மல்லி அப்போதும் பேசாமல் இருக்க, சரண் மெல்ல அவளருகே சென்றான்.

“இன்னிக்கு பரிசம் போட்ட பொறவுகூட என்கூட கடைசியா எதுவும் பேசுணும்னு உனக்குத் தோணலயாடி?” என்று அமைதியாகவே கேட்டான். கண்ணாடி போல தனது மனதை நகல் எடுத்து அவளிடமே காட்டும் அவனது கேள்வியினால் உண்மையில் மல்லியின் மனம் மிரண்டுபோனது. நிமிர்ந்து அவனது கண்களைப் பார்த்தவள், “தோணல.” என்றாள்.

“நிஜமா??”

“நிஜமா.”

மல்லியின் பதிலில் கோபம் கொண்ட கலை, “மல்லி போடி. போய் பேசிட்டு வா. இவ்வளவு நேரம் என்கிட்ட புலம்பிட்டு, இப்ப எதுக்கு யோசிக்கிற? தனா அண்ணன் கூட இருக்காருல? எதுவும் தப்பா நடக்காது. தைரியமா போய் உன் மனசுல இருக்கிறதைக் கேளு. மணி வர்றதுக்கு முன்னே போ.” என்று மல்லியிடம் பேசியவள் சரணிடம் திரும்பி, “நீ கூட்டிட்டுப் போண்ணா. பதினோரு மணிக்குள்ள வந்திடுங்க. ஒட்டிக்கிறதா? வெட்டிக்கிறதான்னு கடைசி முறையா பேசி முடிவு பண்ணிடுங்க. தப்பில்ல. பேசாம விட்டாத்தான் தப்பு.” என்று மல்லியையும் ஒரு கண்ணால் பார்த்தபடியே சொன்னாள்.

“வாடி.” - சரண்.

“எனக்கு உன்னோட பேச ஒண்ணும் இல்ல.” - மல்லி.

“இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் என்னைப் பார்க்கணும்னு உனக்குத் தோணல? எதுக்குடா என் பின்னாடியே திரிஞ்சன்னு கேட்கத் தோணல? பொய் சொல்லாத மல்லி. உன்னோட மனசுல மொத்தமா எத்தினி கேள்வி வச்சிருக்கன்னு என்னால சொல்ல முடியும்.”

“முகத்தைக் காட்டாம இருந்திட்டா, இருட்டுக்குள்ள ஒளிஞ்சிக்கிட்டா, எனக்கு கண்டுபிடிக்கத் தெரியாதா? என் மனசுல இருக்கிறது தான உன்னோட மனசுலயும் இருக்கும்? நவநீதம் அக்காகிட்ட நீ சொன்ன காரணத்தை நானும் ஒத்துக்கிறேன். ஆனா தனியா சில கேள்வி கேட்கணும். என் வீட்டுல வச்சி உன்னோட கேள்விக்கு பதில் சொல்லணும். வா என்கூட. கலை சொன்ன மாதிரி ஒட்டிக்கலாமா வெட்டிக்கலாமான்னு இன்னைக்கு கடைசி முறையா முடிவு செய்யணும்..”
“இங்கனயே பேசலாம். கலையும் தனாவும் வெளியே நிற்கட்டும்.”

“இல்ல, என் வீட்டுலதான் பேசணும். அப்பதான் நீ நான் சொல்றதை நம்புவ. எனக்கு கிடைச்சிருக்கும் கடைசி சான்ஸ் இது. வரியா? இல்ல கையைக் காலைக் கட்டித் தூக்கிட்டுப்போவா?” என்று அவளருகே வந்தான் சரண்.

அவசரமாக அவனிடம் “இரு.. வர்றேன்.” என்றவள், “நீ முன்னால பைக்குல போ நான் பின்னாடி கலையோட நடந்து வர்றேன்.” என்றாள். இதுவரை ஒத்துக்கொண்டதே பெரிது என்று நினைத்தவன் வாசலில் நிறுத்தியிருந்த தனது பைக்கில் ஏறி ஆக்சிலேட்டரை முறுக்கிக்கொண்டே நின்றான்.
“தனா அண்ணா, அவன் சீன் போட்டா நான் வரமாட்டேன்.. பைக் சத்தத்தை குறைக்கச்சொல்லு..”
“டேய் சரணு.. ஏன்டா ரவசு பண்ற? அதான் மல்லி வர்றேன்னு சொல்லிடுச்சுல? வரும். நீ வண்டிய ஸ்டார்ட் பண்ணு. நாம முன்னாடி போவோம்.” என்று சரணை வம்படியாக முன்னே அழைத்துக் கொண்டு போனான் தனா.

சரணின் வீடு வந்ததும் அவனால் பொறுமையாகவே இருக்க முடியவில்லை. “அவ வராம மட்டும் டிமிக்கி கொடுக்கட்டும்.. இருக்கு அவளுக்கு இன்னிக்கி...” என்று வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்தபடி தனாவிடம் பொரிந்துகொண்டிருந்தான்.

“டேய் நடந்து வரணும்ல? பொறுடா.”

“எதுக்கு நடக்கணும்? என்னோட பைக்ல வந்திருக்கலாம்ல? நீயும் கலையும் நடந்து வந்திருப்பீங்கல? திமிருடா.. உடம்பு பூராவும் திமிரு..”

“டேய்.. இன்னைக்கு சாயங்காலம் பரிசம் போட்டப் பொண்ணு உன்னைப் பார்க்க வர்றதே பெருசு.. இதுல உன் பின்னாடி பைக்ல வரணும்னு நீ சொல்றது.. ரொம்ப ஓவர்டா.”

“எந்த நேரத்துல அந்த ராங்கியப் பார்த்தேனோ..” என்று சலித்தபடி கையில் இருந்த பைக் சாவியை தரையில் விட்டெறிந்தான் சரண். பைக் சாவி தரையில் விழுந்த அதே நொடி மல்லி சரணின் வீடு இருக்கும் தெருவிற்கு வந்துவிட்டாள். அவளது முகத்தைப் பார்த்ததும் சற்றுமுன் இருந்த கோபம் பறந்தோட வேகமாக அவளருகே சென்றவன் சுறுசுறுப்பே இல்லாத அவளது நடையை வெறுத்து அவளது கையைப் பிடித்து தனது வீட்டிற்குள் இழுத்துச்சென்றான்.

வீட்டுக்குள் நுழைந்த வேகத்தில் மல்லி அவனது கைகளை உதறிவிட்டு சாமி படங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்த சுவற்றின் ஓரத்தில் தலை சாய்த்து நின்றுகொண்டாள். அவள் நின்றதைப் பார்த்தபடியே கதவைத் தாழிட்டு தனது ப்ளாஸ்டிக் கட்டிலில் அமர்ந்தான் சரண்.

* * *

3

தனாவும் கலையும் திக்பிரம்மை பிடித்ததுபோல நின்றிருந்தார்கள். சரண் மல்லியை இழுத்துக்கொண்டு சென்றது, கதவடைத்தது எல்லாம் நானோ செகன்டில் நடந்து விட, கலைதான் மிகுந்த கலவரம் அடைந்தாள்.

“தனா அண்ணா, சரண் எதுவும் தப்பா நடந்துக்க மாட்டான்ல? வாசலுக்கு வந்ததும் சரண் மல்லியை வீட்டுக்குள்ள இழுத்துக்கிட்டு போயிடுச்சு? உங்கள நம்பித்தான் வந்தோம்.” என்று கலக்கத்துடன் கேட்க,

“ச்ச.. ச்ச சரண் ரொம்ப மாறிட்டான். உனக்கு கண்டுபிடிக்க முடியாது. என்னால மட்டும்தான் சரணைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். கலை உன்கிட்ட நான் ஒண்ணு கேட்பேன், உண்மையைச் சொல்லணும்.”

“கேளு தணா அண்ணா.”

“மல்லிக்கு சரணைப் பிடிக்கவே பிடிக்காதா?”

“இப்ப மணி என்ன தனா அண்ணா?”

“பத்து இருபது.”

“பதினோரு மணிக்குள்ள மல்லி வெளியே வந்துட்டானா சரணைப் பிடிக்கலைன்னு அர்த்தம்.”

“வரலைனா?”

“வரலைனா, இனி இந்த வீட்டைவிட்டு வரவே மாட்டான்னு அர்த்தம்.”

தனா வேகமாக தனது கைபேசியில் மணியை மீண்டும் பார்த்தான். 10.22 என்று அந்த கைபேசித்திரையில் ஒளிர்ந்தது.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 5:27 pm  

கட்டிலில் உட்கார்ந்தபடி மல்லியின் முகத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் சரண். தனது பர்முடாஸின் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு சிகரட்டை எடுத்தவன் அதைப் பற்ற வைத்துவிட்டு நிகோட்டினை நீண்டதொரு இழுப்பில் உள்ளே இழுத்துக் கொண்டான். சிகரெட் புகையின் ஊடே தெரிந்த அவனது விழிகள் இன்னும் கோபத்தைதான் அவளிடம் காட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவனது கோப விழிகளின் உஷ்ணத்தோடு அவனது முதல் கேள்வி சினம் தடவப்பட்டு வெளிவந்தன.
“அவன் இன்னிக்கு உனக்கு ஃபோன் பண்ணானா?”

...

“கேட்குறேன்ல மல்லி. பதில் சொல்லு.”

“ம்..” என்றாள் மனதில் புழுக்கத்தோடு.

கட்டிலில் அமர்ந்து இருந்தவன் வேகமாக அவளருகே வந்தான். அவளது கன்னம் தொட்டு முகத்தைத் திருப்பி அவனது கண்களைப் பார்க்க வைத்தான். அவளது கண்கள் அவன் வசமானதும் “ஃபோன்ல முத்தம் கொடுத்தானா?” என்று இரண்டாவது கேள்வியை அவன் கேட்டபோது அதில் கோபத்தைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை.

“கொடுத்திருப்பான். நிச்சயத்தப்ப உன்னோட உதட்டைத் தவிர வேறெதையும் அவன் பார்க்கலையே? கண்டிப்பா கொடுத்திருப்பான்.”

...

“ஏதாவது வாயைத்திறந்து பேசுடி.. உன்னால எந்த அளவுக்கு போகமுடியும்னு பார்க்கத்தான் பரிசம் போடும்வரை அமைதியா இருந்தேன். இனிமே அப்படியெல்லாம் அமைதியா இருக்க முடியாது. பிடிவாதம்.. உடம்பு முழுக்க பிடிவாதம்டி உனக்கு..”

“நவநீதம் அக்கா பேச்சை மீறாத சரணு. என்னைத் தொந்தரவு செய்யக்கூடாதுன்னு சொல்லிருக்காங்க. என்னோட கல்யாணத்துல பிரச்சனை பண்ணக்கூடாதுன்னு சொல்லிருக் காங்க. ஞாபகம் வச்சிக்கோ.”

“அக்காவைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும். என்கிட்ட உன்னை மறந்திடுன்னு சொல்லிட்டு, தனியா இருக்கும்போது உன்னை மிஸ் பண்ணிட்டேன்னு கவலைதான் படும்.. அக்கா அக்கான்னு நீயும் உன்னோட அண்ணனும் என்கிட்ட பூச்சாண்டி காட்ட வேணாம்.”

“உன்ன மனசுல நெனைக்க ஆரம்பிச்ச பிறகு நான் எவளையும் திரும்பிக்கூட பார்க்கல மல்லி. ஆனா உன்னால மட்டும் எப்படி அவன்கூட இன்னிக்கி ஜோடியா நிக்க முடிஞ்சது? நான் எத்தினி பொம்பளைய பார்த்திருப்பேன்?? ஒரு ராவு பொம்பள இல்லாம என்னால இருக்க முடியாது.. ஆனா, உன்னை மனசுல நினைக்க ஆரம்பிச்சப் பொறவு..” மல்லி ஏதோ பேச வாயெடுத்தபோது,
“நான் உன்னோட மனசுல இல்லை அதனாலதான் அவன்கூட ஜோடி போட்டுட்டு நின்னன்னு பொய் மட்டும் சொல்லாத மல்லி.” என்றான் அவசரமாக. வலிகள், நிராகரிப்புகள் தந்த அவமானம் அவன் முகம் முழுவதும் வியாபித்திருக்க.. அவனால் அதற்குமேல் பேச முடியவில்லை. சில நொடிகள், தன்னை ஊமையாய் பாவித்துக்கொண்டான்.

நிமிடங்கள் இறந்துகொண்டே போவதை உணர்ந்த மல்லி அவனிடம் மனதில் பட்ட முதல் விஷயத்தை ஆரம்பித்தாள்.

“சரண், எனக்கு பரிசம் போட்டாச்சு. இன்னும் இரண்டு மாசத்துல கல்யாணம். அதுல எந்த மாற்றமும் இல்ல. ஆனா, அதுக்கு முன்ன நான் சில விஷயத்தை தெளிவா தெரிஞ்சிக்கணும். பின்னாடி பேசலைன்னு நான் வருத்தப்படக்கூடாது.. நான் சொல்ல வர்றது புரியிதுல? இதைப்பற்றி ஏன் கேட்காம விட்டுட்டேன்னு பின்னாடி வருத்தப்படக்கூடாது. அதுக்காகத்தான் இப்ப உன் வீட்டுக்கு நான் வர சம்மதிச்சதே..”

“ம்.. புரியிது மல்லி. என்கிட்ட இப்ப நீ ஏதோ பேரம் பேசப்போற. அப்படித்தான?”

“ஆமா.”

“கேளு.. நானும் தான் உன்னோடு பேரம் பேசணும்.. உன்னை அதுக்குதான் கூட்டிட்டு வந்தேனே, உன்னோட பேரத்தைக் கேளு மல்லி.”

* * *

பேரம் பேச ஆரம்பித்த சரணும் மல்லியும் 10.22 யைத் தாண்டித்தான் அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினார்களா? பதினோரு மணிக்கு மேல்தான் அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறினார்களா?
பேச ஆரம்பித்த பேர விபரங்கள் என்ன? பேரம் படிந்ததா? இவையெல்லாம் தெரியும் முன் பேரம் பேசிய மல்லியும் சரணும் ஒரு எட்டு மாதங்கள் முன்பு எப்படி இருந்தார்கள்?
ஒரு எட்டு மாதங்கள் பின்னோக்கி காலத்தை ஓடவிட்டுப் பார்த்தால் சரண் மல்லியைப் பற்றிய ஒரு குறும் படம் ஒன்றை பார்த்துவிடலாம். அழகான குறும்படம் அது.. சில்மிஷங்கள், கசமுசாக்கள், கிலுகிலுப்புகள் நிரம்பிய குறும்படம் அது.. கோபங்கள் வெறுப்புகள் நிராகரிப்புகள் நிரம்பிய குறும்படம் அது.. நிறைய பார்த்திபன் ஜோக்குகளும், பாக்கியராஜ் ஜோக்குகளும் நிரம்பிய குறும்படம் அது.

சரண் மல்லி குறும்படம்....

சரண் மல்லி குறும் படம் இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது..
இதுதான் ஓப்பன்னிங் சீன்..

ஸ்டார்ட் கேமரா என்று சொன்னதும் ஆரம்பித்த முதல் காட்சி இதுதான்...
முதல் காட்சி...

தனது பாக்கெட் கத்திகொண்டு தனது வீட்டுச் சுவற்றில் ‘சரண்’ என்று எழுதிக் கொண்டிருந்தான் சரண். அவனது பக்கத்து வீட்டு மல்லி அவனெதிரே கோபமாக வந்து நின்றாள். “சரண்” என்று அவன் தனது கத்திகொண்டு சுவற்றில் எழுதிய இடத்தை ஊதிவிட்டான். அவனின் மூச்சுக்காற்று சுவற்றின் சுண்ணாம்பை கிளறிவிட்டது. அடுத்த நொடியில் சுண்ணாம்புப் புகை மல்லியின் முகத்தில் மோதிவிட்டு காற்றில் கலந்தது. அந்த சுண்ணாம்பு நெடியினால் செருமினாள் மல்லி .
சரண் மல்லியைப் பற்றி ஒரு ஃப்ளாஷ் நியூஸ் மனதில் வாசிக்க ஆரம்பித்தான்,

1) கை நகத்துல மஞ்சள் கலரும் சிகப்பு கலரும் நெயில் பாலிஷ் போட்ட மாதிரி தேங்கி இருக்கு, மீன் ரோஸ்ட்டுக்கு தடவுற ஆச்சி மசாலாவினால தான்..

2) கண்ணுக்கடியில, கன்னத்துல இருக்கும் சதை கொஞ்சம் குறைஞ்சிடுச்சு.

3)காதுல போட்டிருந்த தங்கக் கம்மலைக் காணோம்.. வட்டிக்கடையில இருக்குதுபோல.. ப்ளாஸ்டிக் கம்மல் போட்டிருக்கா.

4) ஆட்காட்டி விரலிலும் கட்டை விரலிலும் நிறைய கத்திக் கீறல்.. பீச்சுல போடும் மீன் ரோஸ்ட் கடையில நல்ல வியாபாரம்தான் போல.. (கத்தியால நிறைய மீனை சுத்தம் செய்ததால் தான் இத்தனை கத்திக் கீறல்கள்.)

5) காலர் வைத்திருக்கும் அவளது சட்டையின் முதல் பொத்தான் எப்போதும் போல லூசாகத்தான் இருக்கு.. இன்னும் கொஞ்சம் லூசாக இருந்திருக்கலாம்.. ஜஸ்ட் மிஸ்டா சரண்...

சரணின் மனதில் அவன் நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்த முக்கிய செய்திகளின் ஒளிபரப்பிற்கு அவனது கைபேசி தடைபோட்டது. அக்கினி நட்சத்திரத்தில் கார்த்திக் பாடிய பாடலால் கைபேசி அவனை அழைத்தது, “ராஜா ராஜாதி ராஜன் இந்த ராஜா. கூஜா தூக்காதே வேற எங்கும் கூஜா.”

சரண் பார்த்த பார்வையையும் அவனது எண்ணங்களையும் புரிந்துகொண்ட மல்லி அவனிடம் கோபமாய் பேச ஆரம்பித்தாள்.

“எடு ஃபோனை.. அத்து கத்திக்கினு இருக்குல்ல?”- மல்லி

“ஷ்.. ஷ்..”- சரண்.

“நேற்று இல்லே நாளை இல்லே எப்பவும் நான் ராஜா.. கோட்டையில்லே கொடியுமில்லே அப்பவும் நான் ராஜா.” என்று மேற்கொண்டு இரண்டு வரிகளை கைபேசி பாடிய பிறகு யார் அழைத்தது என்று பார்த்துவிட்டு, சிகப்பு பொத்தானை அழுத்தி அழைப்பைத் துண்டித்தான். இது அவனது வழக்கமானப் பழக்கம். கைபேசி அழைத்தபோதெல்லாம் அந்த பாடலின் முதல் நான்கு வரிகளை முழுமையாகக் கேட்காமல் அவன் அதனை எடுப்பதே இல்லை.

“கட் பண்ணப் போறன்னா மொத ரிங்லயே கட் பண்ணிருக்கலாம்ல?”- மல்லி.

“பாட்டு கேக்குறேன்ல?”

“உன்னைத் திருத்த முடியாது, நான் கேட்க வந்ததை கேட்குறேன்.. ஏய் என் முகத்தப் பாரு.. என்னோட ஆட்டுக்குட்டிக்கு என்ன கொடுத்த?”- மல்லி

“ம்.. பிரியாணி.” என்றான் சரண் அவளது முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே.

“பிரியாணியா?”

“ஆமா, நூத்தி இருபது ரூபா.. எதுக்கு வீணாக்கணும்னு அதுக்கு போட்டேன்டி.. வெஜிடபிள் பிரியாணிதான். பயப்படாத.. அதுக்கு கறி பிரியாணி போட மாட்டேன்டி.. ஆட்டுக்குட்டிக்கே ஆட்டு பிரியாணி போடுவேனா?”

“புத்தியப் பாரு.. உன் புத்தி வேற எப்படிப்போகும்?”

“புத்தியப்பாரா? ஆமா.. தெரியாமதான் கேட்குறேன்.. அதுவே ஒரு நாள் பிரியாணி கடைக்குத்தான போகப்போகுது? அதனால அது பிரியாணி சாப்பிட்டா தப்பில்லடி.”

“டியா? வேணா.. அப்புறம் நானும் அசிங்கமாதான் பேசுவேன்.. பிரியாணிச்சோறு திண்ணு ஆட்டுக்கு மட்டும் வயிறு வீங்குச்சு.. மொத டெட் பாடி நீதான்.”

“அத்தவிடு. உன்னோட அம்மா எங்கன போயிருக்கு? மீன் ஏலம் விட வரலியே? தனா போட் மீன்பிடிச்சிட்டு நேத்துதான் கரைக்கு வந்திச்சி, ஏலம் விட உன் அம்மா வருவாங்கனு நினைச்சேன். வந்திருந்தாங்கன்னா பாறை மீனு நல்ல ரேட்டுக்கு கிடைச்சிருக்கும். உன் அம்மா ஏன் வரல? நைட் பீச்சுக்கு வியாபாரத்துக்கு போகலையா?”

அவனிடம் பதிலே சொல்லாமல் தனது வீடு நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள் மல்லி. “பதில் பேசாமலா போற? என்னோட தனா போட் பக்கம் வந்திடாத.. வியாபாரத்துக்கு மீன் கேட்டு வருவீல? அப்ப வச்சிக்கிறேன்..”

வீட்டுக்குள் சென்று இரண்டு குடங்களை எடுத்துக்கொண்டு தெருவிற்கு வந்தவள், தண்ணி லாரி நோக்கி இரண்டு குடங்களுடன் நடந்தாள். அவனுக்கு முதுகு காட்டி நடந்து போனவள், சரண் கத்தக் கத்த திரும்பவேயில்லை. “போடி” என்று மனதில் அவளை ஏசிவிட்டு தனது கத்தியினால் மீண்டும் தனது வீட்டுச் சுவற்றில் சரண் என்று எழுத ஆரம்பித்தான் அவன்.

 

* * *

கடற்கரைக்கு வெகு அருகில் இருக்கும் அந்த குடிசைப்பகுதியில் குடிசைகள் வரிசையாக இல்லாமல் கோணல் மாணலாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. குடிசைகளின் முன்னே இருந்த சாலையைக் கடந்துவிட்டால் கடல் வந்துவிடும். கடலுக்கு அருகேயே இருந்த குடியிருப்புகள் சுனாமியின் தாக்கத்தினால் சாலையைக் கடந்து இடம் மாறியிருந்தன.

அந்த குடிசைகள் இருக்கும் தெருவெங்கும் குப்பைத்தொட்டியில் இரண்டு நாட்களாக எடுக்கப்படாத குப்பைகள் நிரம்பி வழிந்தது. ஒவ்வொரு வீட்டின் முன்பாகவும் ஒரு ப்ளாஸ்டிக் டிரம் இருந்தது. அதில்தான் லாரியில் வரும் தண்ணீரை பிடித்து வைத்துக் கொள்கிறார்கள் இந்த கான்கிரீட் குடிசைவாசிகள்.

ஆம் அவையாவும் கான்கிரீட் குடிசைகள்தான். பாதி குடிசை பாதி கான்கிரீட் கட்டிடங்களாக வரிசைகட்டி நின்றன அந்த கடற்கரையின் எதிரேயே. அந்த மீனவர்கள் குடியிருப்பில் தண்ணீர் வசதி இல்லாததுதான் மிகப்பெரிய குறை. குடிப்பதற்கும் குளிப்பதற்கும் டிரம்மில் இருக்கும் தண்ணீர்தான். அரை மணி நேரம் மோட்டர் போட்டால் தெருமுனையில் இருக்கும் கார்ப்பரேஷனின் உப்புத்தண்ணீர் தொட்டி நிரம்பி குழாயில் இரண்டு குடம் தண்ணீர் கிடைக்கும். அதுவும் நீண்ட வரிசையில் நின்றால்தான்.

அந்த குப்பத்து வீடுகளில் முதல் வீடு சரணுடையது. அடுத்தது மல்லியின் வீடு. மல்லி சரணின் வீட்டில்தான் வாடகைக்கு குடியிருந்தாள். மல்லி பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் காசிமேட்டில் தான். வீடு மாறி வந்து இன்றோடு இரண்டு வருடங்கள் முடிந்திருந்தது. அதே தண்ணி லாரியின் முன்பாகத்தான் அவள் சரணை முதல் முதலாகப் பார்த்தது.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாக..

* * * * * * *

“தனா இந்த ஃபேமிலிக்கு வீடு வாடகைக்கு வேணுமாம். சரண்கிட்டக் கேட்கறியா? சீக்கிரம் கேட்டுச் சொல்லு மாப்பு.. இந்த தண்ணி லாரிக்காரன் என் ஆட்டோவை நிற்க விடமாட்றான்.. இந்தாப்பாரு ஹார்ன் அடிச்சிக்கினே இருக்கான்..” என்று தனாவிடம் சொன்னான் அந்த தெருவின் ஸ்டான்ட் ஆட்டோக்காரன்.

தனா சரணின் உயிர்த்தோழன். முழுப் பெயர் தண்டபானி. சந்தேகமே வேண்டாம் மாதத்தின் பாதி நாட்கள் தண்டமாகத்தான் இருப்பான்.

“அண்ணாத்த.. இதுதான் தனா.. இவன்கிட்ட இனி பேசிக்கோங்க.” என்று வந்திருந்த முதியவரிடம் ஆட்டோக்காரன் சொல்லிவிட்டு, “தனா எனக்கு என்னோட கமிஷன் பணம் கொடுத்தீனா நான்பாட்டுக்கு போயிட்டே இருப்பேன்.” என்றான் தனாவிடம்.

“இத்தப்பிடி” என்று அவன் கையில் நூறைத் திணித்தவன் அந்த குடும்பத்தை சரணிடம் அழைத்துச் சென்றான்.

சரண் அன்றுதான் மல்லியை முதல் முதலாகப் பார்த்தது. ஒரு ஆணின் சட்டையை அணிந்திருந்தாள். சட்டையின் ஷோல்டர் அவளது தோள்பட்டையைவிட்டு பல இன்ச்சுகள் இறங்கியிருந்தது. அவளின் அளவில் அதனைத் தைத்திருக்கவில்லை. அவளருகே ஒரு கட்டுமஸ்தான தேகம் கொண்ட வாலிபன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவள் அருகே நின்று கொண்டிருந்த முதியவர் “இதுதான் என்னோட பையனும் பொண்ணும்.” என்றார்.

ஆக அவளது சட்டைக்குச் சொந்தக்காரன் அந்த அண்ணன்காரன் தான் என்பதை சரண் புரிந்து கொண்டான். ஒற்றை சடையும், கையில் தடிமனான சிகப்பு ப்ளாஸ்டிக் வளையலும், தலைக்குத் தேய்த்த எண்ணெய்யில் பாதியை அப்பட்டமாய் வெளிப்படுத்திய முகமும், அவனை துளியும் ஈர்க்கவில்லை. அதுவரை அவன் கண்டுகொள்ளாத அந்த முதியவரிடம் தனது கேள்விகளை ஆரம்பித்தான் சரண்.

“என்ன சார்.. எதுக்கு இந்த ஏரியாவில் வீடு பார்க்குறீங்க?” - சரண்.

“காசிமேட்டுல என்னோட பையனை ஒரு கும்பல் வெட்டணும் குத்தணும்னு துரத்துறாங்க. அவுங்களிடமிருந்து தப்பிக்கத்தான் இந்த ஏரியாவில்.. ”

“காசிமேட்ல என்ன பிரச்சன? யாரை கத்தியால் குத்திட்டு வந்திருக்க? ம்?” என்று உயரமாய் இருந்த இளைஞனிடம் சரண் கேட்டபோது, “என் அண்ணன் ஒண்ணும் பண்ணல.. என் கையப்பிடிச்சி இழுத்தவனை திட்டுச்சு.. அவ்வளவுதான் மேட்டரு.. வீடு இருந்தா கொடுங்க இல்லாட்டி நாங்க அடுத்த தெரு பார்த்துக்குறோம்.” என்று கோபமாகப் பேசிய மல்லி சரணின் முகத்தைப் பார்த்ததும் சட்டென தலை குனிந்து மீதி வார்த்தைகளை முணுமுணுத்தாள்.

“ஏய்.. சொல்றதை சத்தமாச் சொல்லு..”- சரண்

“டேய் அண்ணா.. வா போலாம். எங்க போனாலும் இதே பிரச்சனை. அதை பைசல் பண்ணி வீடு கிடைக்குறது கஷ்டம் போல.. நாம காசிமேட்டுக்கே போயிடுவோம். போலிஸ் ஸ்டேஷனில் கம்ளைன்ட் கொடுத்துட்டா பிரச்சனை முடிஞ்சிது.. இதுக்கு போய் ஏரியாவிட்டு ஏரியா போய் வீடு தேடிட்டு.. வா வா..”

அவள் தனது குடும்பத்தை இழுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தபோது “போ போ கம்ப்ளைன்டா கொடுக்கப்போற? ரெண்டே நாளில் உன் அண்ணன் ஜட்டியோட போலிஸ் ஸ்டேஷனில் இருப்பான்.. நடந்து போகும்போது கையைக் கட்டிக்கிட்டுப் போகணும். நீ கையை வீசிகிட்டுப் போனா நாலு தடியனுங்க கையைப்பிடிச்சி இழுக்கதான் செய்வானுங்க.. அதுக்கு சண்டை போட்டா, போலிஸ் ஸ்டேஷன், கேஸுன்னு அலையதான் செய்யணும்.” என்றதும் மல்லி ஆவேசமாய்த் திரும்ப, அவளது அண்ணன் மணிதான் சரணிடம் “சார் சார்.. சின்ன வீடா இருந்தாலும் போதும்.” என்று சரண்டர் ஆனான்.

அவளின் தந்தையும் “பையன் மீன்பாடி ஓட்டுறான். கொஞ்சம் போட் மெக்கானிக் வேலையும் செய்வான். மீன் பிடிக்கிறதுக்கும் போவான்.. அதான் இந்த ஏரியான்னா வசதியா இருக்கும்.” என்று சரணிடம் பணிந்து போனார்.

மல்லியைப் பார்த்துக்கொண்டே சிகரட்டைப் பற்ற வைத்தவன் “என் வீட்டுக்கு அடுத்த வீடு இன்னும் பத்து நாளில் காலியாகும். பத்து நாள்ல வந்திடுங்க.” என்றான்.

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote

Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 5:34 pm  

இருவருக்குள்ளும் அன்று ஆரம்பித்த வார்த்தை மீறல்கள் இன்றுவரை தொடர்ந்தது. இரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபிறகும் இன்றும் தொடர்ந்தது. மல்லியின் அண்ணனும் தந்தையும் வாடகைக்கு போட் வாங்கி மீன் பிடித்தொழில் செய்ய ஆரம்பித்தனர். மாதத்தில் பதினைந்து நாட்கள் மீன்பிடிக்க அவர்கள் சென்றபோது மல்லியும் அவளது அம்மாவும் பீச்சில் மீன் ரோஸ்ட் கடை வைத்து வியாபாரம் செய்தனர். அந்த மீன் வியாபாரத்தில் கொஞ்சம் வருமானம் வந்தது.

சரண் ஒரு தனி ஆள். அவனது பெற்றோர் காலமாகிவிட்டனர். சரணும் அவனது நண்பர்களும் மீன் பிடித்தொழிலில்தான் இருந்தனர். மீன் ஏலம்விடும்போது மல்லியின் அம்மாவுக்கு குறைந்த ஏலத்தில் மீன் வாங்கிக்கொடுப்பான் சரண்.

அதற்கு கைமாறாய் மல்லியின் அன்னை அவனுக்கு தினம் மதிய உணவு அனுப்பிவைப்பார். அடுத்த வீடு என்பதால் அவனது வீட்டுத் திண்ணையில் தினம் தினம் டிஃப்பன் பாக்ஸில் உணவை அடைத்து வைத்து விடுவார். அவன் பிகு செய்து கொள்ளாமல் வாங்கிக் கொள்வான்.

சரணின் நிழல் தனா. இருவரும் சிறு வயதில் இருந்தே தோழர்கள். தோழமை என்றால் அப்படி ஒரு தோழமை. அடிக்கடி அடித்துக்கொண்டும், மண்ணில் புரண்டு கொண்டும் தோழமை பாராட்டிக்கொள்வார்கள்.

சரண் தனது பைக்கில் உரிமையாய் ஏற்றிக்கொள்வது தனாவை மட்டும்தான். தனாவிற்கு சொந்தமாக பைக் கிடையாது. பண விஷயத்தில் சரண் தனாவிற்கு பெரும் உதவியாய் இருந்தான். ஆனால் தனா சரணுக்கு மற்றொரு விஷயத்தில் பேருதவியாக இருந்தான்.
தனாவிற்கே தெரியாமல் பேருதவியாக இருந்தான்.

ஒரு ஞாயிறு அன்று தனாவும் சரணும் சத்யம் தியேட்டரில் படம் பார்த்துவிட்டு பைக்கில் வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

“சரண், ஒரு நிமிஷம் வண்டியை ஓரம் கட்டேன்.”

“எதுக்குடா?” என்ற சரண் வண்டியை நிறுத்தி இன்ஜினை அணைத்திருந்தான்.

“டேய் அம்மா மெடிக்கல் ஷாப்பில் சுகர் மாத்திரை வாங்கச் சொல்லுச்சு. நான் வாங்க மறந்திட்டேன். எதிர்த்தாப்புல இருக்கும் மெடிக்கல் ஷாப்புல வாங்கிட்டு வந்துருறேன்.. கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுடா.”

“டேய், யூ டர்ன் அடிக்க முடியாதுடா மடையா.”

“நீ இங்கினயே இரு மச்சி, நான் போயிட்டு வந்திடுறேன்.”

“போ, வேமா போ, நான் பத்து நிமிஷம் தான் பார்ப்பேன், அதுக்குள்ள வரல.. போய்கினே இருப்பேன்.”

“சரிடா மச்சி, வந்திடுறேன்.” என்றவன் வேகமாக மருந்தகத்திற்குச் செல்ல சாலையைக் கடந்தான்.

“டேய் தடியா, பார்த்து ரோட்டைக் கிராஸ் பண்ணு..” என்று சரண் சொன்னதிற்கு “சரிடா..” என்று பதில் தந்தவன் அந்த சாலையை பொறுமையாகக் கடந்தான்.

சரணிடமிருந்து சரியாக இருபது மீட்டர் இடைவெளியில் இரண்டு பைக்குகள் இருந்தது. இரண்டுமே ஒரு டீக்கடையின் வாசலில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது.

அதிலிருந்தவர்கள் நாற்றமெடுக்கும் சிகரெட்டுகளை புகைத்தவாறே தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டார்கள். “டேய், நல்லா பார்த்தியா கையில ஆயுதம் இல்லையில?” - ஹார்பர் சுரேஷ்.

“இல்லடா, ஆள் தனியாதான் நிற்குறான், அவன் கைவசம் பொருள் இல்ல.” - மாரி.

“டேய் சூச, நீ பார்த்துச் சொல்லு, அவனுக்கு நான் கேட்டது புரியல. சரண்கிட்டப் பொருள் இருக்கா, இல்லியா?” - ஹார்பர் சுரேஷ்.

“இல்லடா. கன்ஃப்ர்ம். கத்தியும் இல்ல, ப்ளேடும் இல்லடா, ஆச்சிரியமா இருக்கே..” - சூசை.

“இதத்தானடா நானும் சொன்னேன். அவன் கைவசம் பொருள் இல்லைன்னு மொத தபாவே சொன்னேன்” - மாரி.

“நீ ஊருக்கு புதுசு, உனக்கு அவன் கேட்டது புரியல. விடுப் பேச்சை, நாம கொண்டு வந்த பொருளை எடு.” - சூசை.

மாரி அவனது பைக்கில் சொருகியிருந்த பட்டாக் கத்தியை எடுத்தான். ஒளிந்திருந்த ஹார்பர் சுரேஷ் முன்னே செல்ல, மூவரும் ஒன்றாக சரணை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

சாலையின் இடது ஓரமாய் பைக்கில் அமர்ந்துகொண்டு தனது கைபேசியில் வாட்ஸ் அப் செய்திகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்த சரணின் முன்பே தெரு விளக்கின் வெளிச்சம் பட்டு விசித்திரமாக மூன்று நிழல்கள் தெரிந்தன. எதிரே நிற்பவர்களின் கையில் பளபளக்கும் ஆயுதங்கள் தெரிந்தன.

கைபேசியை பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு வண்டியின் இன்ஜினுக்கு உயிரூட்டினான். ஆனால் அவனது வண்டி ஒரு இன்ச்கூட நகரவில்லை. அவனது வண்டி தனாவை ஏற்றிக்கொள்ளாமல் ஒரு இன்ச்கூட நகராது. தனாவிற்காக ஹார்ன் ஒலியெழுப்பியவாறே உறுமியது அவனது பைக்.

அடுத்த ஐந்து நொடிகளில் தனா வந்து சேர்ந்தான். சரணின் பக்கத்தில் நின்ற தனா ஆயுதங்களைப் பார்த்துக்கொண்டே தெனாவட்டாக ஒற்றைக் காலைத் தூக்கிப்போட்டு பைக்கில் அமர்ந்தான். சரணின் கருப்புநிற பைக் இன்னும் உறுமிக் கொண்டு தான் இருந்தது.

தனா வந்து சேர்ந்ததும் மூன்று நிழல்களும் நகருவதை நிறுத்தியிருந்தன.

“டேய் சரண்கிட்டப் பொருள் இல்லைன்னு சொன்ன?ஆக்சர் ப்ளேடு வந்து நிக்குது?” - ஹார்பர் சுரேஷ்.

“எப்ப வந்தானே தெரியலடா, திடீர்னு வந்து நிற்கிறான்.” -சூசை

“அவன் கையிலதான் பொருள் இல்லியே?” - மாரி.

“நாங்க பொருள் பொருள்னு பேசுறது அந்த தடிமாடைத்தான்டா. அவனோட பெயரு தான் ஆக்சர் ப்ளேடு” - சூசை.

“குண்டா கருப்பா இருக்கானே? அவனா?”- மாரி.

“ஆமா, குண்டா கருப்பா காட்டெருமை மாதிரி இருக்கானே அவனேதான். பேரு தனா.”

“அவன் ஒரு ஆளு? நம்ம கையில பட்டாக் கத்தியிருக்கு, அவன் முகத்துல கோடு போட்டுட்டு சரணைத் தூக்காம.. ரெண்டு பேரும் செலமாதிரி நிற்குறீங்க . வாங்கடா.” - மாரி.

“நீ நிதானமா நின்னு அவன் முகத்துல கீறல் போடு, கோடு போடு.. எனக்கு ஒண்ணுமில்ல, சுரேஷு வா ஓடிடலாம். “ என்று சூசை சொன்னதுதான் தாமதம் சுரேஷும் சூசையும் துண்டைக் காணோம் துணியைக் காணோம் என்று ஓடத் தொடங்கினார்கள். நடப்பதை நம்ப முடியாமல் அவர்களுக்குப் பின்னால் மாரியும் ஓடத் தொடங்கினான். சரணும் தனாவும் சிரித்துக்கொண்டே பைக்கில் சென்றார்கள்.

* * *

மாரி, ஹார்பர் சுரேஷ் மற்றும் சூசையும் தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று ஓட்டம் பிடித்து சத்யம் தியேட்டருக்குள் அடைந்து கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தைகூட புரியாத ஆங்கில அனிமேஷன் படத்திற்கு டிக்கெட் எடுத்து படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“என்னடா ஒரே பொம்மைகளா வருது? நானும் அப்பத்திலிருந்து ஒரு பொம்பளையாவது வருவான்னு பார்த்துட்டுயிருக்கேன், ஒருத்திகூட வரல? ஹீரோயினே கிடையாதா? இந்த பொம்மைகளாவது டிரஸ் இல்லாம வரக்கூடாது.. அதுககூட முழு பேன்ட் முழுக்கை சட்டை போட்டுட்டு வருதுங்க.. இன்னா படத்துக்கு டிக்கெட் எடுத்திருக்க? வா வேற படத்துக்குப் போவோம்.” - மாரி.

நேரம் காலம் தெரியாமல் இம்சை செய்யும் மாரியின் மூக்கில் ஒரு குத்துவிட்டான் சூசை. அதன்பிறகு தியேட்டர் திரையில் வந்து போன பொம்மைகளைப் பற்றி வாயே திறக்கவில்லை அவன்.

இடைவேளையின் போது சூசை அவனிடம், “ஏய்.. உனக்கு துன்ன பாப்கார்ன் வாங்கியாராவா?” என்று கேட்டபோது,

“போடா.. நீ சும்மா சும்மா அடிப்ப, நான் சொரணைகெட்டு உன் பின்னாடி வரணுமா?” என்று முறுக்கிக்கொண்டான் மாரி.

“அடச்சீ.. வாடா” என்று மாரியை இழுத்துக்கொண்டு தியேட்டர் கேன்டீனுக்குச் சென்றவன் இருவருக்கும் ஒரு சிகரட் வாங்கிக்கொண்டான். ஒரு சிகரெட்டை மாரியின் கையில் கொடுத்தவன்,

“நாமளே அவனுங்களிடம் இருந்து தப்பிச்சு உயிருக்கு பயந்து இங்க வந்து ஒளிஞ்சிகினு இருக்கோம்.. இப்பப்போய் படத்துல ஹீரோயினே வரலன்னு கடுப்படிக்கிற?”

“உஃப்..”

“சரி விடு, சாரிடா..”

நண்பன் சாரி கேட்டதும் நல்ல மனநிலைக்கு தாவிய மாரி சிகரெட் புகையில் தனது நுரையீரலை அழுக்காக்கிக்கொண்டே சூசையிடம் கேட்டான், “அந்த காட்டெருமை பேரு ஆக்சார் ப்ளேடு, கத்தினு யாரடா சொன்னீங்க?”

“ஒருத்தன் இருக்கான். கருவாடு மாதிரி இருப்பான்.. ஆனா சண்டைன்னு வந்திட்டா, எப்ப சொருகுவான்னே தெரியாது.. பேரு சார்லஸ். ரெண்டு வருஷமா சரணைப் போட்டுத்தள்ள ப்ளான் போடுறோம்.. ஆனா இந்த ரெண்டு தடிமாடுகளும் இடையில புகுந்து ஆட்டையை கலச்சி விட்டுருதுங்க..” என்றான் சூசை.

“ஹா.. ஹா..” - மாரி

“எங்க ப்ளான் சொதுப்புறது உனக்கு சிரிப்பா இருக்கா? இப்பத்தான மூக்கைப் பேத்தேன்?”

“டேய் சூசை.. பிரச்சனை பெரிசா இருந்தா நாம சீனிலேயே இருக்கக்கூடாதுடா.. வேற ஆளுங்களத்தான் இறக்கணும்.”

“வேற ஆளுங்களா? எவன்டா வருவான்?”

“ஷø போட்டுக்கினு, இடுப்புல கன்ன வச்சிகினு.. யூனிஃபார்ம் போட்டுக்கினு திரியிறாங்களே.. அந்த கோஷ்டியை சீன்னுல இறக்கு மச்சி.. நம்ம எடத்துல அவனுங்க நின்னா பிரச்சனை முடிஞ்சிடும்.”

“டேய் மாரி.. நீ பொல்லாதவன்டா.. எனக்கு நீ என்ன சொல்ல வர்றன்னு புரிஞ்சிடுச்சுடா.. நல்லா புரிஞ்சிடுச்சு.

* * *

4

வீட்டிற்கு வந்ததும் சரணும் தனாவும், சூசையும் அவன் ஆட்களும் ஓடியதைச் சொல்லிச் சொல்லி சிரித்தனர். சரணின் வீட்டையே சாராயக் கடையாக்கி நள்ளிரவில் குடிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

தனா பையில்வானாக இருந்தாலும் அவன் எலிக்குஞ்சாய் மாறி பயப்படும் ஒரே ஆள் சரண். என்ன மாயமோ என்ன மர்மமோ என்று அவர்களது நண்பர்கள் வட்டமே ஆச்சிரியப்படும் சிதம்பர ரகசியம் அது. ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறு கன்னத்தைக் காட்டு என்பதைத் தாண்டி தனா மறுகன்னத்தையும் முதுகையும் சேர்த்துக் காண்பிப்பான் சரணிடம். இருவரும் பீச் மணலில் கட்டிப்புரண்டு சண்டையிட்டாலும் அடிவாங்குவது தனா மட்டும் தான்.

சரணை நோக்கி தனது சுண்டு விரலைக்கூட உயர்த்த மாட்டான் தனா. பெருத்த உருவமும் கருத்த சருமமும் அவனுக்கு அஜானுபாகுவான தோற்றத்தைக் கொடுத்தாலும் அவன் சரணிடம் பூனையைக் கண்டு அலறும் எலிக்குஞ்சாய் பணிந்து போவான். அவர்கள் இருவரின் நட்பைப் பற்றி மற்ற நண்பர்கள்கூட விசித்திரமாகக் கதை கட்டினார்கள்.

தனாவின் வயிற்றுப்பிழைப்பே சரணை நம்பி இருப்பதால் தான் தனா சரண் மீது கைவைப்பது இல்லை என்று ஒரு தரப்பினர் கூற, சரணின் பெற்றோர் இறந்து விட்டதால் தனா சரணிற்கு கூடுதல் சலுகைகள் தருகிறான் என்றார்கள் மற்றொரு தரப்பினர்.

ஆனால் உண்மை எது???

* * * *

தனது கைபேசியில் ஒரு செய்தி சானலை ஓடவிட்டான் தனா.

அன்றைய செய்திகளை கைபேசி தவறில்லாமல் வாசித்தது. ராகுல் காந்தி ஒரு மாத விடுமுறையில் உள்ளதாகவும் ஒரு மாத இடைவேளைக்குப் பிறகு கட்சிப்பொறுப்பை ஏற்பார் என்றும் கைபேசித் திரையில் ஒளிர்ந்த செய்தியாளர் கூறினார்.

“டேய் சரணு.. எனக்கு ஒரு டவுட்.”

“கேளு தனா.”

“ராகுல் காந்தி இந்த ஒரு மாதம் லீவுல்ல என்ன செய்வாரு? அவருக்கும் நம்ம வயசுதான? என்னடா செய்வாரு?”

“நமக்கு லீவு விட்டா நாம என்ன செய்வோமோ.. அதைத்தான் செய்வாரு.”

“தம் அடிப்பாரா?”

“அடிக்கலாம்.. ஆனா தெரியலடா..”

“சரக்கு? பொம்பள?”

“அடிக்கலாம்.. வச்சிக்கலாம்.. ஆனா தெரியலடா..”

“சரணு.. நீ வேஸ்ட் மச்சி.”

“நானு? வேஸ்ட்டு??”

“உனக்குதான் ராகுல் காந்தி லீவுல என்ன பண்ணுவாருன்னு தெரிலியே?”

“அவர் வீட்டைச்சுத்தி எத்தனை காவல் இருக்கும்? அதைத் தாண்டி எப்படி நியுஸ் லீக் ஆகும்? டேய்.. நீயும் நானும் இந்த வூட்டுக்குள்ள தண்ணியடிச்சா தம்மடிச்சா தெருவே ‘தம்’ வசனையில தண்ணி வாசனையில மணக்கும்.. நாம இருப்பது 10க்கு 10 அடி வீடு. ஆனா அவரு இருப்பது 1000 ஏக்கர் நிலத்துக்கு நடுவுல இருக்கும் வீட்டுக்குள்ள.. அவரு தண்ணி அடிச்சாலோ தம் அடிச்சாலோ ..”

“1000 ஏக்கர் தாண்டி ரம், தம் வாசனை வருவது ரொம்பக் கஷ்டம்தான்.”

“கரெக்ட் மச்சி. பாயின்டப் பிடிச்சிட்ட. எதுக்குடா நீ திடீர்னு ராகுலப்பற்றி கேட்ட?”
தனா ஓவென்று அழ ஆரம்பித்தான். அவனது கொழுத்த தேகம் குலுங்கக் குலுங்க அழ ஆரம்பித்தான். பார்க்கவே கண்கொள்ளாக்காட்சியாக இருந்தது.

“எதுக்குடா அழுற மச்சி?” - சரண்.

“அடுத்த ஜென்மத்துல பொறந்தா.. ராகுலாப் பொறக்கணும்டா.. என்னோட மாமா பொண்ணு என்னை தண்ணி வண்டின்னு திட்டினாடா.. சரணோட வூட்டுலயே தண்ணியடிச்சி சாவுன்னு திட்டுறாடா.. இந்த சின்ன வூட்டுல தண்ணியடிக்கிறதால தான அவ கண்டுபிடிச்சிட்டா மச்சி?”

“சாரி மச்சி, உனக்காக நான் 1000 ஏக்கர்ல பங்களா கட்ட முடியாது..”

“எனக்கும் தெரியும்டா.. பங்களா கட்ட உனக்கு ஏது வக்கு?”

“டேய்.. உதை வேணுமா?”

“பங்களா கட்ட நமக்கு ஏது வக்கு?”

“அது!!!”

“உனக்கும் வக்கில்ல, எனக்கும் வக்கில்ல அதான் அடுத்த ஜென்மத்துல ராகுலாப் பொறக்கணும்டா.. ராகுல் காந்தி மாதிரி நாம என்ன பண்ணாலும் வெளியே தெரியக்கூடாதுடா.. மனுஷன் என்னமா ஜாலியா வாழுறான்...”

“ஆமாடா.. நீ ராகுல் காந்தியா பொறந்தா நான் வத்ராவா பொறக்கணும்.”
(பின்குறிப்பு : வத்ரா, ப்ரியங்கா காந்தியின் கணவர்)

“கரெக்ட்டு மச்சி. ஆனா நான் மோடியாப் பொறந்திட்டா??”
அந்த பிரம்மச்சாரிகள் பிரம்மச்சாரிகளாகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பேசினார்கள்.

“நான் டிரம்ப்பா பொறந்திடுடணும்டா.. மூனு மாசத்துல ஒரு தடவை நாம பார்த்துக்கிட்டாப் போதாது?” என்று சரண் கேட்க,

“போதும், போதும்.” என்றான் தனா.

(பின்குறிப்பு : டிரம்ப் என்பவர்.. அடிக்க வராதீங்கப்பா.. )
அடுத்த ஜென்மத்தில் ராகுல் காந்தியாக இல்லாவிட்டால் மோடியாக பிறக்கப்போகும் சரணும், வத்ராவாக இல்லாவிட்டால் டிரம்ப்பாக பிறக்கப்போகும் தனாவும் இப்படியே உளறிக்கொண்டே தூங்கிவிட்டார்கள்.

பயப்பட வேண்டாம் தூங்கி எழுந்தபோது சரணாகவும் தனாவாகவும் தான் இருந்தார்கள்.

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 5:48 pm  

மல்லியிடம் வம்பிழுப்பதுபோல் சரண் அவள் வளர்க்கும் ஆடுகளிடமும் வம்பிழுப்பான். அப்படித்தான் அதற்கு அவன் பிரியாணி கொடுத்துப் பழக்கியது.

அவனது வீட்டுத்திண்ணையில் சரண் வந்தமர்ந்தால் உடனே அந்த மூன்று ஆடுகளும் “மே மே” என்று அவனைக் கூப்பிட ஆரம்பித்துவிடும்.

“இந்தா அவன் கொடுக்குற பிரியாணிக்காக.. இந்த கத்து கத்துறீங்க.. அறிவிருக்கா? அவன் நாலு பேரோட கையைக் காலை உடைச்சி அதில் வரும் காசுல்ல வாங்கிப்போடுறான். அதைத் திண்ணுட்டு கத்துறது உங்களுக்கு வெட்கமா இல்ல?”- கோபத்தில் பொரிந்து தள்ளினாள் மல்லி.

“எத்தின தபா சொல்றது.. வைக்கும் காய்கறியை கூடையோட தள்ளாதேன்னு? அவன்கூட பழகுற தெனாவட்டு? எதைனாலும் காலால உதைச்சி தள்ளுற பழக்கம் அவன்கிட்டயிருந்து வந்திடுச்சு.. வாயில என்ன வச்சிருக்கீங்க.. காட்டு.” என்று அந்த பெரிய ஆட்டின் வாயை திறந்துப் பார்த்தவள், அதன் காதருகே குனிந்து “பிரியாணி தின்ன.. கொன்னுடுவேன்.” என்றாள். மல்லி பேசிமுடித்த அடுத்த கணம் “ஹி.. ஹி” என்று தனது வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த சரணின் சிரிப்பு சத்தம் இவளுக்கும் கேட்டது. ஆனால் அதனைக் கண்டுகொள்ளாமல் “சொறணைகெட்ட ஜென்மம்” என்று திட்டிக் கொண்டே வீட்டிற்குள் அடைந்தவளிடம்,

“டாஸ்மாக் கடையை விட்டுட்ட? அதுதான்டி மெயின் பிஸ்னஸ். கைய வெட்டுறது காலை வெட்டுறது எல்லாம் ஸைடு.. ரெண்டு ரவுடிப் பசங்களை கொலைகூட பண்ணிருக்கேன்.. ஒரு கேலக்கூட மாட்டிக்கல. என்னை யாருமே டச் பண்ணமுடியாது.. என்ன பதிலேக் காணோம்? பஜாரியாட்டம் தினம் தினம் கத்துறதே உனக்குப் பொழப்பாபோச்சு?” என்று சத்தமாகக் கேட்டான் சரண்.

“ஏய்.. இந்தா இந்த மாச வீட்டு வாடக..” என்று இரண்டு நிமிடங்கள் கழித்து வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து வாடகைப் பணத்தை அவனிடம் நீட்டினாள் மல்லி.

“தெனம் தெனம் இப்படியே கத்திட்டு இரு.. ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் கத்துற வாயை தச்சி வக்கப்போறேன்..”

“நீ ஆட்டுக்குட்டி பக்கம் வராம இரு.. அப்புற ஸுமா நானும் கத்தாம கம்முன்னு கெடக்கேன்.”

“அது என்னமோ காலங்காத்தால அதுக முகத்துல விழிச்சாதான் அந்த நாளே நல்லாயிருக்கு.”

“எவ்வளவு நேரம் கையில பணத்தை வச்சிக்கிட்டு நிக்கிறது? இந்தா பிடி.”

எப்போதும் போல சுவற்றில் பாக்கெட் கத்தியால் கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவள் பணத்தை நீட்டியதும் கத்தியை எடுத்து வாயில் வைத்துக்கொண்டவன் அவளது கைகளிலிருந்து அந்த பணத்தை வாங்கிக் கொண்டான். திண்ணையிலிருந்து ஒரு பொட்டலத்தை எடுத்தான்.

‘பெரிய சிற்பி, எப்பப் பாரு ஏதாவது கத்தியால சுவற்றில செதுக்கிட்டே இருப்பாரு துரை.’ என்று மனதில் பொறுமிக்கொண்டாள் மல்லி.

அவள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே தனது இடது கையில் வைத்திருந்த ஒரு பொட்டலத்தை ஆட்டுக்குட்டிகளிடம் வீசினான்.

ஆட்டுக்குட்டிகள் மல்லி வைத்த காய்கறிக்கூடையை உதைத்து தள்ளிவிட்டுக்கொண்டு அவன் விசிறி எறிந்த பிரியாணி பொட்டலத்தை நோக்கி ஓடிவந்தன. திகைத்து விழிப்பதைத் தவிர மல்லியினால் வேறெதுவும் செய்ய முடியவில்லை. “ஏய்.. அவன் கொடுத்ததைத் திண்ணாத, அத்த துப்பு.. ஏய் துப்புறியா இல்லையா?” என்று ஆட்டுக்குட்டிகளிடம் பேசிக்கொண்டே அவற்றின் அருகே சென்றாள் மல்லி.

* * *

சரண் அந்த ஏரியா பெண்கள் எல்லோரிடமும் வாய்த்தகராறு செய்வான். அதுதான் அவனது பிரதான பொழுதுபோக்கு. தன்னை ஹீரோவாக காட்டிக்கொள்வதில் அவனுக்கு அலாதி இன்பம். தன்னை மக்கள் ரவுடியாக பார்ப்பதில் அவனுக்குப் பேரின்பம். லாரி தண்ணீர் வந்ததும் வண்டியின் மேல் பாகத்தில் நின்று கொண்டு தெருவில் இருக்கும் பெண்கள் அத்தனை பேரிடமும் கதையளப்பான்.

அவன் கூறும் கதைகளை கேட்காதவள் மல்லி மட்டும்தான். மல்லி அங்கு வந்த இரண்டு மாதத்தில் கலையிடம் சிநேகம் கொண்டாள். கலையும் மல்லியும் வார்த்தைகளால் கதையளந்தார்கள். கலையும், மல்லியின் அண்ணன் மணியும் கண்களால் கதையளந்தார்கள்.

* * *

“ஏய் கலை என்னடி ஒரே ஒரு முத்தம் கொடுத்துட்டு ஓடுற?”- மணி

“போதும்யா, முத்தத்துக்கு மேல போனா உனக்கு டேன்ஜர் இல்ல எனக்குதான் டேன்ஜரு... இந்த பொறந்தநாளுக்கு நான் தர்ற பேன்ட் சட்டையைப் போடு. சரியா? போன வாரம் கானா கச்சேரியில பாடினப்ப வந்த பேமென்ட்ல வாங்குனேன், நல்லாயிருக்கா? ஆமா, நீ தான் நல்லா டான்ஸ் ஆடுற, கானா பாட்டுப் பாடுற.. என்கூட அடிக்கடி கச்சேரிக்கு வந்தா என்ன?”

“கடலுக்குப் போயிட்டேன் கலை, அதான் கச்சேரிக்கு வரலை.. கடலுக்குப்போனா பத்து நாள் வேலை கிடைக்கும். கூலி கிடைக்கும். கச்சேரிக்கு வந்தா ஒரு நாள்தான பேமென்ட் கிடைக்கும்? போன தடவை வந்தப்ப பத்து பாட்டுக்கு ஆட விட்டு இருநூறு ரூபாய் கொடுத்தான், அதான் இன்ட்ரஸ்டே போயிடுச்சு. ஆனா நம்ம ஆல்பர்ட் என்ன பண்ணான் பார்த்தியா?”

“ஜிம்னாஸ்டிக் பண்ணான்ல?”

“ஆமா கலை. பத்து பாட்டுக்கு ஒரு மணிநேரம் ஆடுனா இருநூறு தர்றானுங்க. ஆனா ஆல்பர்ட் பத்து நிமிஷம் பல்டி அடிச்சதுக்கு ஐநூறு கொடுத்தானுங்க. அதானல கச்சேரிக்கு வந்தா டான்ஸ் ஆடுறதுக்கு பதிலா இனி சோமர்சால்ட் அடிச்சி ஜிம்னாஸ்டிக் பண்ணப் போறேன்..”

“ உனக்கு சோமர்சால்ட் பண்ணத்தெரியுமா?”

“லட்டு மாதிரிப் பண்ணுவேன்..” என்றவன் கலையின் கன்னங்களை தனது உதடுகளால் தடவிக் கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தான்.

“ஏய் என்னா பண்ணுற?”

“அப்ப நான் கடிச்சதுல உன்னோட கன்னம் வீங்குன மாதிரி இருந்திச்சி.. அதான் தடவிக் கொடுக்குறேன்டி.”

“அதை கையால செய்யிறது??”

“ச்ச.. ச்ச வலிக்கும் கலை. கையால தடவிக்கொடுத்தா உனக்கு வலிக்கும்னுதான் உதட்டால தடவிக்கொடுக்குறேன்டி.”

“இவ்வளவு அக்கறையா இருக்கிறவன் கடிக்காம இருந்திருக்கணும்.”

“அப்பன்னா நானும் உன்னை மாதிரிப் பொம்பளையா பொறந்திருக்கணும்.”

“அய்ய... ரொம்பத்தான் உருகாதயா..”

“நெசமாடி. ஆம்பளையா பொறந்திட்டு ஆப்பிள் கன்னத்தைக் கடிக்காமல் இருக்க முடியுமாடி? அதான் கடிச்ச நானே இதமா என் உதட்டால தடவிக்கொடுக்கிறேன்..”

“சரிதான் போயா.. நான் கிளம்புறேன். ஆறு மணிக்கு ப்ரோகிராம் இருக்கு.” என்று கூறி பீச் மணலில் உட்கார்ந்திருந்தவள் எழப்போன போது மணி அவளிடம்,

“கலை.. அடடா.. இப்பத்தான் ஞாபகமே வந்துச்சு..” என்று கூறியபடி தனக்குள் எதையோ ஞாபகப் படுத்தியபடியே அவளை அருகில் இழுத்தான்.

“என்னயா?”

“இல்ல.. நேத்து உன்னோட உதட்டுல போதையில கடிச்சிட்டேனே.. இப்ப உதடும் வீங்கிடுச்சே.. கிட்டவா தடவிக்கொடுக்கிறேன்..”

“கையாலயா?”

“சீ சீ.. உதட்டாலடி. வா பக்கத்துல.”

“உதட்டாலயா?? மணி வேணா.. என்ன விடு..”

“ஆம்பளையா பொறந்திட்டு மணின்னு கூப்பிடுற அந்த ரம் பாட்டிலைத் திறந்து சரக்கடிக்காம இருக்க முடியுமாடி?”

“வேணா.. நான் உன்னோட தங்கச்சி மல்லிகிட்ட சொல்லிடுவேன்..”

“என்ன சொல்லுவ? மணி சரக்கடிச்சான்னா? “

“ஆமா..” என்று கூறிச் சிரித்தவளிடம்,

“நான் எங்க? எப்படின்னு அவமுன்னேயே டெமோ காட்டுவேன் பரவாயில்லயா?”

“நீதான? உன் பாச மலர் தங்கச்சியைக் கண்டா மெழுகா உருகுற நீயா டெமோ காட்டுவ? போய்யா. ஆளை விடு, நான் கிளம்பணும் மணி.”

“சரி.. சரி இப்ப சரக்கடிக்கல, நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம். ஒரு கானா பாட்டுப் பாடுடி.” என்று மணி ஆசையாகக் கேட்க,

“வா ராஜா வா வா இதான் உன் டாவா?, இங்க எலாருக்கும் நோவா? நெஞ்சு வலிக்குது ஸ்லோவா...” என்று கலை பாட,

“ஆனது ஆச்சு நம்ம கைய மீறி போச்சு அடி ஏன் வெட்டி பேச்சு ரொம்ப சோக்கா கீது மேட்ச்சு..” என்று மணி அவளுடன் சேர்ந்துகொண்டான்.

மணி பாட ஆரம்பித்ததும் இன்னும் துள்ளலுடன் கலை பாடினாள், “லுங்கியத்தான் தூக்கி கட்டு டஸ்டு படுது, சேலையத்தான் ஏத்தி கட்டு ஹிப்பு தெரிது, மங்கிப்போன மூஞ்சி எல்லாம் டாலடிக்குது. சொங்கிப்போன நம்ம ஜனம் கூத்தடிக்குது..” என்று கலை அடுத்த வரிகளைப் பாடப்பாட மணி விசில் அடித்து இசையமைத்தான். துள்ளல் நிறைந்த பாடல் முடிந்த நொடியில் அவனது காதல் ஹார்மோன்கள் சொந்தாமாய் நடத்திவந்த மதுக்கடைக்குள் சட்டெனப்புகுந்து கலையின் உதடுகளில் கள்ளுண்டான் மணி.

* * *

காசுக்காக கொலைகூட சரண் செய்வான் என்பதை மல்லி கொஞ்ச நாட்களிலேயே தெரிந்து கொண்டாள். கொலை, வெட்டு குத்து தவிர பல வேலைகளும் சரண் செய்வான் என்பதை பின்னர் அறிந்து கொண்டாள்.

சரண் டாஸ்மாக் கடையில் சாராய பாட்டில்களை ஏற்றி இறக்கும் ஒரு டெம்போ வண்டியின் டிரைவராகப் பணிபுரிந்தான். தினக்கூலியாக வேலை பார்த்தாலும் அதில் அவனுக்கு நல்ல வருமானம் வந்தது. சஸ்பென்சில் விற்கப்படும் சாராய பாட்டில்களால் நல்ல கிம்பளம் கிடைத்தது.
அவன் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொள்ளும் டெம்போ வண்டியில் பகல் வேளைகளில் மீன்பிடி போட்டுகளுக்கு ஐஸ்கட்டிகளை ஏற்றிக்கொண்டு ஹார்பருக்கு போய்விடுவான்.

ஐஸ் சப்ளை செய்வதால் அவனுக்கு பல மீன்பிடி போட் டிரைவர்களிடம் பழக்கம் இருந்தது. அவன் அதிகமாய் இந்த மீன் பிடித்தொழிலில் மதிப்பது போட் டிரைவர்களைத்தான்.

அவரை நம்பியே எட்டு மீன்பிடித் தொழிலாளர்கள் அந்த போட்டில் பயணிப்பதால் அவன் போட் டிரைவர்களையெல்லாம் “தெய்வமே” என்றுதான் கூப்பிடுவான். அவர்களின் பெயரைச் சொல்லிகூட பேச மாட்டான். “தெய்வமே.. உன் போட்டுக்கு எத்தினி எடைக்கு ஐஸ் ஆர்டர் போட்ட?”
“தெய்வமே உன் ஃபோனில் சார்ஜ் ஏத்திக்கோ..” என்று தெய்வமே என்ற அடைமொழியுடன் தான் பேச்சைத் தொடங்குவான்.

தனா மீன் பிடிக்க போட்டில் போகும்போதெல்லாம் அவன் எந்த டிரைவருடன் கிளம்புகிறான், யாருக்கு சொந்தமான போட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருக்கிறான், அந்த போட்டில் வயர்லெஸ் கருவிகளின் வசதிகள் உள்ளதா? ஜி.பி.எஸ் வசதிகள் உள்ளதா? என்ற விபரங்கள் தெரிந்து கொண்டுதான் அவனை அனுப்பி வைப்பான். சரணிற்கு மீன் பிடிக்கச் செல்வதில் அவ்வளவு இஷ்டம் இருப்பதில்லை. கடல் பயணம் அவனது உடலுக்கு ஒத்துக் கொள்வதில்லை என்பது தான் முக்கிய காரணம்.

அதற்கு அடுத்த காரணம் அவனது சொந்த தாய்மாமனின் அகால மரணம். ராமேஸ்வரத்தில் மீன்பிடித் தொழிலில் இருந்தவர். இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டவர். அவரது மரணம் அவனுக்கு மீன்பிடித்தொழிலை சாபமாகத்தான் பார்க்கச் சொல்லிக்கொடுத்தது.
மூன்று வருடங்களாக அவன் மீன் பிடிக்கவே செல்லவில்லை.

ஒரு அதிகாலையில் நான்கு மணியளவில் அவன் கடலுக்குச் செல்லும் போட்டுகளுக்கு ஐஸ் சப்ளை செய்யச் சென்றிருந்தான். நாற்பத்தைந்து நாட்கள் தடையிற்குப் பிறகு தனாவும் அன்றுதான் மீன் பிடிக்க கடலுக்குச் செல்லப்போகிறான்.

மிகவும் குதூகலமாக இருந்த தனாவை சரண் தனது வாடகை டெம்போவிலேயே அழைத்துச்சென்றான். அதிகாலை நான்கு மணிக்கு இருவரும் சரணின் டெம்போவில் போட் கட்டிப்போடப்பட்டிருந்த ஹார்பருக்குச் சென்றார்கள்.

“சரண்.. அந்த தள்ளு வண்டியில மாங்காய் விற்கிறான். எனக்கு வாங்கித் தாயேன்.”

“டேய் மணி நாலுடா.. இன்னும் விடியவே இல்ல. இருட்டாதான் இருக்கு. இப்ப எதுக்குடா உனக்கு மாங்காய்? மசக்கையா இருக்கியா?”

“டேய்.. ரொம்பத்தான் அலட்டல் பண்ணாமல் வாங்கித்தாடா. வண்டிய நிறுத்து.”

சரண் அந்த பாலத்தின் ஓரமாய் வண்டியை நிறுத்தி மாங்காயை வாங்கினான்.

தனா செல்லும் போட்டின் ஐஸ் பெட்டிகளில் ஐஸ்களை ஏற்றி நிரப்பிய சரணிடம், “சரணு, சரணு” என்று அவனது தோள்களில் சுரண்டினான்.

“என்னடா? மணி ஐஞ்சாகப்போகுது, டீசல் ஏத்திட்டியா? இன்னும் ஏத்தலயா?”

“அதெல்லாம் எப்பவோ ஏத்திட்டேன்டா.”

“ஐஸ் ஏத்தியாச்சு, டீசல் ஏத்தியாச்சு, பூஜை போட ஆரம்பிடா, கற்பூரத்த எங்க வச்ச?”

“என்னோட பேக்கை உன்கிட்டக் கொடுத்தேனே, அதுலதான் இருக்கு.” - தனா

“இங்கினயே இரு, பேக் வண்டியில இருக்கு, போய் எடுத்திட்டு வர்றேன்.” என்று சரண் தனது வண்டியை நோக்கி நகர்ந்தபோது,

“டேய்.. டேய்.” என்று மீண்டும் தனது பின்னந்தலையை அரித்துக்கொண்டே சரணிடம் பம்மினான் தனா.

“இன்னாடா? பம்மிகினே இருக்க?”

“சரணு, நீ பூஜை போடேன், வண்டி சாவி மட்டும் கொடு, நான் போய் நாடார் கடையில போர்பன் வாங்கிட்டு பத்து நிமிஷத்துல ஓடிவந்துடுறேன்.”

“இன்னாது?”

“போர்பன் டா.. போர்பன் பிஸ்கட்.”

“சின்னப்புள்ளையாடா நீ? பிஸ்கட் வேணும்னு கேட்குற?”

“சரணு, நான் எப்போ கடலுக்கு போனாலும் பிஸ்கட் வாங்கி வச்சிக்குவேன்டா, அந்த பிஸ்கட் எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்கும் தெரியுமா?” என்று கூறிக்கொண்டே சரணின் தோள்களைப் பிடித்தவனிடம்,

“ச்ச... ச்ச.. தள்ளு, நடக்குற வேலையப் பாரு, ஏற்கனவே ஒரு டிரம் அளவுக்கு துங்குற சாமான்களை துரை அண்ணே வாங்கிப்போட்டிருக்கு. அது போதும்.”

“டேய், அவனுங்க முறுக்கும் உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸும் வாங்கி நிரைச்சிருப்பானுங்க. நாலு நாள்ல எண்ணச் சிக்கு வாடை அடிக்கும்.. எனக்கு போர்பன் தான் வேணும்.”

“அடிச்சேன் பல்லு கழன்றும்..” என்றுகூறி கையை ஓங்கி அடிப்பதுபோல பயமுறுத்திய சரண், அவன் பயந்ததும் “கற்பூரத்தை எடுத்திட்டியா?” என்று அதட்டுப்போட்டான்.

“எடுத்தாச்சு எரும.” என்று வண்டியில் இருந்து தனது பையை எடுத்துக்கொண்டே வாய்க்குள் முணுமுணுத்த தனா, போட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

“இன்னா முணுமுணுப்பு?”

“ஒண்ணுமில்லடா, நீ கிளம்பு. வந்தோமா, ஐஸ்ஸை சப்ளை பண்ணோம்மான்னு உன் வேலையை மட்டும் பார்த்துட்டு கிளம்புடா சரணு.”

“அட பயபுள்ள ஒரு போர்பன்னுக்காக மூஞ்சியத் தூக்கி வச்சிருக்கே?” என்று மனதில் கோபமும் எரிச்சலும் பட்டுக்கொண்டே நண்பனின் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தான் சரண்.

“மிஸ்டர் தண்டபாணி.”

தனா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து முறைக்க,
“மிஸ்டர் தண்டபாணி வாங்க, என்னோட வண்டியிலயே நாடார் கடைக்கு கூட்டிட்டுப்போறேன்.”
அந்த நாடார் கடை என்பது ஒரு பெரிய ஹைடெக் பெட்டிக்கடை. அதிகாலைப் பொழுதில் அதைத் தவிர வேறு கடைகள் திறந்திருக்காது. அதானல் தான் தனா அந்தக் கடைக்கு போக வேண்டும் என்று அடம் பண்ணியது.

சரண் கடைக்கு கூட்டிட்டுப்போறேன் என்று சொன்னதும் ஆங்கர் போடப்பட்டு நிறுத்தப்பட்டிருந்த அவனது போட்டிற்கு அருகிலே இருந்த சிமென்ட் தளத்தில் பையை போட்டுவிட்டு சரணின் வண்டிக்குள் ஏறி அமர்ந்துகொண்டான் தனா.

ஆனால் போர்பன் வாங்க கடைக்குச் சென்றவன் மேரி பிஸ்கட்டில் பத்து பாக்கெட், மில்க் பிக்கீஸில் பத்து பாக்கெட், 50-50 யில் பத்து பாக்கெட், ஓரியோவில் நான்கு பாக்கெட் என வாங்கிக்கொண்டு 800 ரூபாய் பில் போட்டப் பிறகுதான் கடையைவிட்டு நகர்ந்தான்.

தனா அடம்பிடித்துக் கேட்ட பிஸ்கெட்டுகளை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு பூஜை முடித்து தனாவிற்கு பிரியா விடைகொடுத்துவிட்டு அந்த ஹார்பர் சிமென்ட் பாலத்தில் நின்று கொண்டிருந்தான் சரண். அப்போது சரணின் இடதுபுறமாய் உரசிக்கொண்டு வந்து நின்றான் சார்லஸ்.

தனா கடலுக்குச் செல்லும் முன் சார்லஸைப் பார்த்து சரணின் பாதுகாப்பிற்கு ஏற்பாடுகள் செய்துவிடுவது வழக்கம். அதனாலேயே தனாவின் நிழல் சரணைவிட்டுப் பிரிந்த அடுத்த நொடி சார்லஸ் சரணிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டான்.

“சார்லஸ் டாட்டா.. சரண்.. டாட்டா..” என்று இருவருக்கும் சிரித்துக் கொண்டே கிளம்பிய போட்டிலிருந்து டாட்டா காட்டினான் தனா. அந்த இளம் காலை வேளையில் ஆடி அசைந்து இளம் குமரியின் இடுப்பைப்போல.. அந்த போட் கடலில் நகர்ந்து சென்று மறைந்தது.

“என்னடா சரண்.. தனா கடலுக்கு போயிட்டான். இரண்டு வாரத்துக்கு போரடிக்குமே? இன்னா பண்ணப்போற?” - சார்லஸ்.

“டாஸ்மாக் கடை ஒண்ணு டென்டர் எடுக்கலாம்னு நினைக்குறேன்டா. இந்த முறை நம்ம வக்கீல் சார்கிட்டதான் சிபாரிசுக்கு ஆள் பிடிச்சிருக்கேன்.”

“அதுசரியான ஐடியா சரணு, கண்டிப்பா செய். நாலு வருஷமா நீயும் அந்த டென்டரைப் பிடிச்சிடலாம்னு டிரை பண்ற.. ஒண்ணும் அமைய மாட்டிக்குதே?”

சரண் பதில் பேசாமல் சார்லஸிடம் சிரித்துவிட்டு “இந்த வருஷம் கிறிஸ்துமஸுக்கு எந்த சர்ச்சுக்குப் போன?” என்று பேச்சை மாற்றினான்.

“ஆன்டனி சர்ச் தான். வேறெங்கினையும் போறதில்ல. நீ ஏன் இந்த வருஷம் வீட்டுக்கு வரல? நைனாகூட கேட்டுச்சு.”

“வரமுடியலடா, அந்த பீட்டர் கொலை கேஸ் விஷயமா லாயரைப் பார்த்துப் பேசப் போயிருந்தேன்.”

“ஓ... நாம ஆறுபேரும் இன்னும் ஒரு மாசத்துக்கு கவுன்சிலிங் போகணும்.. அந்த டாக்டர் லஞ்சம் கிஞ்சம் வாங்கினா பரவாயில்ல.. மனுஷன் எதுக்கும் அசைய மாட்டிக்கிறாரே? தினம் தினம் அவர் பேசுறதைக் கேட்கிறது ரோதணையா இருக்குடா..” என்று சரணிடம் சொன்னவன் மேற்கொண்டு அந்த கொலை கேஸைப்பற்றி பேசாமல், “தனா எத்தின ரூபாய்கு ஸ்நாக்ஸ் வாங்கிக் கொண்டு போயிருக்கு?” என்று லேசான விஷயத்திற்குத் தாவினான்.

“ஹா.. ஹா..” என்று அந்த கொலை கேஸை மறந்து சிரித்தான் சரண்.

“அவன் எத்தினி விதம் விதமா பிஸ்கெட் வாங்குவான்னு தெரியுமா?”

“அந்த தண்டபாணிக்கு நீயும் தண்டம் அழுதிருக்கியா? கரீக்ட்டா ஞாபகம் வச்சிருக்க?” என்று கடல்காற்றில் உடல் மோத நடந்தபடியே சார்லஸிடம் கேட்டான் சரண்.

“ஆமாடா ஆயிரம் ரூபாய் மொய் எழுதியிருக்கேன், வாங்கிக் கொடுக்கலைன்னா மூஞ்சியத் தூக்கி வச்சிக்குவான்.. எதுக்குடா இத்தினி வாங்கிக்குவிக்கிறன்னு காரணம் கேட்டா இளிச்சிக்கினே காரணம் சொல்வான் பாரு.. அறையலாம் போல வரும்..” - சார்லஸ்.

“எதுக்காம் அத்தினி பிஸ்கட்டு?” - சரண்.

“அப்பதான் பாத்ரூம் வராதாம். முதல் நாலு நாளுக்கு கடல் அவனுக்கு செட் ஆகாதாம், லூஸ் மோஷன் வந்திடுமாம். அதுக்குதான் இந்த பிஸ்கெட்.”

‘அடப்பாவி தனா, இந்த கண்றாவிக்குதான் என்னை இரண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளியிருக்கும் நாடார் கடைக்கு வண்டி ஓட்ட வச்சியா?’ என்று சரண் மனதுக்குள் வெதும்பிக்கொண்டிருந்த போது சார்லஸ் தனது மொபைல் ஃபோனில் தனாவின் வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸ் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே சரணிடம் காட்டினான்.

“இங்கினப் பாரேன், போட் நகர்ந்து ரெண்டு நிமிஷம் கூட ஆகலை.. ஸ்டேடஸ் வச்சிருக்கு தனா லூசு. இவனுக்கு மனசுல கொலம்பஸ்னு நினைப்புடா, போட்டுல நின்னுகினு எப்படி ஃபோட்டோக்கு போஸ் கொடுத்திருக்கான் பார்த்தியா? இன்னும் அரை மணி நேரத்துல டவரே கிடைக்காது, அதுக்குள்ள அவன் பண்ற அலம்பல் பார்த்தியா?”

சரண் சார்லஸின் கையிலிருந்து ஃபோனைப் பிடிங்கிப் பார்த்தான், கொலம்பஸ் முகத்தில்கூட இவ்வளவு பெருமை இருந்திருக்காது.. அத்தனை பெருமையை முகத்தில் சிதற விட்டிருந்தான் தனா.
சரண் தனது கைபேசியை எடுத்தான். அதில் சரியாக அதிகாலை 6.00 மணிக்கு தனாவிற்கு வாட்ஸ் அப் செய்தி ஒன்றை பதிவு செய்ய ஆரம்பித்தான்.

“கொய்யால.. லூஸ் மோஷன் போகாம இருக்க ரகம் ரகமா பிஸ்கட்டா மொக்குவியா? சார்லஸ் சொல்லிட்டான். 25ம் தேதிதான நீ ரிட்டர்ன் ஆகுற? உனக்காக நான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன் மச்சி.”

அனுப்பிய உடன் ப்ளு டிக்குகள் பளிச்சிட்ட சரணின் கைபேசித் திரையில் அதன் பிறகு last seen at 6.00 am என்று தான் காட்டியது.

சரணின் கோபத்திற்குப் பயந்து தனது இணையத் தொடர்பை முற்றிலும் நிறுத்தியிருந்தது அந்த கைபேசி.

 

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 5:53 pm  

“சூசை.. எங்கடா?” - ஹார்பர் சுரேஷ்.

“அவனா? நமக்கு ஒரு ஃ ப்ரண்டப் பிடிக்கப் போயிருக்கான். நான் தான் சுரேஷை ஃப்ரண்ட் பிடிக்க அனுப்பினேன்” - மாரி.

“யாருடா அந்த ஃப்ரண்டு?”

“நம்ம ஹௌசிங் போர்டுல வஸந்த் இருந்தானே? அவனைத்தான் நம்மகூட கிரிக்கெட் விளையாடக் கூப்பிடப் போயிருக்கான்டா.”

“வஸந்தா? அந்த பையனோட மாமா ஏரியா இன்ஸ்பெக்டர்டா..”

“அதான் கூப்பிடப்போயிருக்கான்.”

“அவன் வருவானாடா?”

“மச்சி.. நம்ம ஹௌசிங் போர்ட் எரியாவுல சுகன்யா சுகன்யான்னு ஒரு பொண்ணு இருக்கு. வஸந்த்க்கு அந்த சுகன்யா மேல கண்ணோ கண்ணு..”

“ஹி.. ஹி.. டேய் எம்டனுங்கடா நீங்க.”

“எம்டனுக்கு எம்டன்னு சொல்லு.”

* * * * *

“வஸந்த் அந்த சுகன்யாகூட பேசிகினே இருந்த?” - மாரி.

“சும்மாதான்..” என்றபடி அசடுவழிந்தான் வஸந்த்.

“நடத்து.. நடத்து... உன்னோட மாமாவுக்கு தெரியுமா?”

“அய்யய்யோ.. தெரிஞ்சா செத்தேன். போலிஸ் டிரைனிங் எக்ஸாமுக்கு படிக்காம பொண்ணுங்க பின்னாடி சுத்துறியான்னு வெளுத்துக் கட்டிடுவாங்க.”

“எங்கக்கூட பழகுறதை, கிரிக்கெட் ஆடுறதைப் பார்த்திட்டு அவர் ஒண்ணும் சொல்லலையா?”

“சொன்னாரே.. ஏன்டா பொறம்போக்குகளோட சகவாசம் வச்சிருக்கன்னு கேட்டார். கிரிக்கெட் நல்லா விளையாண்டா ஸ்போர்ட்ஸ் கோட்டாவுலகூட போலிஸில் சேர்ந்திடலாம்னு சொன்னதும் அமைதியாகிட்டார்.”

சூசையும் சுரேஷும் தங்களது கோபத்தை சிகரட் புகையால் போக்கிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த மாரி அவனிடம்,
“சரி வஸந்த் நீ கிளம்பு. நாளைக்கு மறக்காம கிரவுண்டுக்கு வந்திடு. சொடுக்கு பால் எப்படி போடன்னு சொல்லிக் கொடுக்குறேன்..”

“சரிண்ணா.. பை.”

அவன் சென்ற பிறகு சூசை பற்களைக் கடிக்க.. “மச்சி.. அமைதி, அமைதி, நம்மை பொறம்போக்குன்னு சொன்னதால கோபப்பட்டு காரியத்தை கெடுத்திடாத..” என்றான் மாரி அமைதியான குரலில்.

ஆனால் மாரியின் சாமாதானத்தை ஏற்காமல் சூசையின்புறம் திரும்பி “டேய் மாரியோட சோத்துல அந்த கடல்ல இருக்கிற உப்பை பூராவும் தட்டு..” என்று கோபமாகக் கத்திய ஹார்பர் சுரேஷ் அவர்களிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமல் தனது பைக்கில் கிளம்பிவிட்டான்.

“நாலு மாசம் ஆச்சுடா மாரி.. வஸந்த்தை வச்சி காய் நகட்டுறது சரியா வருமா? நம்ம ப்ளான் மெதுவாகவே நகருது.. அதான் அவன் கோபப்படுறான்.” என்று சூசை சுரேஷின் கோபத்திற்கு பதில் சொன்னபோது,
“ஜெயிக்கிற ஆமை எப்போதும் மெதுவாகத்தான் போகும் மச்சி.” என்றான் மாரி.

* * *

சரண் வேலை பார்த்த டாஸ்மாக் கடையில் ஞாயிற்றுக் கிழமையானால் கூட்டம் அலைமோதும்.
அதற்கு முக்கிய காரணம்.. இரண்டு தெரு தள்ளியிருக்கும் டாஸ்மாக் கடை இரவு எட்டு மணிக்குத்தான் திறக்கும். ஆனால் சரண் ஆறு மணிக்கே கடையைத் திறந்துவிடுவான். அதனால் நம் நாட்டு குடிமக்கள் சரணின் கடையைத் தேடி ஓடோடி வந்துவிடுவார்கள்.
இப்படித்தான் சரணின் இருபத்தி ஏழுவருட வாழ்க்கை அடிதடி, வெட்டு குத்து, டாஸ்மாக் என்று பயணித்தபடி சென்று கொண்டிருந்தது. டாஸ்மாக் கடை தவிர சரணுக்கு இன்னுமொரு தொழில் இருந்தது. டாஸ்மாக்கை லார்ஜ் ஸ்கேல் என்றும் தனது மற்றொரு தொழிலை ஸ்மால் ஸ்கேல் என்றும் செல்லமாகக் கூறுவான் சரண்.

கும்பலாக கொலை செய்வது தான் அந்த ஸ்மால் ஸ்கேல் பிசினஸ். தனியாளாக கொலை செய்தால் சட்டத்தில் இருந்து தப்பிப்பது கஷ்டம். கும்பலாக ஒரு கொலை செய்தால் சட்டத்தில் இருந்து எளிதாக தப்பித்துவிடலாம் என்பதே இந்த கும்பல் கொலையாளிகளின் வாதம். அதுகூட ஒரு விதத்தில் சரிதான். ஒரு கொலை கேஸில் சரணும் தனாவும் மாட்டிக்கொண்டார்கள். கோர்ட்டில் விசாரணை நடந்தது. சரண் தான் முக்கியக் குற்றவாளி.

அவர்கள் சார்பாக ஆஜரான வக்கீல் வாதாடியபோது சட்டத்தின் ஓட்டைகளுக்குள் புகுந்து ஃபுட்பாலையும் பாஸ்கெட் பாலையும் ஒரே கிரவுன்டில் விளையாடினார்..

“தம்பி சரண்.. உன் பேரு சரண்தான?”- சரணின் வக்கீல்.

“ஆமா சார்.”- சரண்.

“பீட்டரைத் தெரியுமா?”

“தெரியும் சார்.”

“கொலையான பீட்டரைத் தெரியுமா?”

“ம்.. நல்லாத் தெரியும் சார்.”

“கொலை நடந்தப்ப.. அந்த கல்யாண வீட்டு ரிஷெப்ஷனில் வச்சி கொலை நடந்தப்ப.. என்ன ஆச்சு?”

“நானும் என்னோட ஃப்ரண்ட்ஸும் கல்யாண வீட்டுக்குப் போனோம்.. அப்ப பீட்டர் எங்களப் பார்த்ததும் நாலு பசங்களோட சேர்ந்து அடிக்க வந்தான். நாங்க பயந்து மண்டபத்தை விட்டு ஓட ஆரம்பிச்சோம். எங்களத் துரத்திட்டு வந்த பீட்டர் கூட்டாளிங்க கல்யாண மண்டபத்தில் இருந்த பேனரைப் பிரிச்சி அதிலிருந்த கட்டையால அடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.”

“நீங்க திரும்ப அடிச்சீங்களா?”

“முதல்ல அடிக்கலை சார்.. ஆனா கட்டையால என்னோட கைலயே அடிச்சான் பீட்டர். அப்போ தான் என் காலால் அவனை மிதிச்சேன்.”

“உன்னோட ஃப்ரண்ட்ஸ் என்ன பண்ணாங்க?”

“அவுங்களும் அவனை அடிச்சி மிதிச்சாங்க.”

“நீ எந்த காலில் மிதிச்ச?”

“இடது கால்னு நெனக்கிறேன்..”

“நல்லா தெரியுமா?”

“சார்.. அத்தயெல்லாம் நோட் பண்ணல்ல.. லேசாகத்தான் ஞாபகம் இருக்கு.”

“லெஃப்ட் காலால்தான உதச்ச ஞாபகம் இருக்கு?”

“ஆமா சார்.”

“சாட்சியை பப்ளிக் ப்ராசிகுயூடர் விசாரிக்கலாம்.” என்று நீதிபதி சொன்னதும் பப்ளிக் ப்ராசிகியூட்டர் சரண் அருகே வந்தார்.

“சரண்.. எந்த கையில நீ கத்தியப் பிடிச்சிருந்த?” என்று விசாரணையை ஆரம்பித்தார்.

“என் கையில கத்தி இல்ல சார்.”

“பொய் சொல்ற..”

“நிஜமா சார்.. என் கையில கத்தி இல்ல..”

“பீட்டர் எந்த கையில கத்தி வச்சிருந்தான்?”

“பீட்டர் கையிலயும் கத்தி இல்ல..”

“பப்ளிக் ப்ராசிகியூடர் என் கட்சிக்காரரை குழப்புறார் யுவர் ஆனர்.” - சரணின் வக்கீல்.

“இல்லை யுவர் ஆனர்.. செத்தவன் நாலு இடத்துல்ல கத்திக் குத்து வாங்கியிக்கான்.. அந்த கத்திக்குத்து எப்படி வந்தது? அதைதான் விசாரிக்கிறேன்..”

“அப்ஜெக்ஷன் ஓவர்ரூல்ட் , யு கேன் ப்ரோசீட்.”- நீதிபதி.

“சரண் உன்னோட ஃப்ரண்ட் பீட்டர் இடது கையிலதான கத்தியப் பிடிச்சிருந்தான்?”-பப்ளிக் ப்ராசிகியூடர்.

“சார்.. எங்க கையில கத்தி இல்ல.. “

“அப்ப பீட்டர் கத்தி வச்சிருந்தானா?”

“தெரியாது.”

“பீட்டர் கத்தியை நீ புடிங்கி அவன மர்டர் பண்ணிட்ட.”

“ கட்சிக்காரரை மேலும் மேலும் குழப்புறார் யுவர் ஆனர்.” - சரணின் வக்கீல்.

“இல்லை யுவர் ஆனர்.. உண்மையை வரவக்கிறேன்.” - பப்ளிக் ப்ராசிகியூடர்.

“அப்ஜெக்ஷன் ஓவர்ரூல்டு.”

“சரண்.. எந்த காலால் மிதிச்ச?”- பப்ளிக் ப்ராசிகியூடர்.

“இடது காலால..”

“வலது காலை நீ யூஸ் பண்ணவேயில்ல?

“இல்ல..”

“நிச்சியமா?”

“ஆமா..”

“வேற கேள்வி எதுவும் இல்ல யுவர் ஆனர். நான் மற்ற குற்றவாளிகளையும் விசாரிக்கணும் யுவர் ஆனர்.. மற்ற அக்யூஸ்ட் காசி, விநோத், சார்லஸ், தனா, வேல் எல்லோரையும் விசாரிக்க அனுமதி தரணும்.”

“கிரான்டட்.” - நீதிபதி.

“எந்த காலால் உதச்ச?”- பப்ளிக் ப்ராசிகியுடர் காசியிடம்.

“வலது..”- காசி.

“கத்திய எந்தக் கையில வச்சிருந்த?” -பப்ளிக் ப்ராசிகியுடர் விநோத்திடம்.

“கத்தியா? அத்து எங்கின இருந்தது?” - விநோத்.

“உன் கைரேக கத்தியில இருந்திச்சே?” -பப்ளிக் ப்ராசிகியுடர் சார்லஸிடம்.

“என் கையில கத்தியே இல்ல.” - சார்லஸ்.

“யாரு போட்ட ப்ளான் இது? எத்தனை நாளா போட்டீங்க?” -பப்ளிக் ப்ராசிகியுடர் தனாவிடம்.

“நாங்க கல்யாண வூட்டுக்குத்தான் போணோம்.. அவுங்கதான் எங்கள கட்டையால அடிக்க வந்தாங்க.” - தனா.

“யார் கையில கட்டை இருந்தது?” பப்ளிக் ப்ராசிகியுடர் வேலிடம்.

“பீட்டர் கையில.. “ - வேல்.

‘ச்ச ஒருத்தன்கூட பிரளாம பேசுறானே.. ஆறு பேரும் ஒரே மாதிரி பேசுறாங்க.. படிக்காத தற்குறிங்க.. ஒரு இடத்துலகூட சொதப்ப மாட்டிக்கிறாங்க..’ என்று மனதுக்குள் வெறுத்து தனது இடத்தில் அமர்ந்தார் பப்ளிக் பராசிகியுட்டர்.

“யுவர் ஆனர்.. பீட்டர் உடல்ல நாலு இடத்தில கத்திக் குத்து இருந்தது.. கத்திக் காயம் கையில, காலில, முகத்துலதான் இருந்தது.. அதனால உயிர் போகல.. வயித்துல மிதிச்சதாலதான் உயிர் போயிருக்கு.. போஸ்ட்மார்டம் ரிப்போர்ட்டுல தெளிவா வந்திருக்கு. ஸ்ரீஹன்ள்ங் ர்ச் க்ங்ஹற்ட் ண்ள் க்ன்ங் ற்ர் ள்ற்ஹம்ல்ங்க்ங் என்று தெளிவா ரிபோர்ட் இருக்கு.” ப்பளிக் ப்ராசிகியூடர் சரணின் வக்கீல் அடுத்து கூறப்போவதை ஊகித்து கோபமாக தனது கோப்புகளை மேஜையில் வைத்தார்.

“கோஷ்டி மோதலில் எல்லோரும் சேர்ந்து மிதிச்சதால் அந்த மர்டர் நடந்திருச்சு.. கத்திக் குத்தால பீட்டர் சாகவில்லை யுவர் ஆனர். அந்த பசங்க அடிச்சதும்தான் சரணும் அவனது கூட்டாளிகளும் அடிச்சிருக்காங்க.. “

“இது திட்டமிட்ட கொலை யுவர் ஆனர்.. விபத்தா சித்தரிக்க முயற்சி செய்றார்..” - பப்ளிக் ப்ராசிகியூடர்.

“நோ.. நோ தற்காப்பு யுக்தி, கைகலப்பு, கொலையாக மாறிவிட்டது யுவர் ஆனர்..”

“கொலையாளிகள் செய்தது ஈவு இரக்கமற்ற கொலை.. கொலையாளிகள் தப்பிக்கக்கூடாது.. இந்த மாதிரி முன்னுதாரணங் களை நாம் ஊக்குவிக்கக்கூடாது.” - பப்ளிக் ப்ராசிகியூடர்.

“கொலையாளிகள் நிச்சயம் தப்பிக்க கூடாதுதான்.. அவுங்களுக்கு நிச்சயம் தண்டனை கிடைக்கணும். ஆனால், யார் யார் கொலையாளிகள் என்பதுதான் பிரச்சனை யுவர் ஆனர்.. பீட்டர், சரண் மிதிச்சதால செத்தானா? தனா மிதிச்சதால செத்தானா? வேல் மிதிச்சதால செத்தானா? யார் மிதிச்சதால செத்தான்? யார் கொலை செய்தது என்பதை கண்டுபிடிப்பது ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டம் சார்.”

அந்த வாதத்தை சரணின் வக்கீல் பேசி முடித்தபோது பப்ளிக் ப்ராசிகியுடர் தீர்ப்பை யூகித்துவிட்டார். பற்களை கடித்துக்கொண்டு அவர் சரணைப் பார்த்த பார்வையில் விவரிக்க முடியாத அணல் இருந்தது.

இறுதியாக அனைவருக்கும் ஷெஷன்ஸ் நீதிமன்றத்தில் ஆறுவருடங்கள் சிறை தண்டனை கிடைத்தது. ஆனால் மேல் முறையீட்டில் தகுந்த சாட்சிகள் இல்லாத காரணத்தால் அனைவருக்கும் விடுதலை கிடைத்துவிட்டது.

பல வாயிதாக்களை தாண்டி கேஸ் முடிந்து விடுதலை கிடைத்தபோது கொலை செய்த ஆறுபேரும் இரண்டு மாதங்கள் ஒரு மனநல மருத்துவரிடம் மனநல மேம்பாடு வகுப்புகளுக்கு தினமும் செல்ல வேண்டும் என்றும், இரண்டாவது மாத இறுதியில் அரசு மனநல மருத்துவரின் தக்க சான்றிதழை சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்தார்.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote



Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 6:04 pm  

பிரச்சனை ஒருவழியாக முடிந்ததால் சரணும் தனாவும் அவர்களது வக்கீலுக்கு அம்மா மெஸ்ஸில் டிரீட் வைத்தனர்.

“சார் கேஸை நாலு மாசத்தில முடிச்சிடுவீங்கன்னு பார்த்தா ஆறு மாசம் அலையவுட்டுட்டீங்களே சார்?” என்று ஆதங்கப்பட்டான் சார்லஸ்.

“டேய் எத்தினி தபா சொல்றது? சம்பவத்த கச்சிதமா செஞ்சி முடிங்கனு? கல்யாண வூட்டுல்ல ஆயிரம் பேரை விட்னஸுக்கு வச்சிக்கிட்டாடா கத்திய எடுப்பீங்க?”- என்று வக்கீல் கேட்டபோது,

“யார் கத்தியால கொன்னது?” என்று எதிர்கேள்வி கேட்டான் சார்லஸ்.

“அத்த மட்டும் ஒழுங்கா செஞ்சிருக்கீங்க.. மிதிச்சே கொன்னதால தப்பிச்சீங்கடா..”

“சரண் ஸ்கெட்ச் போட்டா மிஸ் ஆவாது சார். அந்த பொறுக்கி எதிர்பார்த்திருக்கவே மாட்டான்.. கல்யாண வீட்டுல்ல பப்ளிக்கா போட்டுத்தள்ளுவோம்னு எதிர்பார்த்திருக்கவே மாட்டான். எங்களோட வெங்கட்டை கண்டந்துண்டமா அவன் வெட்டிப்போட்டப்பவே சரண் முடிவு பண்ணிட்டான்.. பீட்டர் நாய்மாதிரி மிதிபட்டுத்தான் சாகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டான்.”

“ராஜா ராஜாதி ராஜன் இந்த ராஜா..” என்று இசைத்து சரணின் கைபேசி அவர்களின் பேச்சுகளை நிறுத்தியது. சரண் கைபேசித் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தான். ‘ஏன் அழைப்பை ஏற்காமல் திரையை மட்டுமே பார்க்கிறான்?’ என்று மற்றவர்கள் சந்தேகமாய்ப் பார்க்க, தனா தான் அவர்களுக்கு விளக்கம் சொன்னது, சரண் ஏன் இன்னும் எடுக்காமல் இருக்கிறான் என்று தனாவுக்குத் தெரியுமே..

“இன்னும் ரெண்டு லைன் பாடினப்பிறகுதான் அட்டென்ட் பண்ணுவான்.” என்று தனா விளக்கம் சொல்லி முடித்தபோது மீதம் இருந்த இரண்டு வரிகளையும் கைபேசி பாடி முடித்தது. அதன்பிறகே அழைப்பை ஏற்று பேசி முடித்தான் சரண். நண்பர்கள் கேலியாய் இரண்டு நிமிடங்கள் இடைவிடாமல் சிரித்து முடித்ததும் “சும்மாயிருங்கடா.” என்று நண்பர்களை அடக்கிய சரண் வக்கீலிடம் பேசினான் .

“ஒரு வழியா மேட்டர் ஓவராகிடுச்சு. என்னோட ஃபீசை நான் நவநீதம் அக்காகிட்ட வாங்கிக்கிறேன். இன்னா சரண்? ஒண்ணுமே பேசாம கம்முன்னு இருக்க?” என்றார் வக்கீல் கிறிஸ்டோஃபர்.

“வாங்கிக்கோ சார். வெங்கட் கேஸில் இன்னும் எல்.ஐ.சி பணம் வராமலே இருக்கு.” - சரண்.

“வாங்கித்தர்றேன். அதுக்கு கமிஷன் வேணாம். வெங்கட் அம்மாகிட்டப் பணத்தைக் கொடுத்துடு.”

“ம்.. எங்கள மெரினா பீச் பக்கமா டிராப் பண்ணிடு சார்.”

“பண்றேன். அதுக்குள்ளயா? இன்னும் ரெண்டு ஆம்லேட் சொல்லுப்பா.. டிரீட் இன்னும் முடியல சரண். அடுத்து நீ எப்ப கேஸுல சிக்குறது? நான் எப்ப அம்மா மெஸ் வர்றது? இன்னைக்கு பில் மூவாயிரத்தை தொடாம நான் எழுந்திரிக்கிறதா இல்ல..”

“ஹா.. ஹா சாப்பிடுங்க சார்.. நம்ம பசங்களும் இந்த மெஸுக்கு வந்து ரொம்ப நாளாச்சு. அதனால ஐயாயிரத்துக்கு மேலதான் பில் போகும் சார். பசங்க சாப்பிட்டு முடிக்க இன்னும் அரை மணி நேரம்கூட ஆகும், அதனால நீங்களும் அவசரமே இல்லாம மெதுவாவே சாப்பிடுங்க.”

“சரண் இன்னைக்கு நைட்டு குஜாலா?” என்று வறுத்த கோழியின் காலைக்கடித்தபடிக் கேட்டார் வக்கீல் சரணிடம்.

“அது இல்லாமலா? கொலகேஸில் இருந்து தப்பிச்சிருக்கான் அது இல்லாமலா? சனிக்கிழமை ஆனாலே குஜாலா இருக்கிறவன் கொலைகேஸில் இருந்து தப்பிச்ச பிறகு குஜாலா இருக்காம இருப்பானா? பார்ட்டி அவனுக்காக வெயிட்டிங் சார். அதான் அப்பத்திலிருந்து கிளம்புறேன் கிளம்புறேன்னு சொல்லிட்டே இருக்கான்.” - தனா.

“சரண் நீ உன்னோட பைக்கில் கிளம்பு.. நான் இவனுங்களை டிராப் பண்ணிடுறேன். ம்.. யோசிக்காத கிளம்புடா சரண்.” - வக்கீல்.

பைக் சாவியை சிரித்துக்கொண்டே வாங்கியவன் “சரி சார்.. நான் கிளம்புறேன்.. . நான் மேனேஜர்கிட்ட பேசிட்டு அக்கௌன்டில் பில்லை ஏத்திக்க சொல்லிட்டு கிளம்புறேன்.” - சரண்.
கிளம்பும் முன் தனாவின் தோள்களில் தட்டி “வர்ட்டா?” என்றான் சரண்.

“சரிடா சரண்.. போகும்போது அத்த மறக்காம வாங்கிக்கோ.” - தனா.

“எத்தடா?”

“உன்னோட நல்லதுக்குதான் சொல்றேன்.. அத்த மறக்காம வாங்கிக்கோ.” என்று கூறிக் கண்ணடித்தான்.

“எருமை.. போடா.” என்று அவனது முதுகில் தனது கை முஷ்டியால் குத்திவிட்டு அந்த சிறிய லாட்ஜ் நோக்கி பைக்கை செலுத்த ஆக்சிலேட்டரைக் கூட்டினான்.

* * *

அந்த விருந்தின்போது புரோட்டாவை பிய்த்துப்போட்டு சாப்பிட்டபோதோ, ஹாஃப் பாய்ல்டு முட்டையை வாயில் போட்டு திணித்தபோதோ சரணின் மனதில் பீட்டரைக் கொன்ற குற்ற உணர்ச்சி சிறிதும் இல்லை. அவனுக்குத் தெரிந்த நியாயம் பிளேடுக்கு பிளேடு, உதைக்கு உதை, கத்திக்கு கத்தி, உயிருக்கு உயிர் என்பதுதான்.

பிறரின் வலி வேதனை பற்றிக் கேட்டால் டன் என்ன விலை என்று கேட்கும் ரகம் அவன். அவன் மடங்கிப்போவது நவநீதம் அக்காவிடம் மட்டுமே.

மீனவர்கள் குடும்பத்தில் பிறந்த நவநீதம் படித்து இன்ஸ்பெக்டரான பிறகுகூட அந்த ஏரியாவை விட்டு நகரவில்லை. தனது தந்தையின் பணத்தால் பிறந்து வளர்ந்த ஏரியாவிலேயே போஸ்டிங் வாங்கிக்கொண்டார்.

சரணுக்கும் நவநீதத்திற்கும் பதினாங்கு வருடங்கள் முன்பாக அறிமுகம் நடந்தது.

சரணின் குடும்பம் அவனது பதிமூன்றாவது வயதில் தனுஷ்கோடியில் இருந்து சென்னைக்கு குடிபெயர்ந்தது. அவனது பிறப்பிடம் ராமேஷ்வரம். போட் மெக்கானிக்காக வேலை பார்த்த அவனது தந்தை தனது பர்ஸில் காசு இல்லாதபோது பிறர் பர்ஸில் இருந்து எடுத்துக்கொள்ளும் ரகம்.
சரணின் தந்தை ஒரு திருட்டு கேஸில் லாக்கப்பில் இருந்த போது அவரை விடுதலை செய்து அவர் திருடிய பொருளில் பாதியை தனக்கும் மீதியை அவருக்கும் பெருந்தன்மையாகப் பிரித்துக்கொடுத்தது நவநீதம்தான்.

மற்ற இன்ஸ்பெக்டராக இருந்தால் மொத்த நகையையும் அமுக்கிவிட்டு திருடியவன்மீது கேஸைப் பதிந்து ஆறு மாதம் கோர்ட்டுக்கு இழுத்தடித்திருப்பார். நவநீதம் இன்ஸ்பெக்டராக இருந்தபோது அந்த குப்பத்து திருடர்கள் தங்களின் உண்மையான வீட்டு முகவரியைக்கூட எழுதிக் கொடுத்துவிடுவார்கள்.

திருடிய கால்வாசிப் பணம், நகையாவது கையில் கிடைக்குமே என்ற நம்பிக்கையில் உண்மையான வீட்டு முகவரியைக்கூட எழுதிக் கொடுத்துவிடுவார்கள். நவநீதத்திற்கு ஒரு தம்பி இருந்தான். அவன் பெயர் தீனா என்ற தினகரன். அவனைவிட பதினான்கு வருடங்கள் மூத்தவர் நவநீதம்.

அவனுக்கும் சரணுக்கும் ஒரே வயது. இருவரும் ஒன்றாக விளையாடுவார்கள். நவநீதத்தின் கணவர் ரியல் எஸ்டேட் செய்து கொண்டிருந்தார். இருவரும் காதலித்து மணந்தவர்கள். அவர்களுக்கு ரன்ஜித் என்னும் மகன் இருந்தான். ரன்ஜித் அப்படியே அவனது அன்னையின் கண்ணாடி பின்பம்தான். துணிச்சல், கோபம், உதவி செய்வது என அனைத்து குணத்திலுமே தனது அன்னையை நகல் எடுத்திருந்தான். நவநீதத்தின் கணவர் மாரடைப்பால் முப்பத்தைந்து வயதில் மரணம் அடைந்தது நவநீதத்தின் முதல் இழப்பு. மறு வருடமே மற்றொரு பேரிழப்பு நவநீதத்திற்கு வந்தது.

பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பாக ஒரு நாள் நவநீதத்தின் தம்பி தீனா என்று அழைக்கப்படும் தினகரன், தனா மற்றும் சரண் பீச்சுக்கு சென்று விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு கும்பல் தீனாவைக் கடத்தியது.

அவர்கள் மூவருக்கும் அப்போது பதிமூன்று வயது.

சரண் கடத்தியவர்களை துரத்திக்கொண்டே ஓடியதால் அவனையும் கடத்தினார்கள். நடுக்கடலில் ஒரு மீன் பிடிக்கும் போட்டில் ஒரு வாரம் வைத்திருந்தவர்கள் அவர்கள் பேரம் பேசிய காரியம் நவநீதத்தால் செய்து முடிக்க முடியாமல் முடங்கியதும் ஆத்திரத்தில் இரு சிறுவர்களையும் கடலுக்குள் தள்ளிவிட்டு விட்டார்கள். உயிருடன் தள்ளிவிட்டது தான் அவர்கள் செய்த தவறின் மாபெரும் அசட்டுத்தனம். இறந்து கரையோரமாய் ஒதுங்கினான் தீனா. உயிருடன் கரையில் ஒதுங்கினான் சரண்.

சரண் கூறிய அடையாளங்களை வைத்துக்கொண்டு நவநீதம் வேட்டையாடினார். தினகரனைக் கொன்றவர்களை பெண் புலியாய் குதறிக் கிழித்தார். அவர்கள் பிணம்கூட கரை ஒதுங்கவில்லை. கடத்தியவர்கள் பேசிய பேரத்தை உயர் காவல் அதிகாரிகள் நிராகரித்துவிட்டதால் வந்த விணை, தினகரனின் மரணம். தனக்கே உதவாத காவல்துறையை அன்று விசிறி எறிந்தவள் தனக்கென ஒரு சட்டத்திட்டம் உருவாக்கினாள். அந்த மீனவ மக்கள் அவளிடம் பிரச்சனைகளை அடுக்கிக்கொண்டு வந்து நின்றார்கள்.

சொந்தமாக பதினைந்து மீன் பிடிக்கும் ஜிப்பர் போட்டுகள் வாங்கி வாடகைக்கு விட்டார் நவநீதம். நஷ்டங்கள் ஏற்பட்டாலும் லாபம் நன்றாகவே கிடைத்தது. பல போட் ஓனர்கள் நஷ்டத்தை எதிர்கொள்ளமுடியாமல் தற்கொலை செய்துகொண்ட போதும் நவநீதம் திறமையாக தொழில் செய்தார். கந்து வட்டிக்கு கடன் வாங்குவதைத் தவிர்த்து சிறு தொழில், மகளிர் உதவிக் குழுக்களிடம் பினாமிகளைக் கொண்டு கடன் வாங்கினார். கடனை கொடுத்த தவனையில் அடைக்கவும் செய்தார்.

அதனால் இன்ஸ்பெக்டராக இருந்து நவநீதம் சம்பளமாக மாதம் வாங்கிய எழுபத்தி ஐந்தாயிரத்தைவிட அவருக்கு வருமானம் அதிகமாகவே கிடைத்தது. சில வருடங்களிலேயே, ஐ.ஜியாக இருந்து நவநீதம் வாங்கியிருக்க வேண்டிய இரண்டு லட்சங்களைவிட அவருக்கு வருமானம் அதிகமாகவே கிடைத்தது.

சரணுக்கு நவநீதம் சொல்லிக்கொடுத்த பாடம் தான் பிளேடுக்கு பிளேடு, உதைக்கு உதை, உயிருக்கு உயிர் என்பது.

தீனாவை (தினகரனை) கொன்றவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடமும் அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திவிட்டது. அதாவது தனக்கு எதிராக நடக்கும் எதற்கும், யாருக்கும், எப்போதும் மன்னிப்பு கிடையாது என்னும் பாடம் தான் அவன் ஈவுஇரக்கமற்ற கொலையாளிகளிடம் இருந்து கற்றுக் கொண்டான்.

விளைவு: இரண்டு கொலைகள் செய்திருந்தான் சரண். தனாவின் பங்கு அதில் சிறிதும் இல்லை. சரணின் கொலைவெறியை வேடிக்கை பார்ப்பதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழியே இல்லை. அவர்கள் குடியிருக்கும் ஏரியாவில் மணக்கும் இந்த இரத்த வாடையில் இருந்து தப்பிக்கத்தான் தனா மாதத்தில் இரண்டு முறையேனும் கடலுக்கு மீன் பிடிக்கச்செல்வது. கோபமும் பணமும் சேர்ந்து சரணை கொலைகாரனாக மாற்றியிருந்தன. இருபத்தி இரண்டாவது வயது முடிந்தபோது இரண்டு கொலைகளின் சொந்தக்காரனாக இருந்தான் சரண்.

அவனது கொலை வெறி அவனது அன்னையை பலி கேட்டது. அவனது நடத்தையில் கோபம் கொண்டு தனது எதிர்ப்பை தனது சாவில் காட்டினார் சரணின் அன்னை. சரணின் அன்னை இறந்தபிறகுதான் அவனது கொலைவெறி அடங்கியது. பணத்திற்காக பிறர் கையை உடைப்பதையும் காலை உடைப்பதையும் நிறுத்தியிருந்தான் .

கடந்த இந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக சரண் கொலை செய்யாமல் இருந்ததற்கு தனாவும்தான் முக்கியக் காரணம்.

சரணது கண்களில் கோபம் பளபளக்கும் போதெல்லாம் அவனை சாந்தப்படுத்தும் வித்தையை தனா அறிந்திருந்தான். தனா, டாஸ்மாக், ஐஸ் சப்ளை, சில பெண்கள்.. மன்னிக்கவும் பல பெண்கள் என்று சுற்றித்திரிந்த சரணின் வாழ்க்கையில் அவனது அனுமதியின்றி நுழைந்தாள் மல்லியும்.

* * *

“என்னடா வேப்ப மரத்தில் புதுப்பட்டுப்பாவடை கட்டியிருக்கு?” போதையில் உளறலாய் கேட்டான் சரண்.

“மல்லி வீட்டுல இன்னைக்கு வேப்பமரத்தாண்ட இருக்கும் கோவிலில் பொங்கல் வச்சாங்கடா. புதுத்துணி எடுத்து பொங்கல் வச்சாங்க.” - தனா.

“அப்படியா? எனக்கு பொங்கல் வரலயே? ஏய் கவிதா அக்கா.. கவிதா அக்கோய்..”
அவன் சத்தம் கேட்டு மல்லியின் அம்மா கவிதா தனது குடிசையிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

“என்ன சரணு?”

“ஒண்ணும் இல்ல, பொங்கல் வச்சீங்களாம்.. எங்க கண்ணுல காட்டலயே?” என போதையில் பிதற்றியவனிடம்

“அது வெரதம் இருந்து வச்சது.. அதான் வெரதம் இருக்காதவங்ககிட்ட தரல்ல.. நாளைக்கு உனக்கு தனியா செய்து தர்றேன் .” என்றார் மல்லியின் அன்னை.

“சரி.. சரி. . நாளைக்கு மறக்காம பொங்கல் வச்சிக் கொடுத்துடு.. இன்னா?”

“ம்.. மறக்காம வச்சிடுறேன் சரணு..”

அவனிடம் பதில் சொல்லிய மல்லியின் அன்னை உடனே வீட்டிற்குள் சென்று கதவடைத்துக்கொண்டார். “பொங்கலுடன் இரண்டு தேங்காய்ச்சில்லும் வச்சிடு, பொங்கலை தனியா சாப்பிட்டா விக்கும், இன்னா?” என்று சரண் மல்லியின் அன்னையிடம் கேட்டபோது, “அத்து எப்பயோ உள்ளார போயிருச்சு.” என்று தனா பதில் சொன்னான் .

“உள்ள போயிருச்சா?” என்று நம்பாமல் மல்லி வீட்டு வாசலை உற்றுப் பார்த்தான் சரண். காட்சிகள் கண்ணின் லென்சில் குவியமில்லாமல் தெரிந்தன. ஆனாலும் அவன் விடாமல் உற்று உற்றுப் பார்த்தபோது அவனது கைபேசி பாட ஆரம்பித்தது அவனது ராஜா ராஜாதி.. என்ற பாடலை.

சரண் மல்லியின் வீட்டுக் கதவை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றிருந்தான். அவன் முக்கியமான ஆராய்ச்சியில் இருந்ததால் தனா சரண் சட்டைப்பாக்கெட்டில் இருந்த கைபேசியை எடுத்துப் பேச ஆரம்பித்தான். நவநீதம் அக்காதான் அழைத்திருந்தது.

“அக்கா சொல்லுக்கா.” - தனா.

“தனா சரண்கிட்ட ஃபோனக் கொடு.”

“நான்தான் பேசுறேன்னு கரீக்ட்டா கண்டுபிடிச்சிட்டக்கா. எப்படிக்கா?”

“கழுதக் கெட்டா குட்டிச்சுவரு.. குடு அவன்கிட்ட.”

“என்னக்கா இப்படி சொல்லிட்ட? எனக்கு இப்பவே யாரு கழுத? யாரு குட்டிச்சுவருன்னு தெரிஞ்சாகணும்.”

“நீ கழுத, அவன் குட்டிச்சுவரு. இப்ப அவன்கிட்ட ஃபோனைக் கொடுக்கிறியா?”

“நீ விளக்கமா சொல்லாமலே இருந்திருக்கலாம். சரண்கிட்டக் கொடுக்கிறேன்.” என்றவன் சரணின் பக்கமாகத் திரும்பினான். ஆனால் அவனை கோபமாக முறைத்துக்கொண்டிருந்த சரணைக் கண்டு திடுக்கிட்டு, “ஏன்டா முறைக்கிற?” என்று கேட்டான்.

ஆனால் அவனிடம் பதில் பேசாமல் வெடுக்கென கைபேசியைப் பிடுங்கிப் பேச ஆரம்பித்தான் சரண்.

“சொல்லுக்கா. என்ன விஷயம்?”

“உன்னோட பைக் நம்பர் ப்ளேட் மாற்ற சொன்னேன்ல? மாத்திட்டியா?”

“இன்னும் இல்ல.”

“எரும.. ஏன்டா என் உயிர வாங்குற? நாளைக்கு நம்பர் ப்ளேட்டை மாத்திட்டு பத்து மணிக்கு என் வூட்டுக்கு வந்திருக்கணும்.”

“சரிக்கா.. மாத்திடுறேன். “

“குடிச்சிருக்கியா?”

“இல்லக்கா.” - சரண்.

“டேய் ஓவரா புழுகாதடா.. சால மீனுகூட நம்ம வலையில மாட்டாது. டாஸ்மாக் கடைக்காரன்கிட்ட.. மீல்ஸ்லதான் அன்லிமிட்டட் இருக்கணுமா? சரக்குல அன்லிமிட்டட் தரமாட்டியான்னு ரவுசு பண்ணிட்டு... குடிக்கலைன்னு புழுகுற?” - தனா.

“ஷ்ஷ்...” என்று சைகையில் தனாவை அடக்கிவிட்டு நவநீதத்திடம், “நாளைக்கு பத்து மணிக்கு வந்திடுறேன்கா, வச்சிடவா?” என்றான்.

“மவனே என்னை பத்து ஃபோன் போட வச்ச? கொன்னுபுடுவேன்..”

“இல்லக்கா கரீக்ட்டா பத்து மணிக்கு வந்துருவேன்.”

“ம்.. வை ஃபோனை.”

பெருமூச்செறிந்துவிட்டு கைபேசியை அணைத்தான்.

“ஹி.. ஹி” என்று தனா சிரித்தபோது அவனது பின்னந்தலையில் அடித்தான் சரண்.

சரணின் கோபம் உணர்ந்து இதற்கு மேல் இங்கிருப்பது ஆபத்து என்றுணர்ந்து, “சரிடா.. உனக்கு தூக்கம் வரும். நீயும் காலேல சீக்கரம் எழுந்திரிச்சி பத்து மணிக்கு அக்காவைப் பார்க்கக் கிளம்பணும், நான் வூட்டுக்குப் போறேன்..” என்று கூறிவிட்டு நகர்ந்தபோது “என்ன அவசரம் இருடா மாப்பிள” என்று தனாவின் தோளைப்பிடித்து அவனை நிறுத்தினான் சரண்.

தனாவின் உடல் முழுதும் மின்சாரம் பாய்ந்தது.. “எதுக்கு கூப்பிடுறான்?” என்று மைன்ட் வாய்ஸில் பேசாமல் சத்தமாக அவனிடமே கேட்டபோது சரண் சிரித்தான்.

“சிரிக்கிறானே? தண்ணியடிச்சவன் சிரிச்சா விஷயம் ரொம்ப ரொம்ப ராங் ரூட்லதான் போகுதுனு அர்த்தம்.. தனா எஸ்கேப்.” என்று இப்போது மைன்ட் வாய்ஸில் பேசிக்கொண்டே ஓட்டம் பிடித்தான். உஸேன் போல்ட் போல ஓட ஆரம்பித்தான். வேகமெல்லாம் சரிதான்.. ஆனால் எந்த திசையில் ஓட வேண்டும் என்று தெரியாமல் ஓடி, சரணின் வீடு தாண்டி மல்லி வீட்டுத் திண்ணைக்கு சென்றுவிட்டான்.

“அட.. என்னடா இது? லெஃப்ட் திரும்பாமல் ரைட் திரும்பிட்டோமா? அவனைக் காணுமே? ஓ.. நாம போதையில லெஃப்ட் திரும்பிட்டோம், அவன் போதையில ரைட் திரும்பிட்டானா? போதையில கூடக் கரீக்ட்டா நம்ம வூட்டுப்பக்கமா திரும்பியிருக்கானே? இவ்வளவு வேகமா ஓடியும் சரணோட பக்கத்துவீட்டுக்குத்தான் வந்திருக்கோமா?? மல்லி வீடுதான இது? ச்ச.. இப்ப அவன் நம்ம வூட்டுக்குத்தான் போயி பார்த்துட்டு வருவான். வந்திட்டான்னா அடி பின்னிடுவானே? என்ன செய்ய? சரி.. சமாளிப்போம்.” என்று கூறிக்கொண்டே மல்லியின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான்.
மல்லிதான் கதவைத் திறந்தது..

“தங்கச்சி.. தங்கச்சி..என்னைக் காப்பாத்துமா.. “

“நைட் பத்து மணிக்கு ஏன் தனா இப்படி தொந்தரவு பண்ற? காலையில மீன் ஏலத்துக்கு போகணும்..”

“இப்ப என்னை ஏலத்துக்கு எடுத்துக்கோ மல்லி.. சரண் பயங்கர கோபத்துல என்னத் துரத்துறான்.. அவன் கையில நான் மாட்டினா, கைமாதான்.”

அவன் சொன்ன விதத்தில் மல்லிக்கு சிரிப்பு வர,”காட்டெருமை ஸைஸில் இருக்க.. திருப்பி அடிக்கிறது?”

“நான் சரணை அடிக்கிறதா? ச்ச.. ச்ச.. அத்தெல்லாம் முடியாது. இப்ப நான் உடுத்தியிருக்குற சட்டை பேன்ட்டோட என்னை ஏலத்துக்கு எடுத்துக்கப் போறியா இல்லியா?”

குடிபோதையில் அவன் சரமாரியாகக் கேள்வி கேட்க, “சரி சரி வா உள்ள.” என்றாள்.

“சோ சுவீட் ஆஃப் யூ.” என்று கூறிக்கொண்டே தனா உள்ளே செல்ல வலது காலை எடுத்து வைத்தான். வலது கால் மட்டும் தான் உள்ளே சென்றது. இடது கால் அது இருந்த இடத்திலேயே பசை கொண்டு ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டது போல ஒரு பிரம்மை தனாவுக்குத் தோன்றியது. திரும்பி தனது இடது காலைப் பார்த்தான். சரண் தனாவின் இடது காலை மிதித்துக்கொண்டு நின்றான். தனா மல்லியின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு மல்லி மல்லி என்று அனத்த ஆரம்பித்தான்,
சரணைக் கண்டதும், “கம்முன்னு இரு தனா. கழுதக் கெட்டா குட்டிச்சுவரு, மிஞ்சிப் மிஞ்சிப் போனா என்ன பண்ணிடுவான்? அடிக்க வருவானா? நானிருக்கேன்ல அடிக்க மாட்டான்.” என்றாள் மல்லி.

“இவ வேற.. நேரம் காலம் தெரியாம நவநீதம் அக்கா திட்டின அதே டயலாக்கைச் சொல்றாளே.. அவனே அந்தக் கடுப்புல கொலை காண்டுல இருக்கான்..” என்று தனா மனதுக்குள் பொறுமிக்கொண்டிருக்க,

“கழுதயா? யாருடி கழுத? யாருடி குட்டிச்சுவரு?” என்று மல்லியிடம் எகிறினான் சரண்.
“ரெண்டுமே நீதான்.”

அடிப்பதுபோல வேகமாக கையை ஓங்கியவன் அடிக்காமல் அவளை பயமுறுத்தினான். துளிகூட ஜெர்க் ஆகாமல் அவனைப் பார்த்து “அறைஞ்சிருவியா என்ன? உன் அறைக்கு நான் பயப்படணுமா?” என்று திமிராகப் பேசி எரிகின்ற தீயில் டின் டின்னாக எண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள் மல்லி.

“அறையிறதப் பத்தி பேசாத மல்லி, பேய் அறைஞ்சாக்கூட வலிக்காது, இந்த படுபாவி அறைஞ்சா இரண்டு நாளுக்கு காது கேக்காது.” என்று மனதில் தோன்றியதை அவளிடம் சொல்ல முடியாமல் கால் வலியால் தனா திண்டாடினான்.

“டேய் காலை எடுடா.. வலிக்குது.” என்று தனா சொன்னதும் சரண் அவனது கால் மீது அழுத்தத்தைக் குறைத்தான்.

“என்வூட்டுக்கு வா.” - சரண்.

“நா மாட்டேன்ப்பா. நீ அடிப்ப.”

“ஆமா அடிப்பேன்.”

இவர்களின் சச்சரவுகளைக் கேட்டு மல்லியின் அன்னை கவிதா வாசலுக்கு வந்தார்.அவரைக் கண்டதும் வலியில் துடிப்பதுபோல பாசாங்கு செய்தான் தனா. சரணின் பிடியில் சிக்கியிருந்த தனாவின் காலையும், வலி நிறைந்த முகத்தையும் பார்த்ததும்,”சரண் விடுப்பா.. தனா வலியில துவளுதுல?” என்றார் கவிதா.

சரண் வேறு வழியின்றி தனாவை மிதித்திருந்த காலை எடுத்தான்,
“டேய்.. சத்யம் தியேட்டரை மிஞ்சிட்ட, என்னமா ரீல் விடுற? என்னமா சீன் போடுற? உனக்கு வலிக்குது?? என்கிட்ட உன் பருப்பு வேகாது மச்சி, பொம்பளைங்க முன்னே சீன் போடாத.. என் வூட்டுக்கு நடையைக் கட்டு.” என்று அவன் காதுகளில் முணுமுணுக்க.. தனா இப்போது மல்லியின் அன்னையிடம் தன்னை ஏலம் விடத் தயாரானான்.

“கவிதா அக்கா, சரண் என்னை அடிக்க வர்றான். நீதான் அவன்கிட்ட சொல்லணும்..”

“தம்பி சரணு.. பாவம்ப்பா தனா.. அடிக்காத..” என்று சரணிடம் சொன்னவர் தனாவிடம் “நான் சொல்லிட்டேன்ல அடிக்க மாட்டான் உன் வீட்டுக்கு கிளம்பு.” என்றார்.

“என்னடா கவி அக்கா நாட்டாமைய விட ஸ்பீடா தீர்ப்பு சொல்லுது??” என்று மனதில் நினைத்தவன் சரணைப் பார்த்தான்.

ஆனால் சரண் மல்லியை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சரணின் கண்களில் இருந்த லென்சில் முழுதும் மல்லியின் உருவமே நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. இது ஒன்றும் புதிதில்லை. அரை மணி நேரம் முன்பு நீலாவைப் பார்த்தான், இப்போது அதே பார்வையில்தான் மல்லியைப் பார்க்கிறான். தனாவின் மனதில் புதிதாக ஒரு யோசனை பிறந்தது. சரண் அசந்திருந்த அந்த நேரத்தில் தனா சரணின் பிடியிலிருந்து விலகி தனது வீட்டுப்பக்கமாக ஓடத்தொடங்கினான்.

மல்லியின் மேலிருந்து கவனத்தைக் கலைத்து தனாவைத் துரத்திக்கொண்டு சரணும் ஓடினான்.
ஆனால் தனாதான் ஓடினான், ஓடினான் வாழ்க்கையின் எல்லைக்கே ஓடிக்கொண்டிருந்தானே? ஆனால் அந்த ஓட்டம் பத்தவேயில்லை, பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து சரண் கையில் ஒரு அப்பாவி எலிக்குஞ்சு சிக்கிக்கொண்டது.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 6:30 pm  

“எரும.. விடுடா.. ஏன்டா இப்படி அடிக்கிற? நானா உன்னக் கழுத, குட்டிச்சுவருன்னு திட்டுனேன்? அந்த நவநீதம் அக்கா உன்னை குட்டிச்சுவருன்னு திட்டினாங்க. மல்லி, ரெண்டுமே நீதான்னு திட்டுச்சு.. நானா திட்டினேன்? நான் ஒரு வார்த்தை சொன்னேனா?”

“சொல்லுவ? ? ”

“ஜென்மத்துக்கும் உன்னைத் திட்டி பேச மாட்டேன்னு உனக்கும் தெரியும், எனக்கும் தெரியும், பின்ன எதுக்குடா அடிக்க வர்ற?”

“அதுக்காக இப்ப நான் அடிக்கல, நான் எதுக்கு உன்னத் தொரத்துனேன்னு தெரியிலயா?”

“தெரிலியே” என்று தலையைச் சொறிந்து கொண்டிருந்த தனாவின் தலையில் தட்டிவிட்டு , “என் ஃபோன் அடிச்சப்ப ஏன் உடனே எடுத்த? “ என்று கேட்டான் சரண்.

“ஃபோன் அடிச்சா எடுக்கத்தானடா செய்யணும்?”

“என் ஃபோன் அடிச்சப்ப நீ எதுக்கு எடுத்த? ஏன்டா என்னோட ஃபோன் ராஜா பாட்டு பாடுறப்ப நாலு லைன் முழுசா கேட்க விடல?”

‘அடப்பாவி.. அந்த கருமத்துக்குதான் என்னைத் தொரத்தினியா? நவநீதம் அக்கா உன்னைக் குட்டிச்சுவருன்னு திட்டினதாலதான் தொரத்துறன்னு நெனச்சேன்..’ என்று மனதில் பொறுமியவன்,

“சரணு வேணா.. இது ரொம்ப ஓவர்..” என்றான் கோபமாய்.

“என் ஃபோன், என்னோட காலர் டியூன், நான் முழுசா கேட்க வேணாமா?”

‘இல்ல.. இவனுக்கு மல்லியைப் பார்த்ததும் போதை இன்னும் ஏறிடிச்சி, டாஸ்மாக் கடையில அன்லிமிட்டட் கேட்டு ரகளை பண்ணவன்தான.. நாம எம்மாத்திரம்?’ என்று மனதில் தனது உண்மை நிலையை உணர்ந்து கொண்டவன் சரணிடம் சரண்டர் ஆனான்.

“சரி.. ராஜா பாட்டை முழுசா பாட விடாம ஃபோன்னை அட்டென்ட் பண்ணது தப்புதான். அதுக்கு இப்ப நான் என்ன பண்ணணும்?”

“பாட்டுப் பாடு..”

“இன்னாடா மனசுல நெனச்சிட்டுயிருக்க? மணி பதினொன்னு.. இப்ப என்னைப் பாடச் சொல்ற?”

“ ‘ராஜா ராஜாதி ராஜன் இந்த ராஜா’, பாட்டுப் பாடு..”

முழு போதைûயில் ரோட்டோரமாய் இருந்த கடையின் படிக்கட்டில் சட்டமாய் உட்கார்ந்திருந்த சரணை முறைத்துக்கொண்டு, தலையெழுத்தே என்று பாட ஆரம்பித்தான் தனா.

“எரும எரும.. ராஜான்னு பாடும்போது பிச்சக்காரன கூப்பிடுற மாதிரி இருக்கு.. ராஜான்னு பாடும்போது ராஜாவைக் கூப்பிடுற மாதிரி பாடு.”

நீண்ட தூரம் ஓடியது கால் வலி எடுத்தது. சரணின் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்துகொண்டு மீண்டும் பாடினான்.

தனா பாடிய அடுத்த இரண்டு முறையும் பிச்சைக்கார னோடுதான் ஒப்பிட்டுப் பேசினான், அதற்கடுத்த முறை ராப்பிச்சைக்காரனோடு ஒப்பிட்டான் சரண். ஒருவழியாக பேசவே முடியாத நிலைக்கு வந்தபிறகு தனாவின் மடியிலேயே படுத்துத் தூங்கிவிட்டான்.

தனா சரணின் முதுகில் தலை வைத்துத்தூங்க ஆரம்பித்தான். ரோட்டோரமாய் இருந்த ஒரு கடையின் படிக்கட்டுகளில் இருவரும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தார்கள்.

தனா, சரணின் முதுகில் தலை வைத்து தூங்க ஆரம்பித்த பிறகும் அவனது உதடுகள் “ராஜா ராஜாதி ராஜன் இந்த ராஜா.” என்று பாடியது..

இனி, இந்த ஜென்ம இரவுகளில், பாதி தூக்கத்தில், தனாவை எழுப்பி “ஒரு பாட்டு பாடேன்” என்று எவரேனும் கேட்டால் அவன் என்ன பாட்டு பாடுவான்?

* * *

மறுநாள் தற்செயலாக மல்லி தனாவை பீச் வியாபாரத்துக்கு சென்றபோது பார்த்தாள். தனாவிற்காக மிளகாய் பொடியில் நன்கு ஊறிய இரண்டு மீன்களை கப்பல்போல கடாயில் இருந்த எண்ணெய்யில் மிதக்கவிட்டு உள்நீச்சல் அடிக்கவிட்டு மொறு மொறுவென்று பொரித்தெடுத்தாள் மல்லி.

ஒரு வெங்காயத்தை வட்டம் வட்டமாக நறுக்கி எலும்பிச்சையை பொரித்த மீன்னின் மீது பிளிந்து சுடச்சுட தட்டில் வைத்து அவனது முகத்தின் முன்னே நீட்டினாள் மல்லி.

சிரித்த முகமாய் தட்டை வாங்கிக்கொண்டான் தனா. அவளும் ஒரு தட்டில் வீட்டில் இருந்து கொண்டு வந்த சாதத்தில் மீன் குழம்பை ஊற்றிக்கொண்டு அவனருகே அமர்ந்து கொண்டாள்.

நல்லெண்ணெய்யில் தேன் போன்ற பதத்தில் தயார் செய்திருந்த மீன் குழம்பை சாதத்தில் அவள் குழைந்து வாயில் வைத்தபோது தனா அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனைத் தாண்டி சுண்டல் விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணி கடந்து போனார்.

தனாவைக் கடக்கையில் அவனது கால்களுக்கு அருகேயே உமிழ்ந்துவிட்டு சென்றார். அந்த பெண் வேண்டுமென்றேதான் செய்தாள் என்பது மல்லிக்குப் புரிந்துபோனது. தனாவிடம் தைரியமாக பிரச்சனை ஆரம்பிப்பது ஒரு பெண் என்ற காரணத்தினாலேயே மல்லிக்கு ஆச்சரியம் பீறிட்டது. ஆனால் அதற்கு பதிலடியாய் தனா ஒன்றும் செய்யாமல் பார்வையை வேறுபுறமாக திருப்பிக்கொண்டு அமைதியாகிப் போனது அவளுக்கு பேராச்சரியமாய் இருந்தது.

“உனக்கும் ஒரு தட்டில் போட்டுத் தரவா என்று மல்லி அவனிடம் கேட்டதும்.. ரோஸ்டை சாப்பிட்ட பொறவு தர்றீயா?” என்றவன் மறுநிமிடமே, “சோறும் குழம்பும் இருந்தா கொடு மல்லி. எனக்கு பசியே இல்ல.. உன்னோட குழம்பை டேஸ்ட் பண்ணிப் பார்க்கலாம்னுதான் சரின்னு சொன்னேன்.” என்றான் அசடு வழிந்தபடி.

“சோறுலாம் இருக்கு, தனா அண்ணா. மணி அண்ணாவுக்காக கொண்டு வந்தேன். வியாபாரம் முடிஞ்ச பிறகு அவன்தான் என்னைக் கூட்டிட்டுப்போக வருவான். இப்பதான் ஃபோன்போட்டு வெளியில சாப்பிட்டேன்னு சொல்லிடுச்சு. சோறுயெல்லாம் இருக்கு.. ஆனா..”

“ஆனா?”

“ஆனா உன்னோட சைஸுக்கு பத்துமான்னுதான் தெரியல..”

“யேய்.. கேலி பண்ற பார்த்தியா? அண்ணனை கேலி பண்ற பார்த்தியா?”

“சும்மாதான் தனா அண்ணா.. சீரியஸா எடுத்துக்காத..”

“ஹி.. ஹி..”

“நான் உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் கேட்கணும்னு நினைச்சிக்கிட்டே இருந்தேண்ணா.”

“என்ன மல்லி?”

“நீ எப்படி எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும் மரியாதையா நடந்துக்கிற.. உன்னோட ஃப்ரண்ட் சரண் மட்டும் ஏண்ணா இப்படி எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும் தப்புத் தப்பா நடந்துக்கிறான்? அப்புறம் நம்ம ஏரியா பீட்டரை அவன்தான் கொன்னான் போலயே? இப்ப காரித்துப்பிட்டுப் போச்சுல.. அது பீட்டரோட அம்மாதான? நேத்து சரண் பைக்ல போனப்ப இந்தம்மா மண்ணை வாரி தூத்துச்சு. சாபமெல்லாம் விட்டுச்சு.. அவன் ஏன் இப்படி இருக்கான் தனா அண்ணா?”

“அத்தயெல்லாம் கண்டுக்காத. பீட்டரோட அம்மா சரணோட பைக்கை எங்கப்பார்த்தாலும் மண்ணைதான் வாரி வீசும் மல்லி. அதெல்லாம் சரண் கண்டுக்கவே மாட்டான். அவனுக்கு அவன் பண்ணது ரைட்டு, அவனால கோபத்தை கன்ட்ரோல் பண்ண முடியல, யார் சொன்னாலும் கேட்க மாட்டான். இந்தக் கருமத்தையெல்லாம் பார்க்க வேணாம்னுதான் நான் மீன் பிடிக்க போயிடுறேன். ஐஞ்சோ பத்தோ காசும் கிடைக்கும்ல? பொண்ணுங்ககிட்ட வம்பிழுப்பது எல்லாம் சும்மா விளையாட்டுக்கு, ஜாலிக்கு...”

“உனக்கு அவன் மேல கோபமே வராதா? அவன் அப்படி என்ன பெரிய பிஸ்கோத்தா? அவன்கிட்ட இப்படிப் பம்முற?”

“அது பத்து பதினைந்து வருஷப் பழக்கத்துல வந்தது மல்லி. உனக்குப் புரியாது..”
“புரியிற மாதிரிச் சொல்லு..”

“அட.. இது என்ன வம்பா போச்சு?”

“பிகு பண்ணாம சொல்லு தனா அண்ணா.”

“என்னைப் பத்தியும் சரணைப் பத்தியும் பேசணும்னா எனக்கு நீ மொதல்ல மீன் குழம்பு ஊத்தி சோறு போடு..”

அவனுக்கு வேகமாக ஒரு தட்டில் அவன் கேட்டதை வைத்துக் கொடுத்துவிட்டு அவனருகே உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

மீன் குழம்பையும் சோற்றையும் பார்த்ததும் அவள் கேட்ட விஷயம் அவனுக்கு மறந்தே போனது. இரண்டு வாய் எடுத்து வைத்தபிறகு, “ம்.. சொல்லு தனா அண்ணா. நீயும் சரணும் எப்படி ஃப்ரண்ட்ஸ் ஆனீங்க?” என்று அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்தினாள் மல்லி.

தனா மல்லியிடம் சரண் எப்படி தனக்கு நண்பனானான் என்பதை விவரிக்க ஆரம்பிக்கவில்லை. சரண் எப்படி தனது உயிர் நண்பனானான் என்ற கதையைத்தான் விவரிக்க ஆரம்பித்தான்.

* * *

அப்போது சரணுக்கும் தனாவிற்கும் பதிமூன்று வயது.

சரண், தனா, தீனா (நவநீதம் அக்காவின் தம்பி) மூவரும் பீச்சில் ஆழம் குறைந்த பகுதியில் ஆளுக்கொரு டயரை வைத்துக்கொண்டு நீந்திக்கொண்டிருந்தனர். பல மணி நேரம் கடலில் நீந்திவிட்டு டயர்களுடன் மணலில் ஓய்வாக உட்கார்ந்திருந்தனர்.

சரண் தான் அப்போதும் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தது. அந்த நண்பர்கள் கூட்டத்தில் அவன் தான் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தான். அவன் சொல்வதைத்தான் மற்ற இருவரும் கேட்டுக் கொள்வார்கள்.

“டேய் தீனா, இன்னைக்கு நைட் ஷோ சினிமாவுக்கு போலாமா?” - சரண்.

“என்ன படம்?”- தீனா.

“காக்க காக்க.”- சரண்.

“போலாம்.. படம் மாஸா இருக்காம்.. டி.வியில பாட்டு போட்டான். ரம்யா கிருஷ்ணன் ஒரு பாட்டுல செமயா டான்ஸ் ஆடுச்சுடா.. அத்தப் பார்க்கவே படத்துக்கு போனும்தான்.. ஆனா நைட் ஷோவா? அக்கா போலீஸ் பெல்ட்டால தோளை உரிச்சிடும். வேணும்னா மதியம் ஷோவுக்கு போலாம்.”

“போடா.. லூசு. நைட் ஷோவுக்குதான் பொண்ணுங்க வரும். ஸைட் அடிச்சிக்கினே படம் பார்த்து சீட்டி அடிக்கலாம். மதியம் ஷோவுக்கு லுங்கி கட்டினவன்தான் வருவான். தியேட்டர்ல அறுபது பேருக்கு மேல இருக்க மாட்டான்.. ஒருத்தன்கூட விசில் அடிக்க மாட்டான். சரியான போர்டா..” என்று சரண் பேசிக்கொண்டிருந்த போதே ஒருவன் தீனாவின் தலைமுடியைப் பிடித்து தர தரவென இழுத்து கடலுக்கருகே இழுத்துச் சென்றான்.

அவனுடன் மேலும் மூவர் இருந்தனர். அனைவரும் முகத்தில் கர்சீஃப் கட்டியிருந்தார்கள். தீனாவை இழுத்துச் சென்றவன், அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த போட்டில் தீனாவை ஏற்றுவதற்காக அவனது கையையும் காலையும் கட்ட ஆரம்பித்தான்.

மற்ற இருவர் சரணிடம் “டேய் ஓடிப்போயிடுங்கடா.. இங்கினயே நின்னுட்டு இருந்தா வெட்டிப்போட்டுருவோம்..” என்று எச்சரிக்கை செய்தார்கள்.

ஆனால் அந்த எச்சரிக்கையை மதிக்காமல் சரணும் தனாவும் அவர்களை தாக்க ஆரம்பித்தார்கள். சரண் உடல் பலம் மிக்கவன். தனாவும் அப்படியே.. ஆனால் அவர்கள் அசந்த வேளையில் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் எதிர் அணியில் இருந்தவன் ஒருவன் தனாவின் மணிக்கட்டில் கத்தியைச் சொருகினான். வந்தவர்களின் கையில் இருந்த கூர்மையான ஆயுதங்களை சரண் அப்போதுதான் கவனித்தான். உடனே தனாவிடம் திரும்பி,

“டேய் கையில ரெத்தம் கொட்டுது. நீ வீட்டுக்குப்போ.. நவநீதம் அக்காகிட்ட சொல்லு. நான் அவனுங்களை பார்த்துக்குறேன்.” என்றான் தைரியமாகவே.

ஆனால் தனா சரண் சொன்னதைக் காதில் வாங்காமல் அந்தக் கூலிப்படையினருடன் போராடினான். ஆனால் தனாவின் கையில் இருந்து இரத்தம் வழிந்துகொண்டே இருந்தது. கூலிப்படையினர் சுலபமாக சரணையும் தனாவையும் மணலில் தள்ளிவிட்டுவிட்டு தீனாவை அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த ஜிப்பர் போட்டில் ஏற்றிக்கொண்டார்கள்.

“டேய் பொட்டப் பசங்களா..” என்று தனா சீறிக்கொண்டு அவர்களை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தபோது, சரண் தனாவின் வாயில் கை நிறைய மணலை அள்ளிப் போட்டான்.மூச்சு அடைத்துக்கொண்டு வர, எரிச்சல் தாங்காமல் தனா மணல் முழுவதையும் வாந்தியெடுத்தபோது அவன் பார்த்த காட்சியை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. சரண் அந்த ஜிப்பர் போட்டை துரத்திக்கொண்டு கடலில் நீந்த ஆரம்பித்திருந்தான்.

வேகமாக தனா வீட்டிற்கு ஓடிச்சென்று தகவல் சொன்னான். சொன்ன நொடியே மயங்கிச் சரிந்திருந்தான். அந்த ஏரியாவே பரபரப்பானது. பேசிய பேரம் படியாத கோபத்தில் தீனாவையும் சரணையும் கடலில் தள்ளிவிட்டுவிட்டார்கள். தீனா உயிரில்லாமல் கரை ஒதுங்கினான். சரண் உயிரோடு கரை ஒதுங்கினான். நவநீதம் எல்லோரையும் வேட்டையாடினார். அன்றைய தினத்தில் இருந்து சரண் அவருக்கு இன்னொரு தீனாவானான்.

அன்றைய தினத்தில் இருந்து சரண் தனாவிற்கு உயிர் நண்பனானான்.

* * *

5

வருடங்கள் பல கடந்து விட்ட பிறகும் தனாவின் நினைவுகளில் இருந்து அன்றுபட்ட காயத்தின் இரத்தவாடை இன்றுகூட அகலவில்லை. தட்டில் மிச்சமிருந்த இரண்டு வாய் சோற்றை உண்ணாமல் அப்படியே அதிலேயே கைகழுவினான்.

“இந்தநாள் வரை நான் சரணை அடிச்சதே இல்ல மல்லி. அவன் அடிக்கும்போதெல்லாம் ஆசையா வாங்கிப்பேன். இரண்டு நைட் இரண்டு பகல் சரணையும் தீனாவையும் தேடி நாங்க அலைஞ்சது மறக்கவே முடியாது. ஒரு வாரம் கழித்து சரண் கிடைச்சபோது அவன் உடம்புல எத்தினி மீனுங்க கடிச்சி வச்சிருந்தது தெரியுமா? அவனோட தோல் என்ன கலர்ல இருந்தது தெரியுமா? என் வாயில மட்டும் சரண் மண்ணை அள்ளிப்போடலைன்னா நானும் சரண் மாதிரி அந்த போட்டைத் துரத்திட்டுப் போயிருப்பேன். கை காயத்துல இருந்து வழியும் இரத்தம் நிற்காம.. செப்டிக் ஆகி இரண்டு மணி நேரத்துல இறந்திருப்பேன்.. என்னைக் காப்பாற்றத்தான் மண்ணை அள்ளிப் போட்டிருக்கான் மல்லி.. எவ்வளவு மண்ணு தெரியுமா? இவ்வளவு..” என்று தனது இரண்டு கை நிறைய மணலை அள்ளிக்குவித்துக் காட்டினான் தனா.

தொண்டைக்குழி லேசாக அடைத்தபடியே பேசி முடித்தான் தனா. தனாவிடம் ஆறுதலாய் என்ன பேச என்று தெரியாமல் ஒரு டம்ளர் தண்ணீரை அவன் முன்னே நீட்டினாள் மல்லி.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 439
14/02/2020 6:40 pm  

சரியாக ஒன்பது மணிக்கு மல்லி வீட்டில் இருந்து சரணுக்காக அன்று பொங்கல் வந்தது. அவன் மல்லியின் அன்னையிடம் அதிகாரமாய் கேட்ட பொங்கல் வந்தது. பொங்கலை ஒற்றை விரலால் வழித்துத் தின்றவன் காற்று பலமாக அடிக்கவும் குடிசையைவிட்டு வெளியேறி வெளியே போட்டிருந்த ப்ளாஸ்டிக் நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டான்.

இடது புறத்தில் மல்லியின் வீடு. அடுத்த தெருவில் தனாவின் வீடு. அனைத்து வீடுகளும் இரட்டைப் பிறவிகள் போல ஒட்டிக்கொண்டு தான் இருக்கும். சரணின் வீட்டிற்கும் மல்லியின் வீட்டிற்கும் ஊடே சிறிய சந்து இருக்கும்.

அவன் பொங்கலை ரசித்து பொங்கலுடன் சேர்த்து தனது விரல்களையும் தின்றுகொண்டிருந்தபோது மழைவரும் அறிகுறிகள் தென்பட்டன. காற்று சிலு சிலுவென வீச ஆரம்பித்தது. மல்லியின் வீட்டிலிருந்து “மெல்ல மெல்ல என்னைத் தொட்டு மன்மதன் உன் வேலையை காட்டு ஓ உன் பாட்டு..” என்ற இளையராஜா பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

சிலு சிலுவென காற்றும் லேசான தூரலும் இனிப்பு பொங்கலும் அவன் மனதை அமைதியான ஒரு மோகத்தில் ஆழ்த்தியது. பலமாக அடித்த அந்த உப்பு காற்றினால் எங்கிருந்தோ ஒரு தகரம் பறந்து வந்து அவனது காலடியில் விழுந்தது.

“மெல்ல மெல்ல என்னைத் தொட்டு மன்மதன் உன் வேலையை காட்டு.. ஓ உன் பாட்டு, ஆடு வந்தாடு.. தொட்ட போதும் விட்ட போதும் எட்டி நின்று பார்த்ததும் ஊறும் ஓ கல் ஊறும்... ” என்று மல்லியின் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியுடன் இணைந்து அதே பாடலை பாடிக்கொண்டே குனிந்து தகரத்தை எடுத்தான். தகரத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு தற்செயலாய் அவனது இடதுபுறமாய் தலையைத் திருப்பினான்.

தனது பாவாடையை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டு குளித்துக்கொண்டிருந்த மல்லிதான் அவன் கண்ணில் முதலில் பட்டது. அவளது அழகில் தன்னை மறந்து விசில் அடித்தவன் அவளின் கோபப்பார்வையை அடுத்த நிமிடம் சந்தித்தான்.

அங்கிருக்கும் அனைத்து குடிசை வீடுகளிலும் குளிப்பதற்காக ஒரு மறைவிடமாய் வாசலின் இடது ஓரத்தில் தகரத்தினால் சிறு குளியல் அறை கட்டிவைத்திருந்தனர். அவளது குளியல் அறையின் தகரத்தின் ஒரு பாகம் தான் பறந்து வந்திருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டவன் தனது பார்வையை விலக்கவேயில்லை.

“இங்க என்ன பார்வை?” என்றவாறு இறுகக் கட்டியிருந்த பாவாடை மறைக்காத தனது தோள்களை தனது துவாலையில் மூடிக்கொண்டாள்.

“ஏய்.. தகரம் பறந்து வந்தா நான் என்ன பண்ணட்டும்?”

முறைத்தவாறே வீட்டுக்குள் நுழையப்போனவளிடம் “அதுக்குள்ள குளிச்சிட்ட?” என்று மனதில் தோன்றியதைப் பட்டெனக்கேட்டான் சரண்.

“செருப்பு பிஞ்சிடும்..” என்று திட்டிவிட்டுப் போனவளிடம் அவன் எப்போதும் போல கோபம் கொள்ளவேயில்லை. ஏன்னென்றால் அந்த கணம் தான் அவள் ஒரு பெண் என்பதை உணர்ந்தான் சரண். அவனுக்குதான் பெண்களிடத்தில் சட்டென கோபமே வராதே.. அதனால் செருப்பு பிஞ்சிடும் என்று சொன்ன பிறகும் கோபமே வரவில்லை அவனுக்கு.

அதற்கு பதிலாகத்தான் அவனிடம் அவனது உதடுகள் மெல்ல ரகசியம் சொல்லிக் கொண்டன, “டேய் சரணு, மல்லி ஒரு பொண்ணுடா!!!” என்று.

* * *

சொன்னது போலவே பகல் பத்து மணிக்கு நவநீதத்தின் வீட்டிற்கு சரண் சென்றான்.

சரணைக் கண்டதும் நவநீதத்தின் மகன் ரன்ஜித் அவன் அருகேவந்து சரணின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டான். “மாமா, இப்பயெல்லாம் நீங்க இங்கின வரவே மாட்டிக்கிறீங்க.. நாம ரெண்டு பேரும் சினிமாவுக்குப் போய் எத்தினி நாள் ஆச்சு?”

“சினிமாவுக்குதான? போலாம், லீவு விடும் போது வர்றேன்.”

“சாயங்காலம் வாங்க மாமா, கிரிக்கெட் விளையாடணும்..”

“உன்னோட மாமாவுக்கு சாயங்காலம் ஆனா நீலாவும் டாஸ்மாக்கும்தான கண்ணுக்கு தெரியிறாங்க, அவன் என்ன பண்ணுவான்?” என்று நவநீதத்தின் குரல் கேட்கவும்,

“டேய்.. அம்மா வந்தாச்சு. நீ உள்ளப் போய் படி.” என்றான் சரண். “அம்மா வந்தாச்சு.” என்றதும் உடனே சிறுவன் “டாட்டா..” என்று அவரசமாகச் சொல்லிவிட்டு உள்அறைக்கு ஓடினான்.

“வாடா தம்பி பயலே, வண்டி நம்பர் ப்ளேட்டை மாத்திட்டியா?” என்று கணீர்க்குரலில் சரணிடம் கேட்டார் நவநீதம்.

“ம்.. மாத்திட்டேன்கா. இப்பதான் மாத்துனேன். ஒரு பிரச்சனையும் வராது. நீதான் இப்படி பயந்து சாவுற, யாருக்கு என்னை ஃபாலோ பண்ணி தூக்குற தைரியம் இருக்கு?”

“உன்னவிட தைரியசாலி ஆயிரம் பேர் இருக்கான் நார்த் மெட்ராஸுல.. ஞாபகம் வச்சிக்கோ, ரொம்பத் துள்ளாத. இந்தா இதுல பணம் இருக்கு. கலெக்டர் ஆஃபீஸுக்கு போய் சேஃப்பா கொடுத்துடு.”

“பணம் யாருக்கு, கலெக்டருக்கா?”

“டெலிவரி மட்டும்தான் உன் வேலை, ரிசர்ச் பண்றதை விட்டுரு.”

“சும்மாதான் கேட்டேன்.. இது என்ன கொடுமையா இருக்கு? கேள்வியே கேட்கக்கூடாதா?”

“ஃப்ளிப்கார்ட்டுல ஜட்டி, பனியன் ஆர்டர் பண்ணாலும் செல்ஃபோன் ஆர்டர் பண்ணாலும் டெலிவரி கொடுக்கிறவன் அத்தப்பற்றி பேசவே கூடாது.”

“அப்பன்னா இந்த பெட்டிக்குள்ள கலெக்டருக்கு ஜட்டி, பனியன் தான் அனுப்புறியா?”

நவநீதம் அக்கா முறைக்கவும், “இல்ல பெட்டி வெயிட்லெஸ்ஸா இருக்கா.. பணமா இருந்தா நாலு எல் தாண்டாதே? நாலு எல்லுக்காகவா என்னை அனுப்புற? டவுட் தன்னால வருதுல? அதான் கேட்டேன்..” என்று முணுமுணுப்பாய் பேசவும், “கௌம்பு..” என்ற பதில் மட்டுமே நவநீதத்திடமிருந்து வந்தது.

அவன் அசையாமல் பின்னந்தலைமுடியை கோதியதும், “இப்ப உனக்கு அதுல்ல என்ன இருக்குன்னு தெரியணும் அதான?” என்று கோபமாக கேட்டார் நவநீதம்.

“ம்..” என்றான் முணுமுணுப்பாய். அவனது பதிலில் முதலில் கோபம் கொண்டாலும் சமாதானமாய் அவனிடம்,

“வா என் ரூமுக்கு.” என்றார் நவநீதம். கையில் வைத்திருந்த பெட்டியுடன் மாடிப்படிக்கட்டுகளில் ஏறினான் சரண். அறைக்குள் சென்றதும் கட்டிலில் அமர்ந்த நவநீதம் அவனை நாற்காலியில் அமரச்சொல்லி சைகை செய்தார்.

சரண் அமர்ந்ததும் “நேத்து காலையில கரைக்கு வந்த நம்ம போட்ல எவனோ பவுடரை வச்சி கொண்டுவந்திருக்கான் சரணு.”

“உன் போட்டுலயா?”

“ஆமா நம்ம போட்டுலதான்”

“எப்படிக்கா? பவுடர் பிஸினசே நம்ம ஏரியாவுல ரொம்ப கொறஞ்சிடுச்சே? யாருக்கா திரும்ப ஆரம்பிச்சது?”

“ஏன்? திரும்ப ஆரம்பிச்சவன் யாருன்னு தெரிஞ்சா அவன்கூட சேர்ந்து காசு பார்க்கலாம்னு நெனச்சியா?”

“ச்ச.. ச்ச உனக்குதான் பவுடர் பிசினஸ் பிடிக்காதுன்னு தெரியுமே..”

“நீ பார்க்குற எந்த பிசினஸும் பிடிக்காதுடா. பெங்களூர் ஹோட்டலுக்கு போய் வேலையில சேர்ந்தா என்ன? இங்கின இருந்தா வெட்டு குத்துன்னுதான் திரிவடா..”

“பெங்களூர்க்கு தனா வரமாட்டான். அதெல்லாம் ஆரம்பிச்சதை விட முடியாது. பவுடரைப் பற்றிப் பேசலாமா?”

“ஏதாவது கொல கேஸுல்ல மாட்டிக்கிட்டு என் காலைப்பிடிப்பீல்ல? அன்னிக்கு இருக்கு.”

“நான் மாட்டிக்க மாட்டேன். அப்படியே மாட்டினாலும் உன்கிட்ட கெஞ்சிகினு நிற்கணுமா? நீயா வந்து என்னைக் காப்பாத்த மாட்ட?”

“அந்த தைரியத்துலதான திரியிற?”

“அத்த விடுக்கா. பவுடர் மேட்டரைப் பற்றிப் பேசுக்கா.”

“நேத்து காலையில திலகா கொண்டுபோன போட்டுல பவுடர் கடத்தியிருக்காங்கடா. “

“எதுல வந்துச்சு சரக்கு?”

“ஆங்கர்ல..”

“ஆங்கர்லயா? போட் டிரைவர் யாரு?”

“ஜான்சன்.”

“யாரு கண்டுபிடிச்சது?”

“ராங் நம்பரிலிருந்து ஃபோன் வந்திச்சு.”

அது அவர்களது ரகசிய பாஷை, ராங் நம்பர் என்பது ஒரு துப்பு கொடுக்கும் ஆள். முன்பொருகாலத்தில் நவநீதம் பார்த்த உத்தியோகத்தின் பலனாய் வந்த சிநேகம்.

பவுடர் தனது போட்டில் கடத்தப்பட்ட விஷயத்தை ராங் நம்பரிடம் இருந்து கேள்விபட்டதும் பவுடரை மொத்தமாய் கடலில் கரைத்திட வேண்டும் என்ற வெறி வந்தது நவநீதத்திற்கு.ஆனால் அதைச் செய்யாமல் கடத்தல்காரர்கள் பிடிபடவேண்டும் என்னும் ஒரே காரணத்திற்காக கமிஷ்னரிடமும் , கலெக்டரிடமும் விஷயத்தைச் சொன்னார் நவநீதம்.

“என்னக்கா மொத்த சரக்கோட டீடெய்ல்ஸும் சொல்லிட்டியா? ஆங்கர்ல்ல வச்சி கடத்தினா கிலோ கணக்குல தேருமே?”

“பாதிய கடல்ல கரைச்சிட்டேன்டா.”

“இன்னா? கடல்லயா?”

“ஆமாடா. அத்த வச்சி நான் குழம்பா வைக்க முடியும்?”

“அக்கா.. ப்ளாக்குல வித்திருக்கலாம்கா.. உன்னோட நேர்மைக்கும் ஒரு அளவுயில்ல? நம்ம ஆல்பர்ட் தியேட்டரில் ஒரு ஹீரோயின் படம் ஓடுதே.. அவ வாங்குற சம்பளத்துல பவுடருக்கு தான் பாதி செலவு செய்யிறாளாம்.. அவ சம்பளம் என்ன தெரியுமா? ஒரு c.. ஐம்பது லட்சத்துக்கு சரக்கா வாங்கி மொக்குறாளாம்.”

“சரணு...”

“பொம்பளகிட்ட பொம்பளயை தப்பா பேசிட்டேனா.. சாரி, இப்ப இத்த கலெக்டர் ஆஃபீசுல கொடுக்கணும். அவ்வளவுதான?”

“ஆமா.”

“சரி. நான் போறேன்.”

“போயிட்டு வர்றேன்னு சொல்லுடா கசுமாலம்.”

“வர்றாம எங்க போகப்போறேன்? இந்த வேலை செஞ்சதுக்கு உன்கிட்டதான பேமென்ட் வாங்க வரணும்? காசு வாங்காம செத்துப்போக மாட்டேன். போயிட்டு வர்ட்டா?”

சரியான வழிகாட்டல் இல்லாமல், துணையில்லாமல் தவறான பாதையில் செல்லும் சரணையே சதா நினைத்துக் கொண்டிருப்பார் நவநீதம். அன்றும் அவன் சென்ற பிறகும் வெகுநேரம் அவனைத் தவிர வேறெதையும் நவநீதம் நினைக்கவில்லை.

* * *

குளியலறை தகரம் செய்த அந்த தப்பான காரியம் நடந்த நாளிலிருந்து, தேன் குடிக்கும் வண்டாய் மல்லியின் பின்னால் சுற்ற ஆரம்பித்தான் சரண்.

அவள் விரட்ட விரட்ட அவனும் அவளை விரட்டினான்.தண்ணி லாரியில் தண்ணீர் பிடித்த போதெல்லாம் வண்டியின் மேல் பாகத்தில் அமர்ந்துகொண்டு அவளை ஸைட் அடித்தான். பெண்கள் அனைவரும் இருவரையும் சேர்த்து வைத்து வதந்திகள் பேசியபோது கோபப்பட்டவளிடம்

“பார்க்க மட்டும்தான செய்யிறேன்?” என்று நியாயம் பேசினான்.

அவள் தனது வீட்டு வாசலில் இருந்த ப்ளாஸ்டிக் டிரம்மில் நிரப்பி வைத்திருந்த தண்ணீரை எடுத்துக் குளிக்க ஆரம்பித்தான். மல்லி கஷ்டப்பட்டு தண்ணீர் பிடித்து வைக்க, சரண் அதனை வேண்டுமென்றே காலிசெய்தான். அவன் குளிக்கும்போது தண்ணீர் சத்தத்துடன் ராக்கம்மா கையத்தட்டு என்ற பாடலும் சேர்ந்தே ஒலிக்கும்.

அவள் தனது அன்னையிடம் அதைப்பற்றி சண்டையிட்ட போது அவர் அலட்டிக்கொள்ளவேயில்லை.
“எதுக்கு நீ குதிக்கிற? சரண் இந்த மாசம் வீட்டு வாடகைகூட வாங்கல தெரியுமா? உன்னோட நைனாவும் அண்ணன்காரனும் கடல்ல இருந்து வந்த பொறவு வாங்கிக்கிறேன்னு சொல்லிடுச்சு. இரண்டு குடம் தண்ணி எடுத்து குளிக்கிறதால இப்ப இன்னா ஆயிடுச்சு? தினந்தினம் தான் தண்ணி லாரி வருதே? கூட இரண்டு குடம் பிடி..”

“அவன் திண்ணுட்டு திண்ணுட்டு தடிமாடு மாதிரி வீட்டுல கவுந்து படுத்துத் தூங்குவான், நான் தண்ணி பிடிச்சு வச்சிருக்க அவன் ராஜா மாதிரி அதை எடுத்துக் குளிப்பான்.. நான் அத்தப்பத்தி வாயே தொறக்கக்கூடாது? இன்னா? அப்படித்தான சொல்ற?”

“சரி. நீ தண்ணி பிடிக்க வேணாம். நான் பிடிச்சிக்கிறேன். அந்த சரண் நவநீதம் கிட்ட வேலைபார்க்குதுடி.. சும்மா ஒண்ணும் தூங்கி எழுந்திரிக்கல.. நவநீதம் அக்காகிட்ட வேலப்பார்க்குறதுக்கு புண்ணியம் பண்ணிருக்கணும்.”

“அந்த அம்மாகிட்ட இவன் வேலைப்பார்க்கிறதால அந்தம்மாவுக்கு தான் கெட்டப் பெயரு.. இவன்கூட இருந்தா புண்ணியத்துக்கே பாவம் பிடிச்சிக்கும். அத்தினி கொல பண்ணிருக்கான். அந்த அக்காவுக்கு அறிவே இல்லியா? இத்தக்கூட வச்சிருக்கு?”

“நவநீதம் அக்கா பத்தித் தப்பா பேசாத.. இந்த குப்பத்து ஜனங்க எல்லாரும் அந்த அம்மாவை தெய்வமா பார்க்குறாங்க. சரணை தடிமாடுன்னு சொல்லாதடி, அவன் காதில் விழுந்தது நாம வேற வீடு பார்க்க வேண்டியிருக்கும்.”

“அதெல்லாம் போகச் சொல்லமாட்டான். குளிக்கிற சீன் பார்க்கணும்னு நினைக்கிறவன் போகச்சொல்வானா?” என்று முணுமுணுத்துவிட்டு வியாபாரத்துக்கு எடுத்துச் செல்லும் டிரைசைக்கிளை கழுவ ஆரம்பித்தாள் மல்லி.

 

* * *

வண்டியைக் கழுவி சாமான்களை ஏற்றிவிட்டு கலையின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.
கலை தனது வீட்டு வாசலில் அமர்ந்தபடி சடை பிண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். மல்லி வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் கலை அவளிடம் ஓடிச்சென்று, “வா மல்லி.. நானே உன் வீட்டாண்ட வரணும்னு நெனச்சேன். நீயே வந்திட்ட.. உன் அண்ணன்காரன் வந்திட்டானா?” என்று ஆசையாய் வினவினாள்.

“உன் ஆளு இன்னும் வரல்ல.. ஏன்டி என் அண்ணனை டாவடிக்க ஆரம்பிச்ச? உனக்காகத்தான் நான் திரும்ப காசிமேட்டுக்கே போகாம இருக்கேன்.”

“ விஷயம் என்ன? அதச்சொல்லு மொதல்ல..”

“அந்த சரண் தொல்லை தாங்கல கலை. எப்போ பாரு ஸைட் அடிச்சிக்கினே இருக்கு.. நிம்மதியா குளிக்கக்கூட முடில்ல..”

“ச்ச.. ச்ச குளிக்கிறப்ப எட்டிப்பார்க்குற அல்ப புத்தியெல்லாம் அதுக்கு கிடையாதுடி. . ஆசப்பட்டா உன் முகத்துக்கு நேராவே சொல்லிடும். “

“என்ன சொல்வான்? என்ன சொல்வான் அந்த தடிமாடு? ”

“500 வேணுமா? ஆயிரம் வேணுமான்னு பட்டுன்னு கேட்டுருவான். ஒளிஞ்சி பார்க்குற புத்தியெல்லாம் கெடையாது அவனுக்கு.”

“அடச்சீ.. 500, ஆயிரமா?”

“ஆமா.. ஸைட் அடிச்சா கல்யாணம் கட்டிக்க கேட்பான்னு நெனச்சியா?”

“அந்த ஆள கட்டிக்கிறதுக்கு பதிலா தூக்குல தொங்கலாம்.”

“ஆமா.. சரணை எதுக்கு உனக்குப் பிடிக்காம போச்சு?”

“என்னடி தொழில் பண்றான் அவன்? அன்னைக்கு குழம்புக்கு ராட்டு வாங்கிட்டு ஆவின் பால் பண்ணை பக்கமா நின்னுட்டு இருந்தேன்... அப்போ அந்த இடத்துல வச்சி சரண், அப்புறம் இன்னும் ஆறேழு பசங்க சேர்ந்து ஒரு பையனை அடிச்சே கொன்னாங்க தெரியுமா? என் கண்ணு முன்னாடியே சரண் அவனை வயித்துலயே மிதிச்சான். ஈவு இரக்கம் இல்லாத ஆளுங்களைப் பார்த்தாலே எனக்கு பத்திக்கிட்டு வரும்.. அவனும் அவன் மூஞ்சும்.. அவன் மூஞ்சப் பார்த்தாலே எனக்கு எரியிது...”

“ஏய்.. உன் அண்ணன் குணத்தை பத்தி யோசிச்சிட்டுப் பேசு..”

“என் அண்ணன் கோபக்காரன்தான்.. ஆனா இப்படி கொன்னு பொழப்பு நடத்தாது.. காசுக்காக கொலை பண்றது.. கைய ஒடைக்கிறது.. இதுல்லாம் ஒரு பொழப்பா?”

“இந்த ஏரியா பசங்க பாதி பேர் அந்த தொழில்தான் பண்றாங்க மல்லி. உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? இங்க இருந்த ஒருத்தன் துபாயில் வீடே வாங்கிட்டான். எப்படி தெரியுமா? ஒரே ஒரு மர்டர் பண்ணான்.. பட்டப்பகலில் ஹாஸ்பிட்டல் வாசலில் வச்சி ஒரு பையனை போட்டுத்தள்ளிட்டான். செத்தவன் யாரு தெரியுமா? மாஜி மினிஸ்டரோட ஒரே பொண்ணோட புருஷன். மினிஸ்டரோட பொண்ணு ஸ்கூல்ல கூட படிச்ச பையனை லவ் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கிச்சு. மினிஸ்டரை மீறி ஜாதி விட்டு ஜாதி கல்யாணம் பண்ணிக்கிச்சுங்க.. மினிஸ்டர் ஜாதி வெறி பிடிச்ச ஆளு.. உடனே நம்ம ஏரியா பையன் ஜெய்க்கு இரண்டு கோடி ரூபாய் கொடுத்து மருமகனை போட்டுத்தள்ளிட்டார்.”

“இரண்டு கோடி ரூபாயா?”

“என்னடி வாயப் பொழக்குற? நாலு கோடின்னு பேரம் ஆரம்பிச்சு இரண்டுல வந்து நின்னுச்சு.”

“கேஸ் நடக்குதா? இல்லையா?”

“கேஸ் நடக்குது.. ஆனா கொலை செஞ்சவன் துபாயில் இருக்கான்.”

“அவனுக்கு பதிலா உள்ள இருப்பவன் எத்தினி வருஷம் தண்டனை வாங்கியிருக்கான்?”

“அதுவா? அது பத்து வருஷம். பத்து வருஷம் சென்ட்ரல் ஜெயில்ல கிடப்பான். வெளியே வந்ததும் அவனும் துபாய்க்கு போயிடுவான். இரண்டு கோடியில் ஒரு கோடி இவனுக்குதான் போயிருக்கு. “

“உசுரோட மதிப்பே இவனுங்களுக்குத் தெரியாதா.. இந்த ஆளுங்கயெல்லாம் திருந்தவே மாட்டாங்களா?”

“திருந்துறதா? அய்ய.. ஜெய்தான் இந்த ஏரியா ஹீரோவே.. சரணும் எனக்குத் தெரிஞ்சு துபாய் கனவுலதான் இருக்கு.”

“அதுவாவது துபாய்க்கு போறதாவது? ஓசியில டிக்கெட் கெடச்சாக்கூட போகாது.”

“ஏன்டி அப்படிச்சொல்ற?”

“கோவாவுக்கு போகணும்.. பொண்ணுங்களோட ஜல்சா பண்ணணும், குளிக்கிற சீன் பார்க்கணும்னு நேத்திக்கடன் பண்றவனை பொண்ணுங்களைத் தொட்டா தொட்டக் கைய வெட்டும் துபாய்க்கு போகச் சொன்னா அவன் போவானா?”

“கரெக்ட்டு.. கரெக்ட்டு.” என்று சிரித்துக்கொண்டே ஒத்துக்கொண்டாள் கலை.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote




Share: