Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Latcham Kadhalaal Kaadhal Sei - Tamil Novel All episodes  

Page 1 / 2
  RSS

Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 367
13/10/2019 4:45 pm  

Bala Sundar's "Latcham Kaadhalaal Kaadhal Sei" Tamil novel episodes 

This topic was modified 1 month ago 2 times by Nithya Karthigan

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Quote
Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
13/10/2019 4:49 pm  

1

"பாலா எழுந்திரிடா.. சௌமியா நேத்திலிருந்து பத்து முறை உன் செல்லுக்கு ட்ரை பண்ணியிருக்காடா." என்று பதட்டமாக சொன்னான் பாலாவின் நண்பன் கார்த்தி இளம்பருதி.               

பாலா சி.டி.எஸ்ஸில் பணிபுரிகிறான். தனது நண்பனுடைய ஹாஸ்டலில் முந்தைய நாள் இரவு கழித்தவன் மறுநாள் தனது தலையெழுத்தே மாறிவிடும் என்று எண்ணியிருக்க வாய்ப்பில்லை. அவனது வீடும் நண்பனின் விடுதியும் அருகருகே இருந்தது. சௌமியாவிடம் நேற்று பேசிவிட்டு வந்தவனின் மனதில் ஏதோ ஒரு பாரம் அழுத்தியது. எதையோ இழக்கப் போகிறோம் என்று ஒரு சக்தி அவனிடம் உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தது. வீட்டிற்குச் செல்ல மனம் இல்லாமல் நண்பனுடன் இரவைக் கழித்தான். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக சௌமியாவிடம் "இந்த பயம் தேவையில்லாதது. நீ நடக்கவே நடக்கப் போகாத விஷயத்தை நினைச்சு கவலைப்படுற லூசு.." என்று இலகுவாக பேசி அவளை சமாதானம் செய்து அனுப்பினாலும் மனதில் ஓர் மூலையில் விஷமாய் முள் ஒன்று குத்திக்கொண்டு நின்றது. நேற்று அவளது பிறந்தாள். அப்போதும் அவள் தான் பயப்படும் விஷயத்தை ஆரம்பித்த போது "நாளை மறுதினம் அம்மாவுடன் பெண் கேட்டு வரப்போறேன். சேலைகூட எடுத்துட்டேன்." என்று அவளிடம் சொன்ன போது அவள் கண்களும் உதடுகளும் சிரித்தன.

                இளாவின் உலுக்கலில் திடுக்கிட்டு விழித்தவன் அவன் சொன்ன தகவலில் திகில் அடைந்தான். மனதில் குத்திக்கொண்டு நின்ற முள் ஆழமாக இறங்கியது.

                "அப்படியா? எத்தனை மணிக்கு? நான் அவளோட நைட் பதினோரு மணிக்கு பேசினேனே. அதன் பிறகுதான் அழைத்திருப்பா... கொடு என் ஃபோனை." என்று தூக்கத்திலிருந்து எழுந்த பாலா நண்பனிடமிருந்து தனது செல்பேசியை வாங்கினான்.

                அதிலிருந்த மிஸ்டுகால்களைப் பார்த்து மனம் பதைத்தது. அரை மணி நேரம் இடைவேளை விட்டு விட்டு அவனை தொடர்புகொள்ள நினைத்த ஒவ்வொரு அழைப்பும் அவனது இதயத்துடிப்பை எகிறவிட்டது. எழுந்து பல் துலக்கிவிட்டு தனது கனம் கம்மியான பர்ஸ் அவன் எடுத்து பேன்ட் பாக்கெட்டில் திணித்தபோது அவனது நண்பன் கார்த்தி இளம்பருதியும் அந்த ஹாஸ்டல் அறையின் வாசல் வந்திருந்தான்.

                "மச்சி.நீ இப்ப சௌமியா வீட்டுக்கு போகப் போறியா?"

                "ஆமாம் இளா.. எப்போதும் சந்திக்கும் கிரவுன்டுக்கு அவ வருவாளான்னு தெரியலை. ஆனாலும் கிரவுன்டில் பார்த்துட்டு தான் அவளோட வீட்டுக்குப் போகணும்."

                "பாலா என் முகத்தைப் பாரு.."

                பாலா திரும்பவே இல்லை. ஆனால் கையில் பைக் சாவியை எடுத்துக்கொண்டே சொன்னான், "இளா பயமாயிருக்குடா.."

                "அடேய் அவுங்க அப்பாவுக்கு உடம்பு மக்கர் பண்ணிக்கிட்டே இருக்கு. அவருக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று ஹாஸ்பிட்டல் போயிருப்பா.துணைக்கு உன்னை அழைத்திருக்கலாம்.அதனால்கூட உனக்கு இத்தனை மிஸ்டுகால் கொடுத்திருக்கலாம்டா."

                "அப்படித்தான் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.. ஆனால் மனசில ஏதோ ரொம்ப தப்பா நடந்திட்ட மாதிரி தோணுதுடா. இரண்டு நாள் முன்னே கூட ரொம்ப பயந்து இருந்தா.." என்று அவன் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தபோது வாசலில் திரைச்சீலை காற்றிற்கு அசைந்தது. அவனது தாடையில், லேசாக கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறு முட்களாய் வளர்ந்திருந்த தாடியை அந்த திரைச்சீலை உரசிச்சென்றது. அதே தாடியிருந்த இடத்தில் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பாக சௌமி தனது உதடுகளால் கூச்சத்தோடு ஒரு முத்தம் கொடுக்க அரும்பாடுபட்டாள். பத்து முறை அங்கும் இங்கும் திரும்பிப் பார்த்து, எட்டு முறை அவனிடம் "மாட்டேன் போடா லூசு.." என்று சொல்லி, ஆறு முறை "போ.. பாலா" என்று கொஞ்சிவிட்டு ஒரு ஒன்னே முக்கால் முத்தம் கொடுத்தாள். ஆமாம் இரண்டு என்று அந்த முத்தத்தை பாலாவால் கணக்கில் சேர்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இரண்டாவது தரும்போது மிகுந்த அவசரம் அவளிடத்தில். அதனால் பாலாவின் கணக்கில் அது அரைகுறை முத்தம். இரண்டு என்று கணக்கில் அதனை வைக்கவில்லை அவன். ஆனால் அவளது கணக்கில் அது ஆயிரம் முத்தங்களுக்குச் சமம்.

                சட்டென்று தனது கைபேசியின் மெசேஜ்களை எடுத்துப் பார்த்தான். வாட்ஸ் ஆப்பின் மெசெஜ்களில் எதுவும் சௌமியாவிடம் இருந்து வரவில்லை.

                இரவு பத்து மணிக்கு மேல் அவள் வாட்ஸ் ஆப் பார்த்ததாகவும் அது காண்பிக்கவில்லை. அவன் அந்த எண்ணிற்கு அழைத்தபோது ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று பதில் வந்தது. பிறகுதான் மீண்டும் அவளது மிஸ்ட்டு கால்களை எடுத்துப்பார்த்தான். அழைப்பு வந்திருந்த எண் ஆன்டிராய்டு ஃபோனுடையது  கிடையாது. அவளது பழைய கைபேசியின் எண் அது. அவனுக்குத் தெரிந்து அவள் அதனை அதிகம் உபயோகித்தது பள்ளியில் இருக்கும் போது தான். 'அதில் வாட்ஸ் ஆப் வசதிகள் கிடையாதே..' என்று அவன் எண்ணும் போதே.. 'சாதாரண மெசேஜ்களை எடுத்துப்பார்.' என்றது அவனது புத்தி.

                உடனே குறுந்தகவல்களில் தேடினான். ஐ.பி.எல் விளம்பரங்கள் என்று எண்ணி அவன் பார்க்காமல் விட்டிருந்த மேசேஜ்களை எடுத்துப் பார்த்தான். தனது உடலின் வலிமை அனைத்தும் தொலைந்து நிற்கதியாய் நின்றான் அந்த ஷணத்தில்.

                கோபத்தில் அவன் சுவற்றில் எத்தி உதைத்ததில் அவனது கால்களில் இருந்த ஷு பறந்து படிக்கட்டுகளில் உருண்டு கீழ் வீட்டின் காம்பவுன்ட் சுவற்றில் பட்டு விழுந்தது.

Attachment removed
This post was modified 1 month ago by Meena
This post was modified 1 month ago by Nithya Karthigan
This post was modified 4 weeks ago 2 times by Nithya Karthigan

ReplyQuote
Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
13/10/2019 5:08 pm  

2

ஆறு மாதங்கள் கழித்து. ....

அதேபோல் ஆறு மாதங்கள் கழித்து பாலா தனது  ஷு வைக் கழற்றி சுவற்றில் படும்படி எறிந்த போதே அது தனது ஒலியால் அவன் வந்துவிட்டதை அவனது அன்னைக்கும் தமக்கைக்கும் சொல்லிவிட்டது. அவனது பகல்வேளை எரிச்சல்கள் அந்த ஷுவை அவன் எறியும்போதே வடிந்துவிடும். அதன்பிறகு தனது தம்பியின் பிள்ளையை அவன் கொஞ்சும் போது அவனது பகல் நேர விருப்பு வெறுப்புகள் அடியோடு மறைந்து போகும். இதயத்தின் சதை நார்கள் கிழிந்துவிட்ட போதும் மனதில் ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில் வாழ்க்கை நகர்த்தினான்.

பாலாவின் தம்பி பிரேம். அவனைவிட ஒரு வயது சிறியவன். ஆனால் கல்லூரியில் நான்காம் வருடம் படிக்கும்போதே ஒரு பெண்ணைக் காதலித்து அதே வருடம்  கல்யாணமும் செய்துகொண்டு வந்து நின்றான்.  பெண்ணின் தந்தை அவர்களது திருட்டுத் திருமணம் முடிந்த அன்றே அருகில் இருந்த சிறு கோயிலுக்குச் சென்று மொட்டையடித்துக் கொண்டார். ஆர்ப்பாட்டம் செய்யாமல் மகளை தலைமுழுகிவிட்டார்.

பாலா ஒரு மாதம் போலிஸ் ஸ்டேஷன் அலைந்து திரிந்தான். சட்டப் பிரச்சனைகளை முடித்தபிறகு தான் காதலர்கள் கணவன் மனைவியாக வாழத் தொடங்கினர். மாடியில் ஒரு சிறு அறையில் அவர்களது வாழ்க்கை ஆரம்பித்தது.

அம்மா மற்றும் அண்ணனுடன் ஒரே வீட்டில் தங்கி தம்பதிகளாக காலேஜுக்குப் போனாலும் ஒரு பைசா கூட வீட்டில் அவர்கள் வாங்கவில்லை. இரவு நேர பணி, ஸ்காலர்ஷிப் என்று தங்களது வரவு செலவுகளைப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். படிப்பு முடிந்து இரண்டே மாதத்தில் இருவருக்கும் நல்ல சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தது.

திருமணம் முடிந்து ஒரு ஆண்டிற்குள் அவர்களுக்கு அழகிய பெண் குழந்தை பிறந்தது.

தம்பியின் பிள்ளையுடன் விளையாடுவதில் நாட்கள் காலண்டர் பேப்பர் போல பறந்திடுவதில் திருப்தியடைந்தான். 

பாலாவிற்கும் சி.டி.எஸ்ஸிற்கும் இருக்கும் பந்தம் ஏழு வருடங்களைக் கடந்திருந்தது. அதன் விளைவாக மனைவி என்பவளைத் தவிர்த்து, சொந்தமாக ஒரு கார், ஒரு வீடு, பாங்கில் இருபது லட்சங்களும் அவன் வசம் இருந்தன. தம்பியின் திருமணம் முடிந்து ஐந்தாண்டுகள் கடந்திருந்த வேலையில் ஆறு மாதம் முன்பு வரை அவனிடம் திருமணம் பற்றிய பேச்செடுக்கும் போதெல்லாம் அவன் சொல்வது ஒரே பதில்தான் "அம்மா சௌமியாவிற்கு இருபத்தி ஆறு வயதில் தான் கல்யாணம் செய்யணுமாம். அவுங்க அப்பா ஒரே பிடிவாதம் செய்யிறார். அதனால் தான் இன்னும் அங்கிள் முகத்தைப் பார்த்து, உங்க பொண்ணை கொடுங்க என்று நானும் கேட்கலை நீங்களும் கேட்கலை. அவர் நம்பிக்கையை நாம் குறை சொல்ல முடியாது.. இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான? பொறுங்க."

பிரேமுக்கும் பாலாவிற்கும் ஒரு வருடம் தான் வயது வித்தியாசம் இருந்தது. அதனால் இளையவன் மணமுடித்தபிறகும் பாலா திருமணம் செய்யாமல் நாட்களைக் கடத்தியதை மனதில் பெரிய குறையாக எண்ணவில்லை பாலாவின் அன்னை. ஆனால் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவத்தால் அவர்கள் மனதில் கட்டிவைத்த கோட்டைகள் சுக்குநூறாய் உடைந்தது. அதன் விளைவாய் அவனது அன்னை அவனிடம் இப்போதெல்லாம் அழுது வடிந்த முகமாய் தான் இருக்கிறார். குறை என்று இந்நாள் வரை அவர் நினைக்காதது மலையளவு பிரச்சனையாக அவர் முன்னே நின்றது.

பாலா உள்ளே நுழைந்த போதே அடுக்களையில் அவனது அம்மா மூக்கை உறிஞ்சும் சத்தம் கேட்டது.' எப்போதும் சாப்பிட்டு முடித்தபிறகு ஆரம்பிக்கும் வசனங்கள் இப்போதேவா?' என்று நினைத்தபடி அவன் தனது அறைக்குள் புகுந்து உடைமாற்றிவிட்டு வந்தான். அப்போது வசூவும் அவன் எதிரே அழுது வடிந்த முகத்தோடு வந்து நின்றாள். 'இன்று வசூ அக்காவும் சேர்ந்து ஆரம்பிச்சிட்டாளா?' என்று எண்ணியவாறு டி.வியைப் போட்டுக் கொண்டு வரவேற்பறையில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்தான்.

ஆனால் அவன் டி.வியைப் உயிர்ப்பித்த அடுத்த நொடி அது அவனது அம்மாவால் அணைக்கப்பட்டது.

"பாலா.. இன்னைக்கு எனக்கு பதில் வரணும். நீ கல்யாணம் பண்ணப்போறியா இல்லையா?"- பாலாவின் அன்னை.

பாலா பதில் பேசவில்லை.

"அம்மா இப்ப எதுக்கு கத்துறீங்க? அமைதியா பேசுங்க. அவன் பதில் சொல்வான்"- பாலாவின் அக்கா வசூந்தரா.

"சொல்வான்டி சொல்வான். இதே மாதிரி போன மாசம் அமைதியா அவன்கிட்ட பாலா கல்யாணம் பண்ணிக்கோடா.. எனக்குப் பின்னாடி உன்னை யாரு பாத்துப்பா.. உன் ஜட்டி பனியன் கூட உனக்கு துவைக்கத் தெரியாதுடா உன்னை அக்கரையா பார்த்துக்க ஒருத்தி வேணாமான்னு சொன்னதும் மறுநாளில் இருந்து ஜட்டி பனியனை துவைக்க ஆரம்பிச்சவன்டி அவன். அவனாவது பதில் பேசுறதாவது.. இவன் நெஞ்சழுத்தம் தெரியாம பேசுற"

அக்கா வசூந்திரா அவன்புறம் திரும்பியதும் "வசூ நான் கல்யாணம் செய்துக்கிற ஐடியாவில் இல்ல. பட் கண்டிப்பா கல்யாணம் பண்ணணும்னா சௌமியாவைத்தான் கல்யாணம் பண்ணணும். சௌமியாவைக் கல்யாணம் பண்ணணும்னா ஒருத்தனைக் கொலை பண்ணணும். பரவாயில்லையா? அந்த மாறன் கம்முனாட்டியைக் கொலை பண்ணணும் பரவாயில்லையா?"

யாரும் எதுவும் பேசவில்லை.

"பதில் சொல்லிட்டேன் போதுமா?

பாலா இப்படிச் சொன்னதும் பாலாவின் அம்மா பேச்சின்றி திக்பிரம்மை பிடித்தது போல நின்றுவிட்டார். ஓய்ந்து தான் நின்ற இடத்திலேயே கால் மடிங்கி உட்கார்ந்தவர் கண்களில் கண்ணீர் நிற்காமல் வழிந்தோடியது.

 பேச்சின்றி இடிந்துபோன அன்னையைப் பார்த்து துடித்துப் போனாள் வசூந்திரா.

ஆனால் துளியும் அந்த இடத்தின் களேபரங்களை மனதில் பதிக்காமல் தனது அறைக்குள் புகுந்திட்டான் பாலா. அவன் பின்னால் தொடர்ந்து சென்ற வசூந்திராவின் கேள்விகள் அவனை சிறிதும் அசைக்கவில்லை.

"பாலா நீ எத்தனை பேரை அழ வைக்கிற தெரியுமா?  கல்யாணம் பண்ணமாட்டேன்னு நீ பிடிவாதம் பிடிப்பதால் அம்மா தினம் தினம் கவலைப்படுறது உன் கண்ணுல படலையா? அப்பா இல்லாமல் அவுங்க படும் கஷ்டம் போதாதா? ஏன்டா இப்படி அவுங்களை அழ வைக்கிற?"

பாலா எப்போதும் போல அமைதியாக இருந்தான். தனது கட்டிலில் தலையணை மீது தலை வைத்து கண்களை மூடிப் படுத்திருந்தவனின் பிடிவாதத்தில் பொறுமையிழந்து வசூ அவனது  பனியனை பற்றி இழுத்து அவனிடம் கேட்டாள் "ஏன்டா? ஏன்னு எனக்கு இப்பத் தெரியணும். முன்பு சௌமியான்னு ஒரு காரணம் இருந்தது. இப்ப அந்தக் காரணம் சொல்ல முடியாது. நாங்க ஒண்ணும் இப்பவே பண்ணிக்கோன்னு சொல்லலை. உன் நிலை தெரிஞ்சி அம்மா உன்கிட்ட கல்யாணம் செய்துக்கிறேன் என்ற வாக்கு மட்டும்தான் எதிர்பார்க்கிறாங்க."

"கண்டிப்பா கல்யாணம் செய்துக்கிறேன். கொஞ்ச நாள் டைம் கொடுங்க." என்று சொல்லு. அவுங்க சமாதானம் ஆகிடுவாங்க. ப்ளீஸ்டா அவுங்களை அழவைக்காத"

இரத்தமாய்ச் சிவந்திருந்த கண்களைத் திறந்தவன் வசூ இழுத்த வேகத்தில் எழுந்து அமர்ந்தான்.

"நீங்க அழுகுறது என் கண்ணுக்கு தெரியலைன்னு சொல்றில்ல? நானும் அழுதேன். ஆறு மாசமா பைத்தியம் பிடிச்சமாதிரி திரியிறேன். அது உனக்குத் தெரியுமா? நான் யாருக்கும் தெரியாம அழுதேன்ல? அதே மாதிரி மனசுக்கு கஷ்டமா இருந்தா நீங்களும் யாருக்கும் தெரியாம அழுங்க. என்னை நச்சரிக்காதீங்க."

வசூ அசையாமல், அவன் சொன்ன பதிலின் தாக்கத்தில் இருந்து விடுபடாமல் நின்ற போது, எழுந்து அவளது முதுகின்மீது கைவைத்து வாசல் பக்கமாக அவளை நகர்த்தினான்.

அவளைத் தொட்ட கைகளை விலக்கி அவன் முகம் பார்த்து திரும்பி நின்றுகொண்டு அவனிடம் கேட்டாள் "இவ்வளவு நடந்தபிறகும் இன்னுமா நீ சௌமியாவை நினைச்சிட்டுயிருக்க?"

"இல்ல..அவகூடத்தான் தினம் தினம் குடித்தனம் பண்ணுறேன்

"அவளுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சுடா. அவளே நடந்தததை மறந்திட்டு கிடைச்ச வாழ்க்கையை வாழுறா.. பொம்பளை அவளே மனசை மாத்திக்கிட்டு நல்லபடியா குடித்தனம் பண்ணும்போது.."

"உனக்கு குடித்தனம் நடத்தணும் அவ்வளவுதான? நானும்தான் அவகூட இதே ரூமில் நல்லபடியா குடித்தனம் பண்ணுறேன். தினம் தினம்."

வசூந்திரா அவன் சொன்ன பதிலை நம்பினாள். ஏன் என்றால் அந்த அறையில் இருந்த தலையணையில் S.B என்று அவனது பெயர் எம்பிராய்டரி போடப்பட்டிருந்தது. அரசியலில் கோலோச்சியபோது அம்மா ஜெயலலிதா கொடுத்த இலவச மடிக்கணினி அவனது கட்டிலில் கிடந்தது. அந்த கணினி உயிர்யிழந்து இரண்டு வருடங்கள் கடந்துவிட்டது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் அதை அவன் இன்னும் தனது டேபிளில் வைத்திருப்பது ஏன் என்பதும் அவளுக்கு புரியாமல் இல்லை. அது தமிழகத்தின் முக்கிய அரசியல் கட்சியின் உறுப்பினரான சௌமியாவின் தந்தைக்கு சஸ்பென்ஸில் கிடைத்த மடிக்கணினி. பாலாவிற்காக என்று அதனை சௌமியா அவன் கையில் கொடுத்த நாளில் வசூவும் உடன் இருந்தாளே? இருவருக்குள்ளும் இருந்த நெருக்கம், காதல் எல்லாம் வசூவிற்கு தெரிந்தது அப்போது தான். அன்று வசூவின் பார்வையில் இருந்த கேலியைப் பார்த்த பாலா வெட்கப்பட்டதும் "அம்மாகிட்ட உடனே உளறிவச்சிடாத" என்று சொன்னதும் நேற்று நடந்த நிகழ்வைப்போல கண்முன்னே காட்சியாய் விரிந்தது.

"கனவிலே குடித்தனம் பண்றதுக்குப் பேர் வாழ்க்கையில்லை பாலா."

"எனக்கு அதுபோதும். ஆனா உனக்கு ஒண்ணு தெரியுமா? கனவுகூட ஒரு நாள் நிஜமாகலாம்."

 "என்னடா சொல்ற?"

"அவளுக்கு டைவர்ஸ் ஆகலாம்ன்னு சொல்றேன்.அவ புருஷன் மண்டையப் போடலாம்ன்னு சொல்றேன்.அவ எப்பனாலும் என்னைத் தேடி வருவான்னு சொல்றேன்.அப்படி வரும் போது நான் அவளை என் நெஞ்சுக்குள்ள வச்சு பார்த்துப்பேன் இங்க." என்று தனது இதயம் இருக்கும் இடத்தைக் காட்டினான்.

ஆனால் வசூ அவனிடம் பதில் பேசவில்லை பளார் என்று அவனது கன்னத்தில் அறைந்துவிட்டு "பரீட்ச்சையில் எல்லாம் நூறு மார்க் ஈசியா வாங்கின. உனக்கு நூறு மார்க் எப்படி வாங்கலாம்னு சொல்லிக் கொடுத்தேன். ஆனா மனுஷனா எப்படி இருக்கணும் என்பதை சொல்லிக் கொடுக்காமல் விட்டுட்டேன். நீ மிருகமா மாறிட்ட பாலா.." என்று காரணம் சொன்னாள்.

நிஜம் தான். பள்ளிக்காலத்தில் இருந்தே நூறு மார்க் என்பது பாலாவுக்கு கஷ்டமானதாக இருந்தது இல்லை.

பாலாவின் மனதில் இறுதி தேர்வில் மூன்று பாடங்களில் நூறு மார்க் வாங்கிக் குவித்த தனது ப்ளஸ்டூ நாட்களின் இன்ப ஞாபகங்கள் வந்துபோனது.

*************

பாலாவும் சௌமியாவும்.....

பாலாவும் சௌமியாவும் அப்போது ப்ளஸ்டூ படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

சௌமியா பாலாவின் வீட்டிற்கு மேக்ஸ் ட்யூஷன் படிக்க வந்திருந்தாள். பாலாவின் அக்கா வசூதான் ட்யூஷன் டீச்சர். தனது அக்காவிடம் நல்லபிள்ளையாக இருப்பவன் காலிங் பெல் அடித்த போதெல்லாம், வசூ, ‘வாசலில் யார்?’ என்று பார்க்க விலகிய போதெல்லாம், தனது காதல் கவிதை வாசிக்க ஆரம்பித்திடுவான்.

"சௌமி நூறு மார்க் வாங்குறது எனக்கு அல்வா சாப்பிடுறது மாதிரி. உனக்கும் அந்த டெக்னிக் சொல்லிக் கொடுக்கிறேன். என் அக்காவிடம் ட்யூஷனுக்கு வந்தாலும் நான் சொல்லிக் கொடுப்பதை அப்படியே ஃபாலோ பண்ணு. நூறு மார்க் கன்ஃப்ர்ம். நான் சொல்லிக் கொடுப்பது போல இந்த அனாடமியையும் அல்ஜீப்ராவையும் டீடெய்லாகப் படி என்னோட ஆர்ம்ஸ் காமிக்கவா? அப்பதான் அனாடமி சப்ஜெக்ட் நல்லா புரியும். அல்ஜீப்ரா படிக்கும் போது என்னோட ஆர்ம்ஸ் மறந்திட்டு நான் எத்தனை முத்தம் இப்ப உன் விரலுக்கு கொடுக்கிறேன்னு கணக்கு வச்சிக்கோ. மறந்து போன ப்ளஸ்டூ கணக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்திடும். என்ன பேசிட்டு இருக்கும் போதே நகருற? எங்க சொல்லு... அனாடமி படிக்கும் போது எதை ஞாபகம் வச்சிக்கணும்? அல்ஜீப்ரா படிக்கும்போது எதை ஞாபகம் வச்சிக்கணும்? விலகிப் போகாத.. ஏய் என் பேச்சைக் கேளுடி.. சௌமி" என்று சௌமியாவிடம் கெஞ்சினான் பாலா.

This post was modified 1 month ago 5 times by Meena
This post was modified 1 month ago 2 times by Nithya Karthigan
This post was modified 4 weeks ago by Nithya Karthigan

ReplyQuote

Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 367
15/10/2019 2:44 am  

Sub: Latcham Kaadhalaal Kadhal Sei Tamil Novel episode 3 updated

3

இருவரும் ஒரே பள்ளிதான். அவர்கள் படித்த பள்ளியின் அருகேயே பாலாவின் வீடும் இருந்ததால் சௌமியா பள்ளி முடிந்ததும் பாலாவின் வீட்டிற்கு கணக்கு ட்யூஷன் படிக்க வந்துவிடுவாள். சௌமியாவின் வீட்டிற்கும் பாலாவின் வீட்டிற்கும் சற்று தூரம் அதிகம். இரண்டு மணி நேரம் பாடம் முடிந்ததும் வாடகை ஆட்டோ அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச்செல்லும்.

ஆனால் அந்த இரண்டு மணி நேரத்தில் இரண்டு நிமிடமாவது தனது பதின் பருவத்தின் விளையாட்டுகளை பாலா நடத்தாமல் விடுவதில்லை.

"போடா.. நீ அசிங்க அசிங்கமா பேசுற.."

"என்னது?வீக்கான சைன்ஸ் ஸ்டூடன்ட் ஆச்சே.. நம்ம கொஞ்சம் புரியிற மாதிரி சொல்லிக்கொடுக்கலாம்ன்னு நினைச்சா அசிங்க அசிங்கமா பேசுறேனா?"

"தொன்னூறு மார்க் வாங்கினா வீக்கா? நான் மிட் டெர்மில் நைன்ட்டி மார்க்ஸ்."

"என் நூறு மார்க் பக்கத்தில் தொன்னூறு வீக்காகத்தான் தெரியுது." என்றவனை சௌமியா முறைத்துப்பார்க்கவும் "சரி சரி நான்-வெஜ் பேசமாட்டேன்.. இனி மேக்ஸ் படிப்போம்... நான் பண்ணது தப்பு தப்பு.." என்று தோப்புக்கரணம் போட்ட பிறகும் சௌமியா அவனை நம்பாமல் "உன்னை நம்ப முடியாதே.." என்றாள்.

"நிஜமாடி.. வா மேக்ஸில் பராபபிளிட்டி பார்ப்போம்.."

"த ப்ராபபிளிட்டி ஆஃப் கெட்டிங் எ ஹெட்.." என்று அவள் கேள்வியை வாசிக்கும் போதே.. அவனுக்கு வேறு ஒரு முக்கிய கேள்வி மண்டைக்குள் உதித்துவிட்டது.

"ஆமா சௌமி நமக்கு பொண்ணு பொறக்கிறதுக்கு அதிக ப்ராபபிளிட்டி இருக்கா? இல்லை பையன் பிறக்குமா?"

"--"

"ஏய் கேட்குறேன்ல்ல?"

"சும்மாவே இருக்க மாட்டியா? போடா.. என்னை படிக்கவே விடாத.. நீ படிக்காட்டினாகூட சென்டம் வாங்கிடுவ.. ஆனா நான் விடிய விடிய படிச்சாதான் என் மார்க் தொன்னூறைத்தாண்டும். இவ்வளவு அரட்டையடிச்சிட்டு எப்படித்தான் உன்னால சென்டம் வாங்க முடியிதோ?"

"எப்படின்னு சொல்லவா? அதுவும் கிலு கிலு மேட்டர்தான்."

"என்ன?"

"ஆமாடி.. நல்லா படிச்சா ஸ்விட்ஸர்லாந்தில் ஹனிமூனாம். இல்லாட்டி ஊட்டியில் ஹனிமூனாம். வாட்ஸ் ஆப்பில் ஒரு மெசேஜ் படிச்சேன். அதுக்குப்பிறகுதான் தீவிரமா படிப்பில் இறங்கிட்டேன். உனக்கு எப்படியோ? எனக்கு ஸ்விட்ஸர்லாந்தான் பிடிச்சிருக்கு."

"எப்போ பாரு இதையே பேசிகிட்டு.."

"ஆமா.. வேற எதை பேசச் சொல்ற? சிக்ஸ்த் ஸ்டான்டர்டிலேயே உன்கிட்ட உன்னை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லியாச்சு. எய்த் படிக்கும்போது உன்கிட்ட ஐ லவ் யு கார்ட் கொடுத்து பிரின்சிகிட்டயும் மாட்டிக்கிட்டாச்சு. இப்ப ப்ளஸ்டூவிலும் அதையே சொல்லச் சொல்றியா? போடி போ.. மனிதனாப் பொறந்தா எவலூஷன் வேணும் தெரியூமா..எவலூஷன் என்றால் என்ன தெரியுமா? பரிணாம வளர்ச்சி. நம்ம காதலின் பரிணாம வளர்ச்சிதான் இந்த பேச்செல்லாம்.. சிரிக்கிறியா? சிரி.. சார்லஸ் டார்வினைப்பார்த்து ஊரே சிரிச்சது. இப்ப உலகமே அவரைக் கொண்டாடுது. ஒரு நாளில் நீயும் என்னைக் கொண்டாடுவ.. கொஞ்சம் சில்மிஷமா பேசு பாலான்னு கெஞ்சதான் போற.. அப்ப நான் விவேகானந்தர் மாதிரி லுக் விடலை.. என் பெயரை மாத்திக்கிறேன்.."

கொஞ்ச நேரம் கோபம் போல புத்தகத்தை புரட்டியவன் மீண்டும் அவளிடம் "சௌமி நாம இன்னும் ஒரு பத்து வருஷம் லவ் பண்ணுவோம். அப்புறம் நிதானமா கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். என்னோட அக்கா இப்பதான் காலேஜ் ஃப்ர்ஸ்ட் இயர் படிக்கிறாங்க. என்னோட அக்காவுக்கு முன்னே நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா என் அம்மா என்னை துடைப்பத்தால் அடிக்க வரமாட்டாங்க? தெருவில் இருக்கும் ஒரு பொண்ணுகூட என்னை மதிக்க மாட்டாங்க சௌமி. அப்புறம் முதல் வருஷமே குழந்தை பெத்துக்கலாம். சரியா சௌமி டார்லிங்?" என்று வம்பிழுத்தான்.

"உன்கிட்ட பேசினா வேலையாகாது.. என் ஆட்டோ வந்து பத்து நிமிஷம் ஆச்சு..... இப்பவே வீட்டுக்குப் போறேன். இங்க உன்கூட ட்யூஷன் படிச்சது போதும். டீச்சர் அம்மாகிட்ட சொல்லிடு. வசூ டீச்சர் அம்மாகிட்ட சொல்லிடு."

"வசூ டீச்சர் திட்டும்.. இருடி."

"உன் அக்காதான.. உன்னைத் திட்டிட்டாலும்.. நீ ரொம்ப பயந்திடுவ பாரு.."

"இப்படி தினம் தினம் பாதியில் கிளம்பினா என்னைதான் வசூ சந்தேகப்படுது. என்னை வம்பில் மாட்டிவிடாத.."

"வசூ அக்காவுக்கு எல்லாம் தெரியும். உன்கிட்ட தெரியாதமாதிரி இருக்காங்க.."

"வசூவுக்கு தெரியும்ன்னு எனக்கும் தெரியும். ஆனா நான் தான் அவகிட்ட காட்டிக்கிறது கிடையாது. என் ப்ரஸ்டீஜ் என்ன ஆகுறது? ஒரு சுமாரான பொண்ணுகிட்ட தம்பி விழுந்து கிடக்கான்னு வெளிப்படையா காட்டினா.. நாலு பேருக்கு ட்யூஷன் எடுக்கும் என் அக்காவுக்கு எவ்வளவு வெட்கமா இருக்கும்? அதான்.. ஐயா என் கெத்தை மெயின்டெயின் பண்றேன்.."

அதுவரை கோபமாக இருந்தவள் அவன் சொன்ன விளக்கத்திற்குப் பிறகு அவனிடம் மையல் கலந்து வெட்கம் கலந்து சில்மிஷம் கலந்து ஒரு ஹஸ்கியான குரலில் சொன்னாள், "ஆமா எனக்கும் இப்ப வெட்கமாதான் இருக்கு பாலா. அடிக்கடி கமலஹாசன் படத்தில் வரும் கிஸ்ஸிங் சீன்ஸ்தான் கண்ணில் படுது.. அப்புறம் ஹெச்.பி.ஓ சானல் திருப்பினாலே பச்சக் பச்சக்னு ஒரே கிஸ் மழைதான். இதையெல்லாம் பார்க்கும் போது.."

"சொல்லுடி... பாதியிலே நிறுத்திட்ட.."

"இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது.."

"இதையெல்லாம்.."

"இதையெல்லாம் நீ என்கிட்ட கெஞ்சிக் கெஞ்சிக் கேக்கணும்.. நானும்"

"நீயும்..."

"நீ கெஞ்சக் கெஞ்ச.. உனக்குப் போக்கு காட்டிட்டு இப்படி ஓடிப்போயிடணும்னு..மனசில வைராக்கியமா நினைச்சிருக்கேன்டா பாலா.." என்றவள் அவனிடம் சிக்காமல் அடுத்த அறைக்குள் நுழைந்து வாசல் நோக்கி ஓட்டம் பிடித்தாள்.

அவள் சென்ற திசையில் பார்வை செலுத்தி பெருங்காதலுடன் சிரித்தான் பாலா.

அந்த சிரிப்பு இன்னும் மூன்று வருடங்கள் தொடர்ந்தது. சௌமியா பி.எஸ்.சி கம்ப்யூட்டர் ஸைன்ஸ் முடித்துவிட்டு ஆசிரியர் பயிற்சிக்கு சேர்ந்தாள். சௌமியாவின் தங்கை ப்ரீத்தி ப்ளஸ் ஒன் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். பாலா அண்ணா பல்கலைக்கழக்கத்தில் பொறியியல் முடித்துவிட்டு சி.டியஸ்ஸில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான்.

சௌமியாவின் அன்னையும் பாலாவின் அன்னையும் உயிர்த்தோழிகள். சென்னையில் இரண்டு குடும்பமும் நட்பாக பழகியது. பாலாவும் சௌமியாவும் காதலாகப் பழகினார்கள். ஆறாம் வகுப்பில் புத்தியின்றி ஆரம்பித்த காதல் அவர்களது இருபத்திமூன்றாம் வயதில் புத்திகூர்மை அடைந்திருந்தது. சரி தவறுகளை அறிந்து தெளிவான பக்குவம் அடைந்திருந்தது.

சௌமியாவின் அன்னை காலம் ஆனார். அதன்பிறகு பாலா அவளுக்கு சகலமும் ஆனான்.

பாலாவும் சௌமியவும் தொட்டுக்கொண்டதில்லை. கட்டிக்கொண்டதில்லை. பேசிக்கொண்டனர். எதிர்காலத்தைப் பற்றி நிறைய பேசிக்கொண்டனர். தங்களது அறையில் எந்த நிற பெயின்ட் அடிப்பது என்பது முதல் தங்களது பிள்ளைகளை எந்த பள்ளியில் சேர்ப்பது என்பது வரை பேசிக்கொண்டனர். அவனால் அவளிடம் கோபம் கொள்ளமுடியாது. அவளால் அவனிடம் கோபம் கொள்ளமுடியாது.

அவர்கள் காதலர்களாக இருந்தபோதும் காதலர்களாக பிரிந்தபோதும். கோபம் அவர்கள் இருவரிடமும் இல்லை. இல்லவே இல்லை.

நாட்கள் கடந்துகொண்டிருக்க...

நாட்கள் சந்தோஷமாய் கடந்துகொண்டிருக்க ஒரு நாள் சௌமியாவின் செல்ஃபோன் சாலையில் கீழேவிழுந்து நொறுங்கியது. செல்ஃபோனைப் பறிக்க நினைத்த ஒரு பைக்காரனிடம் நடந்த சலசலப்பில் அது கீழேவிழுந்து நொறுங்கியது. சௌமியா உடனே ஹெல்ப் ஹெல்ப் என்று கத்தினாள். சௌமியாவின் சத்தம் கேட்டு அந்த ரோட்டின் ஓரமாய் நின்றுகொண்டிருந்த இன்னோவா காரில் இருந்து மாறன் இறங்கி வந்தான்.

சௌமியாவின் வெகு அருகில் வந்தவன் "என்ன பிரச்சனை மேடம்?" என்றான்.
சௌமியா மாறனின்புறம் திரும்பி "சார்" என்று ஆரம்பித்தபோது.. "மாறன்?" என்று அதிர்ச்சியில் தான் சொல்ல வந்த விஷயத்தை மறந்து மீண்டும் "மாறன்?" என்றாள்.

"சௌமி?"

"மாறன்.. எத்தனை நாளாச்சு. லன்டனில் இருந்து எப்ப வந்த? என்ன இந்தப்பக்கம்?"

"லன்டன் நல்லபடியா இருக்கட்டும்னு நானும் என் ஃப்ரண்ட்ஸும் இந்தியா வந்திட்டோம் சௌமி. அப்பா கட்சியைப் பார்க்கச் சொல்றார். தேர்தலில் நிற்கச் சொல்றார். எனக்கும் இந்த கட்சி, தேர்தல் எல்லாம் செட் ஆகிடுச்சு. இப்பதான் மேடவாக்கத்தில் கட்சி மீட்டிங் போனோம். உங்கப்பாவைகூடப் பார்த்தேனே.. அவர்கிட்ட உன்னைப்பத்திகூட கேட்டேன் சௌமி. நீ இப்ப டீச்சர் ட்ரைனிங் படிக்கிறியாமே? ஒரே ஏரியாவில் நாம இருந்தப்ப ஸ்கூல் படிச்சிட்டுயிருந்த. வருஷம் ஓடிப்போயிடுச்சு. நீ இப்ப டீச்சர் ட்ரைனிங் வந்திட்ட.." என்றவன் கண்களில் உடைந்துபோன அவளது செல்ஃபோன் பட்டது.

"அட சுக்கு நூறா உடைஞ்சி போச்சே?"

"ஆமா.. பைக்கில் வந்தவன் செல்ஃபோனைப் பிடுங்கினானா.. சண்டையில் அது கீழே விழுந்திடுச்சு. ராஸ்கல் எஸ்ஸாகிட்டான். கையில் கிடைச்சான்னா.. செத்தான் .."
செல்ஃபோனைக் கையில் எடுத்தவன் "இது ரொம்ப ஓல்டு மாடல்.. உனக்கு இது வேணாம் சௌமி. நான் உனக்கு ஒண்ணு புதுசா தர்றேன். "

"புதுசுலாம் வேணாம் மாறன்..."

"உனக்கு என்னோட பிடிவாதம் தெரியும்.."

சிரித்துக்கொண்டே "ஆமா ஆமா தெரியும் தெரியும். பத்து வருஷமா ஒரே தெருவின் குப்பைத்தொட்டியில்தான உன் வீட்டுக்குப்பையும் என் வீட்டுக்குப்பையும் இருந்திச்சு.. நீ பிடிவாதம் பிடிச்சி லன்டன் போனது.. அடையாரில் வீடு வாங்கினது. இப்பவும் பிடிவாதம் பிடிச்சி கட்சியில் சேர்ந்தது எல்லாம் நல்லாவே தெரியும்.. அப்பா சொன்னதால்தான் கட்சிக்கு வந்தேன்னு நீ சொன்னதை நான் நம்பிடுவேனா என்ன?"
இடப்பக்கம் லேசாகத் திரும்பி சிரித்துக்கொண்டவன் அவளிடம் "உன் புது ஃபோனை உன் அப்பாகிட்ட கட்சி ஆஃபிசில் கொடுத்திடுறேன். வாங்கிக்கோ.. இப்ப உனக்கு வேற எதுவும் வேலையில்லையே? வரியா காஃபி ஷாப் போலாம்?"

"இல்ல மாறன்.. மணி இப்பவே ஐஞ்சாயிடுச்சு. பஸ் இப்ப வந்திடும். லேட் ஆனா அப்பா திட்டுவாங்க.. நான் வர்றேன். அந்த பழைய ஃபோன் எனக்கு வேணாம். பை.."

"ஏய் மெம்மரி கார்ட்?"

"அதை புது ஃபோனில் போட்டிடு.. லேட் ஆகிடுச்சு வர்ட்டா?"

"சௌமி.. ஒரு பொண்ணு மெம்மரி கார்ட் பத்தி கவலைப் படலைன்னா என்ன அர்த்தம் தெரியுமா?"

"என்ன அர்த்தம்?"

"செல்ஃபோனில் நீ எந்த பையன்கூடவும் கடலை போடலைன்னு அர்த்தம். யார்கூடயும் திருட்டுத்தனமா செல்ஃபீ எடுக்கலைன்னு அர்த்தம். என்ன அப்படித்தானா?"

"என்கிட்ட இன்னொரு ஃபோனும் இருக்கலாமே? அதானல்கூட தைரியமா நான் இதை உன்கிட்ட கொடுத்திருக்கலாமே மாறன்?" என்று அவள் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது மாநகராட்சியின் பேருந்து அவள் குரலுக்கு மேல் "பாம் பாம்" என்று ஒலியெழுப்பியதால் அவளது பதில் அவன் காதுக்கு எட்டவில்லை.

பேருந்தின் ஹார்ன் ஒலியில் அவள் பேசியது எதுவும் அவனுக்குக் கேட்கவில்லை.

"என்ன நான் சொன்னது சரிதானா? இன்னும் காதல் கீதல் என்று எதுவும் சௌமிக்கு வரலை போலயே?" என்று சிரித்துக்கொண்டே அவளிடம் கேட்டவனின் கேள்விக்கு பேருந்து மிக அருகில் வந்து நின்றதால் வீடு செல்லும் அவசரத்தில் இருந்தவள் பதில் சொல்லாமல் பேருந்தின் படிக்கட்டில் ஏறி நின்றுகொண்டு அவனுக்கு கையசைத்தாள்.
அவனது மந்தகாசச் சிரிப்பு அவள் மனதில் மீண்டும் ஒரு கேள்வி எழுப்பியது "இந்த சிரிப்பு.. இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?"

 

 

This post was modified 1 month ago by Nithya Karthigan
This post was modified 4 weeks ago by Nithya Karthigan

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 367
15/10/2019 2:52 am  

Sub: Latcham Kaadhalaal Kadhal Sei Tamil Novel episode 4 updated

1570981759-IMG-20191013-WA0000.jpg

4

என்ன அர்த்தம் மாறன்?..

"என்ன அர்த்தம் மாறன்?" என்று சௌமியா மீண்டும் கேட்டுக்கொள்ளும் நாளும் வெகு சீக்கிரம் வந்தது.

தனது வண்டியையும், அப்பாவின் வண்டியையும் அவள் ஈரத்துணியால் துடைத்துக்கொண்டு தனது தந்தை தனக்குத்தரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை பணியை முடித்துக்கொண்டிந்த வேளையில் மாறனின் டாடா எக்ஸ்டஸி வண்டி அவளது வீட்டின் வாயிலில் வந்து நின்றது.

வாசற் படிக்கட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு செய்தித்தாளை புரட்டிக்கொண்டிருந்த சௌமியாவின் அப்பாதான் மாறனை வரவேற்றார்.

"மாறனா? வா..வா என்னப்பா இந்த ஏரியாவைவிட்டுப் போனதும் எங்களை எல்லாம் மறந்தாச்சு போல?"

"மறப்பதா?" என்று சௌமியாவைப் பார்த்துச் சிரித்தவன் அவளிடம் தனது கண்களை பசைகொண்டு ஒட்டியதுபோல் இணைத்துக்கொண்டான்.

அந்தச் சிரிப்பிற்கு என்ன அர்த்தம் என்று அவள் மீண்டும் அவளிடம் கேட்ட நொடி அதுதான்.

ஆனால் வெளியே எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் அவள் மாறனிடம் "வா மாறன்.. வா உள்ள." என்றாள்.

எப்போது அழைப்பாள் என்று காத்துக்கிடந்தவன்போல வேகமாக உள்ளே நுழைந்தவன் அவளது வீட்டின் வரவேற்பறையில் இருந்த சோபாவில் தடால் என விழுந்தான். சோபாவில் சம்மணம் போட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்தவனின் கால்களைப்பார்த்து அவள் முறைக்க அவன் அவளை ரசனையாகப் பார்த்தான்.

"நீ இன்னும் மாறவே இல்லை மாறன். காலை சோபாவில் வைக்காத.. சோபா அழுக்காயிடும்."

"நீயும் இன்னும் மாறவேயில்லை சௌமி.. அதே ஹைஜீன் சௌமியாகத்தான் இருக்க. ஒரு நாலு வருஷம் இருக்குமா நான் லன்டன் போய்? ஆனா அதுக்குள்ள சோபாவை எல்லாம் மாத்திட்ட? ஏன்?"

"ஓ.. அதுவா ஒரு ஆளு என் சோபாவில் சம்மணம்போட்டு உட்கார்ந்து உட்கார்ந்தே அதை கண்றாவியாக்கிட்டான். அதான்.."

மாறன் சௌமியாவின் காதைப் பிடித்துத் திருகினான். அவனது செயலில் அதிர்ந்து விலகியவள் அவனது கைகளை தீச்சுட்டார்ப்போல் உணர்ந்து தட்டிவிட்டாள்.

மாறன் அதைக் கண்டு கொண்டாலும் தனது உணர்வுகளை வெளிக்காட்டவில்லை.
சௌமியாவின் தந்தை செய்தித்தாளை தனது மேஜையில் வைத்துவிட்டு மாறன் அருகே அமர்ந்துகொண்டார். என்னவோ மனதில் நெருட சௌமியா அவனிடம் "உனக்கு டீதான மாறன்?" என்று வினவியவாறே அடுக்களைக்குள் புகுந்துகொண்டாள். எதனிடமிருந்தோ தப்பிச் செல்லும் வேகம் மட்டுமே அவளிடம் இருந்தது.

இந்நாள் வரை மாறனை நல்ல தோழனாக நினைத்தவளுக்கு இன்று அவ்வாறு நினைக்கத் தோன்றவில்லை.

பல முறை தனது பிரச்சனைகளுக்கும் அப்பாவின் பிரச்சனைகளுக்கும் தீர்வுகள் தந்தவன் இன்று பிரச்சனையின் மொத்த உருவமாகத் தெரிந்தான்.

உடனே பாலாவிடம் பேச வேண்டும்போல ஒரு எண்ணம் எழுந்தது. தனது தந்தையின் கைபேசியில் "பிஸி..?" என்று அவனுக்கு செய்தி அனுப்பினாள்.

அவன் பார்த்துவிட்டதை நீல நிற டிக்குகள் உரைத்தது.

"ம்.. ஆமாடா. என்ன உன் அப்பா நம்பரில் இருந்து வாட்ஸ்அப் பண்றடி? இன்னுமா உன் ஆன்ராய்டு ஃபோன் சரியாகலை?" என்று பதில் அனுப்பினான் பாலா.

"ஆமாடா இன்னும் சரிபண்ணல்ல.. வீட்டில் கெஸ்ட்" என்று இவள் அனுப்பினாள்.

"யாரு?"

"மாறன்."

"மாறனா? லன்டனில் தான இருந்தான் அவன்?"

"வந்திட்டானாம். வந்து ஒரு வருஷம் ஆகப்போகுதாம்."

"ஓ.. சாயங்காலம் ப்ளே கிரவுன்டுக்கு வந்திடு."

"சரி.."

"என்ன டல்லா இருக்கியா? ஒரு வார்த்தையில் வாட்ஸ் அப் பண்ற? பாவம்டா வாட்ஸ்அப் கம்பனி திவாலாகிடப்போகுது. உன்னைமாதிரியே எல்லா பொண்ணுங்களும் ஒரு வார்த்தையில் டெக்ஸ்ட் பண்ணா கம்பனி ஒரே நாளில் சுருண்டு படுத்துக்கும்டி."

"ஏய்"

"என்னடா பதிலே காணோம்.. திரும்பவும் ஒன் வார்ட் ஆன்சர் தர்ற? உடம்பு சரியில்லையாடி? சளி பிடிச்சிருக்கா? ஐஸ்கீரிம் சாப்பிட்டியா? கேக் ஐஸ்கிரீமை மொக்கினியாடி?"

"இல்லப்பா.. சம்திங் டெல்ஸ் மீ.. சம்திங் இஸ் வெரி ராங்ன்னு ஃபீல் பண்றேன்ப்பா."
அவன் உடனே அவளுக்கு சிகப்பு நிற உதடுகள் இருக்கும் பத்து ஸ்மைலி பொம்மைகளும் பத்து ஹார்ட் பொம்மைகளும் அனுப்பினான்.

அனுப்பிய கையோடு "இப்ப? இப்ப என்ன ஃபீல் பண்ற?"

அவள் பதிலுக்கு வாயெல்லாம் பல்லாக இருப்பதுபோல ஒரு பொம்மை அனுப்பினாள்.
அவன் ஒரு ஹார்ட் மட்டும் அடுத்து அனுப்பிவிட்டு "வேலை இருக்குடா... சாரி.. பிறகு மெசேஜ் பண்றேன்.உன் அப்பா நம்பரில் இருந்துல்லாம் வாட்ஸ் அப் பண்ணாதடி. அவர் முகத்தை கிளோஸ் அப்பில் ஃபோட்டோ எடுத்து டி.பியில் வச்சிருக்கார். அதைப்பார்த்துட்டே உனக்கு லிப்ஸ் இமேஜ் கூட அனுப்ப முடியலை. பொண்ணு கொடுக்க ஒத்துக்கிட்ட மாமனாருக்கு கொஞ்சம் மரியாதை கொடுக்கலாம்ன்னு நினைக்கிறேன்.. ஸ்மார்ட் ஃபோன் ரிப்பேர் பண்ணி வரும் வரை இன்னொரு டப்பா ஃபோன் வச்சிருப்பியே அதிலிருந்து நைட் கால் பண்ணு. நோக்கியா காரன் கடை திறந்த அன்றைக்கு லான்ச் பண்ண ஃபோன். பத்திரமா வச்சிக்கோ, அடுத்த வருஷம் இன்டர்நெட்டில் நான் அதை ஏலத்தில் விற்றுத்தர்றேன். உன் அப்பா வாங்கிக் கொடுத்த ஒரே காரணத்திற்காகவே அதை ஹாரிபாட்டர் முதல் பிரதிக்கு சமம் என்று பீத்திக்கிவியே? எத்தனை டாலருக்கு போகுதுன்னு பார்ப்போம். என்ன.. இன்டர்நெட்டில் ஏலம் விடும்போது ட்ரான்ஃபார்மர்ஸ் படத்தில் வரும்மாதிரி ஏலியன்ஸ் என்னை துரத்திடக்கூடாது.. அது தான் பயமா இருக்கு. " என்று அவளுக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

"எருமை.. அது ஓல்ட்டானலும் கோல்டுடா.."

"ஆமா.. ஆமா.. ஓல்ட்டு இஸ் கோல்டுதான். தொடும்போது பார்த்துத் தொடு. கையை வச்சி அதில் உரசிடாத.. அலாவுதின் பூதம் ஏதும் வந்திடப்போகுது.."

"எருமை.. வை ஃபோன.. வேலையிருக்குன்னு சொல்லிட்டு மெசேஜ் தட்டிட்டே இருக்க? ஸீ யு சூன்" என்று சிடுசிடுத்தாள்.

அவன் சிரித்து சிரித்து கண்ணீர்விடும் பத்து ஸ்மைலி பொம்மைகள் அனுப்பினான்.அவள் சிரித்துக்கொண்டே மெசேஜ்களை தனது தந்தையின் செல்லில் இருந்து டெலிட் செய்தாள்.

போட்டு வைத்திருந்த டீயை எடுத்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு சென்றபோது மாறன் அடுப்படியின் வாயிலையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். அவளைத்தான் எதிர்பார்க்கிறானா?

அவளுக்கு உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்தது.

அவனிடமும் தந்தையிடமும் டீ கப்புகளைக் கொடுத்துவிட்டு சுவர் மேல் சாய்ந்து நின்றுகொண்டாள். எதிலிருந்தோ தூரமாய் விலகி நிற்பதுபோல் ஒரு திருப்தி வந்தது.
மாறன் அதையும் கவனிக்காமல் இல்லை.

தனது பேன்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு செல்ஃபோனை எடுத்து சௌமியாவிடம் நீட்டினான்.

சௌமியா அதனை வாங்காமல் "புது ஃபோனா? எவ்வளவு?" என்று கேட்டாள்.

"ஏய்.. இது உனக்கே ஓவரா இல்லை. உங்க வீட்டில் நீ செய்த சமையலை நானும் என் தம்பியும் எத்தனை நாள் சாப்பிட்டிருப்போம்? அப்பயெல்லாம் பில் கட்டினோமா?"

தம்பி என்றதும் சௌமியாவிற்கு சில கசப்பான அனுபவங்கள் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. சௌமியாவின் தங்கை தனியே செல்லும்போது மாறனின் தம்பி ப்ரதீப் அவளிடம் வம்பிழுத்ததும், அவளுக்கு லவ் லட்டர்கள் கொடுத்து இம்சைகள் கொடுத்ததும் அவளுக்கு ஞாபகம் வந்தது. அந்த பிரச்சனையை மாறன் தான் தீர்த்து வைத்தான். மிக எளிதாக தீர்த்துவிட்டான். அவன் தனது தம்பிக்குக் கொடுத்த இரண்டு அறையில் இரண்டே நாளில் பிரச்சனை தீர்ந்துவிட்டது.

அதன்பிறகு அவர்களது குடும்பமும் அடையார் சென்றதும் அதைப்பற்றியே மறந்துவிட்டாள் சௌமியா. மாறனையும் மறந்தே போனாள். ஆனால் அவன் மறந்தானா?

"சௌமி உன்னோட ஃபோட்டோ தி ஹிந்துவில் பார்த்தேனே? நாலு மாசம் முன்னாடி. இரத்த தானம் பண்ணியா? அந்த ப்ளாக் அன்ட் வொயிட் ஃபோட்டோவில் உன் முகம் தெளிவாக இருந்திச்சி தெரியுமா? நான் பார்த்தவுடன் சட்டுன்னு கண்டுபிடிச்சிட்டேன்.நம்ம சென்னிமலை அண்ணன் கூடக் கண்டுபிடிக்கலை. சென்னிமலை ஞாபகம் இருக்குல? என்னோட கார் டிரைவர்.. அவர்கூட கண்டுபிடிக்கலை. நான் கண்டுபிடிச்சிட்டேன். " என்றான்.

இல்லை அவன் அவளை மறக்கவில்லை. அந்த நியூஸ் பேப்பரில் அவளது புகைப்படத்தை அவள் அறிந்து கொண்டதே அவளது சுடிதாரை வைத்துதான். அவளுக்கே அவளது முகம் அடையாளம் தெரியவில்லை.

"ஃபோன் எவ்வளவு மாறன்.. ப்ளீஸ் சொல்லேன்."

"ஏய்.. இதுக்கு எல்லாம் கணக்குப் பார்ப்பியா?" என்றான் சற்றே கோபமான குரலில்.

சௌமியாவின் அப்பாதான் உடனே அவனை சமாதானப் படுத்தும் விதமாக, "என்ன சௌமியா கை நீட்டிக் கொடுக்கும்போது வாங்காமல் நிற்கிற?" என்றார் அதட்டும் தோணியில்.

சௌமியா உடனே வாங்கிக்கொண்டாள். கடனே என்று வரவழைத்த சிரிப்புடன்.
செல்போனை ஆராய்ந்தவள் மீண்டும் அவனிடம் "எவ்வளவுன்னு சொன்னா என்ன மாறன்.. ப்ளீஸ் சொல்லேன்.." என்று கேட்டபோது அவளது அப்பாதான் மீண்டும் குறிக்கிட்டார்.

"எவ்வளவு என்று இன்டர்நெட்டில் போட்டுப் பாரு.. ரொம்ப அதிகமா இருந்தா நானே கட்சி ஆஃபீசில் வைத்து மாறனிடம் கொடுத்திடுறேன்." என்றார்.

அது நடக்காத காரியம் என்பதை அறிந்த மாறன் அவளிடம் "ஆமா.. அப்படிக்கூட செய்யலாமே?" என்றான். அவனை கட்சி ஆஃபீசில் சந்திப்பது முடிகின்ற காரியமா? தினம் தினம் ஒரு ஊருக்கு கட்சி வேலையாய் செல்பவனை அவர் எந்த ஊரில் எந்தக் கட்சி அலுவலகத்தில் வைத்துப் பார்ப்பார்? என்ற நினைப்பில் சிரிப்புகூட வந்தது அவனுக்கு.

மேற்கொண்டு அரை மணி நேரம் அவளிடம் மற்ற பேச்சுகள் பேசியவன் ஏதோ ஒரு நிமிடத்தில் அவள் கண்களைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றது அவள் கண்ணில் படாமல் இல்லை.

ஏதோ ஒரு நிமிடத்தில் அவளது மேனியில் ஊருவதுபோல அவன் பார்த்ததும் அவளது கண்களில் படாமல் இல்லை.

மற்றொரு ஏதோ ஒரு நிமிடத்தில் வெட்கமே இல்லாமல் அவளது பொன்மேனியை அவன் கண்களால் சீண்டினான். இதுவும் அவளது கண்களில் படாமல் இல்லை.

உடல் கூசிய விதத்தில் அடுக்களைக்குள் தண்ணீர் எடுத்துவருவது போல சென்று ஒளிந்து கொண்டாள்.

ஆனால் இந்த விபரீதங்களை காணாமல் அவளது தந்தை தொலைக்காட்சியில் அவரது கட்சி செய்திகளை கேட்பதில் லயித்து இருந்தார். சௌமியாவின் தங்கை ப்ரீத்தி வீட்டிற்குள் நுழைந்த போதுதான் மாறன் தனது கண்களின் மேய்ச்சலை நிறுத்தினான். தனக்கு வேலையிருப்பதாகவும் வெளியே செல்லப்போவதாகவும் சொல்லிய சௌமியா தங்கையுடன் மாறனை அரட்டையடிக்கச் சொல்லிவிட்டு தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று இடத்தைக் காலி செய்தாள்.

அவள் வெளியே ஓடியவிதமும் மாறனைத்தவிர்த்த விதமும் மாறனை யோசிக்க வைத்தது. ப்ரீத்தியுடன் சிறிது நேரம் படிப்பு விஷயமாய் பேசிவிட்டு கிளம்பிவிட்டான்.
அவன் மனதில் ஒரு தீர்மானம் இருந்தது.

முதல் முறையாக தான் கணித்தது தவறோ என்ற குழப்பம் அவனிடம் வந்தது.

ஆனால் பிடிவாதமாக சௌமியாவே கட்சி அலுவலகத்திற்கு வந்து செல்போனுக்குறிய பணத்தை "டூ மிஸ்டர் மாறன்" என்று பெயரிட்ட போஸ்ட் கவரில் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றது அவனது சந்தேகத்தை உறுதிசெய்தது.

தனக்குப் பிடித்தவள் காதல் என்னும் பாடம் யாரிடமோ படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்ற சந்தேகம் உறுதியானது.

 

மாறன்....
மாறனிடம் இருந்து தப்பித்து தனது இரு சக்கர வாகனத்தில் செல்லும் போதெல்லாம் சௌமியாவின் மனதில் பெரு சுனாமியே ஓங்கி எழுந்து அவளை எங்கோ இழுத்துக்கொண்டு சென்றது.

மாறன்....

அவன் மேல் நல்ல எண்ணம் கொண்டிருந்தாள். அவன் பல அரசியல்வாதிகளின் செல்வப் புதல்வர்கள் போல குடியில் குளிப்பது இல்லை. வழியில் செல்லும் பெண்கள் கைகளைப் பிடித்து இழுப்பதும் இல்லை. அவனது தம்பி ப்ரதீப் கொஞ்சம் அந்த மாதிரிதான்.. ஆனால் அண்ணன் மாறன் பெயரைச் சொன்னால் மந்திரித்துவிட்ட கோழிதான் ப்ரதீப். தலையாட்டி பொம்மைதான்.

சௌமியாவின் தங்கை விஷயத்தில் ப்ரதீப் அடங்கிப்போனது மாறனால்தான். அவளுக்கு மாறனை பதினைந்து வருடங்களாகத் தெரியும். எதையும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளும் ரகம் அவன் கிடையாது. முகத்திற்கு நேராக பேசிவிடும் ரகம் அவன். அவனிடம் அனைவரும் பயப்படும் குணம் ஒன்று உண்டு. அது பிடிவாதம்.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


ReplyQuote
Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
18/10/2019 1:57 pm  

Sub: Latcham Kaadhalaal Kadhal Sei Tamil Novel episode 5 updated

1570981759-IMG-20191013-WA0000.jpg

5

சௌமியாவின் தங்கை விஷயத்தில் ப்ரதீப் அடங்கிப்போனது மாறனால்தான். அவளுக்கு மாறனை பதினைந்து வருடங்களாகத் தெரியும். எதையும் மனதில் வைத்துக் கொள்ளும் ரகம் அவன் கிடையாது. முகத்திற்கு நேராக பேசிவிடும் ரகம் அவன். அவனிடம் அனைவரும் பயப்படும் குணம் ஒன்று உண்டு. அது பிடிவாதம்.

அவனது பிடிவாதம் அவனது முன்னேற்றத்திற்கு உதவியது என்பது மறுக்க முடியாது. அதே பிடிவாதம் எத்தனை உறவுகளை இழக்க வைத்தது என்பதை சௌமியாவே அறிவாள். அவனது மாமான்மார்களை அவன் ஏதோ விஷயத்தில் எதிர்த்துப்பேசி சண்டைபோட்டபோது அவர்களும் தடித்த வார்த்தைகள் விட்டுவிட, அந்த பந்தம் அன்றோடு அறுந்து விழுந்தது, தனது அன்னை அழுது புலம்பியபிறகும் இந்நாள்வரை அவர்களை அவன் வீட்டிற்குள் அனுமதிப்பது இல்லை. இது போல பல சொந்தங்கள் அந்நியமான கதையை மாறனின் அன்னை சௌமியாவிடம் கூறுவதுண்டு.

 மாறனின் அன்னை இறந்து இரண்டு ஆண்டுகள் சென்றுவிட்டன. அதன்பிறகு மாறன் இன்னும் கடினமானவனாகத் தெரிந்தான் சௌமியாவிற்கு. அதனால் அவள் கொஞ்சம் ஒதுங்கிக் கொண்டாள். அடையாரில் புது வீடு புகும்வரை தினம் ஒரு முறையாவது வண்டியில் செல்கையிலோ பஸ் ஸ்டான்டில் நிற்கையிலோ மாறனைப் பார்த்துவிடுவாள். ஆனால் புதுவீடு சென்ற அதே நேரத்தில் கட்சியின் முக்கியப் பொறுப்பில் அவனாக இஷ்டப்பட்டு சேர்ந்துகொள்ள இருவரும் சந்தித்து வருடங்கள் பல கடந்துவிட்டன.

அவளது நினைவில் மாறன் இல்லவே இல்லை.

அவனும் அவளை நினைத்து உருகவில்லை. அவனது சிறுவயது தோழி என்பதைத்தாண்டி இருவருக்குள்ளும் எதுவும் தோன்றவில்லை. தனது தந்தை சில புகைப்படங்களை அவன் கையில் கொடுத்து "இது எல்லாம் நம்ம கட்சிக்காரங்களோட பொண்ணுங்க ஃபோட்டோ. இதில் எது புடிச்சிருக்கோ அதை சொல்லு. பேசி முடிச்சிடலாம். இன்னும் இரண்டு நாளில் நடக்கப்போகும் இலவச திருமணத்தில் நீயும் ஒரு ஜோடி. கட்சி பப்ளிசிட்டிக்காக பதினோரு ஜோடியில் ஒருத்தனாக நில்லு. அப்புறம் ரிசப்ஷன் கிரான்டா வச்சிடுவோம். இளைஞர் அணி உறுப்பினர் ஆகனும் என்றால் இதுதான் என்னோட கண்டிஷன்." என்று கூறியபோதுவரை மாறன் சௌமியாவைப்பற்றி நினைக்கவில்லை.

செல்போன் திருட்டு முயற்சியின்போது சௌமியாவைப் பார்த்ததும் மாறன் மனதில் சிறு சலனம் வந்தது. தந்தை திருமணத்தைப் பற்றிப்பேசிய போது அவன் அந்த சலனத்திற்கு உயிர் கொடுத்தான். சிறு சலனம் உறுதியான முடிவாக மாறியது.

                                                                      *  *  *  *  *    

வீட்டில் மாறனது பேச்சுக்கள் போன திசையில் திடுக்கிட்ட சௌமி அவனிடம் பாலாவைப் பற்றி நாசூக்காய்ச் சொல்லி விடலாமா? என்று நினைக்கக்கூட செய்தாள். அப்பாவுக்கு அவளும் பாலாவும் காதலிப்பது தெரியும். ஜாதகம்கூட பார்த்துவிட்டார். அவளுக்கு இருபத்திஆறில் திருமணம் செய்தால் தாலி பாக்கியம் கெட்டியாக இருப்பதாகச் சொல்லவும், இருபத்தி ஆறு வரை கல்யாணப்பேச்சை எடுக்காமல் இருந்தார்.

ஜாதகம் பொருத்தமாக இருக்குன்னு அவர் சொன்னதே போதும் அவரிடம் மேலும் நச்சரிக்கக்கூடாது என்று சௌமியாவும் பாலாவும் அமைதியாக இருந்தனர்.

மாறனுக்கு பாலாவைப்பற்றி தெரியாது. அவன் இருப்பது வேளச்சேரியில். சௌமியாவின் குடும்பமும் மாறனின் குடும்பமும் இருந்தது தண்டையார்பேட்டையில். மாறனின் தந்தை மினிஸ்டர் பதவியில் இருப்பவர். சௌமியாவின் தந்தை அதே கட்சியில் இருபது ஆண்டுகால உறுப்பினர். ஒரு முறை தேர்தலில்கூட நின்று தோற்றிருக்கிறார்.

கல்லூரிப் படிப்பு முடிந்ததும் பாலாவை காதலிப்பதை சௌமி தனது தந்தையிடம் சொன்னாள்.

சரியான ஜாதக தாசனான அவர் ஜாதகப் பொருத்தம் இருக்கவும் திருமணத்திற்கு சம்மதம் சொன்னார். இனத்தைத் தவிர மறுக்க வேறு காரணம் அவருக்கு இருக்கவும் இல்லை. அந்த விஷயத்தில் மட்டும் அவரது கட்சிக் கொள்கையை பின்பற்றினார் என்றும் சொல்லலாம்.

பதினைந்து ஆண்டுகால காதல் ஒருவழியாக விரைவில் கல்யாணம் என்ற நிலைக்கு இப்போதுதான் வந்து நிற்கிறது.

மாறனிடம் "வெளியே போறேன்." என்று கூறிவிட்டு தனது வண்டியை தண்டையார்பேட்டை கிரவுன்டிற்கு விரட்டினாள். அந்த மைதானத்தில் தான் இருவரும் வழக்கமாக சந்திப்பது. சௌமியாவின் வீட்டின் அருகே இருந்தது அந்த மைதானம். பாலாவின் அலுவலகத்திலிருந்து அரை மணி நேரப்பயணம் மட்டுமே. வேளச்சேரிக்கும் தண்டையார்பேட்டைக்கும் இருக்கும் தூரம் அதிகம் என்பதால் இருவரும் இந்த மைதானத்தில் சந்தித்துக் கொள்வார்கள். பாலாவின் அலுவலக நேரம் முடிந்ததும் தினம் ஒரு மணி நேரம் இல்லை இரண்டு மணி நேரம் மைதானத்தில் செலவிடுவார்கள். அந்த பரந்து விரிந்த மைதானத்தில் கிரிக்கெட்டும் கபடியும் களைகட்டும். எப்போது சென்றாலும் பள்ளி சீருடைகளுடன் மாணவர்கள் கபடியோ, கொக்கோவோ விளையாடிக் கொண்டிருப்பர்.

  அவளது தந்தையின் கட்சி மீட்டிங்கும் இங்குதான் அடிக்கடி நடைபெரும். இரண்டாயிரம் மக்கள் ஒன்றாக அமரக்கூடிய விளையாட்டுத்திடல் அது. அது ஒரு அரசுபள்ளியின் விளையாட்டுத்திடல். பொது மக்களும் உபயோகிக்கும் விதமாக கட்டப்பட்டிருந்தது.

மைதானத்திற்குள் நுழைய கட்சி ஐ.டி கார்ட் இருந்தால் போதும். மாணவர்களுக்கு அவர்களது பள்ளி ஐ.டி கார்ட் இருந்தால் போதுமானது. சௌமியா தனது தந்தையின் கட்சி ஐ.டி கார்ட் காண்பித்து உள்ளே செல்லும் அனுமதி பெற்றிடுவாள். திறந்த மைதானத்தில் பத்து மாணவர்கள் சூழ்ந்திருக்கும் இடத்தில் தங்களை மீறி எந்தத்தவறும் நடக்காது என்பதால் தான் சௌமியா இந்த இடத்தை தேர்வு செய்ததன் காரணம்.

மைதானத்தின் பெரிய ஸ்டேஜ்தான் இவர்கள் இருவரும் அமர்ந்து பேசும் இடம். அங்கேதான் இருவரும் மணிக்கணக்காக பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள்.

கிரவுன்டிற்குள் நுழையும்போதெல்லாம் இருக்கும் உற்சாகம் இன்று துளியும் அவளிடத்தில் இல்லை. பதட்டம் மலையளவு இருந்தது. கண்கள்கூட கலங்க ஆரம்பித்திருந்தது. தூரத்தில் பாலாவின் பைக் தெரியும்வரை அவள் தனது மனோ பலத்தை இழந்துகொண்டே இருந்தாள்.

பாலா வந்ததும் அந்த பரந்து விரிந்த மேடையில் தூணிற்கு மறைவாக இழுத்துச்சென்றாள். எப்போதும் இப்படி தனிமையை விரும்பாதவள் இன்று தனியே அழைத்துச்சென்றதே அவனை அதிசயிக்க வைத்தது.

அவளிடம் மறுப்புக்கூறாமல் தூண் மறைவில் சென்று அமர்ந்தான்.

இருவரும் அமர்ந்த நொடி அவனது மடியில் சௌமியா படுத்துக்கொண்டாள். அவனது பேன்ட் அவளது கண்ணீரில் நனைந்தது. ஈரம் உணர்ந்து "டேய் என்னடா? என்னாச்சு?" என்று பதட்டமாக பாலா கேட்டான்.

அவளது தலையை அவன் நிமிர்த்தியபோது மெல்ல அவன் முகம் பார்த்தவள் அவனது கண்களைப் பார்த்து சொன்னாள் "பாலா நாம இப்பவே கல்யாணம் பண்ணிக்குவோம். ப்ளீஸ். என் பிறந்தநாள் வரையெல்லாம் வெயிட் பண்ண வேண்டாம்ப்பா.."

"சௌமி.. இன்னும் இரண்டு நாளில் உன்னோட பர்த்டே வருது.. அதுக்கு மறுநாளே நானும் அம்மாவும் பெண் கேட்டு வரப்போறோம். ஒரே வாரத்தில் நம்ம கல்யாணம். இதுதான நம்ம ப்ளான். ஏன்டா திடீர்ன்னு என்னென்னமோ உளறுகிற?"

"இல்லடா பாலா.. எனக்கு பயமா இருக்கு. இன்னும் இரண்டு நாள்தான இருக்கு? வா இப்பவே ஒரு கோயில்ல வச்சி தாலிகட்டு. வா வா எழுந்திரி.. "

"அதைத்தான்டி நானும் கேட்கிறேன். இன்னும் இரண்டு நாள்தான இருக்கு.. எதுக்கு இப்ப அவசரப்படணும்? உன் அப்பாவை கோபப்படுத்தணும்? என் தம்பி கல்யாணம் முடிச்சதும்  உன்னைக் கட்டிக்கொடுங்கன்னு உன் அப்பாகிட்ட கேட்க எவ்வளவு நேரம் ஆகியிருக்கும்? ஆனா உன் அப்பாவின் முழு சம்மதம் கிடைக்குணும் என்றுதான நான் உன்னோட இருபத்தாறாவது வயசு வரை காத்திருக்கேன். இத்தனை நாள் கல்யாணத்தைப் பற்றி தீவிரமாக பேசாமல் திடீர்ன்னு ஏன்டா அதைப் பத்தி இவ்வளவு சீரியஸாக பேசுற? என்னடா பிரச்சனை?"

 "மாறன் இன்னைக்கு என் வீட்டுக்கு வந்தான் பாலா."

 "சரி."

  "அவனோட பார்வையே சரியில்லை."

 "ஹா.. ஹா.. பசங்களா பொறந்தா பத்து பொண்ணுங்களை ஸைட் அடிக்கணும் செல்லம். இல்லைன்னா விஷயம் வேறமாதிரிப் போயிடும். எனக்குத்தான் அந்தக்கொடுப்பனை இல்லை. மத்தவனாவது என்ஜாய் பண்ணட்டுமே சௌமி."

 "பாலா நான் சீரியஸாக இருக்கேன்."

 "சரி. சரி நானும் சீரியஸாக பேசுறேன். மாறன் உன் வீட்டுக்கு வந்தான். உன்னை ஸைட் அடிச்சான். அப்புறம்?"

"அவனோட பார்வையே சரியில்லை. என்னைத் திங்கிற மாதிரி பார்க்குறான்."

 "அவனோட கண்ணை நோண்டிடுறேன். அப்புறம்?"

"இல்லை. யார் கண்ணையும் நீ நோண்ட வேண்டாம். பேசாமல் இப்பவே என்னை கல்யாணம் பண்ணு. ரெஜிஸ்டர் மட்டுமாவது பண்ணிப்போம். மற்றதை இரண்டு நாள் கழித்து பார்த்துக்கலாம்."

 ‘ மற்றது என்றால் என்ன ’ என்று புரிந்துபோனபோது பாலா தனது நெஞ்சை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.

  "மற்றதை அப்புறம் பார்த்துக்கலாமா? காலையில் கல்யாணம் முடிந்து எட்டு மணிநேரம் வெயிட் பண்ணி முதலிரவு நடப்பதே பதினைந்து வருஷமா உன்னை லவ் பண்ணும் எனக்கு பெரிய விஷப்பரிட்சை. இதுல நீ இரண்டு நாள் கழிச்சி பார்த்துக்கலாம் என்று சொல்றது நரகம்டி.. ரொம்ப ரொம்ப ஓவர்டி.. வேணும்னா இப்படி செய்யலாம் மற்றதை இன்னைக்கு முடிச்சிட்டு ரெண்டு நாள் கழித்து கல்யாணம் செய்துக்கலாம். ரெஜிஸ்டர் பண்றதைவிட இதுதான் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா எங்கனாலும் பேசும்.  ஜோசியக்காரன் கல்யாணத்துக்குதான நாள் குறிச்சான், சாந்தி முகர்த்தத்துக்கு நான் குறிச்சிக்கிறேன். ம்?"  என்று கூறி கண்ணடித்தான்.

 இவ்வளவு நேரமும் அழுகையும் கவலையும் சூழந்திருந்த கண்களில் வெட்கம் வந்தது.

 "போடா. லூசு."

  "லூசா? சொல்லுவடி சொல்லுவ. என் ஃப்ரண்ட்ஸ் எல்லாம் ஃப்ரண்ச் கிஸ், ஜப்பான் கிஸ், சைனா கிஸ்ன்னு தூள்கிளப்பும்போது நான் இன்னும் இந்தியன் கிஸ்கூட அரைகுறையாக வாங்குறேன்ல்ல.. என்னை லூசுன்னு சொல்லதான் செய்வ. ஏன் சொல்ல மாட்ட?"

"அதென்ன ஜப்பான் கிஸ்? சைனா கிஸ்?"

"அதுவா? அது ஹைட் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். உன்னோட பகுத்தறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. கல்யாணத்திற்கு பிறகு டீடெய்லாக சொல்லித்தர்றேன்டி."

 "அதெல்லாம் எனக்கு வேணாம். இப்ப கல்யாணம் மட்டும்தான் வேணும்."

"என் செல்லம்ல்ல? இன்னும் ஒரு வாரம். ஒரே ஒரு வாரம்தான? ப்ளீஸ்டி என்னையும் குழப்பாமல் நீயும் குழம்பாமல் சமத்தா இப்ப வீட்டுக்கு போவியாம். நான் உனக்குப்பிடிச்ச கேக் ஐஸ்கிரீம் வாங்கிக்கொடுப்பேனாம். அப்புறம் நான் உனக்கு பத்து இந்தியன் கிஸ் கொடுப்பேனாம். அதையும் நீ வாங்கிக்குவியாம் ஓகே?"

"அப்பன்னா நீ கல்யாணம் பண்ணமாட்ட?"

"யாரு பண்ண மாட்டேன்னு சொன்னா? அதுக்காகதானடி மாமா ஆறு வருஷமா வெயிட்டிங். இன்னைக்கு வேணாம் இன்னும் ஒரு வாரம் கழிச்சி பண்றேன்னு சொல்றேன்டி."

சௌமியா உம்மென்று உட்கார்ந்திருந்தாள். மீண்டும் அமைதியாக அவனது மடியில் படுத்துக்கொண்டாள்.

"ஏய் சிக்ஸ்." என்று மாணவர்களின் சத்தம் கேட்டது. கைதட்டல்கள் கேட்டது. சௌமியாவின் விசும்பல் கேட்டது.

 "டேய்.. சௌமி"

 சௌமியா அசையவில்லை.

 "அடேய்.."

 "டேய் சௌமி.. இந்தா என்னைப்பாரு.." சௌமியா அசையவில்லை.

 "டேய் கண்ணம்மா.. என்னைப் பாரேன்."

"மாறனை நினைச்சா கொஞ்சம் பயமா இருக்குடா.. அவன் பார்வையே சரியில்லை."

"இந்த பயம் தேவையில்லாதது நீ நடக்கவே நடக்கப்போகாத விஷயத்தை நினைச்சு கவலைப்படுற லூசு.."   

"இல்ல பாலா.." என்று அவள் மறுபடியும் விட்ட இடத்தில் இருந்து ஆரம்பித்தபோது பாலா அவளது இதழ்களில் தனது இதழ்கொண்டு வருடினான்.

சௌமியா கண்களை மூடிக்கொண்டாள். மூடியிருந்த கண்களில் முத்தமிட்டான். அவன் இதழ் கொடுத்த மாற்று மருந்துயில்லா போதையில் தனது கவலையாவும் மறந்தவள் அவனிடம் "ஏய்.." என்றாள்.

கண்களில் அவனது இதழ் இருக்க விழிகள் திறக்காமல் "அவனிடம் எதுவும் தப்பா நடக்காதுல்ல?" என்று வினவினாள்.

"ச்ச.. ச்ச நடக்காதுடி. காட் ப்ராமிஸ்." என்று அவனது உதடுகள் சொன்னது. விரல்கள் அவளது உதடுகளில் வேறொன்று சொன்னது.

"ஏய் ராஸ்கல்.." என்று விழி திறந்து அவனது மடியில் இருந்து எழப்போனவளிடம் "சரி சும்மா இருக்கேன். நீ படு." என்றான்.

இப்போது நன்றாக அவன் மடிமீது படுத்துக்கொண்டவள் அவனிடம் விரல்களில் ஒன்று இரண்டு மூன்று என்று காண்பிக்கவும் "ஐ லவ் யு" என்றான் பாலா சிரித்துக்கொண்டே.

இது அவர்களது சைகை பாஷை. அவள் 1, 2, 3 என்று சைகையில் காட்டினால் அவன் "ஐ லவ் யூ" சொல்ல வேண்டும்.

"என்ன  பயம் போயிடுச்சா?"

"ம் கொஞ்சம். நீதான் காட் ப்ராமிஸ் செய்திருக்கியே. அதான் கொஞ்சம் போயிடுச்சு."

அவள் நம்பிக்கையில் அவன் மனம் இளகியது. மீண்டும் அவளிடம் அவனது விரல்கள் பல சில்மிஷ வார்த்தைகள் பேச ஆசை கொண்டபோது அவள் மேலும் பேச நினைத்தது தடைபட்டது.

அவனது விரல்களிடம் பயந்து விலகியவளிடம் "நீயாக ஒன்றே ஒன்று கொடு சௌமி." என்று வழக்கம்போல கெஞ்சினான். அவன் கெஞ்சுவதும் அவள் பிடிவாதமாய் மறுத்துவிட்டு சென்றுவிடுவதும் எப்போதும் நடப்பதுதான். ஆனால் இன்று மனதில் இருந்த பாரம் அவளுக்கு தைரியம் கொடுக்க மிகுந்த தயக்கத்துடன் முத்தம் என்ற பெயரில் ஒன்றைக் கொடுத்தாள்.

"இன்னும் ஒண்ணே ஒண்ணுடி.. நான் அசையாமல் இருக்கேன்.. நீயாகவே கொடுடி சௌமி.." என்று காதல் செய்தான் அவளிடம்.

பத்து முறை அங்கும் இங்கும் திரும்பிப் பார்த்து எட்டு முறை அவனிடம் "மாட்டேன் போடா லூசு.." என்று சொல்லி ஆறு முறை "போ.. பாலா" என்று கொஞ்சிவிட்டு ஒரு ஒண்ணேமுக்கால் முத்தம் கொடுத்தாள். ஆமாம் இரண்டு என்று அந்த முத்தத்தை பாலாவால் கணக்கில் கொள்ள முடியவில்லை. இரண்டாவது தரும்போது மிகந்த அவசரம் அவளிடத்தில். அதனால் பாலாவின் கணக்கில் அது அரைகுறை முத்தம். இரண்டு என்று கணக்கில் அதனை வைக்கவில்லை அவன். ஆனால் அவளது கணக்கில் அது ஆயிரம் முத்தங்களுக்குச் சமம்.

அறியாத வயதில் ஆரம்பித்து பதின் வயதில் தீவிரமடைந்து இளமை நர்த்தனமாடும் வயதில் நிதானித்து காதலித்தனர்.

 பாலாவிடம் சௌமியா "பதினைந்து வருஷக்காதல் .. சிக்ஸ்த் படிக்கும்போது என்கிட்ட நீ ஐ லவ் யூ சொல்லியிருப்பியா? நாட்கள் எப்படி ஓடிப்போயிடுச்சுன்னு பார்த்தியாடா.." என்று பூரித்த போதெல்லாம்... அவன் அவளிடம் இன்னும் "ஒரு வருஷம் சேத்துக்கோ சௌமி. ஃபிப்த் ஸ்டார்டிலேயே லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டேன். சிக்ஸ்த்தில் தான் சொல்ல தைரியம் வந்திச்சு.." என்று சொல்லி அடி வாங்கியிருக்கிறான்.

இந்த பதினாறு வருடக்காதல் மடியக்கூடும் என்று இருவரும் கனவில்கூட நினைக்கவில்லை. ஆனால் மடிந்துதான் போனது. நரம்புகள் யாவும் அறுந்து இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட மடிந்துகிடக்கும் சிறு பறவை ஒன்றைப்போல சௌமியா பாலாவின் காதல் துடித்து மடிந்தது.

ஈவு இரக்கமின்றி அந்த அழகிய பறவையின் கழுத்தில் தனது கால்களால் அழுத்தி மிதித்திருந்தது விதி. பறவையும் செத்தே போனது..

  ஒரு காதலை ஒருவனின் ஆசை அழித்தது.

This post was modified 1 month ago by Meena

ReplyQuote



Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
22/10/2019 4:22 pm  

Sub: Bala Sundar Latcham Kadhaalal Kaadhal Sei - Tamil Novel Episode 6 Updated

6

பாலாவின் மடியில் சௌமியா தலைசாய்த்துப் படுத்து அழுது புலம்பி மூன்று நாட்கள் கழிந்திருந்தது. மறுநாள் பாலா வந்து பெண் கேட்பதாகச் சொன்ன மன நிறைவில் சௌமியா மொட்டை மாடியில் இரவு நிலவை ரசித்துக்கொண்டிருந்த போது மாறன் அங்கு வந்தான்.

                பத்து நிமிடம் கழிந்தவேளையில் "மாறன் இதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம். விளையாடுறதுக்கும் ஒரு அளவு இருக்கு." என்று சிடு சிடுவென முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சௌமியா மாறனிடம் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டு தனது வீட்டின் மொட்டை மாடியில் நின்றிருந்தாள்.

                நேற்று தனது பிறந்த நாளை பாலாவின் நெஞ்சில் கழித்தபோது "ஹாப்பி பர்த்டே சௌமி. தாலி வாங்கியாச்சுடி. சேலையும் வாங்கிட்டேன்." என்று அவன் சொன்னபோது அன்றைய நாள் அவள் வாழ்நாளில் அழகான பிறந்தநாள் ஆனது. மறுதினமே ஏன்தான் பிறந்தோம் என்று தோன்றும் நிலை அவளுக்கு வந்துவிட்டது.

                தனது கைக்கடிகாரத்தில் மணியைப்பார்த்துவிட்டு "நைட் பன்னிரெண்டு மணிக்கு.. இந்த திடீர் விசிட்டிற்கு என்ன அர்த்தம்னு கேட்கிறியா இல்லை. உன்கிட்ட கொடுத்த மோதிரத்திற்கு என்ன அர்த்தம்னு கேட்கிறியா?"

                "இரண்டுக்குமேதான்."

                "ஓ.. உன் வீட்டுக்கு இப்ப நைட் பன்னிரெண்டு மணிக்கு வந்த காரணம் நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் நாளை காலை ஏழு மணிக்கு கல்யாணம். அடுத்து அந்த மோதிரம் என்னோட கல்யாணப் பரிசுன்னு அர்த்தம். அப்பா என்னை நாளைக்கே நீ கல்யாணம் செய்துக்கணும் என்று சொன்னப்ப, எனக்கு உன்னைத் தவிர எந்த பொண்ணும் மனசுக்கு பிடிக்கலைன்னு அர்த்தம். இன்னும் கொஞ்ச வருஷத்தில் நமக்கு இரண்டு அழகான பிள்ளைகள் பிறக்கப் போறாங்கன்னு அர்த்தம்."

                "அய்யோ.. மாறன்.." என்ற அவளது பதில் அவனது சந்தேகத்தைக் கிளற.. 

                "அன்னைக்கு உன் மனசில் யாரும் இல்லைன்னு தான சொன்ன? அன்னைக்கு செல்ஃபோன் உடைந்தபோது உன்கிட்ட "காதல் கீதல் எதுவும் இன்னும் வரலை போல சௌமிக்கு" என்று நான் சொன்னதுக்கு வாய மூடிக்கிட்டு இருந்த?" என்றான்.

                "நான் சொன்னது சரியாக காதில் கேட்கலைன்னு சொல்லு. அப்புறம் நடு ரோட்டில் வைத்து சொல்ற விஷயமாக அது எனக்குப் படலை.. இப்ப நான் சொன்னால் என்ன சொல்லாட்டி என்ன? நான் யாரையும் லவ் பண்றேன் பண்ணாமல் போறேன், உனக்கு அது தேவையில்லாத விஷயம். எனக்கு உன்னை கல்யாணம் செய்துக்க இஷ்டம் இல்ல.. நீ என்றைக்குமே என்னோட ஃப்ரண்ட் மட்டும்தான். "

                "அன்னைக்கு உன்னோட மெம்மரி கார்டும் ஃபோனும் என்கிட்ட இருக்கட்டும்ன்னு நீ சொன்னப்ப நான் உனக்கு யாரோடையும் ரிலேஷன்ஷிப் இல்லைன்னு நினைச்சேன்." என்றான் நெற்றியில் அவனது கைகளால் அழுத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே.

                அவனது மறுகையில் அவனது கைபேசியை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தான். அவனது நரம்புகள் தந்த அழுத்தத்தால் அவன் கைகளில் இருந்த டைட்டன் கடிகாரம் இறுக்கமாய் புடைத்துக் கொண்டு இருந்தது. அவனுக்கு அவளது பதில் தெரியும், ஆனால் கடுமையான எதிர்ப்பு அவளிடத்தில் இருந்து கிளம்பும் என்பது அவன் நினைத்துப்பார்க்காதது.

                "ஓ.. அன்று நான் மெம்மரி கார்ட் உன்கிட்ட கேட்காமல்  இருந்ததுதான் தப்பா போச்சு இல்ல? அதனால்தான் எனக்கு லவ்வர் இல்லை என்று கணக்கு பண்ணிட்ட இல்ல? மாறன் என்னோட மெம்மரி கார்டை இப்ப என்னிடம் கேட்டுப்பாரேன்."

                முகம் முழுதும் பதட்டம் கோபம் தொற்றிவிட மாறன் அவளிடம் நிதானமாகக் கேட்டான்.. "கேட்டா தருவியா மாட்டியா?"

                "மாட்டேன்" என்ற அர்த்தத்தில் இடதும் வலதும் அவள் தலையசைத்தபோது கட்டுக்கடங்காத கோபத்தில் இருந்த மாறன் அவளது செல்ஃபோனை அவளது கைகளில் இருந்து பிடுங்கி அந்த மொட்டைமாடியில் இருந்து கீழே தூக்கி எறிந்தான். அவனது சந்தேகத்தை அவள் வாய் வழியாக உண்மை என்று அறிந்த பிறகு அவன் கோபம் கட்டுக்குள் இல்லை.

                அவனது கோபத்தைக் கண்டு பயம் கொண்டாலும் மனதில் முழுதும் தைரியத்தைத் திரட்டிப் பேசினாள் "அன்றைக்கு.. அதான் செல்ஃபோன் உடைந்துபோனபோது நீ கேட்டதை நான் சரியா கவனிக்கலை மாறன். மனசுக்கு பிடிச்சவங்களை நேரில் பார்க்க முடியிறபோது ஃபோன் எதுக்கு மாறன்? நானும் அவனும் பதினைந்து வருஷமா நேரில் பார்த்துக்கிறபோது.."

                மாறன் "ஸ்டாப் இட் சௌமி" என்றான்.

                ஆனால் அவள் அவன் சொன்னதுபோல தனது பேச்சை நிறுத்தவில்லை.  மீண்டும் தொடர்ந்தாள்  "மாறன் ஐ லவ் ஹிம் டீப்லி, ட்ரூலி, அன்ட் மேட்லி .. உன்னையும் நான் பதினைந்து வருஷமா பார்த்திட்டு வர்றேன். உன்கிட்ட எனக்கு ஃப்ரண்ட் என்பதைத் தவிர வேற எந்த நினைப்பும் வரலை. ஆனா அவன் என்னைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நான் என்னோட.." அவன் முகம் பார்க்காமல் திரும்பிக்கொண்டாள்.

                கொஞ்சம் பொறுத்திருந்து மீண்டும் அவன் முகம் பார்க்காமல் திரும்பி நின்றுகொண்டு தொடர்ந்தாள் "அவன் என்னைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் நான் என்னோட பெண்மையை உணர்ந்தேன் மாறன். நான் பெண் என்பதை என்னோட பதினோரு வயதில் உணர வைத்தவனை.. சிரிப்பா இருக்குல்ல? எனக்கும்தான் சிரிப்பா இருக்கு.. அந்த விபரம் தெரியாத வயதில்கூட என்னை அவ்வளவு பாதித்தவன் இப்போது என்னை எவ்வளவு பாதிப்பான் என்பது உனக்கு நான் சொல்லிப்புரிய வைக்க முடியாது மாறன். ப்ளீஸ் இனி விளையாட்டுக்குகூட உனக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் என்றெல்லாம் சொல்லாத.."

                ஆனால் அவளை சைகையில் நிறுத்தி அவள் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்து சற்றுமுன் அடைந்த பதற்றம் ஏமாற்றம் எதுவும் இல்லாமல் தெளிவாகவே பேசினான் மாறன். "சௌமி நான் அந்த ஃபோனில் அவனது விபரம் தெரிஞ்சிகிட்டு விசிறி எறிந்திருக்கலாம். ஆனா செய்யலை. ஏன் தெரியுமா? அவனை இதே மாதிரி நாலுபேர் மொட்டை மாடியில் இருந்து விசிறி எறிவதை நீ விரும்ப மாட்ட என்பதால்தான். அவன் விபரம் தெரிஞ்சா நான் கண்டிப்பா அதைச் செய்வேன்னு உனக்குத் தெரியும். என் பொண்டாட்டியா நீ ஒருத்தியைத்தான் என்னால நினைக்க முடியும். என்னோட மனசை உன்னால்தான் தெளிவா புரிஞ்சிக்க முடியும். நாமளும் ஒரு பதினைந்து வருஷம் பழகிருக்கோம்.."

                உள்ளுக்குள் ஏதோ பயங்கரமாக வலித்தது. இதயமா? மாரடைப்பு என்றால் என்ன? என்று அவளுக்குப் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தான் மாறன்.

                வலி வேதனை தாளாமல் சௌமி பேச வாயைத் திறந்தபோதே அவன் இடைமறித்து பேசுவதைத் தொடர்ந்தான். "நீ என்ன சொல்லவர்ற என்று எனக்குப் புரியிது. நாம ஃப்ரண்ட்ஸாகத் தான் பழகினோம். ஆனா அந்த ஃப்ரண்ட்ஷிப் எனக்கு போதும். என்கூட யாரும் ஃப்ரண்ட்ஸாக இருப்பதே பெரிய விஷயம். நம்ம ரெண்டுபேரும் எனக்குத் தெரிஞ்சி ஒரு தடவைகூட சண்டை போட்டு பிரிஞ்சது இல்ல. என்னோட மனசை புரிஞ்சிக்கிட்டு என்கூட பழகுறதே பெரிய விஷயம். அந்த புரிதல் எனக்குப் போதும். உன்னிடம் இருக்கும் அந்த புரிதல் எனக்குப் போதும் சௌமி." என்றவன் தன்னை மறந்து இரண்டு நொடிகள் தாமதித்தபோது சௌமியா அவசரமாக அவனிடம் பதில் தந்தாள்.

                "ஆனா புருஷன் பொண்டாட்டியா வாழ அந்த ஃப்ரண்ட்ஷிப் மட்டும் பத்தாது மாறன்.. உனக்கு கண்டிப்பா உன்னைப் புரிஞ்சிக்கிற நல்ல பொண்ணு மனைவியா கிடைப்பா மாறன்."

                அவளது கைகளை முரட்டுத்தனமாகப் பற்றி ஒரு விரலில் தனது மோதிரத்தை அணிவித்துவிட்டு வேகமாகச் சொன்னான் "எனக்கு வேற யாரையும் பிடிக்கலை சௌமி..  நீ நாளைக்கு என் பொண்டாட்டி ஆகப்போற.. அதற்கு அடுத்த செகன்டுல இருந்து என் பொண்டாட்டியாதான் வாழப்போற. என் பிள்ளைகளைதான் நீ.. ச்ச.. உன்கிட்ட என்ன பேசணும்னு நினைச்சிட்டு வந்தேன் தெரியுமா சௌமி? இப்படி என்னை கெஞ்ச.." என்றவன் சிறு தடுமாற்றத்திற்குப் பிறகு, "சௌமி என் பலமும் உனக்குத் தெரியும். என் பிடிவாதமும் உனக்குத் தெரியும்." என்று கூறியவன் ஆட்காட்டி விரலை இடதும் வலதும் அசைத்து "என்னிடம் வம்பு வேண்டாம்" என்று சைகை செய்தான். 

                 பக்கத்தில் பத்தடியில் நின்றிருந்த அவனது பாடிகார்டை சொடக்குபோட்டு வரவழைத்து "மேடமுக்கு ஃபுல் ப்ரொடக்ஷன் கொடுங்க." என்று கட்டளை தந்துவிட்டு "ஆறு மணிக்கு சென்னி வந்திடுவார். ரெடியா இருக்கணும். சரியா? செல்ஃபோன் விழுந்த இடத்தில் அப்படியே இருக்கும். அந்த மெம்மரிகார்டை நான் டச் பண்ண மாட்டேன்.. நீ ஒழுங்கா இருக்கும் வரை.. இல்ல யாருக்காவது கான்டாக்ட் பண்ணி நாளைக்கு நடக்கப்போகும் கல்யாணத்தை நிறுத்தனும் என்று நீ ப்ளான் பண்ணால்.. நான் அந்த மெம்ரி கார்ட் எடுத்து அவனோட டீடெய்ல்ஸ் கலெக்ட் பண்ண வேண்டியிருக்கும்." என்று சௌமியாவிடம் இறுதியாக பேசிவிட்டு நகர்ந்தான் மாறன்.

                             மாறன் சென்றபிறகு இரவில் பன்னிரெண்டு மணிக்கு மேல் பாத்ரூம் செல்வதுபோல ஒவ்வொரு அரை மணி நேரமும் அவளது மற்றொரு கைபேசியில் சௌமியா பாலாவைத் தொடர்பு கொண்டாள். ஆனால் அவளது அழைப்பை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் கவனிக்காதவன் தூக்கம் கலைந்து எழுந்ததும் காலை ஏழு மணிக்குத்தான் கவனித்தான். 

                அவளது பழைய எண்ணில் இருந்து அழைப்புகள் வந்ததை தாமதமாக உணர்ந்தான். அந்த எண்ணிற்கு அழைத்துப் பார்த்தான். பதில் இல்லை. அதன்பிறகே குறுந்தகவல்களை பரிசோதித்தான். அதில் ஐந்து செய்திகள் மிஸ்ட்கால் வந்த எண்ணில் இருந்து வந்திருந்தது.

                அவளது குறுஞ்செய்திகளைப் பார்த்தவனுக்கு உடல் முழுதும் வியர்த்தது. முதல் குறுஞ்செய்தியில் "பாலா எனக்கு நாளைக்கு ஏழு மணிக்கு கல்யாணம். என்னை எப்படியாவது இங்கிருந்து கூட்டிட்டுப் போயிடு" என்று எழுதியிருந்தது.

                அடுத்த செய்தியில் "பாலா நாம லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சு பதினைந்து வருஷம் ஆகிடுச்சு. ஆனா அந்த பதினைந்து  வருஷக்காதல் இன்னும் எத்தனை நிமிஷம் உயிரோட இருக்கப் போகுதுன்னு தெரியலை.. எனக்குப் பயமா இருக்குடா.. சீக்கிரம் வாயேன்."

                அடுத்த செய்தியில் வார்த்தைகள் அதிகம் இல்லை. "ஐ லவ் யூ பாலா என்றும் ஐ ஹேட் யூ பாலா" என்றும் வந்திருந்தன.

                அடுத்த செய்தியில் "நீ இப்ப வரலைன்னா என்னை உயிரோடயே பார்க்க முடியாது.. சொல்லிட்டேன்." என்று வரிகள் அவனைக் கலவரப்படுத்தியது.

                அடுத்த செய்தியில் "சரி.. டென்ஷன் ஆகாத.. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கு.. மணி ஐஞ்சுதான ஆகுது? நான் வெயிட் பண்றேன்.. உனக்காக.." என்ற வரிகள் அவனை இம்சித்தது.

                அடுத்து எந்த செய்தியும் இல்லை.. மணியைப் பார்த்தான். மணி  ஏழு  பத்து..

   *   *     *   *  *                    

உயிர் போயிடுச்சு என்று யாரோ அவள் காதில் சத்தமாகக் கத்தினார்கள். அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவளும் நம்பினாள். அவள் தான் மூச்சு விடவில்லையே? உயிர் போயிடுச்சு என்று அவளது காதினில் அவளது மனசாட்சி சொல்லியது. தனது பிணத்திற்குத்தான் மாலை அணிவித்து பட்டணிந்து நிற்க வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நம்பினாள். ஏன்? அவளால் தான் மூச்சு விடமுடியவில்லையே?

                ஆயிரம் வெள்ளை வேட்டி சட்டைகாரர்கள் அந்த கிரவுன்டில் இருந்தார்கள். எந்த கிரவுன்டில் சௌமியும் பாலாவும் கிரிக்கெட் விளையாடி ரன் எடுக்க ஓட்டமாய் ஓடினார்களோ அதே மைதானத்தில் இன்று சௌமியின் உயிர் பறிக்கப்பட்டது. எந்த உடலை அவள் தனது பாலாவுக்கு என்று நினைத்து பூரித்திருந்தாளோ அந்த உடல், உயிர் இருந்தும் இல்லாமல் மணமேடையில் மற்றவர்கள் பார்க்க ஒரு காட்சிப்பொருளாய் இருந்தது.

                சௌமியாவின் தந்தை அவள் முகத்தைப்பார்த்து குங்குமம் இட்டபோது, அவள் அவரது கண்களைப் பார்க்கவேயில்லை.

                யாரவது பார்க்கணும்னா பார்த்துக்கோங்க.. மூடப்போறேன்.. மூடப்போறேன் என்ற வெட்டியான் சொல்லும் நேரத்தில் உடன்பிறந்தவர்கள், இரத்த சொந்தங்கள் அலறித் துடிப்பதுபோல அவரது மனம் அலறித் துடித்தது.

                தாலிகட்டும் நேரம் வரை வாசலில் பித்தனைப்போல் அலைந்து திரிந்த அவளது கண்கள் தாலி கழுத்தில் ஏறிய பிறகு ஏதோ ஒரு திசையில் குத்திட்டு நின்றன.

                கெட்டி மேளச்சத்தம் அடங்க நேரம் ஆனது. பதினோரு திருமணங்கள் ஒன்றாக நடக்கும் மேடை அல்லவா? அதனால் அதிக நேரம் கெட்டி மேளச்சத்தம் கேட்டது. என் காதல் செத்துப்போச்சே என்று கத்திக் கதற வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் இந்த விஷயம் தெரிய வரும்போது பாலா எப்படித் துடித்துப்போவான் என்பதுதான் அவளுக்கு இன்னும் வேதனை தருவதாக இருந்தது.

                தாலிகட்டும்போது மாறனின் முகத்தில் பளார் என அறைந்து அவனை நாலு பேர் முன்னிலையில் அசிங்கப் படுத்தவேண்டும். ப்ரஸ்காரர்கள் உதவியுடன் பாலாவிடம் சேர்ந்துவிட வேண்டும் என்று அவள் போட்ட கணக்குகள் அவள் மணமேடைக்கு வரும் வழியிலேயே தவிடு பொடியாக்கப்பட்டது.

                அவளுக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட குவாலிஸ் வண்டியில் திருமணம் நடக்கவிருந்த கிரவுன்டுக்கு புறப்பட்ட போது மாறனின் வண்டி ஓட்டுநர் சென்னிமலை என்னும் சென்னி அவளிடம் பேச்சுக்கொடுத்தார். நல்ல மனிதர். மாறன் வீடும் இவளது வீடும் அருகே இருந்தபோது ஏற்பட்ட அறிமுகம். அவனது வீட்டு கார் ஓட்டுநர். அவளுக்கு பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தெரிந்தவர். அவளை 'சௌமியா' என்று அழைக்கும்போதே தனது பாசத்தைக் கொட்டிக் காண்பிப்பவர்.

                இன்றும் மணமேடைக்குச் செல்லும்முன் காரில் பயணித்தபோது அவர் அதே போல 'சௌமியா' என்று  அழைத்தபோது அவள் "அண்ணே என் நிலைமையைப் பார்த்தீங்களா?" என்று கதறிவிட்டாள்.

                அழகான இளவரசியை கொலை செய்ய ஏவப்பட்ட பணியாள், கடைசி நேரத்தில் அந்த சிறுமியின் முகம் பார்த்து கொல்லாமல் காட்டில் தப்பிச் செல்லவிட்ட கதை அவளது மனதில் படமாய் ஓடியது. அதே போல வண்டியை வேறு திசையில் செலுத்தி தன்னைக் காப்பாற்றிவிடமாட்டாரா? என்ற ஆசை அந்த அதிர்ஷ்டக் கட்டைக்கு அந்நேரத்தில் வந்தது.

 

This post was modified 4 weeks ago by Meena

ReplyQuote
Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
25/10/2019 3:23 pm  

Bala Sundar's Latcham Kadhalaal Kadhal Sei Tamil Novel Episode 7 updated

7

அது நப்பாசை என்பது தாமதமாக அவள் உணர்ந்தாள். அவளது பார்வையின் பொருள் புரிந்தவர் அவளிடம் சொன்னார் "இந்த வண்டியில் ஜி.பி.எஸ் இருக்குமா. மாறன் யாரையும் நம்ப மாட்டான். என்னைக்கூடத்தான். எந்த இடத்திலும் வண்டி நிற்கக் கூடாது என்பது எனக்கு வந்திருக்கும் ஆர்டர். உன் விஷயத்தில் அவன் ரொம்ப பிடிவாதம் பிடிக்கிறான்டா. எனக்கு பாலாவைப் பற்றித் தெரியும்.."

                "அய்யோ.. கடவுளே.. என்னால தாங்க முடியலையே.."

                "சௌமியா.. இந்தா பாரு.. என்னைப்பாரு." அவள் கஷ்டப்பட்டு அவரது முகத்தைப் பார்த்தாள்.

                மாறனின் அப்பாவைப்பற்றி உனக்கு தெரியும்ல?   இனி நீ போகும் பாதையில் நேராத்தான் போக முடியும். திரும்பி பார்க்கணும் என்று நினைக்காத. அப்படி மீறித் திரும்பி யாரையாவது பார்த்தீனா.. நீ யாரைப் பார்த்தியோ அவுங்களை மீண்டும் இந்த ஜென்மத்தில் நீ பார்க்க முடியாது. புரியிதா? அவுங்க முண்டம்கூட கிடைக்காது மசுருகூட கிடைக்காது. அது உன் அப்பாவாக இருந்தாலும் சரி பாலாவாக இருந்தாலும் சரி."

                "அண்ணே.. அண்ணே.." என்பதற்கு மேல் அவளிடம் வார்த்தைகள் இல்லை.

                "அண்ணேன்னு சொல்றதாலதான் இவ்வளவு தூரம் சொல்றேன். மணமேடையில் ஏதாவது பிரச்சனை பண்ணணும் என்று மட்டும் நினைச்சிடாதம்மா. உன் அப்பாவின் உசுரை நீயே எடுத்திடாதம்மா. பாவம் அவரே பாதி செத்திட்டார். மிச்சம் மீதி இருக்கும் உயிர் உன் தங்கச்சிக்காக வச்சிக்கிடட்டுமே? கொஞ்சம் யோசிச்சுக்கோம்மா. மனசை மாத்திக்கிறது கஷ்டம் தான். இல்லைன்னு யார் சொன்னா? ப்ரீத்தி, பாலா, உன் அப்பா இவுங்களை ஒரே ஒரு நிமிஷம் நினைச்சுப்பாரு. மூனு உசுரு உன் கையில இருக்கும்மா." சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தியவர் அவளிடம் "ப்ரீத்தி எங்க?" என்றார்.

                "அவ ஹாஸ்டலில் தான் இருக்கா. நேத்து நைட் மாறன் வந்ததோ.. இன்றைக்கு அவனுக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் என்பதோ அவளுக்கு தெரியாதுன்னு நெனைக்குறேண்ணே.. அண்ணே என்னை ப்ரீத்திகிட்டகூட்டிட்டு போங்கண்ணே. அவளையும் அழைச்சிட்டு பாலாவுடன் நான் பெங்களூர், இல்ல மங்களூர் போயிடுறேன். ப்ளீஸ்ண்ணே. அப்பா எப்படியாவது சமாளிச்சிடுவார். மாறன் அப்பாவுக்கு எதுவும் ஆகவிடமாட்டான். ப்ளீஸ்ண்ணே.."

                "உன் தங்கச்சி ஊட்டியில் படிக்குது. நாம இருப்பது சென்னையில்.எவ்வளவுதான் அழுத்திப்போனாலும் கோயம்பத்தூர் தாண்ட முடியாது. அதுக்குள்ள மாறன் ஆளுங்க நம்மை பிடிச்சிடுவாங்க. அப்படியே போனாலும் எண்ணி பத்து நாளுக்குள் முதல்ல ப்ரீத்தியைதான் பிடிப்பானுங்க. மூனு நாளில் அவ படிக்கும் ஸ்கூல் வாசலில் அவ பொணம் கிடைக்கும். அடுத்து பாலாவை பிடிச்சி.."

                "அண்ணே சொல்லாதீங்க.. சொல்லாதீங்க.."

                "அதான் நடக்கும் சௌமியா. மாறன் இந்த கொடுமை செய்ய மாட்டான். ஆனால் அவனோட அப்பா இதை கண்டிப்பா செய்வார்."

                அத்தனை நேரம் நின்றிருந்த அழுகையும் கண்ணீரும் மீண்டும் ஆரம்பித்தது "அம்மா, அம்மா" என்று அழுத சௌமியாவைத் தேற்றும் விதமாக அவளிடம், 

                "மாறன் தம்பி நல்லவன் தான்டா. உன்னை நல்லா வச்சிப் பார்த்துக்குவான்." என்றார்.

                மாறனைப்பற்றி அவர் பேச ஆரம்பித்ததும் பாறையாய் இறுகிய முகத்தை குனிந்து அவரிடமிருந்து மறைத்துக்கொண்டாள். அதன் பிறகு அவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கும் சொன்ன விளக்கங்களுக்கும் பதில் தராமல் ஊமைபோல வந்தாள்.  திருமணப் பந்தல் வந்தபிறகு அவளை "சௌமியா" என்று அழைத்து பேச நினைத்தவரை நிமிர்ந்து பார்க்காமல் முன்னே நடந்தாள்.

                 சென்னி மாறனைத் தூக்கி வளர்த்தவர். அவனது பிடிவாதம் பற்றி நன்கு அறிந்தவர். அவனிடம் ஒரு நாளில் எத்தனை வார்த்தைகள் பேச வேண்டும், பேச்சில் எந்த எல்லையில் நிற்க வேண்டும் என்பதை அறிந்தவர். இருபது வருட பழக்கமே என்றாலும் இருபது நொடிகளுக்கு மேல் அவர் அவனிடம் நின்று பேசுவதில்லை. ஒரு நாளுக்கு இருபது நிமிடங்கள் என்பது அவரது கண்டிப்பான வரையறை. இந்நாள் வரை அதை அவர் மீறியதில்லை. ஆனால் சௌமியா விஷயத்தில் முதல் முறையாக மீறினார். ஒரு மணிநேரம் அவனிடம் பொறுமையாய் எடுத்துக் கூறினார்.

                "மாறன் இது சரி வருமா? சௌமியா ஏற்கனவே ஒரு பையனை.."

                "தெரியும் சென்னி அண்ணே. அதைப் பற்றி பேச வேணாமே.."

                "அந்த பையன் ரொம்ப நல்ல பையன் தம்பி."

                "அந்தப் பையனைப்பற்றி உங்களுக்கு தெரியுமா? என் கண்ணுல எப்படிப் படாமல் போச்சு?"

                "அவுங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே ஸ்கூல் தம்பி. எனக்குத் தெரிஞ்சி ஒரு பத்து வருஷப்பழக்கம். வேணாம் தம்பி சௌமியா விஷயத்தில் நீ அவசரப்படுறப்பா."

                "சென்னி அண்ணே.. நான் ஒண்ணு கேட்பேன் நீங்க மறுக்காமல் பதில் சொல்லணும்."

                "கேளுப்பா."

                "வைரம், தங்கம், காசு, பணம்ன்னு ஆயிரம் ஆயிரம் விலை மதிப்பே இல்லா பொருளைக் கொடுத்து உங்க பொண்டாட்டியை யாராவது விலை பேசினா வித்திடுவீங்களா?"

                "இல்ல மாட்டேன்." என்றார் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு.

                "நானும்தான் மாட்டேன். சௌமியா தன்னோட காதலை காரணமாக வைச்சி என்னோட எண்ணத்தை விலை பேசினா நானும் மசியமாட்டேன்.."

                "நீங்க நினைக்கிறது புரியிது.. நீ சௌமியாவை ஒரு மாதமாகத்தான கல்யாணம் என்ற பார்வையில் பார்க்கிற.. சௌமியா அவனை பத்து வருஷமா லவ் பண்ணுறாளேன்னு கேட்கிறீங்க. அதுக்கும் என்கிட்ட பதில் இருக்கு. என்னோட அன்பை சௌமியா உணரும்போது அவனோட காதலை விசிறி எறிஞ்சிடுவா."

                "உன் கணக்கு தப்பிடுச்சுனா? அந்தப் பொண்ணு உன்னைவிட பிடிவாதமா இருந்தா? என்ன செய்வ தம்பி? அப்ப ரெண்டு பேர் வாழ்க்கையும் தானே வீணாகப்போயிடும்?"

                மாறன் லேசாக சிரித்துவிட்டு அவரிடம் "என்னைவிட பிடிவாதமா? யாருக்காவது அப்படி ஒரு பிடிவாதம் இருக்க வாய்ப்பிருக்கா? சொல்லுங்கண்ணே. என் மாதிரி பிடிவாதம் யாருக்காவது இருக்குமா? அதுவும் ஒரு பொண்ணுக்கு இருக்குமா? "

                "இருக்காதுதான் ஆனாலும் மாறன்.. கொஞ்சம் நான் சொல்றதைக் கேளு.."

                "இல்லண்ணே. இதில் என்போக்குல விட்ருங்க. என் மனசை நானும் மாத்திக்க எவ்வளவோ டிரை பண்ணேன். என்னாலயே என் மனதை மாத்திக்க முடியாதபோது நீங்க சொல்றது எதுவுமே என் புத்திக்கு ஏறாது. என் மனசுக்கு யார் சொல் பேச்சும் கேட்கத் தெரியாது. ப்ளீஸ். என்னைத் தனியா விடுறீங்களா?"

                சென்னி அதற்குமேல் ஒன்றும் பேசாமல் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்த குவாலிஸ் நோக்கி நடந்தார்.

                மாறன் அவர் சென்றுவிட்டதை குவாலிஸின் என்ஜின் உருமியதை வைத்து அறிந்தவன் அவர் கூறிய சாதக பாதகங்களைப் பற்றி யோசித்தான். இல்லை அவர் பாதகங்களைப் பற்றி மட்டுமே சொன்னார். அதைப் பற்றித்தான் அவனும் யோசித்தான். 'ஐந்து வயதில் இருந்து சௌமியாவைத் எனக்குத் தெரியும் அவ நிச்சயம் மாறுவா. கல்யாணம் முடிஞ்சிடுச்சினா எல்லாம் சரியாகிடும்..' என்று நம்பிக்கை வைத்தான். அந்த நம்பிக்கை ஒரு மாயை என்றுகூடத் தெரியாமல்.

                வரண்ட பாலைவனத்தில் தொலைதுரத்தில் தெரிந்த பொருளை வெள்ளிக் கிண்ணம் என்றும், அதில் நேற்று பெய்த மழைநீர் தேங்கியிருக்கும் என்றும் நினைத்தானாம் ஒருவன். ஒரு அரை மணி நேரம் நடந்து அதன் அருகில் செல்லும் வரை அந்த வெள்ளிக் கிண்ணம் என்னும் மாயை அவனைப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அதனை நெருங்கிய பின்னர்தான் அது ஒரு மனிதனின் மண்டை ஓடு என்றும் அதில் தண்ணீர் இல்லை மண்புழுக்களும் கரையான்களும் இருக்கின்றன என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்ததாம். மாறனின் நம்பிக்கையும் அப்படி ஒரு மாயைதான் என்பது அவனுக்குத் தெரியவரும் போது அவனது தோல்வியை அவனது மனம் ஒப்புமா என்பது கேள்வி.

 நிச்சயம் ஒப்பாது என்பது பதில்.

சில நேரங்களில் கேள்விகளை விட பதில்தான் கடினமாக இருக்கிறது. மனதுக்கு ஒப்பாத காரணத்தால் பதில்தான் ஒப்பாமல் இருக்கிறது.

கேள்வி மட்டும் இல்லை. பதிலும் சில நேரங்களில் கடினமானதுதான்.

  * * * * *மணமேடையில் மாறன் அவளது முகவாட்டத்தை கவனிக்காததுபோல இருந்துகொண்டான். மேடையில் இருந்த பத்து புதுமண ஜோடிகள் இயந்திரமாய் தாலி கட்டியதுபோல்தான் மாறனும் சௌமியா கழுத்தில் தாலியைக் கட்டினான். ஆனால் அவன் மனதில் சௌமியாவை முழுதும் ஆட்சிசெய்யத் துடித்தான். உடலாலும் மனதாலும். தாலி கட்டி உடலால் ஆட்சி செய்யப் போவதை உறுதி படுத்திக்கொண்டான். ஆனால் மனதை?

                ஒரு பெண்ணின் உடல் ஆணின் ஆட்சிக்குள் எளிதாய் சிக்கிவிடும். ஆண் என்பவன் வலிமை மிக்கவன் என்னும் காரணத்தால் ஒரு பெண்ணின் உடல் ஆணின் ஆட்சிக்குள் எளிதாய் சிக்கிவிடும். 

                ஆனால் பெண்ணின் மனம்? அதன் தியரியே வேறு. ஒரு ஆணின் மனதுக்குள் ஒரு பெண்ணின் மனம் கலப்பது என்பது மார்கழியில் பனியும் குளிரும் கலப்பது போல. இது  இயற்கையாக நடக்கும் ஒன்று.

                சுண்டு விரல் அளவே இருக்கும் டெய்லர் பறவைகள் அதனைவிட ஐந்து மடங்கு உயரம் கொண்ட இரண்டு இலைகளின் ஓரங்களைத் தைத்துப் பிணைத்து தனது வீட்டைத்தயார் செய்வது போல அது இயற்கையாக நடக்கும் ஒன்று. 1.130 கிலோ மூளை கொண்ட நாம் மிளகளவு மூளைகொண்ட இவைகளை நினைத்து ஆச்சரியம் கொள்வது போல பெண்ணின் மனம் ஆணின் மனதுடன் கூட்டுசேர்வதும் ஒரு ஆச்சரியமான விஷயம்தான்.

                உடலின் பிணைப்பு இரண்டு நிமிடங்கள் கூடுதலாக நீடித்தால் அது சிற்றின்பத்தின் பேரின்பம். இரண்டு நிமிடங்கள் கடந்தபிறகு அங்கே பிணைப்பு அறுந்துவிடும். மனதின் பிணைப்பு இணைந்தால் இணைந்துவிட்டதுதான். "யாராவது பார்க்கணும்னா பாருங்க முகத்தை மூடப்போறேன். யாராவது பார்க்கணும்னா பாருங்க முகத்தை மூடப்போறேன்.." என்று கையில் எருதை வைத்துக்கொண்டு வெட்டியான் நமது சவத்தைப் பார்த்துக் கத்தும் வரை அந்தப் பிணைப்பு அறுந்து போகாது. மனதில் ஏற்படும் பிணைப்பு சவக்குழிக்குள் செல்லும் வரை அறுந்து போகாது.

                இது சத்தியம்.

                இந்த சத்தியம் அறியாத மாறன் நாய் படாதபாடு பேய் படாத பாடு படப்போகிறான்.     ஆனால் படட்டும் என்கிறீர்களா? நானும் அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். நன்றாக படட்டும்.

                                   *  *  *  *  *  *  *

 

மாலையும் கழுத்துமாய் சௌமியாவும் மாறனும் தனது வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அனு ஆன்ட்டிதான் ஆலம் சுற்றி வரவேற்றார். நண்பர்களை கவனிக்க மாறன் பத்து நிமிடத்தில் கிளம்பிவிட, சௌமியா தனது அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

                அனு ஆன்ட்டியும் அவளைத் தொடர்ந்தார்.

                கழுத்தில் இருந்த மாலையை கழற்றி ஆவேசமாய் வீசியவள் அனு ஆன்ட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள்.

                "பாலா ஏன் வரல ஆன்ட்டி? அவன் ஏன் என்னைக் கூட்டிட்டுப்போக வரல? நான் அவன்கூட போகணும் ஆன்ட்டி. என்னை அவன்கிட்ட கூட்டிட்டுப்போங்க."

                "சௌமி.. விதியை மாற்ற முடியாதும்மா. மாலையைக் கழற்றாதே.. யாராவது உன்னைப் பார்க்க வந்திட்டே இருப்பாங்கம்மா." என்று கூறி அவள் கழுத்தில் அதை போட்டுவிட்டார்.

                "எனக்கு இது வேணாம்.." என்று கதறியவள் மாலையில் கைவைத்தபோது மாறனின் தந்தை அவள் எதிரே நின்று கொண்டிருந்தார். வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்க பின்னால் இரண்டு அடிகள் நகர்ந்தாள். தனக்கு பின்னால் இருந்த சுவற்றில் தலைமோத, அசையாமல் நின்றாள்.

                தன்னுடன் வந்த நண்பரின் காதில் ஏதோ சொல்லிய மாறனின் தந்தை மெல்ல அறைக்குள் நுழைந்தார். அனு ஆன்ட்டி சௌமியாவின் அருகே சென்றதும்,

                "பொறும்மா.. நான் சௌமியாவுக்கு நல்லது கெட்டது சொல்லிக்கொடுத்து கூட்டிட்டு வர்றேன். வீட்டில் பெரியவங்க இல்லைல்ல? அதான் தெரியலை. நான் சொல்லிக்கொடுத்து கூட்டிட்டு வர்றேன்."

                "வாம்மா" என்று அவர் அழைத்ததும் மறுபேச்சின்றி அவர் பின்னால் சென்றாள் சௌமியா.

                அவளது வீடே அவளுக்கு அடையாளம் தெரியவில்லை. உயர் ரக சோபாக்கள் கிடைத்த இடத்தில் எல்லாம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் உயரம் கொண்ட அவளது ஃபிரிஜ் இருந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய காக்ரேஜ் பீரோல் உயரத்திற்கு ஒரு புதிய ஃபிரிஜ் இருந்தது. வீட்டின் வாசலில் பெரிய ஷாமியானா போடப்பட்டிருந்தது. மணி ஏழு நாற்பது. விடிந்து பல மணி நேரங்கள் ஆகிவிட்டது. ஆனால் சிறுத்தைகள் நடமாடும் இருட்டான காடுபோல அவளது வீடு மாறிவிட்டதாக உணர்ந்தாள் சௌமியா.

                அவளது அப்பாவின் அறையில் கிடந்த சோபாவில் அவளை அமர வைத்தார் அவர்.

அவள் எதிரே இருந்த  கட்டிலில் அவர் அமர்ந்து கொண்டார். நேராக விஷயத்திற்கு வந்தார். "நீ ஒரு பையனைக்காதலிச்ச.." அவளிடம் மிகுந்த அதிர்ச்சி. ஆனால் அவர் தெளிவாகவே இருந்தார். அவளது அதிர்ந்த பார்வையை பார்த்தபிறகும் மெல்லிய குரலில் தெளிவாகப் பேசினார்.

                "அவனும் உன்னைக் காதலிச்சான். ஆனா மாறனுக்கு பொண்டாட்டியாகிட்டியே? இப்ப என்ன பண்ண முடியும்? என் கட்சிக்காரங்க முன்னாடி மாறன் உன்னை பொண்டாட்டியா ஏத்துக்கிட்டான். அதை மாற்ற முடியாது. கல்யாணத்துக்கு முன் மாறாத மாறன் கல்யாணத்திற்கு பிறகு உன்னை விட்டுக்கொடுத்து மாறுவான்னு நினைக்கிற? நிச்சயம் மாற மாட்டான். அந்தப் பையனும் மாறமாட்டான்னு தெரியும். அவன் பேரு பாலாதான?"

                "என்னம்மா அப்படிப்பார்க்குற? ஆயிரம்கோடி சொத்துக்கு அதிபதியா வரப்போற பேரனைப் பெத்துக்கொடுக்கப்போற. அப்படிப்பட்ட பொண்ணப்பற்றி நான் விசாரிக்காமலா கல்யாணம் வரை முடிவெடுப்பேன்? என் பையன் உன்னைத்தவிர வேற சாய்ஸ் எனக்குக் கொடுக்கலை. கிடைத்த சாய்ஸ பெஸ்ட் சாய் மாத்துறதைப் பற்றி நான் யோசிக்காமல் காரியத்தில் இறங்குவேனாம்மா?"

                "எங்க விட்டேன்? ம்.. பாலா உன்னைத்தேடி வருவான். நான் விசாரிச்சது சரின்னா கண்டிப்பா வருவான். அவன் முடிவில் அவன் மாற மாட்டான். நீ வேணும்னு வந்து நிப்பான். அப்ப என்ன செய்யலாம்?"

                எச்சிலை விழுங்கினாள் சௌமியா.

                "நீதான்மா மாறணும்."

                நிதானமாய் யாரோ அவளை கூர் வாள்கொண்டு கூறுபோட்டார்கள். அவள் முனங்கக்கூட இல்லை. அவளது கழுத்து வயிறு கை கால்கள் என்று நிதானமாகக் கிழிக்க அவள் அசையாது பார்ப்பதுபோல் உணர்ந்தாள்.

               


ReplyQuote
Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
25/10/2019 3:27 pm  

Latcham Kadhaalal  Kadhal Sei  Tamil Novel Episode 8 Updated

8

அவள் விழிகளின் சோர்வை உணர்ந்தவர் சத்தமாக "அம்மா" என்று அனு ஆன்ட்டியை அழைத்தார்.

                அனு ஆன்ட்டி வந்ததும் "சௌமியாவுக்கு கொஞ்சம் ஜுஸ் எடுத்துட்டு வாங்கம்மா" என்றார்.

                அனு ஆன்ட்டி சரி என்று சென்றதும் மீண்டும் தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார். 

                "சொல்லும்மா சௌமியா இவனுங்க ரெண்டு பேரும் மாறமாட்டங்களே? அப்ப நீதான மாறணும்? நீ மாறிட்டா பிரச்சனை முடிந்தது. பாவம் அந்த பாலா பயலும் புள்ளக்குட்டியெல்லாம் பெத்து சந்தோஷமா வாழணும்ல? அல்பாயிசில் போயிட்டா வம்சம் தழைக்காது போயிடும்ல? என்னம்மா நான் சொல்றது சரிதான?"

                சௌமியா பிடிவாதமாய் பதில் பேசவில்லை.

                "டேய் திலகா இங்க வாடா.." என்றதும் அந்த திலகா என்பவன் அருகில் வந்தான்.

                "இவன் யாரு தெரியுமா சௌமியா? திலகராஜ். திலகான்னு கூப்பிடுவோம். எத்தனை கொலை செய்திருக்கான் தெரியுமா? நாலு. அத்தனையும் லைஃப் சென்டன்ஸ். என்ன அப்படி பார்க்கிற? லைஃப் சென்டன்ஸ் கிடைச்சவன் என் கூட கல்யாண வேலை பார்க்குறானேன்னுதான நினைக்கிற? டிஸ்டிரிக்ட் கோர்டில் லைஃப் சென்டன்ஸ் கிடைச்சாலும் கேஸ் ஹைகோர்ட் போகும். மதுரை ஹைகோர்டோ, சென்னை ஹைகோர்டோ எல்லா இடத்திலும் நம்ம ஆளுங்க இருக்காங்க. அங்க நான் ஒரு வெள்ளைப் பேப்பரில் என்ன எழுதிக்கொடுக்கிறேனோ அதுதான் தீர்ப்பு. அதைத்தாண்டி அப்பீலுக்கு எவனும் போக மாட்டான். கோர்ட்டில் கேஸ் நடந்து முடியவே ஆறு வருஷம் ஆகும். கேஸ் நடக்கும்போதும் பெயில் ஈசியா கிடைச்சிடும். மார்ச் மாதம் அப்ளை பண்ணால் கண்டிப்பா கிடைச்சிடும் சௌமியா. எப்படின்னு தெரியுமா?  ஏப்ரல், மே இரண்டு மாதமும் கோர்ட் லீவ். இரண்டு மாதமும் வக்கீல் வீட்டில் விறகா எரிப்பான்? அதான் தலைகீழாக நின்னாவது மார்ச் மாதம் பெயில் அப்ளை பண்ணால் பெயில் வாங்கிக் கொடுத்திடுவான். என்ன அப்படி பார்க்குறம்மா? எல்லாம் காசுதான். லைஃப் சென்டன்ஸ் கிடைத்தாலும் அவன் ஆறு வருஷத்திற்கு மேல் ஜெயிலில் இருக்க மாட்டான். சில நேரம் இன்னும் சீக்கிரம் விடுதலைகூட கிடைச்சிடும். நம்ம நாட்டில்தான் ஏகப்பட்ட தலைவர்கள் பிறந்த நாள் வருதே. அந்த நாளில் வெளியே வந்திடுவான். திலகா மாதிரி பத்து பசங்க வச்சிருக்கேன். பயப்படாத.. மாறனுக்கு இந்த மாதிரி பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது. மாறன் இப்படியெல்லாம் ஆள் செட்பண்ணி அந்தப் பையனைத்தூக்க மாட்டான்."

                உடல் சில்லென்று இருப்பதை உணர்ந்தவள் அணிந்திருந்த மாலையில் இருந்து தனது கைகளை எடுத்தாள்.சற்று முன் வீசி எறிய நினைத்தது மறந்தே போனது. மாறனின் தந்தை முகத்தில் திருப்தி பரவியது. தடைபட்ட பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.

                "மாறன் செய்யமாட்டான். ஆனா நான் செய்வேன் சௌமியா. எனக்கு கட்சி எப்படியோ அப்படிதான் மாறன். எனக்கு கட்சி எப்படியோ அப்படிதான் மாறன் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாம். உனக்கு இப்ப புரியாது. போகப்போக புரியும்."

                சௌமியாவிற்கு எல்லாம் இப்போதே நன்றாகவே தெள்ளத் தெளிவாகவே புரிந்தது. எதிலும் சந்தேகம் இல்லை. அவரது மிரட்டலில் சந்தேகமே இல்லை. பேசுவதையெல்லாம் பேசிவிட்டு அவளை ஜுசையும் குடிக்க வைத்தார். பின்பு கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார்.

                அமைதியாக அதே இடத்தில் அவள் உட்கார்ந்திருந்த போதுதான் அவளது அப்பாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. "பாலா வந்திருக்கான். உன்னைப் பார்க்கணும்னு சொல்றான். ரெண்டுபேரும் பேசுவதைப் பேசி பிரச்சனையை தீர்த்திடுங்க." என்று முடிவை அவள் கையில் விட்டுவிட்டார். அவளது முடிவைதான் மாறனின் தந்தை எடுத்துவிட்டாரே?

                இந்த கல்யாணம் உண்மையாகிவிட்டது. இதை மீறினால் முதலில் அசிங்கப்படப்போவது அவளது பெண்மை. தனது பெண்மையை பணையம் வைத்து பாலாவோடு இணைவதா?

                அம்மா என கதறிய மனம் அவளிடம் கேவியபடியே கேட்டது "இனி என்ன?"

                ஒன்றுமில்லை.

                ஒன்றுமே யோசிப்பதற்கு இல்லை. எல்லாமே பூஜியத்தில் வந்து முடிந்து விட்டது. அவளது காதல். பாலாவின் காதல். எல்லாமே பூஜியமாகிப்போனது.

                எல்லாவற்றிலும் நூறு மார்க் எடுக்கும் பாலா. நினைக்கும் போதே சிரிப்புவந்தது. எதைப்பார்த்தாலும் சிரிப்புதான் வந்தது.

                அவள் சிரித்தாள்.    

                                      *  *  *  *  *

 

                "இல்லை.. இல்லவே இல்லை இது நடக்கவே இல்லை" என்று தனது கைபேசியின் மெசேஜ்களைப் பார்த்தபிறகு தன்னிடம் சொல்லிக்கொண்டே பாலா தனது பைக்கில் சௌமியாவின் வீடு நோக்கி வண்டியைச் செலுத்தினான்.

                ஆனால் வாசலில் மாவிலைத்தோரணமும் பந்தியில் கேட்கும் சமையல்காரனின் குரலும் அவனிடம் அவன் பயம் உண்மைதான் என்று சொல்லியது. அவன் அந்தக்காட்சியை மேற்கொண்டு பார்க்கவேண்டிய அவசியமும் அவகாசமும் இருக்கவில்லை. அவனது தோளைத்தட்டி சௌமியாவின் தந்தை பாலா என்று கூப்பிட்டார். அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படிதான். ஆனால் அந்த குரல் அவனது வியர்த்து உஷ்ணமான உடலை திடுமென திரும்பவைத்தது.

                "அங்கிள்.." என்று அவன் ஆரம்பித்தபோதே.. அவர் அவனது பைக்கை அணைத்துவிட்டு சாவியை கையில் எடுத்துக்கொண்டார். அவன் வண்டியில் இருந்து இறங்கியதும் அவனை தோளோடு பிடித்துக்கொண்டு வேகநடையாய் அவரது வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த சண்முகத்தின் வீட்டிற்கு இழுத்துச் சென்றார். சண்முகம் சௌமியாவின் தந்தையின் நம்பிக்கைக்கு உரியவர். நலம் விரும்பி.

                "அங்கிள்.. சௌமியாவை நான் பார்க்கணும்.." என்றான் பாலா சௌமியாவின் அப்பா வேணுவிடம்.

                "பாலா.."

                "சௌமியா எங்க?"

                "பாலா.. அவளுக்கு இன்னைக்கு காலையில கல்யாணம் முடிஞ்சிடுச்சி.."

                " நான் அவளை இப்பவே பார்க்கணும்.."

                "பார்த்து என்ன பண்ணப்போற? ஏற்கனவே குத்துயிரும் குலைஉயிருமா இருக்கும் என் பொண்ண என்ன செய்யப்போற?"

                "அவ கழுத்தில இருந்து தாலியை கழற்றி வீசிட்டு என்கூட கூட்டிட்டு போகப்போறேன்."

                "பாலா மாறன் கொன்னுடுவான்.."

                "என் வயசு இருபத்திதாறுதான் சார்.. உடலும் மனசும் தெம்பாதான் இருக்கு. என்னாலும் அவனைக் கொல்ல முடியும். இப்ப நான் சௌமியாவை பார்க்கணும்.."

                "அவன் கொன்னுடுவான்னு சொன்னது உன்னையில்லை. சௌமியாவை.."

                "யார்கிட்ட பூச்சாண்டி காட்டுறீங்க?"

                சௌமியாவின் தந்தை, காட்டில் தண்ணீர் தேடி அலையும் ஒரு விலங்கின் அலைபாயுதலோடு அந்த சிறிய வீட்டின் வரவேற்பறையில் நடக்க ஆரம்பித்தார். சில நொடிகள் கடத்தியவர் அவனிடம் தனது விவாதத்தை ஆரம்பித்தார்.

                "பாலா.. நடந்ததை மாற்ற முடியாது. தலைவர் என் பையன் உன்னோட பொண்ணை கட்டிகணும்ன்னு ஆசைபடுறான்னு சொன்னப்ப நான் உடனே சரின்னு அவர் காலில் விழுந்திட்டேன்னு நினைச்சியா? நான் ஜாதகம் அப்படி இப்படின்னு மழுப்பினேன்.."

                "என் முன்னே "சரி யோசிச்சி சொல்லுங்க" என்று சொல்லிட்டு அந்தப்பக்கம் போனபிறகு அரை மணி நேரத்தில் எனக்கு கால் பண்ணினார். "நாளை காலை கல்யாணம் நடக்கணும் வேணு. கல்யாணம் நடந்தால் உங்க பொண்ணு என் பையனுடன் சென்னையில் குடித்தனம் பண்ணுவா.. கல்யாணம் முடியலைன்னா உங்க பொண்ணு வேற ஏதாவது ஒரு சின்ன ஊரில் என் பையனுடன் குடித்தனம் பண்ண வேண்டிவரும். நான் சொல்றது புரியுதுல்ல?" என்று மிரட்டுறார்."

                "என் புள்ள ஒருத்தனுக்கு வைப்பா இருக்கத்தான் நான் அவளை உசுரக்கொடுத்து வளர்த்தேனா? அதோட வாழ்க்கையோட, உசுரோட விளையாடச் சொல்றியா பாலா?"

                "நான் சௌமியாவைப் பார்க்கணும்."

                "இவ்வளவு சொல்றேன்.." என்று அவர் குரலை உயர்த்தியபோது அந்த வீட்டின் சொந்தக்காரர் சண்முகம் அவரை சமாதானம் செய்து அமைதிப்படுத்தி "வேணு, அவன் பாதிக்கப்பட்டவன். பேசத்தான் செய்வான். நாமதான் புரியவைக்கணும். நீ கொஞ்ச நேரம் பேசாம இரு. நான் பேசிக்கிறேன்."

                "பாலா மாறனை பகைச்சிக்க சௌமியாவின் அப்பாவால் முடியாது. உன்னாலும் முடியாது. விதண்டாவாதம் வேணாம். ஆயிரம் கோடிக்கு முன்னால் நாமயெல்லாம் காணாமல் போயிடுவோம். மாறன் பிடிவாதம் எங்க எல்லோருக்கும் தெரியும். அதனால் நாங்க பின்வாங்கிட்டோம். அவனை எதிர்க்கலை. நீ எதிர்க்கப்போறேன்னு சொல்ற.. சரி.. உன் வாதப்படி எதிர்த்தபிறகு இன்னைக்கு நீ சௌமியாவை அழைச்சிட்டு எங்க போவ?  தமிழ்நாட்டில் எந்த மூலைக்கும் உன்னால் போக முடியாது. வெளிநாடு போகப்போறியா? பாஸ்போர்ட் உனக்கு இருக்கு. சௌமியாவுக்கு இருக்கா? அவன் கிட்ட மோதினா உன் உயிர் முதலில் போகும். அதைப்பார்த்து சௌமியாவின் உயிர் அடுத்துப் போகும். இதுக்காகத்தான் உங்களைப் பெத்தவங்க கஷ்டப்பட்டாங்களா?"

                "எனக்கு சௌமியாவைப் பார்க்கணும்."

                வேணு, சௌமியாவின் தந்தை அவனிடம் பாய்ந்து கொண்டு வந்து "இழவு வீடாக மாறணுமா? என் வீடு இழவு வீடாக மாறணுமா? இந்த கல்யாணமே ஒரு இழவு மாதிரிதான் நடந்திச்சு. அதை நிஜமான இழவு வீடா மாத்தப்போறியா பாலா?"

                 "இரு வேணு.. சின்ன பையன்தான? இளஇரத்தம்.. கொதிக்கத்தான் செய்யும். அவன் இடத்தில் உன்னை வச்சிப்பாரு.. எனக்குத் தெரிஞ்சி பத்து வருஷமா ரெண்டு பேரும் லவ் பண்றாங்க. அவன் மனசை மாத்திக்க டைம் கொடு.." என்று சண்முகம், நண்பர் வேணுவை சமாதானம் செய்தார்.

                "என் பொண்ணு மாறலையாடா? அவ மனசை இரும்பா வச்சிக்கிட்டு இதோ இவனுக்காக மாறலையாடா? இவன் ஏன் அதை புரிஞ்சிக்கல? அது முகத்தையே என்னால ஏறெடுத்து பார்க்க முடியலையே.. இவன் அவளப் பார்க்கணும் பார்க்கணும்னு சொல்றானே? இவனைப் பார்த்ததும் அவ உடம்பில் உயிர் போயிட்டா நான் என்னடா பண்ணுவேன்? சொல்லு.. சொல்லுடா" என்று ஆக்ரோஷமாய் நண்பனிடம் கத்தியவர் பாலா அருகே சென்று அவனது சட்டையை கொத்தாகப் பற்றினார்.

                "சொல்லு பாலா. உன்னை பார்த்ததும் இல்லை பார்த்தபிறகு அவளுக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா நான் என்ன பண்ண?" என்று கோபம் நிறைந்த, துக்கம் நிறைந்த விழிகளுடன் கேட்டார்.

                 அவரது பிடியை உதறித்தள்ளிவிட்டு அருகில் இருந்த ஒரு ஸ்டீல் கட்டிலில் பொத்தென்று அமர்ந்தவன் அவரிடம் சொன்னான் "செத்தா சாகட்டும். என்னை பார்க்காமல் அவ உயிரோட இருப்பதுக்கு.. என்னைப் பார்த்திட்டு நீங்க சொல்றமாதிரி சாகுறது எவ்வளவோ மேல். நான் சௌமியாவைப் பார்க்கணும்."

                காலனை பார்ப்பவனைப்போல அவனிடம் தனது வெறுப்பை பார்வையால் உமிழ்ந்துவிட்டு அவனிடம்  "சௌமியாவை அழைச்சிட்டு வரச்சொல்றேன். ஆனா இந்த விஷயத்தில் நீ சௌமியாவின் முடிவைதான் கேட்கணும். அதுக்கு சரின்னு சொன்னா.. நான் நீங்க கடைசியா சந்திக்கும் இந்த சந்திப்பிற்கு ஒத்துக்குறேன்." என்றார்.

                "சௌமியா என் முடிவுக்கு கட்டுப்படுவா.. நான் சொல்றதைத்தான் கேட்பா.."

                "பாலா இது அவளோட வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது. இன்னும் ஒரு இருபது வருஷ கால வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது. அவ முடிவுதான் இறுதியான முடிவு. அவ என்ன சொன்னாலும் நீ கேட்கணும்." என்றார் சண்முகம்.

                "நீங்களும் கேட்கணும். அவ என்ன சொன்னாலும் நீங்களும் கேட்கணும்..." என்றான் பாலாவும் அழுத்தமாக.

                அவனை கோபமாகப் பார்த்துவிட்டு சண்முகம் தனது கைபேசியில் இருந்து தனது மனைவிக்கு அழைத்தார். "அனு.. சௌமியா என்ன பண்றா? சரி.. சரி..நான் சொல்றதை கவனமா கேளு.. நம்ம வீட்டுக்கு ஏதாவது காரணம் சொல்லி சௌமியாவை கூட்டிட்டு வா.. சரி சரி என் அம்மாவைப் பார்க்க வர்ற மாதிரியே கூட்டிட்டுவா.. லேட் பண்ணாத.. சீக்கிரம்."

                பாலா தனது நண்பர்களுக்கு அழைத்து "டேய் பிரபா நம்ம ஃப்ரண்ட்ஸ்கிட்ட கிரிக்கெட் கிரவுன்ட் வந்து என்னைப்பார்க்கச் சொல்லு. ஆமா.. ஆமா இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல.."

                "நாலு பல்சர் பைக் என்ன பண்ண முடியும்ன்னு நினைக்கிற?" என்று அவனிடம் கோபமாக வினவினார் வேணு.

                "அத்தனை பேர்கிட்டயும் நாலு லாப்டாப் இருக்கு. ஒரு வீடியோ போதும்.. இன்னைக்கு தமிழ்நாடே இந்த விஷயத்தைப் பத்தி பேச.."

                "அடப் போப்பா.. சைபர் கிரைம் டிவிஷனே மாறன்கிட்டதான் முதல் ரிப்போர்ட்டே கொடுக்குது.. நியூஸ் பேப்பர், தினசரி பத்திரிக்கை எல்லாத்தையும் போய் எடுத்துப்பாரு பாலா. அதுல அவனோட ஃபோட்டோ இல்லாத ஒண்ணு.. ஒண்ணே ஒண்ணு என் கண்ணுல்ல காட்டு பார்ப்போம்." என்று கையில் இருந்த ஆனந்த விகடனைத் தூக்கி எறிந்தார் அவன்புறமாய்.

                அந்த ஆனந்த விகடன் வார இதழில் மாறனின் புகைப்படம் இளைஞர் அணியின் சிங்கமே என்ற தலைப்போடு அச்சிடப்பட்டுயிருந்தது. மாறனின் படத்தைப் பார்த்ததும் அந்தப் பக்கத்தை முழுவதுமாக கிழித்து எறிந்தான். அவனின் கோபத்தை மட்டுப்படுத்தும் விதமாக யாருடைய செல்பேசியோ அழைத்தது.

                சௌமியாவின் தந்தை செல்பேசி அழைத்ததும் பரபரப்பானார். அழைத்தது நண்பனின் மனைவியேதான். நண்பனின் மணைவியிடம் "சரி. ஜாக்கிரதை. பத்து நிமிஷம்தாங்க. அதுக்கு மேல் கிடையாது. மாறன் வீட்டில் இல்லைல்ல?" என்று விசாரித்துவிட்டு சௌமியா தனது நண்பனின் வீட்டிற்கு வருவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார்.

                நான்கு நிமிடங்கள் கடந்தது. அவரது வீட்டில் இருந்து நண்பனின் வீட்டிற்கு நடந்து வருவதற்கு தேவைப்படும் நான்கு நிமிடங்களும் கடந்துவிட்டது. பாலா வாசல் பக்கம் நிலைத்திருந்த விழிகளை நகர்த்தவேயில்லை.


ReplyQuote

Meena
(@meena)
Estimable Member Moderator
Joined: 2 years ago
Posts: 139
25/10/2019 3:30 pm  

Latcham Kadhaalal Kadhal Sei Tamil Novel Episode 9 updated

9

பாலா வாசல் பக்கம் நிலைத்திருந்த விழிகளை நகர்த்தவேயில்லை.

                வெளியே முற்றத்தில் பேச்சுக்குரல் கேட்டது அனு ஆன்ட்டிதான் பேசியது. யாரிமோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

                "அம்மா கல்யாணப்பொண்ணை எங்கம்மா அழைச்சிட்டுப் போறீங்க? மாறன் வந்தா திட்டும்." என்று அனு ஆன்ட்டியின் அருகே வந்தார் சென்னிமலை.

                "அட என்ன சென்னி அண்ணே. பொண்ணுக்கு அம்மா கிடையாது. என்னைதான் அம்மாவா நினைக்கிறது இந்தப் பொண்ணு. கல்யாணம் முடிந்ததும் விளக்கேற்றி சாமி கும்பிடணும்ல? என்னோட மாமியார் இவளைப் பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க. அதான் கூட்டிட்டு போறேன்." என்று சத்தமாகச் சொன்னவர், டிரைவர் காதருகே குனிந்து, "சத்தமா பேசாதீங்க அண்ணே. சௌமி மனசு கலவரமா இருக்கு. ஒரு பத்து நிமிஷம் நல்லது கெட்டது சொல்லித்தர்றேன். என் வீட்டில் தான் பேச முடியும். அவ வீடு கட்சி ஆஃபீஸ் மாதிரி ஆயிடுச்சு. ஆத்திரத்தில் உயிரை விட்டுட்டா நாம என்ன பண்ண முடியும்? மனசுக்கு தைரியம் சொல்லி ஒரு அரை மணி நேரத்தில் கூட்டிவர்றேன். நீங்க பத்து வருஷத்துக்கு மேல சௌமியை பார்த்து வர்றீங்க. இந்த உதவிகூட பண்ண முடியாதா?"

                "சீக்கிரம் வந்திடுங்கம்மா.." என்று அனு ஆன்ட்டியைப் போலவே அவரும் மெல்லிய குரலில் பேசிவிட்டு வாழை இலைகளை இறக்க வந்திருந்த சின்ன டெம்போ வண்டியின் டிரைவரிடம் ஓடினார்.

                பேச்சுகள் முடிந்த நிமிடத்தில் சௌமியா வீட்டிற்குள் வந்தாள். அந்த வீட்டின் ஹாலில் இருந்த சோபாவில் உட்கார வைக்கப்பட்டாள். பெரியவர்கள் இங்கிதம் கருதி அடுத்த அறைக்குள் நுழைந்தனர்.

                தன்னைக் கண்டதும் ஓடிவந்து கட்டியணைப்பாள் என்று கணித்திருந்தவனுக்கு முகத்தைக்கூட அவள் காட்டவில்லை. குனிந்த தலை நிமிராமல் உட்கார்ந்திருந்தாள். வீட்டின் வாசலில் நின்றுகொண்டு தனது பைக் ஆக்சிலேட்டரை முறுக்கினாலே சிரித்த முகமாய் வாசல் வந்து நிற்கும் சௌமியை பாலா நினைத்த மாத்திரத்தில் ஆவேசம் எழுந்தது. அவளை நெருங்கி சவமாக உட்கார்ந்திருந்தவளின் முகத்தை நிமிர்த்தி "சௌமி என்னப்பாருடி.. சாரிடி.. உன்னோட ஃபோனை நைட் கவனிக்காமல் இருந்திட்டேன்டி.. சாரிடி.. இப்ப நான் என்ன செய்யணும்ன்னு சொல்லு. நான் செய்யறேன். இப்பவே என்கூட வா. இந்த தாலியைக் கழற்றி வீசிட்டு நான் உன் கழுத்தில் தாலி கட்டுறேன்."

                சௌமியா தலையை லேசாக இன்னமும் நிமிர்த்தி ஒரு பைத்தியத்தைப் போல புன்னகைத்தாள்.

                அவளின் செயலில் பயந்தவன், "இப்ப என்ன ஆச்சுன்னு நீ கவலைப்படுற? வா என்கூட." என்று அவளது கைகளைப் பற்றினான்.

                சௌமியா அவனது கைகளை உதறினாள்.

                "ஏன்டி என் கைய தட்டிவிடுற? சௌமி இன்னும் எதுவும் கெட்டுப்போயிடல. இப்ப தான் நான் வந்திட்டேன்ல்ல? வாடி என்கூட."

                சௌமியா மீண்டும் பேதலித்த சிரிப்போடு அவனைப் பார்க்க.. "அன்னைக்கே சொன்ன.. நான்தான் கேட்கலை. சாரிடி.. வாடி என்கூட.. ப்ளீஸ்."

                சௌமியா தான் உட்கார்ந்த இடத்தில் இருந்து எழுந்து நின்றாள்.

                அவளது இடையைப்பற்றி இழுத்து அவன் மேல் சாய்த்துக்கொண்டான். அவளது பஞ்சணை அங்கம் அவன் நெஞ்சில் தடால்என மோதியபோது அவனது கவலையும் கோபமும் மட்டுப்பட்டது. "வேண்டாம் சௌமி. என்னை அழவைக்காதடி. ப்ளீஸ்." என்று குழந்தையாய் அவளிடம் கெஞ்சியவன் வெடித்து அழுதான்.

                பைத்தியங்கள் அழுவதில்லை. சௌமியாவும் அழவில்லை.  இப்போது அவள் சிரிக்கவும் இல்லை, அழவும் இல்லை. அவனிடமிருந்து லேசாக விலகினாள். மெல்ல "அனு ஆன்ட்டி" என்று கத்தி அழைத்தாள். அனு ஆன்ட்டி வந்ததும் பாலாவிடமிருந்து பெரும் பலம் கொண்டு தன்னைப் பிரித்தவள் அனுவின் கைபிடித்து அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறினாள்.

                ஒரு பைத்தியத்தின் சகல தகுதிகளும் சௌமியாவிடம் இருந்தது. கோபம், நமட்டுச் சிரிப்பு, ஆற்றாமை, சிந்தித்து சிந்தித்து கண்கள் நிலைகொள்ளாமல் அலைபாய்தல் என்று கணக்கில் சேர்த்துக்கொண்டே போகலாம்.

                ஒரு கொலைகாரனின் சகல தகுதிகளும் பாலாவிற்கு அப்போது வந்துவிட்டது. வெறி. உடல் முழுதும் பழிவாங்கும் வெறி. அந்த மாறனை கொன்றுவிடும் வெறி.

                கோபம் சுற்றத்தை மறந்தது. சௌமியா வெளியேறியதை புத்தியில் பதியவைக்க முடியாத அளவிற்கு வெறி அவனிடத்தில்.சௌமியா சென்றுவிட்டதை உணர்ந்தவன் உடல் கோபத்தில் தீ ஜுவாலையாக எரிந்தாலும் காதல் செய்த மனம் அவளுக்காகவே வாதம் செய்தது.

                "அவளுக்கு என் மேல் கோபம். அதனால்தான் ஓடிட்டா. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கழிச்சி போனால் பாலான்னு என் மடியில் படுத்து அழுவா தெரியுமா? அப்ப அவளோட முடியைப்பிடிச்சி இழுத்து என் கட்டிலில் கிடத்தணும். இல்ல இல்ல அவ பாதத்தில் கன்னம் வைத்துப் படுத்து நான் தூங்கணும். அவளது சுண்டுவிரலை நீவி விடணும். அப்படிச்செய்தா இந்த ஒரு நாள் முழுதும் அவள்பட்ட மனஅழுத்தம் குறைஞ்சிடும்." என்று மனதிடம் வாதம் செய்தான்.

                சில நொடிகளில் இரக்கம் கொண்ட மனது மீண்டும் வெறித்தனமாய் சீறிடும் "இங்க ஒருத்தன் கெஞ்சுறேன்.. அனு ஆன்ட்டின்னு கூப்பிடுற நீ? இருடி உன்னை வச்சிக்கிறேன்.  அந்த தாலியை கழட்டி வீசிட்டு என் அம்மா செய்து வச்சிருக்கும் தாலியை உன் கழுத்தில் கட்டுறேன். ஒரு பத்து நாளா டிரஸ் துவைக்காமல் வச்சிருக்கேன். ஃப்ர்ஸ்ட் நைட் அப்ப விடிய விடிய துணி துவைக்க வைக்கிறேன். நான் அழுதுட்டு இருக்கேன் கண்டுக்காமல் போற நீ.. திமிரு பிடிச்சவளே.. பதினைஞ்சு வருஷமா உன் பின்னாடி சுத்தின திமிரு.. வேற எதுவும் இல்ல. என் கையில மாட்டின தொலஞ்சடி.. ஓட்டமா ஓடிட்ட? எனக்கு வரும் கோபத்துக்கு.. உன்னை

                இவ்வாறு வெறிகொண்டு பிதற்றியவன் அடுத்த நொடி "டேய் கண்ணம்மா.. ஏன்டா என்கிட்ட பேசாமல் போன? என்மேல ரொம்ப கோபமா? என்னைப் பார்த்தா பாவம்மா இல்ல? என் வீட்டுக்கு வந்து என் தலையணையை நகர்த்திப்பார்டி. உனக்காக வாங்கி வச்ச மெட்டியை அங்கதான் வச்சிருக்கேன். நிறைய சலங்கை வச்சி வேணும்னு சொன்னியே? ஐஞ்சு சலங்கை வைத்த மெட்டி வாங்கியிருக்கேன்டி கண்ணம்மா. வந்திடுடி கண்ணம்மா." என்றான்.

 அவளது மூச்சுக்காற்றோடு மன்றாடிய மனது உடனே கோபத்தின் உச்சத்தில் நின்றுகொண்டு, "மணி இப்ப பத்து தான ஆகுது. இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் அவ முன்னாடி நான் நிப்பேன்." என்று சத்தியம் செய்தது.

                வீட்டில் இருந்த மனிதர்களின் முகத்தைக் கண்ணால் காணாமல் வேகமாக வெளியேறினான் பாலா.

                தனது நண்பனுக்கு அழைத்து நடந்தவற்றைக் கூறினான். கார்த்திக் இளம்பருதி உடனே பாலாவின் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தான்.

                "இளா இப்ப எனக்கு சிலோனுக்கு கப்பலில் இரண்டு டிக்கெட் எடுத்துக்கொடு. உடனே. அப்புறம் அந்த திமிரு பிடிச்சவ என்கூட வரமாட்டா. கொஞ்சம் ஸ்லீப்பிங் டாப்லட்ஸ் வேணும். பித்து பிடிச்சவ மாதிரி திரியிறாடா. திமிரு பிடிச்சி என்னை பார்க்ககூட இல்லைடா. அவ ஃபோன் பண்ணப்ப எடுக்கலையாம். அதனால கடுங் கோபத்தில் இருக்காளாம். அதை சைகையில் காட்டுறா.. இந்த மாறன் கம்முனாட்டி இப்படி ஒரு வேலை செய்வான்னு நான் கண்டேனா? அவளுக்கு வந்த டவுட் எனக்கு வரலையே இளா.. அவ முகத்தை என்னால பார்க்கக்கூட முடியலைடா. கடைசிவரை பேசக்கூட இல்லடா.."

                "பாலா அவ அதிர்ச்சியில் இருந்திருப்பாடா.."

                "இளா.."

                "என்னடா?" என்றான் அவனை மெல்ல நாற்காலியில் உட்கார வைத்து.

                "அவளுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்குமா?"

                "நீதான் இப்ப பைத்தியம் மாதிரி பேசுற.."

                "இல்லடா அவளுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடுச்சு. என்னை அவளுக்கு அடையாளமே தெரியலைடா.. என்னைப் பார்த்ததும் பாலான்னு ஓடிவந்து என்னைக் கட்டிக்குவான்னு நினைச்சேன். அவ அழுது புலம்பும்போது அவளை எப்படி சமாதானம் செய்து அந்த இடத்தில் இருந்து கடத்திட்டு போகப்போறேன்னு நான் கவலைப்பட்டுட்டு இருக்கும்போது அவ என் கண்ணைக்கூட பார்க்கலைடா.."

                "சரி அவளுக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடிச்சுன்னே வச்சிக்கோ. அவ உனக்கு வேணுமா வேணாமா?"

                "அவளுக்கு என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லைடா. எனக்கு அவ வேணும். என் உயிர்டா அவ."

                "அப்ப புலம்பாமல் இரு. இன்னைக்கு ரெண்டு டிக்கெட் இலங்கைக்கு ஷிப்பில் போட்டுத்தர்றேன்.. அவளைக்கூட்டிட்டு கிளம்பும் வழியைப்பாரு."

                சரசரவென வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டவன் அவனது பாங்க் அக்கவுன்ட்டில் இருந்து பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு சௌமியாவை கடத்திச்செல்ல ஆயத்தமானான்.

* * * * *

                சௌமியா பாலாவைப் பார்த்துவிட்டு வந்தபிறகு தனது வீட்டில் தனது அறையில் முடங்கிக்கொண்டாள். தனது தந்தை வந்து மன்னிப்பு கேட்டதையோ கழித்து அனு ஆன்ட்டி ஒரு டம்ளர் பாலை அவள் வாய் வழியே புகட்டியபோதோ அவள் உணரவில்லை. அனைத்திற்கும் ஒரு விரக்தி புன்னகை மட்டுமே தந்தாள். அந்த புன்னகையால்தான் பாலா அவளுக்கு பித்துபிடித்துவிட்டதோ என்று சந்தேகித்தான்.

                இன்னும் எதுவும் கெட்டுவிடவில்லை. எல்லாம் சரியாகிப் போகும் என்று அவன் நம்பினான். ஆனால் அந்த அசட்டு நம்பிக்கை எல்லாம் சௌமியாவிடம் துளிகூட இல்லை. நடுக்கடலில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் கப்பலில் இருப்பவனிடம் கரையைப் பற்றியே தெரியாத திமிங்கலம் வந்து உதவி செய்ய முடியுமா?  

                இனி யாரும் தனக்கு உதவிட முடியாது என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டாள். உண்மை நிலவரம் புரிந்துகொண்டு எடுத்த முடிவு. பல்லாயிரம் மக்கள் முன்னே மாறன் கட்டிய தாலிதான் நிஜமாகிப் போனது அவளது வாழ்க்கையில். காதல் கொண்டவனை மணம் செய்து, மூன்று மாதத்தில் அவனது அன்னையின் கையில் மாங்காய் ஊறுகாய் செய்துதரச்சொல்ல ஆசைபட்டது எல்லாம் கனவின் காட்சிகளாகிப்போனது.

                 ஜப்பான் மீது அணுகுண்டு விழுந்த இடத்தில் 100,000,000 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பம் பரவியதாம். குண்டு பட்ட இடத்தில் இருந்து 13 சதுர கிலோமீட்டர் தொலைவுவரை இருந்தவற்றையெல்லாம் வெப்பத்தைக் கக்கி கரித்துகள்களாக்கியதாம் அணுகுண்டு.

சிறுவர்களும் அவர்களது சைக்கிள்களும் வெப்பம் பட்ட நொடி கரித்துகள்களாக மாறி உதிர்ந்தார்களாம். (அவ்வளவு வீரியம்கொண்ட அணுகுண்டைத்தான் அமெரிக்க விஞ்ஞானிகள் லிட்டில் பாய் என்று அழைத்தார்களாம்.)  சௌமியாவின் உடல் எல்லாம் எரிந்தது. தன்மீது அதே ஹைட்ரஜன் குண்டை எறிந்துவிட்டால் தேவலை என்று எண்ணினாள்.

                கண்களில் கண்ணீர் குளம்கட்டிகொண்டு நிற்கவில்லை. கண்ணீர் வற்றிப்போய்விட்டது. ஆனால் இதயத்தில் இரத்தம் குளம்கட்டிக்கொண்டு நின்றது. உடலில் எந்த திசையில் பாயவேண்டும் என்று தெரியாமல் குருதியாறு அவளது இதயம் முழுதும் சூழ்ந்து கொண்டு அவள் நெஞ்சை அடைத்தது.

                வலி தாங்காமல் தனது கட்டிலில் சுருண்டு படுத்துக் கொண்டாள்.

                அவளது அறை வாசலில் மாறன் வந்து நின்றான்.

                திரைச்சீலை அசைந்து அவள் கட்டிலில் படுத்திருப்பதைக் காட்டியது. அவனது வேலையாட்களை அழைத்து அவர்கள் இருக்கும் பகுதிக்கு யாரையும் வர அனுமதிக்க வேண்டாம் என்று கட்டளையிட்டான். சௌமியாவின் தந்தை தனது தந்தையிடம் கீழ் தளத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

 சௌமியாவிடம் பேசியதைதான் வேறு சில வார்த்தைகள் உபயோகித்து அவளது தந்தையிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். முகம் வெளிற அவரது பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் வேணு.

                சென்னிமலையை அழைத்து யாரும் மாடிக்கு வராமல் பார்த்துக்கொள்ளச் சொன்னான். அவனுக்கு சௌமியாவிடம் பேச வேண்டும். அவள் செய்யும் களேபரங்களை யாரும் பார்க்க விரும்பவில்லை அவன். 

                ஏற்பாடுகள் முடிந்ததும் சௌமியாவின் அறைக்குள் நுழைந்தான். சௌமியா இருந்த அறையின் திரைச்சீலைகூட அவனைத் தீண்டவில்லை. சன்னலில் இருந்து வீசிய காற்றில் அசைந்து அவன்மேல் படாமல் விலகியது திரைச்சீலை.


ReplyQuote
Page 1 / 2

Share:

error: Content is protected !!

Please Login or Register