Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

[Closed] நிழல்நிலவு - கதை  

Page 4 / 5
  RSS

Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
25/07/2019 3:00 pm  

ஹாய் ஃபிரண்ட்ஸ்,
எப்படி இருக்கீங்க எல்லாரும். அடுத்த அத்தியாயத்தோடு வந்துட்டேன். சென்ற அத்தியாயத்திற்கு லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸ் கொடுத்த அத்தனை அன்பு நெஞ்சங்களுக்கும் நன்றி...  😘  😘  😘 

 

இன்றைய அத்தியாயத்திற்கும் உங்களுடைய விருப்பத்தை தெரியப்படுத்துங்கள். முடிந்தவர்கள் கமெண்ட் செய்து ஊக்கப்படுத்துங்கள்... 👍 👍 👍

 

ஸ்டோரி பிடிச்சிருந்தா உங்க நட்பு வட்டத்துக்கு ஷேர் பண்ணுங்க...  🥂  🥂  🥂 

 

லாகின் இணைப்பு இங்கே

 

அத்தியாயம் - 55

அர்ஜுன் வீடு திரும்பும் போது நேரம் நள்ளிரவை தாண்டிவிட்டது. உறக்கம் வராமல் வாசலில் நடைபழகிக் கொண்டிருந்த டேவிட், நண்பனை கண்டதும் நிம்மதியடைந்தான். அர்ஜுன் காரை கேரேஜில் விட்டுவிட்டு வெளியே வந்த போது, "காலையிலிருந்து எங்க போயிருந்த?" என்றபடி அருகில் நெருங்கியவன் புருவங்கள் முடிச்சிட குழப்பத்துடன் அவனைப் பார்த்தான்.

 

கண்கள் மிதந்தன... முகம் ஜிவுஜிவுவென்று சிவந்திருந்தது. குடித்திருக்கிறானா! "அ..ர்..ஜு..ன்!" - நம்ப முடியாத வியப்புடன் அவனை ஏறிட்டான்.

 

"எங்க அவ?" - அவனுடைய முதல் கேள்வியும் மிருதுளாவை பற்றியதாகவே இருந்தது.

 

"ஸ்லீப்பிங்" - பதிலை பெற்றுக் கொண்டு அவளைத் தேடி வந்தான்.

 

அறையில் வெளிச்சம் மங்கியிருந்தது. கொடிபோல் கட்டிலில் கண்மூடிக் கிடந்தாள் மிருதுளா. சீரான மூச்சுக்காற்று அவள் ஆழ்ந்த துளியிலிருக்கிறாள் என்றது. அருகில் சென்றான். அவள் கற்றை கேசம் சரிந்து முகத்தில் விழுந்திருந்தது. குனிந்து ஒற்றைவிரலால் அதை ஒதுக்கிவிட்டான். நீர்நிலை கரையில் பூத்த குவளையை நிலவொளியில் காண்பது போலிருந்தது விடிவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் அவள் மலர்முகம் - கபடமற்ற முகம். பெருமூச்சுவிட்டான்.

 

நெற்றிக்கட்டு புதிதாக மாற்றப்பட்டிருந்தது. மலரிதழை தொடுவது போல் அதை நுனிவிரலால் வருடினான். "ஏன் என்னை சந்திச்ச?" என்றபடி அவள் கையை எடுத்து இதழ்பதித்து கண்களுக்குள் பொத்திவைத்துக் கொண்டான்.

 

மிருதுளாவின் இமைகள் மெல்ல விரிந்தன. அவள் உறங்கவில்லை. மனதில் அத்தனை சஞ்சலமிருக்கும் போது உறக்கம் எப்படி வரும். அவன் வருவதை அறிந்து கண்களை மூடிக் கொண்டிருந்தாள். என்ன செய்கிறான் என்று பார்க்கும் ஆர்வமும் இருந்தது. அவள் எதை எதிர்பார்த்தாளோ மிகச்சரியாக அதையேதான் அவனும் செய்தான். அவள் உறங்குகிறாள் என்று எண்ணி மனதை திறந்தான். மிருதுளாவும் விழிதிறந்தாள். கனிவுடன் அவனை நோக்கினாள்.

 

"யு லவ் மீ ரைட்?" - முணுமுணுத்த அவள் மெல்லிய குரலில் அர்ஜுன் நிமிர்ந்தான்.

 

மிதக்கும் அவன் விழிகள் கனிந்த அவள் கண்களோடு கலந்தன. "தூங்காம என்ன பண்ற?" - கடுமையை கொண்டுவர முயன்று தோற்று கரகரத்தது அவன் குரல்.

 

"யு ஃபீல் ஃபார் மீ..."

 

"நோ" - நெற்றியோடு நெற்றியை சேர்த்து முரணாய் மறுத்தான்.

 

முரண்பட்ட அவன் சொல்லையும் செயலையும் ரசித்தவள் மறுகணமே முகம் சுழித்தாள். காரணம் அந்த வாடை... "ஆர் யு ட்ரங்க்?" - ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தாள்.

 

அர்ஜுன் உதடுகளை அழுந்த மூடினான். "ஏழு வருஷத்துக்குப் பிறகு..." - ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தான்.

 

ஏழு ஆண்டுகள் என்றதுமே அவள் மனம் ஆர்த்தியை உள்ளே கொண்டு வந்தது. கூடவே குழந்தையின் நினைவும் வந்தது.

 

"பையனா பொண்ணா? ஏழு வயசா? இல்ல இன்னும் அதிகமா?" - எழும்பாத குரலில் கேட்டாள்.

 

அர்ஜுன் அவளை ஊன்றிப் பார்த்தான். 'ஏழு வயதா இல்லை அதிகமா?' என்றால் அதைவிட சின்ன வயதாக இருக்க முடியாது என்பது தெரிந்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் ஆர்த்தியையும் அவள் மறைந்து ஏழு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது என்பதும் கூட தெரிந்திருக்கிறது. டேவிட் பேசியிருக்கிறான் என்பதை ஊகிக்க நிமிடத்திற்கும் அதிக நேரம் தேவைப்படவில்லை அவனுக்கு.

 

அவன் செய்த அத்தனை அராஜகத்திற்குப் பிறகும் அவள் காட்டிய கனிவிற்கு காரணம் தெளிவாக புரிந்தது. மிருதுளா அவனுக்காக வருந்துகிறாள். அவனுக்காக உருகுகிறாள். அவன் பக்கம் நிற்கிறாள் - அதுதானே அவனுடைய தேவை... நெகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தான். மீண்டும் அவள் கையை பிடித்து அழுத்தமாக முத்தமிட்டான். அவளை விட்டுவிட விரும்பாதவன் போல் இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டான். மிருதுளாவின் மறு கை தளிர்விரல்கள் அவன் முன் நெற்றி முடியோடு உறவாடின. இதமாய் இருந்தது. கண்களை மூடி ரசித்தான்.

 

நெற்றியிலிருந்து கன்னத்திற்கு இறங்கி அவன் தாடியை வருடினாள். மன அழுத்தமெல்லாம் மாயமாய் மறைவது போல் உணர்ந்தான். மனம் லேசாகி பறப்பது போல் தோன்றியது. உருகி குழைந்து அவள் உள்ளங்கையை தோளோடு அணைத்து அதில் தன் கன்னத்தை பதித்துக் கொண்டான்.

 

கொலைகாரன் என்று சத்தியம் செய்தால் கூட நம்ப முடியாது. அப்படி ஒரு பச்சிளம் சிசு போல் அவள் கண்களுக்கு தோன்றினான்.

 

அவள் பார்வை அவன் மீதே உறைந்திருந்தது. அதை உணர்ந்துதானோ என்னவோ அவனும் கண்விழித்து அவளை பார்த்தான். நொடியில் முகம் வாடியது. நெற்றி கட்டை மெல்ல வருடி, "வலிக்குதா?" என்றான்.

 

அவன் கையை நெற்றியிலிருந்து எடுத்து நெஞ்சில் இதயத்திற்கு மேல் வைத்தது, தலையை மேலும் கீழுமாக அசைத்தாள். அவள் இதயத்தில் வலி அவன் கண்களில் தெரிந்தது. மிருதுளா உதட்டை கடித்துக் கொண்டாள்.

 

"இன்னொரு தரம் இப்படி நடக்கக் கூடாது. ஹெல்ப் மீ... ப்ளீஸ்..." - இறைஞ்சினான்.

 

அவனுடைய உணர்வுகள் தன்னோடு பின்னியிருப்பதை தெளிவாக உணர்ந்தாள் மிருதுளா. தன் பெற்றோரின் உயிருக்கு ஆபத்து நேராது என்கிற நம்பிக்கை உதித்தது. மகிழ்ச்சியோடு மேலும் கீழும் தலையசைத்தாள்.

 

முதல் நாள் போலவே அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டு அருகே படுத்தான் அர்ஜுன். அவள் தடுக்கவில்லை. மாறாக அவனோடு அணைந்து கொண்டு, "அர்ஜுன்" என்று மெல்ல அழைத்தாள்.

 

அவள் உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டு, "ம்ம்ம்" என்றான் அர்ஜுன்.

 

"இந்த பகை... கோபம்... இதெல்லாம் வேண்டாமே அர்ஜுன். விட்டுட கூடாதா?" - சட்டென்று அவன் உடலில் ஒருவித இறுக்கம் வந்ததை அவள் உணர்ந்தாள்.

 

"எனக்காக... ப்ளீஸ்..." - குரல் குழைந்தது.

 

சவுக்கடி போல் உள்ளே சுரீரென்றது. அவனுக்குள் அடங்கியிருந்த அசுரன் எழுந்து உறுமினான். அவளுடைய கனிவையும் குழைவையும் சந்தேகத்தோடு உற்று நோக்கினான். பெற்றோருக்காக நடிக்கிறாள் என்று எச்சரித்தான். விருட்டென்று அவளிடமிருந்து விலகி எழுந்தான் அர்ஜுன். மிருதுளா மிரண்டு விழித்தாள்.

 

"என்ன ஆச்சு அர்ஜுன்?" - மருண்ட அவள் விழிகளை கண்டதும் அவன் மனம் மாறியது.

 

"இல்ல... ஒன்னும் இல்ல... தண்ணி..."- தடுமாறினான். அவளை மீண்டும் ஒருமுறை காயப்படுத்திவிடக் கூடாது என்று எச்சரிக்கையாக இருந்தான்.

 

"இதோ கொண்டுவரேன்" - எழுந்து குடுகுடுவென்று சமையலறைக்கு ஓடி தண்ணீர் பாட்டிலோடு வந்தாள். அவன் அதை வாங்கி மடமடவென்று பருகிவிட்டு கட்டிலில் அமர்ந்தான். சட்டையெல்லாம் நனைந்துவிட்டது. அவள் துடைத்துவிட்டாள். முடிச்சிட்டிருந்த புருவத்தை நீவிவிட்டாள்.

 

"ஒன்னும் இல்லைல?" - மீண்டும் கேட்டாள்.

 

அவன் இல்லை என்பது போல் தலையசைத்தான். ஆனால் அது பொய். அவன் மனம் கலங்கியிருந்தது. அந்த கலக்கத்துடனே கண்ணயர்ந்தான்.

 

கையில் மது கோப்பையை பிடித்தபடி கலகலவென்று சிரித்தார் பகவான். அவருக்கு விருப்பமான காமெடி நடிகர் ஒருவரின் நடிப்பை சிலாகித்து அவரைப் போலவே பேசிக் காட்டியபடி, டைனிங் டேபிள் நிறைய உணவு பதார்த்தங்களை கொண்டுவந்து நிரப்பிக் கொண்டிருந்தாள் ஷோபா.

 

வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் அவனோடு இறங்கி பழகும் அவர்கள் இருவரும் அர்ஜுன் ஹோத்ராவின் மனதுக்கு நெருக்கமானவர்கள். பகவானுக்கும் அவனுக்கும் பொதுவான விருப்பங்கள் நிறைய இருந்தன. கூடை பந்து விளையாட்டிற்கும் குத்துச் சண்டை பயிற்சிக்கும் மட்டும் அல்ல மது போதைக்கும் ஆண் உலக அந்தரங்க அளவளாவல்களுக்கும் கூட இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் நல்ல கூட்டாளிகள்.

 

குறுகிய காலத்திற்குள் அவர்களுடைய நட்பு விருட்சமாய் வளர்ந்திருந்தது. பகவான் கோர்த்தாவின் நெளிவு சுளிவுகளை அவனுக்கு நுட்பமாகக் கற்றுக் கொடுத்தார். இருவரும் இனைந்து செயல்பட்ட எந்த ஆபரேஷனும் தோல்வியடைந்ததில்லை. இப்போதும் அப்படி ஒரு ஆப்பரேஷனின் வெற்றியைத்தான் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

ஷோபா தன் கையாலேயே சமைத்து அவனுக்கு விருந்து ஏற்பாடு செய்திருந்தாள். ஏழு மாத கருவை வயிற்றில் சுமந்துக் கொண்டிருந்த மனைவியை வற்புறுத்தி நண்பனின் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான் அர்ஜுன் ஹோத்ரா.

 

பகவான் வெகு உற்சாகமாக இருந்தார். வருந்தி வருந்தி அவனை மது அருந்த வைத்தார். மனைவி உடன் வந்திருப்பதை கூட நினைவில்கொள்ளாமல் அவரோடு சேர்ந்து கொண்டாட்டமாக பொழுதை கழித்துக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.

 

பேச்சும் சிரிப்பும் அமளிப்பட்டது. ஷோபா பரிமாற மற்ற மூவரும் உணவருந்த அமர்ந்தார்கள். ஆர்த்திக்கு கணவன் மீது கடலளவு காதல்... நெஞ்சம் நிறைய ஆசை... அதனால் தான் ஷோபா மற்றும் பகவானின் கண்ணை தட்டிவிட்டு கணவனின் தட்டை தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டு தன் தட்டை அவனுக்கு தள்ளிவிட்டாள். அதில் ஒரு சந்தோஷம்... வெட்கமும் காதலுமாக கணவனின் கண்களை பார்த்துக்கொண்டே அவனுடைய உணவை சுவைத்தாள்.

 

ஆமணக்கு கொட்டையில் செய்த பிரத்யேக விஷம் அவன் உணவில் கலந்திருப்பதும், அதை தானும் உண்டு தன் குழந்தையையும் கொன்று கொண்டிருக்கிறோம் என்றும் அவளுக்குத் தெரியாது.

 

பாதி உணவிலேயே அவளிடம் மாற்றம் தெரிந்தது. பகவான் மிரண்டு போனார். மனைவியை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார். வெளிறிய முகத்தோடு அவளும் ஆர்த்தியைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

 

இது எப்படி நடந்ததென்று அவர்களுக்கு புரியவே இல்லை. அவனுக்குத்தானே விஷம் கொடுத்தோம்... அதுவும் மூன்று மணிநேரம் கழித்து மெல்ல மெல்ல கொல்லும் விஷம்.

 

இரவு நேரம் என்பதால் படுக்கையிலேயே உயிர் போய்விடும். அப்படியே யாருக்கும் தெரிந்தாலும் பிரச்சனை என்ன என்று கண்டு பிடிப்பதற்குள் உயிர் பிரிந்துவிடும் என்று பக்காவாக திட்டம் போட்டிருந்தார்கள்.

 

பார்த்துப்பார்த்து சமைத்தது போல் விஷத்தையும் ஷோபாவே தன் கையால் தயார் செய்திருந்தாள். ஆனால் இந்த குழப்பம் எப்படி நடந்தது! அவளுக்கு புரியவே இல்லை. - கணவனை பார்த்தாள்.

 

ஆர்த்தி கர்பிணி... அர்ஜுன் அளவுக்கு எதிர்ப்பு சக்தியில்லாதவள். அவனுக்கு கலந்த விஷம் இவள் உடம்பில் விரைவாக வேலை செய்துவிட்டது. - அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை பார்வையாலேயே முடிவு செய்து கொண்டார்கள்.

 

விருந்தில் விஷம் கலந்திருப்பதை புரிந்துக் கொள்ள அர்ஜுன் ஹோத்ராவிற்கு நொடி கூட தேவைப்படவில்லை.

 

"ப-க-வா-ன்" என்று கர்ஜனையுடன் எழுந்தான்.

 

மறு நொடியே ஷோபாவின் கையில் முளைத்த கைத்துப்பாக்கி துப்பிய தோட்டா அர்ஜுன் ஹோத்ராவின் நெஞ்சை துளைத்தது. "ஆஆஆ..." - துள்ளி துடித்து தரையில் விழுந்தான். மீண்டும் இன்னொரு தோட்டா... "ஆஆஆ..." - மீண்டும் துடித்து அந்த உடல்.

 

"அ...ர்...ஜு...ன்....!!! அ...ர்...ஜு...ன்....!!!" - உலுக்கி எழுப்பினாள் மிருதுளா.

 

விரண்டு எழுந்தான் அர்ஜுன். வியர்த்துக் கொட்டியது. உடல் வெடவெடவென்று நடுங்கியது. கண்கள் இலக்கில்லாமல் எங்கெங்கோ அலைந்தது.. எதையோ தேடியது...

 

"அர்ஜுன்... ப்ளீஸ்... வேக் அப்..." - பதற்றத்துடன் உலுக்கினாள் மிருதுளா.

 

"ஹாங்..." - சட்டென்று நிகழ்வுக்கு மீண்டு அவளை குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

 

"என்ன ஆச்சு?"

 

"என்ன?"

 

"கத்துனீங்களே! உடம்பெல்லாம் தூக்கிப் போட்டுச்சு. ஏதாவது கனவா?" - அவன் தலை கோதினாள்.

 

அவள் கையை தட்டிவிட்டு, "தள்ளிப் போ" என்றான் கடுமையாக. மிருதுளா விழித்தாள்.

 

"அர்ஜுன்... ஆர் யு ஓகே?" - பயத்துடன் கேட்டாள். அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

 

ஏதோ சிந்தனையில் அமர்ந்திருந்தான். அன்றைய நினைவுகள் அலையலையாய் மேலெழுந்தன.

 

இருமுறை அவனை சுட்டு தள்ளிவிட்டு, ஒழிந்தான் என்று இருவரும் ஓடிவிட்டார்கள். இருந்த பதட்டத்தில், ஆர்த்தி உயிரை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை கவனிக்க தவறிவிட்டார்கள். அதுதான் அவர்கள் செய்த பெரும் பிழை.

 

தட்டுத்தடுமாறி அலைபேசியை தேடியெடுத்து, நடந்த அசம்பாவிதத்தை ராகேஷ் சுக்லாவிற்கு தெரியப்படுத்திய ஆர்த்தி, ஆட்கள் வந்து பார்க்கும் போது கணவன் மார்பில், தோட்டா துளைத்த இடத்தில் துணியை வைத்து அழுத்தியபடி அவன் மீதே பிணமாய் கிடந்தாள்.

 

லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸ் மறக்காதீங்க... 🙂 🙂 🙂

 

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
30/07/2019 4:26 am  

ஹாய் பிரண்ட்ஸ்..
லாஸ்ட் எபிசோட்கு லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸ் கொடுத்த அத்தனை தோழமைகளுக்கும் அன்பும் நன்றிகளும்...  💕💕💕💕💕

 

நிறைய கேள்விகள், சந்தேகங்கள், ஆதங்கங்கள் பாராட்டுக்கள்... அனைத்திற்கும் பதில் சொல்ல பெரும் ஆவல்... கடமைப்பட்டும் இருக்கிறேன். கண்டிப்பாக நாளை கமெண்ட்ஸில் அனைவருக்கும் பதில் கொடுக்கிறேன். குறைகளை பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்
தோழிகளே...  🙏🙏🙏

 

லாஸ்ட் எபிசோட் கமெண்ட்ஸ் அனைத்தையும் கமெண்ட்ஸ் த்ரெட்ரிக்கு மூவ் செய்திருக்கிறேன். பதிவு செய்த கமெண்டை காணவில்லை என்று எண்ணாதீர்கள். 😎😎😎😀😀😀

 

இன்றைய எபிசோட் எப்படி இருக்கிறது என்று படித்துப்பாருங்கள். உங்கள் விருப்பத்தையும் கருத்துக்களையும் லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸில் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.ஆவலோடு காத்திருக்கிறேன். 💐💐💐💃💃💃

 

லாகின் இணைப்பு இங்கே

 

அத்தியாயம் - 56

மிருதுளா கண்விழித்த போது அர்ஜுன் அறையில் இல்லை. ஒரு கனவு - அது எவ்வளவு பெரிய பயங்கரமான கனவாகவும் இருக்கட்டும். ஆனால் வெறும் கனவு அர்ஜுன் ஹோத்ரா எனும் ஆளுமையான மனிதனை இந்த அளவு பாதிக்கக் கூடுமா? நேற்று இரவு அவன் பதட்டப்பட்டதை அவள் பார்த்தாள். அவன் உடல் நடுங்கியதை உணர்ந்தாள். அவன் பயந்தான்... அந்த பாதிப்பிலிருந்து மீள அவனுக்கு வெகுநேரம் பிடித்தது. அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. இது எப்படி சாத்தியம்? - யோசிக்கும் போதுதான் அவளுக்கு அந்த விஷயம் பிடிபட்டது. அது வெறும் கனவாக மட்டும் இருக்க முடியாது.

 

சிந்தனையுடன் எழுந்து வெளியே வந்தாள். ஹாலில் எதிர்பட்டான் டேவிட். அவனைப் பார்த்ததும் தயங்கி நின்றாள்.

 

"என்ன மிருது?" - முகத்தை பார்த்தே அவள் ஏதோ கேட்க நினைக்கிறாள் என்று புரிந்துகொண்டான்.

 

ஒருமுறை சுற்றும்முற்றும் பார்த்து அர்ஜுன் அருகில் என்பதை உறுதி செய்து கொண்டு, "அர்ஜுன் மனைவிக்கு என்ன ஆச்சு?" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

 

சட்டென்று டேவிட்டின் முகத்திலிருந்த இலகுத்தன்மை மறைந்தது.

 

"இந்த விஷயத்தை பற்றி எந்த அளவுக்கு என்னால பேசமுடியுமா அந்த அளவுக்கு நா பேசிட்டேன். இனி உனக்கு ஏதாவது தெரியணும்னா அர்ஜுன் மட்டும்தான் சொல்ல முடியும்" என்றான் அந்நிய குரலில்.

 

கோர்த்தாவின் விசுவாசிகள் அனைவரையும் வெகுவாய் பாதித்திருந்த ஆர்த்தியின் மரணம் டேவிடையும் பாதித்திருந்தது. அதனால்தான் தன்னையறியாமல் அவளிடம் முகத்தை காட்டிவிட்டான். ஆனால் சட்டென்று வாடிவிட்ட அவள் முகம் அவனை சங்கடப்படுத்திவிட்டது. உடனே தணிந்து, "அர்ஜுன் கண்டிப்பா உன்கிட்ட பேசுவான்" என்றான்.

 

கண்களை எட்டாத புன்னகையில் அவன் முயற்சியை அங்கீகரித்தவள், "இந்த பிரச்னையை சரிபண்ண நினைக்கிறேன் டேவிட். ஹெல்ப் மீ" என்றாள்.

 

மறுப்பாக தலையசைத்து, "உன்னால முடியாது" என்றான் டேவிட்.

 

"ட்ரை பண்றேன்"

 

"வேண்டாம்..."

 

"ஏன்?"

 

"பிரச்சனை உன் பேரண்ட்ஸோட முடியட்டும். நீ உள்ள போயி மாட்டிக்காத. ஃபிரீயா விட்டுடு"

 

"எப்படி டேவிட்? அர்ஜுன் மனசு ரொம்ப பாதிக்கப்பட்டிருக்க மாதிரி தெரியுது. பழிவாங்கறதுக்காக எந்த எல்லைக்கும் போவாரு போலருக்கே!" - பயம் தெரிந்தது அவள் பேச்சில்.

 

டேவிட் மௌனமானான்.

 

"என்ன?"

 

"அர்ஜுனை கேர் பண்றியா நீ?"

 

"ஏன் அப்படி கேட்கற டேவிட். கண்டிப்பா கேர் பண்ணறேன்"

 

"அப்போ விட்டுடு. இந்த விஷயத்துல நீ தலையிடாத" - சுலபமாக சொல்லிவிட்டு போய்விட்டான். ஆனால் சம்மந்தப்பட்டிருப்பது அவளுடைய பெற்றோர். மனம் கேட்குமா?

 

விலகிச் செல்லும் அவன் முதுகையே சற்று நேரம் வெறித்துக் கொண்டிருந்தவள், "அர்ஜுன் எங்க?" என்றாள் சத்தமாக. சாட்சிக்காரன் காலில் விழுவதைவிட சண்டைக்காரன் காலில் விழுவது மேலல்லவா?

 

"பின்பக்கம்..." - பதில் கொடுத்தபடியே சமையலறைக்குள் நுழைந்தான் டேவிட்.

 

'பின்பக்கமா!' - வியப்புடன் வெளியே வந்து, வீட்டை சுற்றிக் கொண்டு பின்பக்கம் சென்றாள்.

 

வெட்டப்பட்ட மரக்கிளைகள் பரவலாகக் கிடந்தன. காற்று பலமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. மழை வரும் போல் வானம் கருத்திருந்தது. 'எங்கே அவன்?' - அவள் பார்வை பராமரிப்பற்றுக் கிடந்த அந்த தோட்டத்தை வட்டமடித்து.

 

காட்டுத்தனமாக வளர்ந்து கட்டுக்கடங்காமல் கிளைவிட்டு வீட்டின் மேல் படர்ந்து கிடந்தது அந்த பெரிய மரம். கிளைகள் மோதி சுவர் சேதமடைய துவங்கியிருந்தது. வேர்கள் ஊடுருவி தரையில் விரிசல்கள் விழ துவங்கியிருந்தது. ஒற்றை மனிதனாய் அந்த மரத்தில் ஏறி கிளைகளை வெட்டி வீழ்த்திக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.

 

மிருதுளா அவனைத் தேடி மரத்தடிக்கு வந்தாள். அடர்ந்த கிளைகளுக்குள் மறைந்திருந்தவன் அவள் வருகையை உணர்ந்து இலைகளை விளக்கி அவளை பார்த்தான்.

 

வெட்டி வீழ்த்தப்பட்ட கிளைகளில் இடறி விழுந்துவிடாமல் கவனமாக அடியெடுத்துவைத்து நடந்தாள் மிருதுளா. அவள் பார்வை அங்கும் இங்கும் அலைந்தது. "அர்ஜுன்..." - குரல் கொடுத்தாள்.

 

"இங்க?" - திடீரென்று ஒலித்த குரலில் திடுக்கிட்டு அண்ணார்ந்து பார்த்தாள். மேலே, மரக்கிளையில் விசை ரம்பத்துடன் அமர்ந்திருந்தான்.

 

"என்ன பண்றீங்க?"

 

"தெரியல?"

 

"தெரியுது. ஆனா நீங்க ஏன் இதை பண்ணிட்டிருக்கீங்க?"

 

"பிடிச்சிருக்கு... செய்றேன்... நீ உள்ள போ..."

 

மீண்டும் ரம்பத்தை இயக்கி மேல்கிளையில் அழுத்திப் பிடித்தவன், அவள் அசையாமல் நிற்பதை கண்டு ரம்பத்தின் விசையை கட்டுப்படுத்தினான்.

 

"உள்ள போன்னு சொன்னேன்ல?" - அதட்டினான்.

 

"மழை வர மாதிரி இருக்கே"

 

"கிளை பாதி கட் ஆயிருக்கு"

 

"காத்து பலமா அடிக்குது"

 

"நீ உள்ள போ"

 

"கீழ இறங்கி வாங்க.."

 

"எனக்கு வேலை இருக்கு"

 

"இது ரொம்ப ரிஸ்க்"

 

"காதுல விழால? செவிடா நீ?"

 

"பிடிவாதம் பிடிக்கிறீங்க"

 

"நா என்ன செய்றேன்னு எனக்கு தெரியும்"

 

"நா உள்ள போகமாட்டேன்"

"அப்போ நில்லு... மரம் மேல விழுந்து நசுங்கலாம்" - எரிச்சலுடன் கூறிவிட்டு மீண்டும் ரம்பத்தை இயக்கினான். ஆனால் கைகள் வலுவிழந்தன. கவனம் சிதறியது... அவனால் நினைத்ததை செயல்படுத்த முடியவில்லை. இடையூறாக அவள் நின்றாள். அழுத்தமாக நின்றாள்.

 

'அப்படி என்ன பிடிவாதம்? நீ சொன்னால் உடனே நான் மண்டியிட்டுவிட வேண்டுமா?' - அவனுக்கு கோபம் வந்தது. விட்டுக்கொடுக்காமல் தன் வேலையை தொடர்ந்து செய்தான்.

 

இருவரும் நீயா-நானா என்று போட்டிபோட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். மரம் அங்கு ஒரு காரணி மட்டும் தான். இவருடைய மனமும் வாதாடிக் கொண்டிருந்த உண்மையான பிரச்சனை வேறு... அந்த நேரத்தில் அங்கே டேவிட் வந்தான்.

 

"காட் எ நியூஸ் அர்ஜுன்"

 

"என்ன?"

 

"சுக்லாஜி பேசணுமாம். கால் பண்ண சொன்னார். உடனே..." - அவசரப்படுத்தினான். அர்ஜுன் கீழே இறங்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தது.

 

மிருதுளாவை பார்த்து முறைத்துக் கொண்டே கீழே இறங்கியவன், அவளிடம் நெருங்கி, "டோன்ட் சேலஞ் மீ" என்று கடித்த பற்களுக்கிடையே வார்த்தைகளை உமிழ்ந்துவிட்டு உள்ளே வந்தான்.

 

அவனை பின்தொடர்ந்து வந்தவள், வெளியே சென்றால்தான் பெற்றோரை தொடர்புகொள்ள வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்று எண்ணி "இன்னிக்கு காலேஜ் போறேன்" என்றாள்.

 

சட்டென்று நின்று அவளை திரும்பிப் பார்த்த அர்ஜுன், "வேண்டாம்" என்றான். அவன் பார்வை அவள் தலையில் போடப்பட்டிருந்த கட்டில் பதிந்திருந்தது.

 

"ஐம் ஆல்ரைட்... எனக்கு ஒன்னும் இல்ல" - சமாளிக்க முயன்றாள்.

 

ஒரு கபடச் சிரிப்புடன், "இனி நீ காலேஜ் போக வேண்டிய அவசியம் இல்ல" என்றான்.

 

"மீன்ஸ்?"

 

"நீ என்கிட்ட இருக்கேன்னு ஷோபாவுக்கு தெரியப்படுத்தியாச்சு. இனி நடக்க வேண்டியது தானா நடக்கும். நீ ரிலாக்ஸ்டா இரு" - ஏளனம் தெறித்தது அவன் பேச்சில்.

 

மிருதுளாவின் முகம் விழுந்துவிட்டது. அதை புறக்கணித்துவிட்டு அலைபேசியை எடுத்து சுக்லாவுக்கு தொடர்புகொண்டான். ஒரு குறிப்பிட்ட ஹோட்டலில் தன்னை வந்து சந்திக்கும்படியும் கூறினார்.

 

போனை அணைத்துவிட்டு வெளியே வந்தான். அவனுடைய வீட்டை கடந்து சென்ற வெண்ணிற ஆக்டிவா சாலையில் கிடந்த கல்லில் ஏறி ஸ்கிட் ஆகி சரிந்தது. அதில் பயணம் செய்த பெண் அர்ஜுனை பார்த்தபடியே கீழே விழுந்து உருண்டாள்.

 

ஒரு நொடி நிதானித்து அந்த பெண்ணை பார்த்தவன் பிறகு உதவிக்கு ஓடினான். அவளை தூக்கிவிட்டு அடியேதும் பட்டிருக்கிறதா என்று விசாரித்தான். சின்ன சிராய்ப்புகளை தவிர பெரிய அடியேதும் படவில்லை என்று தெரிந்துக் கொண்டு வண்டியை நிமிர்த்திக்கொடுத்தான். அவள் நன்றி கூறிவிட்டு மீண்டும் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து புறப்பட்டாள். கைமாறிய பென் ட்ரைவோடு வீட்டை நோக்கி நடந்தான் அர்ஜுன்.

 

*******************

 

அது ஒரு ஸ்டார் ஹோட்டலின் பார். அர்ஜுன் உள்ளே நுழைந்த போது மது அருந்திக் கொண்டிருந்தார் ராகேஷ் சுக்லா. முகம் கருத்து கண்கள் சிவந்து கடுமையான முகபாவத்துடன் அமர்ந்திருந்தார். ஏதோ சரியில்லை என்று அவன் உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது. மனதில் தோன்றிய எதையும் முகத்திலோ பாவனைகளிலோ காட்டிக்கொள்ளாமல் இயல்பாக சென்று அவருக்கு எதிரில் அமர்ந்தான்.

 

ஓரிரு நொடிகள் அவனை மெளனமாக பார்த்தவர், ஒரு கண்ணாடி கோப்பையில் மதுவை நிரப்பி அவன் பக்கம் தள்ளினார்.

 

அர்ஜுன் ஒரு கணம் யோசித்தான். பிறகு, "நா குடிக்க மாட்டேன்னு உங்களுக்கு தெரியும்" என்றான்.

 

"பழக்கமெல்லாம் மாறிடிச்சுங்கறதும் எனக்கு தெரியும்" என்றான் அவர் அழுத்தமாக.

 

அர்ஜுன் அவரை வெறித்துப்பார்த்தான். "என்னை வேவு பார்க்கறீங்க"

 

"நிச்சயமா... எல்லாரையும் பார்க்கறேன்... உன்னையும் பார்த்துக்கிட்டே தான் இருக்கறேன்"

 

அர்ஜுன் சிரித்தான். ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு... அந்த சிரிப்பு அவரை இன்னும் ஆத்திரப்படுத்தியது. இன்னொரு கோப்பை மதுவை மடமடவென்று உள்ளே இறக்கினார்.

 

"இது ஒரு ட்ராப் அப்படின்னு சொன்ன. நம்பினேன்... அவளை வச்சு அந்த பகவானை பிடிக்கப் போறேன்னு சொன்ன. சந்தோஷப்பட்டேன். என்ன நடந்துக்கிட்டிருக்கு?"

 

"எல்லாம் பிளான் படி கரெக்ட்டா போயிட்டு இருக்கு"

 

சுக்லா மறுப்பாக தலையசைத்தார். "உனக்கு அவ மேல ஆசைன்னு எனக்கு தெரியும். ஆசை தீர்ற வரைக்கும் வச்சு என்ஜாய் பண்ணிட்டு முடிச்சிடுவேன்னு நெனச்சேன்" என்றார்.

 

அர்ஜுனின் முகம் கறுத்தது. தாடை இறுகியது. சுக்லா அவனை வெறித்துப் பார்த்தார். "விழுந்துட்ட இல்ல? அவகிட்ட... அந்த பகவானோட ரெத்தத்துக்கிட்ட... ஷோபாவோட பிரதிகிட்ட... விழுந்துட்ட இல்ல?" - கொடூரமாக மாறியது அவர் முகம்.

 

"இல்ல... அப்படி எதுவும் இல்ல" - சுதாரிக்க முயன்றான். அவர் காதுகொடுக்கவில்லை.

 

"என் பொண்ணோட இடத்துக்கு - என் மகள் ஆர்த்தியோட இடத்துக்கு கொண்டுவர அந்த துரோகியோட மகள்தானா கிடைச்சா உனக்கு?" - வெறுப்புடன் கேட்டார். விக்கித்துப்போனான் அர்ஜுன்.

 

கமெண்ட்ஸ் அண்ட் லைக்ஸ்

 

This post was modified 4 months ago by Nithya Karthigan

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
05/08/2019 4:39 am  

ஹாய் ஃபிரண்ட்ஸ்,
ரொம்ப வெயிட் பண்ண வச்சுட்டேன். கோச்சுக்காதிங்க ப்ளீஸ்... லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸ் கொடுத்த அத்தனை தோழமைகளுக்கும் மனம்கனிந்த நன்றிகள்...❤️  ❤️  ❤️ 

இப்போ அடுத்த எபிசோட் அப்டேட் பண்ணிட்டேன். என்ஜாய் ரீடிங்...  🌹  🌹  🌹  🌻  🌻  🌻 

திட்டாம லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸ் பண்ணிடுங்க... விரைவில் அடுத்த அத்தியாயத்துடன் சந்திக்கிறேன்... நன்றி  🌺  🌺  🌺 

அத்தியாயம் - 57

ராகேஷ் சுக்லாவின் வார்த்தை நெஞ்சுக்குள் ஈட்டி போல் பாய்ந்தது. குரல் வேண்டுமானால் அவருடையதாக இருக்கலாம். ஆனால் கேள்வி அவளுடையது - ஆர்த்தியுடையது.

'என்னுடைய இடத்தில் என்னை கொன்றவர்களின் மகளா!' - அவள் ஆன்மாவின் அழுகுரல் செவியில் ஒலித்தது. நாணருந்த வில் போல் விறைத்து நிமிர்ந்தான் அர்ஜுன். முகமெல்லாம் முத்துமுத்தாக வியர்த்துவிட்டது. தீ பிடித்துக் கொண்டது போல் உள்ளம் எரிந்தது. இறுகிய முகத்துடன் மதுக்கோப்பையை கையில் எடுத்தான்.

 

"என் அன்பு மனைவிக்காக" என்றபடி கோப்பையை உயர்த்தினான். ஓரிரு நொடிகள் அவன் முகத்தை ஊன்றிப் பார்த்த ராகேஷ் சுக்லா, தன்னுடைய கோப்பையை எடுத்து, "நம்புறேன்" என்று சியர்ஸ் செய்தார்.

 

முழு கோப்பையையும் ஒரே மடக்கில் தொண்டையில் சரிதான் அர்ஜுன். முகம் ஜிவுஜிவுவென்று சிவந்து போனது. கிளாஸை கணீரென்று டேபிளில் வைத்துவிட்டு, "ஆர்த்தி உங்க மக மட்டும் இல்ல" என்றான்.

 

அவர் பதில் சொல்லாமல் அவன் முகத்தை வெறித்துப் பார்த்தார். பிறகு ஆமோதிப்பாக தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தார்.

 

"உன் மனைவியையும் குழந்தையையும் கொன்னு உன்ன தனிமரமா ஆக்கின மாதிரி, அவனோட மனைவியையும் மகளையும் கொன்னு அவனை தனிமரமா ஆக்கி... அதுக்கப்பறம் அவனை கொல்லுவேன்னு சபதம் எடுத்திருக்க. மறந்துடலையே?" - புருவங்கள் நெரிய கனத்த குரலில் கேட்டார்.

 

அர்ஜுன் ஹோத்ராவின் முகம் இரும்பு குண்டலம் போல் இறுகியது.

 

"அவ என் மனைவி - வயித்துல என்னோட குழந்தையோட செத்துட்டா... இங்க... என் நெஞ்சுல..." - என்று தன் மார்பை தட்டிக்காட்டியவன், "இங்க எரியிற நெருப்பு இன்னும் அணையல... அணையாது" என்றான்.

 

ராகேஷ் சுக்லாவின் கண்களில் ஈரம் தெரிந்தது. கோப்பையில் மதுவை நிரப்பி மடமடவென்று குடித்தார்.

 

"உன்ன நம்பணுன்னுதான் விரும்பறேன். ஆனா கண்ணுக்குள்ள விழுந்த துரும்பு மாதிரி ஒரு விஷயம் என்னை உருத்திக்கிட்டே இருக்கு. க்ளீயர் பண்ணு" - என்றார்.

 

"கேளுங்க. என்ன டவுட்?"

 

"அவளுக்கு ஏன் முக்கியத்துவம் கொடுக்குற? அவளை ஏன் பாதுகாக்கற? உயிரைக் கூட கொடுக்க துணியிற போலருக்கே!"

 

"புரியல" - தாடையை தடவினான்.

 

"பிதர்கானிகா - ஹோட்டல் - கன் ஷாட் - இப்போ புரியுதா?"

 

ஆர்த்தியின் நினைவில் நெகிழ்ந்திருந்த மனம் சட்டென்று எச்சரிக்கை உணர்விற்கு தாவியது. அவருக்கு எந்த அளவுக்கு விஷயம் தெரிந்திருக்கும் என்கிற சிந்தனையோடு தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தான்.

 

"உன்னோட உயிரை கூட பொருட்படுத்தாம அவளை காப்பாத்தியிருக்க - என் பொண்ணு உன்ன காப்பாத்தின மாதிரி. இதுக்கு ஒரே ஒரு அர்த்தம்தானே இருக்க முடியும்?" - கோரப்பசியில் உறுமும் அகோரன் அட்சரசுத்தமாக அவரோடு பொருந்திப்போவான்.

 

அர்ஜுன் அலட்டிக்கொள்ளாமல் தலையை குறுக்காக அசைத்தான். அவர் புருவம் சுருங்கியது.

 

"அன்னைக்கு டார்கெட் மிருதுளா இல்ல. வந்தது பகவானோட ஆள்"

 

"வாட்?"

 

"வர்ற இன்பர்மேஷன் எல்லாத்தையும் நம்பாதீங்க. சில நேரங்கல பொய்கள் ரொம்ப பக்கத்துல இருக்கும்"

 

நெற்றி சிந்தனையில் சுருங்க மீசையை நீவினார் சுக்லா.

 

"வந்தவன் மிருதுளாவை எச்சரிக்கவோ இல்ல தூக்கவோ கூட முயற்சி செய்திருக்கலாம். நா இடையில புகுந்துட்டேன். ஃபயர் பண்ணிட்டான்" - அர்ஜுன் விளக்கம் கொடுத்தான்.

 

"இன்னொரு இழப்பு என் பக்கத்துலேருந்து இருக்கக் கூடாது. சீக்கிரம் முடி. முதல்ல அம்மாவையும் பொண்ணையும். அடுத்து பகவானை" - உறுதியாக கூறினார் சுக்லா. முகத்தில் எந்த உணர்வையும் காட்டாமல் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்தான் அர்ஜுன்.

 

*************************

வெளியே நன்றாக மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. வராண்டாவில் கிடந்த பிரம்பு நாற்காலியில் கன்னத்தில் கைவைத்தபடி சோகமாக அமர்ந்திருந்தாள் மிருதுளா. சூடான காபி கப்புடன் அங்கே வந்தான் டேவிட்.

 

"எந்த கோட்டையை பிடிக்கணும்?" - அவளுடைய மனநிலையை இயல்பாக்க முயன்றபடி இன்னொரு நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

 

பெருமூச்சுடன் அவன் பக்கம் திரும்பினாள் மிருதுளா.

 

"சொன்னா ஹெல்ப் பண்ண போறியா என்ன?" - கேலி போல் தன் நிராசையை வெளிப்படுத்தினாள்.

 

அவளிடம் காபி கப்பை நீட்டி, "இந்த காபி மேல சத்தியம் செய்யட்டுமா?" என்றான் டேவிட் மென்புன்னகையுடன். அவன் எதிர்பார்த்தபடியே மிருதுளாவின் முகத்திலும் புன்னகை மீண்டது. காபியை கையில் வாங்கி கொண்டு, "என்னவோ போல இருக்கு. எங்காவது வெளியே போயிட்டு வரலாமா?" என்றாள்.

 

"அவ்வளவுதானே கிளம்பு"

 

"மழையா இருக்கே! வேணுன்னா கொஞ்சம் லேட்டா கிளம்பலாம்"

 

"ப்ச் ப்ச்... கிளம்பனும்னு முடிவு பண்ணியாச்சு. அப்புறம் மழையென்ன வெயிலென்ன. எல்லாமே அனுபவம்தான். கிளம்பு" - ஊக்கினான். மகிழ்ச்சியோடு புறப்பட்டாள் மிருதுளா.

 

மிருதுளாவின் அருகாமை இதயத்தை இதமாக்க, விசிலொலியில் பாடலை இசைத்தபடி மிதமான வேகத்தில் காரை செலுத்தி, இலக்கில்லாமல் சிட்டியை சுற்றி வந்தான் டேவிட். அவனிடம் பேச்சு கொடுத்து ஆர்த்தியை பற்றி அறிந்துகொள்ள முயன்றாள் மிருதுளா.

 

அவளை திரும்பிப் பார்த்து புன்னகைத்த டேவிட், "பிரச்னையை மறந்து ரிலாக்ஸ் பண்ணத்தான் வெளியே வந்தோம். அதைப் பற்றி யோசிக்காத" என்று கூறி அவளுடைய முயற்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான்.

 

இப்பொது மட்டும் அல்ல, காலையிலிருந்தே பல முறை பலவிதங்களில் கேட்டுப் பார்த்துவிட்டாள். கழுத்தை அறுத்தால் கூட அந்த பெண்ணை பற்றி ஒரு வார்த்தை பேசமாட்டான் என்று தோன்றியது.

 

ஆனால் மிருதுளா அந்த பெண்ணோடு பலவிதங்களில் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறாள். அவள் அர்ஜுனின் மனைவி. அவளுடைய மரணத்தில் மிருதுளாவின் பெற்றோர் சம்மந்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இன்று அவர்களுடைய உயிரும் ஆபத்தில் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் சுமூகமாக சரி செய்ய வேண்டும் என்றால் அவளுக்கு எல்லாம் தெரிந்தாக வேண்டும். மனம் நிலைகொள்ளாமல் அலைபாய்ந்தது.

 

"டேவிட்"

 

"ம்ம்ம்"

 

"பக்கத்துலதான் நான் தங்கியிருந்த ரூம் இருக்கு. என்னோட ஃபிரண்டை பார்க்கணும். போகலாமா?" - மெல்ல கேட்டாள்.

 

டேவிட் சற்று யோசித்தான். "ப்ளீஸ்..." - மிருதுளா கெஞ்சினாள்.

 

"அர்ஜூன்கிட்ட சொல்லாம் வந்திருக்கோம்" - தயங்கினான்.

 

அனிச்ச மலர்போல் வாடிவிட்டது அவள் முகம். அவனுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. அவள் கேட்டதை செய்யாமல் இருக்க மனம் வரவில்லை. அர்ஜுன் இதை விரும்ப மாட்டான் என்று தெரிந்தும் காரை அவள் சொன்ன திசையில் திருப்பினான்.

 

மிருதுளாவை வீட்டுக்குள் அனுப்பிவிட்டு வாயிலிலேயே காவலாக நின்றான் டேவிட்.

 

மிருதுளாவை பார்த்ததும் அந்த தோழிக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம். சமீபகாலமாக அவளுடைய நடவடிக்கையில் பெரிய மாற்றம் இருப்பதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தவள் அந்த பெண். அதுமட்டும் அல்ல... மிருதுளா ஏதோ பெரிய காரியங்களிலெல்லாம் ஈடுபடுவதாகவும் கல்லூரியில் ஒரு பேச்சு அடிபட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதற்கு தகுந்தாற் போல் இப்போது அடித்து ஊற்றும் மழையில், தலையில் ஒரு பெரிய கட்டுடன், யாரோ ஒரு புது மனிதனுடன் அவள் திடிரென்று வந்து நின்றதும் அவளுக்கு சற்று பதட்டமாகிவிட்டது. என்ன ஏது என்று விசாரித்தாள்.

 

மிருதுளா விரிவாக எதையும் கூறாமல் பூசி மெழுகி சமாளித்துவிட்டு கல்லூரியைப் பற்றி விசாரித்தாள். தன்னைத் தேடி யாரேனும் வந்தார்களா என்று கேட்டாள்.

 

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே அந்த தோழியின் அலைபேசியிக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது. அழைத்தவள் ஷோபா.

 

மிருதுளாவிற்கு ஒரே ஆச்சரியம். அலைபேசியை வாங்கி, "நா இங்க இருக்கேன்னு உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?" என்றாள் முதல் கேள்வியாக.

 

"ஃபாலோ பண்ணிகிட்டேதான் இருக்கேன். உன்ன நெருங்க முடியாம தவிச்சுக்கிட்டிருக்கேன். அடிச்சானா உன்ன? ரொம்ப கஷ்ட்டப்படுத்தினானா?" - வேதனையுடன் கேட்டாள்.

 

மிருதுளாவிற்கு தொண்டையை அடைத்தது. அழ வேண்டும் போல் இருந்தது.

 

"என்னம்மா நடக்குது?" என்றாள் கலக்கத்துடன்.

 

"எல்லாத்தையும் சொல்றேன். ஒன்னுவிடாம சொல்றேன். ஆனா போன்ல இல்ல. நீ எப்படியாவது அவனுக்கு தெரியாம அந்த வீட்டைவிட்டு மட்டும் வெளியே வந்துடு. உன்ன என்கிட்ட கொண்டுவந்து சேர்க்க ஆளுங்க சுத்திக்கிட்டே இருக்காங்க"

 

"ஆர்த்திக்கு என்ன ஆச்சு? உங்களுக்கும் கோர்த்தாவுக்கும் என்ன சம்மந்தம்? அர்ஜுன் எதுக்கு உங்கள துரத்தணும்?"

 

"ஒரு கேள்விக்கும் என்னால இப்போ பதில் சொல்ல முடியாது"

 

"எனக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிடும்"

 

"நீ ஷோபாவோட பொண்ணு. பகவானோட ரெத்தம். உன்னால அங்கிருந்து எஸ்கேப் ஆக முடியும்"

 

"எனக்கு அப்படி செய்ய விருப்பம் இல்ல"

 

"உன்ன கொன்னுடுவான்"

 

"ஐம் ஹிஸ் லவ்"

 

"மண்ணாங்கட்டி..." - கடுங்கோபத்துடன் வந்து விழுந்தது வார்த்தை. மிருதுளா சட்டென்று மௌனமானாள்.

 

"மிருது... என்னால ரொம்ப நேரம் பேச முடியாது. சொல்றத நல்லா கேட்டுக்கோ. அவனை நம்பாத. என்னையும் உன்னோட அப்பாவையும் உயிரோட பார்க்கணும்னா எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியே வா" - அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது.

 

நடந்த எதையும் அறியாத டேவிட், எதார்த்தமாக உள்ளே வந்து "கிளம்பலாமா?" என்றான் மிருதுளாவிடம். அவள் முகத்தில் தெரிந்த வித்தியாசத்தில் அவன் புருவம் சுருங்கியது.

 

"என்ன ஆச்சு?" என்றான். ஒன்றும் இல்லை என்பது போல் மிருதுளா தலையசைத்துவிட்டு தோழியிடம் விடைபெற்று புறப்பட்டாள்.

 

வெளியே மழை ஓய்ந்திருந்தது. மிருதுளாவின் மனம் கலங்கிப் போயிருந்தது. இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாக இரண்டு பக்கமும் போக முடியாமல் தவித்தாள்.

 

"என்ன ஆச்சு மிருது? ஆர் யு ஓகே?" - அவளுடைய முகவாட்டம் உறுத்த மீண்டும் கேட்டான்.

 

"மெடிக்கல் ஷாப்புக்கு போ டேவிட்"

 

"ஏன்? என்ன ஆச்சு? உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா?" - காரை மெடிக்கல் ஷாப் எதிரில் நிறுத்தியபடி கேட்டான். அவள் மீதிருந்த அக்கறை அவனை வேறுவிதமாக சிந்திக்கவிடவில்லை. அதுவே அவளுக்கு வசதியாகிவிட்டது.

 

"ஆமாம்... நீ இங்கேயே இரு... நா வாங்கிட்டு வந்துடறேன்"

 

"இல்லல்ல... நானும் வரேன்"

"பர்சனல் டேவிட். புரிஞ்சுக்கோ... கொஞ்சம் ஸ்பேஸ் கொடு" - முகத்தை சுழித்துக் கொண்டு பட்டென்று கூறிவிட்டாள். கன்னத்தில் அறை வாங்கியது போல் திகைத்துப் போய் அமர்ந்துவிட்டான் டேவிட்.

 

அர்ஜூனாக இருந்திருந்தால் இவ்வளவு சுலபமாக சமாளித்திருக்க முடியாது என்கிற எண்ணத்துடன் மருந்து கடைக்குள் நுழைந்து டேவிட்டின் கண்ணை தட்டுவதற்காக ஒரு பொருளையும், தான் உண்மையில் வாங்க நினைத்த இன்னொரு முக்கியமான பொருளையும் வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தாள் மிருதுளா.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்




Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
07/08/2019 5:16 pm  

ஹாய் ஃபிரண்ட்ஸ்,
அடுத்த அத்தியாயம் பதிந்துவிட்டேன். படித்துவிட்டு கருத்துக்களையும் உங்கள் விருப்பத்தையும் லைக்ஸ் அண்ட் கமெண்ட்ஸில் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். மீண்டும் சந்திப்போம்... 😘 😘 😘

அத்தியாயம் - 58

மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்த மாலை நேரம். நீண்டு அகண்ட அந்த பெரிய சாலையின் இருபுறமும் வரிசையாக அணிவகுத்திருந்த கடைகளில் மழைக்காக ஒதுங்கியிருந்த மக்கள் சாலையில் இறங்கி நடக்க துவங்கியிருந்தார்கள். மிருதுளா மெடிக்கல் ஷாப்பிலிருந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்தாள். காரில் சாய்ந்து நின்றபடி சிகரெட்டை புகைத்துக் கொண்டிருந்தான் டேவிட். சாலையோர கடையில் ஒரு தொப்பியை விலைபேசி வாங்கி தலையில் வைத்துக் கொண்டு வெளியே வந்த வெள்ளை ஜிப்பா அணிந்த ஒரு முதியவர், சுருட்டை வாயில் வைத்துவிட்டு தீப்பெட்டியை தேடி பாக்கெட்டை மாறிமாறி துழாவினார். பிறகு நெருப்புக்காக டேவிட்டிடம் வந்தார். பார்வையாலேயே அவருடைய தேவையை புரிந்துக் கொண்ட டேவிட் லைட்டரை எடுத்து அவரிடம் நீட்டினான்.

 

அதே நேரம் - வெவ்வேறு கடைகளிலிருந்து மூன்று வெளிநாட்டுப் பெண்கள் சாலையில் இறங்கி மக்களோடு கலந்தார்கள். முன் ஒருவர் - பின் இருவர் என்று மானசீக முக்கோண வடிவில் வியூகம் அமைத்து அவர்களை நோக்கி மெல்ல முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

 

டேவிட் கொடுத்த லைட்டரை வாங்கி சுருட்டை பற்றவைத்துவிட்டு அவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்த அந்த ஜிப்பா மனிதர், இயல்பாக தலையிலிருந்த தொப்பியை எடுத்து தன் வழுக்கை தலையை தடவிவிட்டு மீண்டும் தொப்பியை அணிந்துக் கொண்டார்.

 

அதுதான் சிக்னல்... டார்கெட் உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது. பெண்களின் கை கைப்பைக்குள் நுழைந்தது.

 

டேவிட்டிற்கு நன்றி கூறிவிட்டு முதியவர் அங்கிருந்து விலகினார். அடுத்த நொடி முக்கோண வியூகத்தில் முதலிலிருந்த பெண்ணின் கைத்துப்பாக்கி டேவிட்டை குறிபார்த்தது. பொட்டுவெடி போல் பட்டென்று ஒரு சத்தம்... அவ்வளவுதான்...

 

குறிவைத்தவளின் நெற்றிப்பொட்டில் சின்னதாய் - ஆழமாய் ஒரு காயம். சத்தமில்லாமல் தரையில் சரிந்தாள்.

 

முக்கோணத்தின் பின் இரு புள்ளிகளாய் அவளை தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்த மற்ற இரு பெண்களும் அதிர்ந்தார்கள். பதட்டத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்கள். அந்த பதட்டமும் கையிலிருந்த துப்பாக்கியும் அவர்களையும் காட்டிக் கொடுத்தது.

 

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மூன்று திசைகளிலிருந்து சீற்றத்துடன் பாய்ந்த தோட்டாக்கள் அந்த பெண்களோடு சேர்ந்து அந்த முதியவரையும் - அதாவது முதியவர் வேஷத்தில் இருந்த மனிதரையும் மண்ணில் சாய்த்தது.

 

வெட்டி சாய்த்த மரம் போல் திடீரென்று ஆங்காங்கே நான்கு பேர் தரையில் சாய்ந்ததும், சுற்றியிருந்தவர்கள் அதிர்ந்தார்கள். உதவி செய்வதற்காக அருகில் வந்தார்கள். குபுகுபுவென்று பெருகிய குருதியையும் அவர்கள் கையிலிருந்த துப்பாக்கியையும் கண்டு அஞ்சி பதற்றத்துடன் பின்வாங்கினார்கள். சூழ்நிலையின் பரபரப்பை பயன்படுத்தி கொலையாளிகள் மாயமாக மறைந்து போனார்கள்.

 

மிருதுளா திகைத்துப்போய் நின்றாள். டேவிட்டிடம் பேசிவிட்டு திரும்பிய மனிதர் திடீரென்று தரையில் சாய்ந்ததை கவனித்துவிட்டுத்தான் ஓடிவந்தாள். அவருக்கு என்னவாயிற்று என்று பார்ப்பதற்குள் ஒரே சலலசப்பு.... ரெத்தம்! - துப்பாக்கி! - கொலை! - அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. உடல் நடுங்கியது.

 

மிரண்டு போய் நின்றவளின் கையைப் பிடித்து இழுத்து காருக்குள் தள்ளி கதவை மூடிவிட்டு ட்ரைவர் சீட்டில் அமர்ந்தான் டேவிட். கீழே விழுந்தவர்களை சுற்றி தேனீ கூட்டம் போல் மக்கள் குழுமினார்கள். எந்த பதட்டமும் இல்லாமல் வெகுஇயல்பாக இன்ஜினை ஸ்டார்ட் செய்தான்.

 

'என்ன நடந்தது! - யார் யாரை சுட்டார்கள்? அல்லது தங்களை தாங்களே சுட்டுக் கொண்டார்களா? சத்தம் வரவில்லையே!' - மூளைக்குள் பரபரக்கும் கேள்விகளை வாய்விட்டு கேட்க முடியவில்லை. மொழி மறந்து போனவளாக படபடக்கும் இதயத்தோடு பார்வையை ஜன்னல் வழியே வெளிப்புறம் வீசினாள் மிருதுளா.

 

கூட்டமும் பரபரப்பும் அவள் பார்வையிலிருந்து விலக துவங்கியது. கார் பிரதான சாலையில் இறங்கி ஓட துவங்கியது.

 

"கேம் ஓவர்" - டேவிட்டின் கனத்த குரலில் திடுக்கிட்டு அவன்புறம் திரும்பினாள். இயல்பற்ற தோற்றம்... இறுகிய முகம்... கண்களில் பளபளப்பு - பகீரென்றது அவளுக்கு.

 

யாருக்கோ தகவல் தெரிவித்துவிட்டு அலைபேசியை அணைத்துப் போட்டுவிட்டு ஸ்டியரிங்கை இறுக்கிப் பிடித்தவனின் பார்வை சாலையிலிருந்து பிறழவில்லை.

 

"இட்ஸ் ஆன் அசாசினேஷன்... படுகொலை!!!" - வெறும் திகைப்பென்று சொல்லிவிட முடியாது. அதற்கும் மேல்... என்னவென்றே புரியாத - புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தாள்.

 

டேவிட் மிருதுளாவை திரும்பிப்பார்த்தான். அழுத்தமான ஒரு பார்வை. பிறகு அலட்டிக்கொள்ளாமல் தோளை குலுக்கிவிட்டு மீண்டும் சாலையில் கவனமானான்.

 

"எப்படி?? எப்படி இது???" - வார்த்தைகளை கோர்க்க முடியவில்லை. குரல் நடுங்கியது. சில்லிட்டுப்போன கைகளை ஒன்றோடொன்று கோர்த்து இறுக்கிக் கொண்டாள்.

"க்ளீயர் - மாஸ்டர் - பிளான்..." - திருத்தமாகக் கூறினான்.

 

மிருதுளாவின் முகம் வெளிறியது. கண்களில் கலவரம் கூடியது. அர்ஜுனின் இன்னொரு பிரதியாக தெரிந்தான் டேவிட்...

 

"பிளானா!!!" - உதடுத்துடிக்க முணுமுணுத்தாள். அவன் எதுவும் பேசவில்லை. அவள்புறம் திரும்பவும் இல்லை...

 

சற்று நேரம் அவனையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மிருதுளா, "நாதானே வெளியே கூப்பிட்டேன். இன்னிக்கு - இப்போ - இங்க வரணும்ங்கறது என்னோட ஐடியாதானே! என்னோட ஐடியால நீ எப்படி பிளான் பண்ணுவ?" - புரியவே இல்லை அவளுக்கு. நம்பவும் முடியவில்லை.

 

"சிலநேரங்கள்ல அது நடக்கும்" - சுருக்கமாக கூறினான்.

 

"நோ... நீ குழப்புற... அப்படியெல்லாம் நடக்கவே முடியாது" - தலையை குறுக்காக அசைத்தாள்.

 

"இதைவிட அதிகமா கூட நடக்கும்"

 

"புரியல"

 

"மைண்ட் கேம். நம்மளோட தேவைக்கு ஏத்த மாதிரி எதிர்ல இருக்கவங்கள திங்க் பண்ண வைக்கிறது. சுச்சுவேஷனை கிரியேட் பண்ணறது. இதெல்லாம் பெரிய விஷயமே இல்ல"

 

மிருதுளாவிற்கு திக்கென்றது. "என்னையும் அப்படித்தான் ட்ரிக் பண்ணுனியா?" - பீதியுடன் கேட்டபடி கையிலிருந்த தூக்க மாத்திரை கவரை இறுக்கிப் பிடித்தாள்.

 

அவன் பதில் சொல்லவில்லை. மாறாக சின்னதாய் ஒரு புன்னகை செய்தான்.

 

*****

 

மிருதுளா வெளியே செல்ல வேண்டும் என்று அழைத்த போது டேவிட் எதார்த்தமாகத்தான் கிளம்பினான். சற்று தூர பயணத்திலேயே தங்களை ஒரு வெண்ணிற அம்பாசிடர் கார் பின்தொடர்வது போல் உணர்ந்தான். சந்தேகம் வந்தது... காரின் வேகத்தை குறைத்தான். அம்பாசிட்டரின் வேகம் குறையவில்லை. அது தன் போக்கில் அவர்களை கடந்து சென்றது.

 

தன் சந்தேகம் தவறானது என்று தோன்றியது. ஆனாலும் சின்ன உறுத்தல் இருந்தது. முன்னே சென்றுக் கொண்டிருக்கும் காரின் பதிவு எண்ணை குறித்து, சம்மந்தப்பட்டவருக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பி விபரம் கேட்டான்.

 

அது ஒரு டிராவல்ஸின் கார். சுற்றுலா பயணி வாடகைக்கு எடுத்திருப்பதாக தகவல் கிடைத்தது. நீண்ட மூச்சை வெளியேற்றி ஆசுவாசமடைந்தான். ஆனால் அந்த நிம்மதி சற்று நேரம் கூட நிலைக்கவில்லை.

 

இப்போது ஒரு ஊதா நிற வெளிநாட்டு கார் அவனை உறுத்தியது. ஏதோ சரியில்லை என்று அவன் உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது. அந்த காரின் பதிவு எண்ணையும் சோதனை செய்தான்.

 

அதுவும் அதே டிராவல்ஸை சேர்ந்த கார். சுற்றுலா பயணிக்கு வாடகைக்கு விடப்பட்டிருத்தது. அவன் விழித்துக் கொண்டான்.

 

இரண்டு கார்களையும் வாடகைக்கு எடுத்திருப்பது யார்? அவர்கள் எந்த ஹோட்டலில் தங்கியிருக்கிறார்கள் என்கிற விபரத்தை சேகரித்தான். பெயர் பரிச்சயமில்லாததாக இருந்தாலும் வெளிநாட்டு பயணிகள் - மூன்று பெண்கள் ஒரு ஆண் என்பது தெரியவந்தது.

 

டேவிட் சுதாரித்துவிட்டான். உல்ஃப் தன்னை வட்டமிட்டுவிட்டான் என்று புரிந்துக் கொண்டான்.

 

அவனை முடிக்க அர்ஜுனோடு சேர்ந்து இவன் ஒரு திட்டம் போட்டு வைத்திருக்க, அதை முந்திக்கொண்டு அவன் இப்போது இவனை வளைத்துவிட்டான். கூட மிருதுளா வேறு இருக்கிறாள். பதட்டமானான். உடனே அர்ஜுனுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பிவிட்டு எந்த இடத்திலும் நிற்காமல் சிட்டி முழுக்க வட்டமடித்தான்.

 

எவ்வளவு ஆபத்தான சூழ்நிலையில் இருக்கிறோம் என்பது தெரியாமல் தன் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்த மிருதுளா தோழியை சந்திக்க வேண்டும் என்றாள்.

 

டேவிட் தயங்கினான். ஆனால் அவளுடைய வாடிய முகம் அவனை உந்தியது. ரிஸ்க் எடுத்தான். அவளை தோழியின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

 

மிருதுளாவை வீட்டுக்குள் அனுப்பிவிட்டு வாயிலில் நின்று சாலையை நோட்டமிட்டான்.

 

அர்ஜுன் தொடர்பில் வந்தான். ஓநாயின் திட்டத்திற்கு மேல் இன்னொரு புதிய திட்டம் சில நிமிடங்களிலேயே உருவாக்கப்பட்டது. ஸ்னைப்பர்ஸ் அனுப்பப்பட்டார்கள்.

 

சாலையில் அவர்களுடைய கார் சிக்னல் கொடுத்துவிட்டு கிராஸ் செய்ததும் வீட்டுக்குள் சென்று மிருதுளாவை அழைத்தான்.

 

அதுவரை அவள் உள்ளே என்ன செய்து கொண்டிருடந்தாள் என்பதை பற்றி யோசிக்கக் கூட அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. பரபரப்பான சூழ்நிலை ஒருபக்கம் என்றாலும், அவள் மீது அவன் கொண்டிருந்த அன்பும் நம்பிக்கையும் வேறுவிதமாக அவனை சிந்திக்க விடவில்லை என்பதும் உண்மை.

 

மீண்டும் அவர்களுடைய பயணம் துவங்கியது. மிருதுளா மெடிக்கல் ஷாப் போக வேண்டும் என்று கூறினாள். டேவிட்டின் காதில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ப்ளூடூத் அர்ஜுனை அவனோடு இணைப்பில் வைத்திருந்தது. எந்த மெடிக்கல் ஷாப்பில் காரை நிறுத்த வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினான் அர்ஜுன். அப்படியே செய்தான் டேவிட்.

 

காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு சுற்றத்தை கண்களால் ஸ்கேன் செய்தான். ஆங்காங்கே அவர்களுடைய ஆட்கள் இருந்தார்கள். ஆனாலும் மிருதுளாவை தனியே அனுப்ப அஞ்சி உடன் செல்ல எத்தனித்தான். அவள் மறுத்தாள். ஆட்களும் வேண்டாம் என்று சிங்னல் கொடுத்தார்கள். அவன் தேங்கிவிட்டான்.

 

மிருதுளா இறங்கி கடைக்குள் சென்றாள். அர்ஜுனின் அறிவுறுத்தலுக்கிணங்கி, புகைபிடிப்பது போல் காரிலிருந்து இறங்கி வெளியே நின்றான் டேவிட். ரிஸ்க் தான்... ஆனால் வேறு வழியில்லை. அவர்களுடைய டார்கெட்டை வெளியே கொண்டுவர வேண்டும் என்றால் அவன் முதலில் டார்கெட் புள்ளியில் வந்து நிற்க வேண்டும். நின்றான்... அதன் பிறகு எல்லாம் சுபமாக முடிந்தது. உல்ஃபின் அத்தியாயம் அழிந்தது.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


இந்திரா செல்வம்
(@indra-selvam)
Reputable Member Writer
Joined: 2 years ago
Posts: 269
09/08/2019 12:43 pm  

நிழல்நிலவு. அத்தியாயம்- 59

 

Hi friends.... 

இன்னிக்கு  நித்யா கொஞ்சம் பிசி. (பசங்க  ஸ்கூல்ல ஏதோ பங்ஷன்....) 

இருந்தாலும் அடம் பிடிச்சு உங்களுக்காக ஒரு குட்டிகியூட் எபிசோட் வாங்கிட்டு வந்துட்டேன் .. 💃💃💃

என்ஜாய் ரீடிங்

சகாப்தம் லைக்ஸ் மறக்கக் கூடாது👍👍

அன்ட் ஆல்சோ கமண்ட்ஸ், ஓகே. 😊😊

 

அத்தியாயம் - 59

'பறந்த தோட்டாக்கள்.. உருண்ட தலைகள். அனந்தபூர் படுகொலையில் தொடரும் மர்மங்கள்' - கையில் மைக்கோடு கேமிராவைப் பார்த்து படபடவென்று மூச்சுவிடாமல் பேசினாள் அந்த ரிப்போர்ட்டர்.

 

பின்னணியில், சம்பவம் நடந்த இடம் மஞ்சள் நிற நாடா கயிற்றால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு பொதுமக்கள் நடமாட்டம் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. உள்ளே நிபுணர்கள் தடயங்களை சேகரித்துக் கொண்டும், கேமரா மேன் சுற்றிச்சுற்றி படம்பிடித்துக் கொண்டுமிருக்க, அவர்களுடைய வேலைக்கு எந்த இடையூறும் வராதவண்ணம் காக்கிச்சட்டைகள் அரணாக நின்றார்கள்.

 

"மக்கள் நடமாட்டம் உள்ள ஒரு பொது இடத்தில் சரியாக நெற்றியை குறிபார்த்து சிந்தாமல் சிதறாமல் நான்கு பேரை கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் முடித்திருக்கிறார்கள். மிக நேர்த்தியான சம்பவம்... அரைகுறை தாதாக்களோ லோக்கல் ரௌடிகளோ செய்த வேலை அல்ல இது" - ரிப்போட்டரின் அடுத்த கூற்றை கேட்டதும் திக்கென்றிருந்தது மிருதுளாவிற்கு.

 

கொல்லப்பட்டவர் அனைவரும் வெளிநாட்டவர் என்பதால் நியூஸ் சென்சேஷனலாகி ஊடகங்களில் அனல் பறந்தது. டீவிக்குள் இருக்கும் காக்கிச்சட்டை வீட்டுக்குள் எப்போது நுழையுமோ என்கிற பீதியில் கையிலிருந்த ரிமோட்டை அழுத்திப் பிடித்தவள், சமையலறை பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

 

நடந்த கொலைக்கும் தனக்கும் எந்த தொடப்பும் இல்லை என்பது போல் காய்கறி வெட்டிக் கொண்டிருந்தான் டேவிட். வாயில் பக்கம் அரவரம் கேட்டது. திரும்பிப்பார்த்தாள். உள்ளே நுழைந்த அர்ஜுனின் உடல்மொழியில் வித்தியாசம் தெரிந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தது. முகத்தில் வியர்வை மினுமினுத்தது. அவள் பக்கம் திரும்பாமலே படுக்கையறையை நோக்கிச் சென்றான். மிருதுளாவின் பார்வை அவனையே தொடர்ந்தது. அதை உணர்ந்தானோ என்னவோ, படுக்கையறை வாயில் வரை சென்றவன் தேங்கி நின்றான். ஒரு கணம் தயங்கியது போல் இருந்தது. பிறகு அவள் பக்கம் திரும்பி, "ஆர் யூ ஓகே?" என்றான். உணர்வற்ற இயந்திரம் போல் தான் கேட்டான். ஆனாலும் அந்த கேள்வியை தவிர்க்க முடியாத உணர்வு அவன் கண்களில் தேங்கியிருந்தது.

 

அவள் பதில் சொல்லவில்லை. அவனை ஊன்றிப் பார்த்தாள். அந்த பார்வையால் ஆயிரம் கேள்விகளை வீசினாள். பதில் சொல்ல விருப்பம் இல்லையோ அல்லது முடியவில்லையோ... அவன் தாடை இறுகியது. "டே-வி- ட்" என்று உரக்க குரல் கொடுத்துவிட்டு உள்பக்கம் திரும்பி நடந்தான்.

 

நண்பர்கள் இருவரும் வெகுநேரம் படுக்கையறையில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் என்ன பேசினார்களோ... அடுத்த கொலைக்கு திட்டமிடுவதாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. அந்த திட்டம் தன்னுடைய பெற்றோருக்கானதாக இருந்துவிடக் கூடாதே என்கிற எண்ணம் அச்சுறுத்த பதட்டத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள்.

 

வெகுநேரம் கழித்து டேவிட் வெளியே வந்தான். அர்ஜுன் குளியலறைக்குள் நுழைவது தெரிந்தது. எழுந்து பூனை போல் டேவிட்டை பின்தொடர்ந்து சமையலறைக்கு வந்தாள் மிருதுளா.

 

"பசிக்குதா? ஏதாவது வேணுமா?" - அக்கறையோடு கேட்டான். குரலிலும் முகத்திலும் பழைய கனிவு மீண்டிருந்தது.

 

'வேண்டாம்' என்று கூறுவது போல் தலையை குறுக்காக அசைத்த மிருதுளாவின் முகத்தில் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

 

தன்னிடம் ஏதோ ஒரு சகாயத்தை நாடி அவள் வந்திருப்பதும், எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த கண்களோடு தன்னை நோக்குவதும் அவனுக்கு எதையோ சாதித்துவிட்டது போல் ஆனந்தமாக இருந்தது. உதட்டில் மலர்ந்த புன்னகையுடன், "என்ன?" என்று புருவம் உயர்த்தினான்.

 

"யார் அவங்கள்லாம்?" - அவள் யாரை குறிப்பிடுகிறாள் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. பதில் சொல்வதை தவிர்த்து பிரிட்ஜை திறந்து எதையோ எடுப்பது போல் அவளிடமிருந்து பார்வையை விலக்கிக் கொண்டான். சில நிமிடங்களுக்கு முன் உணர்ந்த அந்த ஆனந்த உணர்வு அபத்தமாக தோன்றியது.

 

"என்னோட பேரண்ட்ஸுக்கும் அவங்களுக்கும் சம்மந்தம் இருக்கா?"

 

சமைத்த உணவை டைனிங் டேபிளில் கொண்டு வந்து அடுக்குவது போல் அவளிடமிருந்து விலகினான்.

 

"எனக்காகத்தான் வந்தார்களா?" - "கொண்டு போக வந்தார்களா?" - "இல்ல கொலை பண்ண வந்தார்களா?" - "என்னய்யா உன்னையா? யாரை அட்டாக் பண்ண வந்தாங்க?" - "பேசு டேவிட், ஏதாவது சொல்லு" - கட்டாயப்படுத்தினாள். அவனிடமிருந்து ஏதாவது விஷயத்தை வாங்கிவிடலாம் என்று வெகுவாய் முயன்றாள். அவளுக்கு தெரியவில்லை. அர்ஜுனை மீறி - தலைமையை மீறி அவன் மூச்சு கூட விடமாட்டான். இது ஒருவிதமான அடிமை மனநிலைதான். ஆனால் பழக்கப்படுத்தப்பட்டுவிட்டான். வாழைமரத்தில் கட்டிவைக்கப்பட்ட யானை போல் கட்டுப்பாட்டிற்குப் பழகிவிட்டான்.

 

டைனிங் டேபிளில் பாத்திரங்களை அடுக்கிவிட்டு அவளுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் சமையலறைக்கு செல்ல எத்தனித்தவனை கையைப்பிடித்துத் தடுத்தாள்.

 

"உன்கிட்டத்தான் கேட்டுட்டு இருக்கேன்" - கெஞ்சினாள்.

 

தன் கையை பற்றியிருந்த அவள் கையை பார்த்தான் டேவிட். பிறகு நிமிர்ந்து அவள் முகத்தை பார்த்தான்.

 

"உனக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது" - தீர்க்கமாக கூறினான்.

 

"என்னோட அப்பா அம்மாவுக்கு?" - அடுத்த கேள்வியை கேட்டாள்.

 

அவன் முகத்திலிருந்த மென்மையும் கனிவும் மறைந்தது. அவளுடைய அச்சம் மேலும் அதிகமானது.

 

"உள்ள என்ன பிளான் போட்டீங்க? அடுத்த ஆப்பரேஷன் தானே? டார்கெட் யாரு? என்னோட அப்பா அம்மாவா? சொல்லு... அப்படித்தானே?" - அவள் முகமெல்லாம் மிரண்டு வெளிறிப்போனது. அவளுடைய பயம் எந்த அளவுக்கு தீவிரமானது என்பது அவள் முகத்திலேயே தெரிந்தது. அவனுக்குள் பரிதாபம் எழுந்தது. அவள் கையை பற்றி அழுத்தி, "பயப்படாத" என்றான். அழுத்தமான காலடி ஓசை கேட்டது. இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். அர்ஜுன் ஹோத்ரா அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.

 

This post was modified 3 months ago by இந்திரா செல்வம்
This post was modified 3 months ago by Nithya Karthigan

அன்புடன்
இந்திரா செல்வம்


Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
13/08/2019 2:48 pm  

அத்தியாயம் - 60

ஓநாய் மற்றும் அவருடைய கிடான்ஸ் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட சம்பவம் காட்டுது தீயாக பரவிக் கொண்டிருந்தது. இதுவரை அவர் யார் என்கிற விபரம் ஊடகங்களில் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. வெளிப்பட்டுவிட்டால் பல விஷயங்கள் பொதுமேடைகளில் விவாதத்திற்குள்ளாகும். கோர்த்தாவை உள்ளே கொண்டுவர முடியாது என்றாலும், டேவிட்டை தனி மனிதனாகக் காட்டி பலிகடாவாக்கும் அபாயம் ஏற்படலாம். அதற்கு முன் அவன் இந்த மாநிலத்தைவிட்டு வெளியேற வேண்டும். விசாரணையோ, கைதோ வெளிமாநிலத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என்றால் அதற்கு சில நடைமுறைகள் உள்ளன. அவற்றை நிறைவேற்ற சில நாட்கள் பிடிக்கும். அதற்குள் பிரச்னையை மடைமாற்றிவிடலாம். இதைத்தான் மூடிய கதவுக்கு பின்னால் அர்ஜுனும் டேவிட்டும் விவாதித்து முடிவெடுத்தார்கள்.

 

விவாதம் அதோடு முடியவில்லை. டேவிட் மிருதுளாவைப் பற்றி பேச்செடுத்தான்.

 

"வாட் அபௌட் மிருதுளா?"

 

சட்டென்று அர்ஜுனின் முகம் மாறியது. ஏற்கனவே தன்னுடைய அனுமதி இல்லாமல் அவன் மிருதுளாவை வெளியே அழைத்துச் சென்ற கோபத்தில் இருந்தவன் சூழ்நிலை மோசமாக இருக்கும் ஒரே காரணத்தால், கோபத்தை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு காரியத்தில் கவனத்தை குவித்திருந்தான். ஆனால் இப்போது அவனுடைய பொறுமையின் எல்லையை டேவிட் உரசிப்பார்க்கவும், "நன் ஆஃப் யுவர் பிசினஸ்" என்று வெடுவெடுத்தான்.

 

"அர்ஜுன்... ஸ்பார்ட்ல நாங்க ரெண்டு பேருமே இருந்தோம். எனக்கு இருக்க ரிஸ்க் மிருதுளாவுக்கும் இருக்கு"

 

"ஓ ரியலி!!! அவளோட ரிஸ்க் பத்தி இப்பதான் தெரியுதா உனக்கு?"

 

"இல்ல, நா எதிர்பார்க்கல" - சங்கடத்துடன் சமாளித்தான்.

 

"எக்ஸ்பெக்ட் தி வொர்ஸ்ட். கோர்த்தாவோட முதல் பாடம். மறந்துடிச்சு இல்ல?" - பற்களை நறநறத்தான். டேவிட்டின் முகம் கன்றிப்போனது.

 

"ஷி வாஸ் போர்ட்"

 

"சோ? நீ ஹிரோவா ஆயிட்ட? ஊர்சுத்த கூட்டிட்டு கிளம்பிட்ட?"

 

"காட்! ஐம் சா...ரி" - வெறுப்புடன் தலையை அழுந்தக் கோதினான் டேவிட்.

 

"டிராஷ் இட்" - அதைவிட அதிக வெறுப்போடு 'குப்பையில போடு' என்கிற வார்த்தைகளை உமிழ்ந்தான் அர்ஜுன்.

 

"மேன்! ஐ வாஸ் ஜஸ்ட் கன்ஸர்ண்ட். ஏன் இவ்வளவு கோவப்படற?"

 

'கன்ஸர்ண்ட்' என்கிற வார்த்தை அர்ஜுனை மிகவும் ஆத்திரப்படுத்தியது. கைமுஷ்டி இறுக விருட்டென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.

 

பற்கள் நறநறக்க வேகமூச்சை வெளியேற்றியபடி, "ஒன் மோர் வோர்ட்... ஐ'ல் கட் யுவர் டங்" என்றான். சிவந்துவிட்ட கண்களில் தெரிந்தது அவன் கோபத்தின் அளவு.

 

டேவிட் நண்பனை இமைக்காமல் பார்த்தான். மிருதுளாவின் மீதான நம்முடைய அக்கறையைக் கூட அவனால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை என்பதை புரிந்துக் கொண்டான்.

 

ஒருபக்கம் வலித்தது. இன்னொரு பக்கம் சற்று நிம்மதியாக இருந்தது. பாதுகாப்பான இடத்தில் அவள் இருக்கிறாள் என்பது போன்றதொரு நிம்மதி. மெல்லிய புன்னகையுடன் அந்த அறையிலிருந்து வெளியேறினான்.

 

அவன் செல்வதையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அர்ஜுனின் தசைகளில் இறுக்கம் தளரவில்லை. பயமும் கோபமும் கலந்த ஒரு கலவையான உணர்வு அவனை ஆக்கிரமித்திருந்தது. பொறாமை என்று அதற்கு பெயர்சூட்ட அவன் விரும்பவில்லை. ஆளுமையோ... ஆதிக்கமோ... ஏதோ ஒன்று. அவனைத் தாண்டி அவள் சென்றிருக்கக் கூடாது. அதுவும் டேவிட்டோடு சென்றிருக்கவே கூடாது. - உள்ளம் புழுங்கியது.

 

வெகுவாய் சிரமப்பட்டு அவன் உள்ளே ஒதுக்கி வைத்திருந்த அந்த எதிர்மறை உணர்வை சற்றும் யோசிக்காமல் குத்திக் கிளறிவிட்டு போய்விட்டான் டேவிட். குறையா கோபத்துடன் குளியலறைக்குள் நுழைந்தான் அர்ஜுன். உச்சந்தலையில் கொட்டும் குளிர்ந்த நீர் தரையை தொடும் போது சூடாகியிருந்தது. அந்த அளவுக்கு கொதித்துப் போயிருந்தான்.

 

ஒருபக்கம் ராகேஷ் சுக்லா கொடுக்கும் அழுத்தம்... இன்னொரு பக்கம் ப்ளூ ஸ்டாரின் அறிவுறுத்தல்கள்... இன்னொரு பக்கம் பகவான்... இப்போது இந்த ஓநாயின் மரணம்... நான்கு திசைகளிலும் நான்கு பிரச்சனைகள் அவனை இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. நான்குமே மிருதுளாவை அவனிடமிருந்து பறிக்கப்பார்க்கிறது. இப்போது டேவிட்டும் அவர்களில் ஒருவனாகத் தோன்றினான். - சட்டென்று ஷவரை அணைத்துவிட்டு உடைமாட்டிக் கொண்டு வெளியே வந்தான். ஈரம் சொட்டும் தலையை துவட்டக் கூட தோன்றாமல் சமையலறை பக்கம் வந்தான்.

 

கையேடு கை கோர்த்து கண்ணோடு கண் கலந்து நெருக்கமாக நின்ற இருவரையும் கண்டான். தீப்பிடித்துக் கொண்டது போல் நெஞ்சுக்குள் திகுதிகுவென்று எரிந்தது. இணைந்திருக்கும் அவர்களுடைய கரங்களில் நிலைத்திருந்த அவன் பார்வை மெல்ல உயர்ந்து மிருதுளாவின் கண்களோடு மோதிவிட்டு சில நொடிகளுக்குப் பிறகு டேவிட்டின் பக்கம் திரும்பியது. அவன் நெஞ்சை பிளந்துவிடும் கொலைவெறி தெரிந்தது அந்த கண்களில்.

 

அவனுடைய அக்கினிப் பார்வையில் இருவரும் விலகினார்கள். ஏதோ தவறு செய்துவிட்டது போல் சங்கடப்பட்டு அவன் பார்வையை தவிர்த்தார்கள்.

 

அழுத்தமான காலடிகளுடன் அவர்களைக் கடந்து உள்ளே சென்று பிரிட்ஜை திறந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து தொண்டையில் சரிதான் அர்ஜுன். மடமடவென்று அரை பாட்டில் காலி ஆனதே தவிர உள்ளுக்குள் எரிந்துக் கொண்டிருக்கும் தீ அடங்கவில்லை. பாட்டிலை மூடி பிரிட்ஜில் போட்டுவிட்டு டேவிட்டிடம் திரும்பினான்.

 

"கிளம்பு... நாளைக்கே நீ மகல்பாட்னால இருக்கணும்" - மறுத்துப் பேச முடியாத குரல்.

தலையை ஆமோதிப்பாக அசைத்துவிட்டு உடனே கிளம்பினான் டேவிட்.

 

சமைத்து வைத்த உணவை சாப்பிடக் கூட விடாமல் கழுத்தைப்பிடித்து தள்ளாத குறையாக அவனை அனுப்பிவிட்டான் எம்பதும் அதற்கான காரணம் என்ன என்பதும் மிருதுளாவிற்கு புரிந்தது.

 

"ஏன் இப்படி பண்றிங்க?" - ஆற்றாமையுடன் கேட்டாள் மிருதுளா. ஆவேசத்துடன் அவள் பக்கம் திரும்பினான் அர்ஜுன்.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்




Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
30/08/2019 3:18 pm  

டியர் ஃபிரண்ட்ஸ்,
எல்லாரும் எப்படி இருக்கீங்க? நான் நல்லா இருக்கேன். நலம் விசாரித்த அனைத்து தோழிகளுக்கும் மனம்கனிந்த நன்றி...  ❤️ ❤️ ❤️  

 

ரொம்ப நாள் காத்திருக்க வச்சுட்டேன். எபிஸோட் எழுதாம சைட் பக்கம் வந்தாலே ஸ்ட்ரெஸ் ஆகற மாதிரி பீல் பண்ணினேன். இந்திரா பார்த்துக்கறேன்னு சொன்னாங்க. சொன்ன மாதிரியே கரெக்ட்டா அப்பப்போ வந்து இன்பர்மேஷன் கன்வே பண்ணியிருக்காங்க. தேங்க யு இந்திரா....  😘 😘 😘  

 

அடுத்த எபிஸோட் ரெடி... படிச்சு பாருங்க. பிடிச்சிருந்தா லைக் பண்ணுங்க கமெண்ட் பண்ணுங்க. அடுத்த எபி விரைவா எழுத உற்சாகப்படுத்துங்க... நன்றி ஃபிரண்ட்ஸ்...  🌹  🌹  🌹 

 

அத்தியாயம் - 61

காட்டுத்தீயின் கோரம் தெரிந்தது அவன் முகத்தில். மிருதுளா துணுக்குற்றாள். அவனுடைய மனநிலை விளிம்பிலிருப்பதை உணர்ந்துகொண்டாள். விலகி நில் என்று மனம் எச்சரித்தது. ஆனாலும் தைரியத்தை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டு அவனை ஏறிட்டாள். பளபளக்கும் அவன் கண்களை படிக்க முயன்றாள். கோபத்தையும் வெறுப்பையும் தவிர வேறொன்றும் அங்கே தென்படவில்லை.

 

"எதுக்கு அர்ஜுன் இவ்வளவு கோபம்? ஃபிரண்ட்கிட்ட கூட ஏன் இவ்வளவு வெறுப்பு?" - கேட்டுவிட்டாள். கொதிக்கப் போகிறான் என்றுதான் எதிர்பார்த்தாள். ஆனால் அவனுடைய பார்வை மாறியது. ஏளனப்பார்வை....

 

"ரொம்ப அக்கறையோ!" - கோணல் புன்னகையுடன் அவளை கூர்ந்து பார்த்தான். மிருதுளாவின் கண்கள் விரிந்தன. அவனுடைய மனவோட்டம் தெளிவாக புரிந்தது அவளுக்கு. "டேவிட் எனக்கு நல்ல ஃபிரண்ட்" என்றாள் விளக்கம் கொடுப்பது போல.

 

"ஃபிரண்டா!! ஹா! இது நண்பர்களுக்கான இடம் இல்ல மிருதுளா. இங்க நட்புக்கும் துரோகத்திற்குமான இடைவெளி ரொம்ப கம்மி" என்றான் தீவிரமாக. குரலிலும் முகத்திலும் கோபம் மீண்டிருந்தது.

 

மிருதுளா அவனை விழியாகற்றாமல் பார்த்தாள். "ஏன் இப்படி பேசுறீங்க?"

 

"உண்மையை பேசுறேன்"

 

அவள் மறுப்பாக தலையசைத்தாள். "இல்ல அர்ஜுன். இவ்வளவு நெகட்டிவிட்டி வேண்டாம். இது நம்மள அழிச்சிடும்" - பயத்துடன் கூறினாள். அப்படி கூறும் போது தன்னை அவனோடு இயல்பாக இணைத்துக் கொண்டாள். நீரில் விழுந்த உப்பு கல் போல் அவனுடைய கோபம் மெல்ல கரைய துவங்கியது. அதை காட்டிக்கொள்ள விரும்பாமல் அங்கிருந்து விலகிச் செல்ல எத்தனித்தான். அவன் கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "ஐ நீட் டு டாக்" என்றாள் மிருதுளா.

 

அவள் முகத்தை பார்த்தபடியே மெளனமாக நின்றான் அர்ஜுன். தான் பேசுவதற்காக காத்திருக்கிறான் என்பதை புரிந்துக் கொண்டவள், "இன்னைக்கு வந்தவங்க யாரு?" என்றாள். அர்ஜுன் கண்களை மூடி ஆழ மூச்செடுத்தான்.

 

அவன் பதில் சொல்ல மாட்டானோ என்று அஞ்சியவள், "கண்ண கட்டிவிட்ட மாதிரி இருக்கு அர்ஜுன். சுத்தி என்ன நடக்குதுன்னே புரியல. இருட்டுல மாட்டிகிட்ட மாதிரி பீல் பண்றேன். ஏதாவது சொல்லுங்க ப்ளீஸ்" என்று வாய்விட்டுக் கெஞ்சினாள்.

 

ஓரிரு நொடிகள் அவளை வெறித்துப் பார்த்தவன், "உன்னோட பேரன்ட்ஸ் ஹயர் பண்ணின ஹிட்மேன் அண்ட் ஹிஸ் கிடான்ஸ்" என்றான் நிதானமாக.

 

பகீரென்றது அவளுக்கு. முகம் வெளிறிப் போய்விட்டது. அவன் சொல்வதை நம்ப பிடிக்கவில்லை. ஆனால் மூடத்தனமாக கண்களை மூடிக்கொள்ளவும் விருப்பமில்லை. அவளுடைய பெற்றோருக்கு கோர்த்தாவுடன் ஏதோ பெரிய பிரச்சனை இருப்பது அவர்களுடைய நடவடிக்கைகளில் இருந்தே தெளிவாக தெரிகிறது. அதுமட்டும் அல்ல... அவளுமே இப்போது அர்ஜுனின் பிடியில் இருக்கிறாள். மகளை காப்பாற்றுவதற்கு அவர்கள் ஏதேனும் முயற்சி செய்திருக்கலாம் தான். ஆனால் முடிவு? நான்கு உயிர்கள் பலியானதுதான் மிச்சம். யாரை குற்றம் சொல்வது? அவரவருக்கு அவரவர் நியாயம்...

 

"பேசித் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சனை பெருசாகிகிட்டே இருக்கு அர்ஜுன். தேவையில்லாம நாலு பேர் செத்துட்டாங்க" - மனம் வருந்தினாள்.

 

கண்கள் இடுங்க அவளை பார்த்தான் அர்ஜுன். "தேவையில்லாம செத்துட்டாங்களா! அவங்களோட டார்கெட், கோர்த்தா லீடர்ஸ். இன்க்ளூடிங் மீ அண்ட் டேவிட். அவங்க சாகலேன்னா நாங்க ரெண்டுபேரும் இந்நேரம் மார்ச்சுவரில கிடந்திருப்போம்" - கடுகடுத்தான்.

 

'இதென்ன கொடூரம்! அவளுடைய பெற்றோர் கொலை செய்ய ஆள் அனுப்பினார்களா! அதுவும் யாரை!' - மிருதுளா மிரண்டு போனாள். உடல் நடுங்கியது. "இருக்காது அர்ஜுன்" - உதடு துடிக்க முணுமுணுத்தாள்.

 

அர்ஜுன் அவளை வெறித்துப் பார்த்தான். ஆர்த்தியின் கடைசி நேர நினைவுகள் நெஞ்சை ஆக்கிரமித்தன. 'கர்பிணி பெண்ணை விஷம் வைத்து கொன்றவர்கள் இதை செய்ய மாட்டார்களா?' - அவன் ரெத்தம் கொதித்தது. முகம் ரௌத்திரத்தில் சிவந்தது. தலையை குறுக்காக அசைத்தான்.

 

"தே காண்ட் எஸ்கேப்... விடமாட்டேன்" - உள்ளடங்கிய குரலில் முணுமுணுத்தான். மிருதுளாவின் அடிவயிறு தடதடத்தது. அர்ஜுனைப் பற்றி அவளுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அவள் கண் எதிரிலேயே எத்தனையோ சம்பவங்கள்! அவளுடைய பெற்றோருக்கும் அதே நிலை வர எவ்வளவு நேரம் ஆகும்! விதிர்விதிர்த்துப்போனாள். "அவசரப்படாதீங்க அர்ஜுன். ப்ளீஸ்... எனக்காக... நம்ம ரிலேஷன்ஷிப்காக." - கண்களில் கண்ணீர் கரகரவென்று வழிந்தது.

 

"இந்த அழுகை, வார்த்தை ஜாலமெல்லாம் உண்மையாவே என்னை அஃபெக்ட் பண்ணும்னு நினைக்கிறியா?" - நிதானமாகக் கேட்டான். அவன் பார்வை அவளை தள்ளி நிறுத்தியது.

 

மிருதுளா திகைப்புடன் அவனைப் பார்த்தாள். அவள் மனம் தவித்தது. அவன் கண்களில் காதலை... அன்பை... சின்ன ஒட்டுதலையாவது கண்டுவிடலாம் என்று பரிதவித்தாள்.

 

பலனில்லை. உணர்வுகளற்று வறண்டு போன பார்வையுடன், "ஒரு விஷயத்தை எப்பவும் மைண்ட்ல வச்சுக்கோ மிருதுளா. நீ என்னோட வீக்கனஸ் இல்ல. என்கிட்ட உன்னால எதையும் சாதிக்க முடியாது" என்றான் தெளிவாக.

 

நொருங்கி போனாள் மிருதுளா. "வாட் யு மீன்?" - வார்த்தையே வரவில்லை. தொண்டையை அடைத்தது.

 

"ஐ மீன் வாட் ஐ செட்" - அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூறினான்.

 

முகத்தில் கலவரம்... கண்களில் வலி... "யு லவ் மீ ரைட்?" - தவிப்புடன் கேட்டாள்.

 

"ஐ நெவர் செட்" - வெகு குரூரமான வார்த்தையை சற்றும் தயக்கமில்லாமல் அவள் மீது வீசினான்.

 

உயிர்மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டு மறுப்பாக தலையசைத்தாள் மிருதுளா. அவன் பேச்சை நம்ப மறுத்தது மனம். பொய் என்று புறம்தள்ள துடித்தது. "நோ... ப்ளீஸ் டோன்ட் சே தட்" - கண்ணீர் பெருகியது. குரலோடு சேர்ந்து உடலும் நடுங்கியது.

 

அவள் படும் துன்பத்தை விழியாகற்றாமல் பார்த்துக்கொண்டு, பட்டமரம் போல் நின்றவனிடம் சிறிதும் இலக்கமில்லை. "திரும்பவும் சொல்றேன். நா உனக்கு கமிட்மெண்ட் கொடுக்கவே இல்ல. பொய்யில வாழறதுதான் உன் விருப்பம்னா எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல. கேரி ஆன்" - அலட்சியமாக தோளை குலுக்கிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

 

அவன் சொன்னதை முழுமையாக உள்வாங்கி புரிந்துகொள்ளவே சில நிமிடங்கள் பிடித்தது அவளுக்கு. எதிர்வினையாற்றும் திறன்கூட அற்றுப் போனவளாக சிலையாக சமைந்து நின்றவள் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகே தன்னிலைக்கு மீண்டாள். உடனே பதறித்துடித்துக் கொண்டு அவனை பின்தொடர்ந்து ஓடினாள்.

 

"அப்புறம் எதுக்கு என்னை காப்பாத்துனீங்க? த்ரீ டைம்ஸ்... உங்க உயிரை பணயம் வச்சு... ஏன்? எதுக்கு கூடவே இருக்கணும்னு சொன்னீங்க?" - ஆத்திரத்துடன் குரலை உயர்த்தினாள்.

 

நின்று திரும்பிப் பார்த்தான் அர்ஜுன். கண்களில் கோபம் தெறித்தது., "துருப்புச் சீட்டு... தூண்டில் புழு... எப்படி வேணா வச்சுக்கோ. யு ஆர் ஜஸ்ட் மை வெப்பன். புரியுதா?" - பற்களை கடித்துக் கொண்டு வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்.

 

"அர்ஜுன் ப்ளீஸ்... டோன்ட் டூ திஸ் டு மீ" - தவிப்பும் கண்ணீருமாக அவனிடம் மிருதுளா நெருங்க அடுத்த நொடி பயங்கர சத்தத்துடன் அருகிலிருந்த மேஜையிலிருந்து பொருட்களெல்லாம் தரையில் சிதற அவன் கைத்துப்பாக்கி அவள் நெற்றி பொட்டில் அழுந்த பதிந்திருந்தது.

 

"ஐ ஹேட் திஸ் டிராமா. ஸ்டாப் இரிடேடிங் மீ. சு..ம்..மா கண்ணுல தண்ணிய வச்சுக்கிட்டு புலம்பிகிட்டு இருந்த... இறக்கிடுவேன்" - வேட்டை மிருகம் போல் சீரியவன், அவளை கீழே தள்ளாத குறையாக உதறிவிட்டு விலகிச் சென்றான்.

 

அவனுடைய மூர்க்கத்தனத்தில் உடைந்து போனாள் மிருதுளா. நெஞ்சுக்குழி கனத்துப்போனது. ஆத்திரம் தொண்டையை அடைத்தது. வெடித்து அழுதாள். கண்ணீர் வற்றும் வரை அழுது தீர்த்தாள். உச்சத்திலிருந்த உணர்வுகள் மெல்லமெல்ல மட்டுப்பட்டது. சிந்தனை மேலிட்டது.

 

அவளை காதலிக்கவில்லையாம்! துருப்புச் சீட்டாம்! தூண்டில் புழுவாம்! ஆனால் இது எதையுமே அவனால் சுலபமாக சொல்ல முடியவில்லையே! ஏன்? - அத்தனை துன்பத்தை அனுபவித்தப் பிறகும் கூட மனம் அவனுக்கு சாதகமாகவே சிந்திக்க முற்பட்டது.

 

அவளால் அவனை பாதிக்க முடியாதாம்! ஆனால் அவள் கண்ணீரை சகிக்க முடியவில்லை. எத்தனை கோபம்! எத்தனை ஆத்திரம்! ஏன் இந்த முரண்பாடு? - அவனுடைய கோபத்தில் காதலை தேடினாள்.

 

அவன் இல்லை என்று மறுக்கும் காதல்... பார்வையில் கூட காட்ட மறுக்கும் நேசம், அவனுடைய கோபத்தில் வெளிப்பட்டதாக நம்பினாள். முட்டாள்தனமாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் காதலும் முட்டாள் தனமும் ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டை பிறவிகள். ஒன்று இருக்கும் இடத்தில் மற்றொன்றும் இருக்கும். மிருதுளாவுக்கும் இருந்தது. அதனால்தான் கண்ணில் மாட்டிவிட்ட மஞ்சள் கண்ணாடி போல் அவனுடைய அனைத்து செயல்களிலும் காதலை தேடினாள். அவளுடைய தேடலை பூர்த்தி செய்வது போல்தான் அவனும் நடந்து கொண்டான்.

 

அவ்வளவு வெறுப்பாக அவளிடம் பேசிவிட்டு விலகிச் சென்றவன் நள்ளிரவை தாண்டி தானாக திரும்பி வந்து அவள் அருகில் படுத்தான். அவள் குளிர்ந்து போனாள். அவன் காதலிப்பது உண்மை. அவளை நேசிப்பது உண்மை. ஒப்புக்கொள்ளத்தான் மனமில்லை. தாமரை போல் மலர்ந்த அவள் மனம் சட்டென்று வாடியது. 'பழிவுணர்ச்சி... அவள் பெற்றோரை அழிக்க வேண்டும் என்கிற வெறி...' - காதலை கூட விட்டுக்கொடுக்க தூண்டும் இந்த எதிர்மறை உணர்வுகள் அவனை எங்கு கொண்டு நிறுத்தும்! - பயத்துடன் கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.

 

தோட்டாக்கள் இரண்டு இருமுனையிலிருந்து பாய்ந்து வருகிறது. ஒன்று அவள் பெற்றோரை நோக்கி. மற்றொன்று அர்ஜுனை நோக்கி. நடுவில் அவள். தோட்டா யார் மீது பாய்ந்தாலும் மண்ணில் விழப்போவது அவள் தான். இருவருக்குமே அது புரியவில்லை. புரிய வைக்காவிட்டால் விபரீதமாகிவிடும். மனம் அமைதியிழந்து சஞ்சலப்பட்டது.

 

ரெத்தப்பாசம் பொல்லாதது. காதல் அதற்கு ஒரு படி மேல். இரண்டு உணர்வுகளுமே தீவிரமானது. ஒன்றுக்கொன்று சளைக்காதது. அவளால் எந்தப்பக்கம் செல்ல முடியும்? யாரை விட்டுக்கொடுக்க முடியும்? உறங்கவே முடியவில்லை. இரவெல்லாம் யோசித்தாள். தான் செய்ய நினைப்பது சரியா தவறா என்று மனதிற்குள்ளேயே வாதவிவாதம் செய்தாள். இந்த பிரச்னையை தீர்க்க அந்த ஒரு வழியை தவிர அவள் அறிவுக்கு வேறு மார்க்கமே புலப்படவில்லை. பெருமூச்சுடன் படுக்கையிலிருந்து எழ முயன்றாள்.

 

ஆலம்விழுது போல் அவள் மீது படர்ந்திருந்த அவன் கை அவள் முயற்சிக்கு எதிராய் செயல்பட, "டைம் ஆகல" என்று கனத்த குரலில் முணுமுணுத்தபடி முகத்தை அவள் கூந்தலுக்குள் புதைத்துக் கொண்டான்.

 

மிருதுளாவின் அசைவுகள் சட்டென்று தடைப்பட்டன. சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தவள், "நான் போகணும்" என்றாள் மெல்ல.

 

"முடியாது. தூங்கு" - அவன் மறுத்த விதம் அவளை காயப்படுத்தியது.

நொந்து போய், "ஐம் நாட் யுவர் டாய்" என்றாள்.

 

"ம்ம்ம்... மைண்ட்ல வச்சுக்குறேன்" - மீண்டும் அலட்சிய தொனியிலேயே அவனிடமிருந்து பதில் வந்தது.

 

"லீவ் மீ அர்ஜுன். விடுங்க என்னை" கோபத்துடன் அவனிடமிருந்து விலக முற்பட்டு முரண்டு பிடித்தாள்.

 

"யு... காண்ட் லீவ் மீ.... நா விட்டாலும் உன்னால என்னை விட்டு எங்கேயும் போக முடியாது" என்றவன், சட்டென்று அவளை தன் பக்கம் திருப்பினான். சிவந்த அவன் விழிகள் கலங்கிய அவள் விழிகளோடு கலந்தது.

 

"ப்ராமிஸ் பண்ணியிருக்க" - வஞ்சகமாய் அவளிடம் பெற்ற வாக்குறுதியை நினைவுறுத்தினான்.

 

"யு ஆர் சோ க்ரூயல்" - வலிமையற்ற குரலில் வார்த்தைகளை உதிர்த்தாள்.

 

ஓரிரு நொடிகள் மெளனமாக அவளை பார்த்தவன், கண்ணீரில் பளபளக்கும் அவள் கண்களில் இதழ்பதித்து, "எஸ்... ஐ ஆம்" என்றான். மிருதுளா உடைந்து போனாள். அழுகையில் குலுங்கியது அவள் உடல். அவளை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான் அர்ஜுன்.

 

அவன் அணைப்பில் அடங்கியவள் சில நொடிகளில் தலையை உயர்த்தி மீண்டும் அவன் முகத்தை பார்த்தாள்.

 

"வாட்?" - மென்புன்னகையுடன் அவள் நெற்றியோடு நெற்றியை முட்டினான்.

 

"இதுக்கு பேர் காதல் இல்லைன்னா வேற என்ன அர்ஜுன்?" - ஏக்கத்துடன் கேட்டாள். அவ்வளவுதான்... சட்டென்று இரும்பு குண்டலம் போல் மாறியது அவன் முகம். நாசி விடைத்து தாடை இறுகியது.

"நேத்தே உன்கிட்ட சொன்னேன்... எனக்கு இந்த டிராமா சுத்தமா பிடிக்காது. நிறுத்திக்கோ" - பற்களை நறநறத்தான்.

 

சற்று நேரம் அவன் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் பிறகு, "சரி" என்று ஆமோதிப்பாக தலையசைத்துவிட்டு மீண்டும் அவன் மார்பில் முகம் சாய்த்துக் கொண்டாள். மெளனமாக அவள் வடித்த கண்ணீர் அவன் நெஞ்சை ஈரமாக்கியது.

 

இது அவன் எதிர்பார்க்காத எதிர்வினை... அப்பாவிக் குழந்தையை அடித்துவிட்டது போல் உணர்ந்தான் அர்ஜுன். மனம் கனத்து போய்விட்டது. அவள் உச்சந்தலையில் அழுந்த முத்தமிட்டு, "உன்ன ஹர்ட் பண்ணணுன்னு நினைக்கல" என்றான்.

 

தலையை மேலும் கீழும் அசைத்தபடி அவள் அவனோடு மேலும் ஒட்டிக்கொள்ள, பாலை நிலத்தில் பெய்த மழையின் குளிச்சியை நெஞ்சுக்குள் உணர்ந்தான் அர்ஜுன்.

 

அன்று முழுவதும் மிருதுளா தன் பெற்றோரைப் பற்றி பேசவில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. அர்ஜுனோடு வெகு இணக்கமாக நடந்து கொண்டாள். அவளிடமிருந்து விலக விரும்பாத அவன் மனமும் அவள் காட்டிய நெருக்கத்தில் நெகிழ்ந்து போனது. இனைந்து உடற்பயிற்சி செய்தார்கள். போட்டி போட்டுக் கொண்டு தாண்டா எடுத்தார்கள். சமையலறையை சேர்ந்து உருட்டினார்கள். பொதுவாக பேசினார்கள். பழையபடி சிரித்தார்கள்.

 

இவையெல்லாம் இயல்பாக ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருந்தாலும் மிருதுளாவின் திடீர் மாற்றம் அவனை உறுத்தத்தான் செய்தது. அவனுக்குள் இருக்கும் பயிற்சி பெற்ற மனிதன் எச்சரிக்கத்தான் செய்தான். ஆனால் நெகிழ்ந்திருந்த மனம் தன்னைப் போலவே அவளும் இந்த நெருக்கத்திற்காக ஏங்கியிருக்கலாம் என்று சப்பைக்கட்டு கட்டி உறுத்தலை உதறி தள்ளியது.

 

மதியத்திற்கு மேல் அவனுக்கு தோட்டத்தில் வேலை இருந்தது. கழித்துப்போட்ட மரக்கிளைகள் எல்லாம் முதல் நாள் முழுவதும் பெய்த மழையால் ஊறி கனத்துப்போயிருந்தன. அதை துண்டுபோட்டு மதில் சுவர் ஓரமாக இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

 

புறவாசல் இல்லாத வீடு. வீட்டை சுற்றிக் கொண்டு பின்புற தோட்டத்திற்கு வந்தாள் மிருதுளா.

 

ஒரு சிவப்பு நிற கைக்குட்டையை மடித்து நெற்றியில் கட்டியிருந்தான். உடலை இறுக்கிப்பிடித்திருந்த பனியன் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அந்த முரட்டு மரத்தை 'தம்' பிடித்து இழுக்கும் போது தன்னியல்பாக அவனிடமிருந்து வெளியேறும் ஒலி தோட்டம் முழுக்க எதிரொலித்தது. போர்க்களத்தில் எதிரியை ஒழித்துக்கட்டும் வீரனின் வேகத்தோடு அவன் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் விதத்தைப் பார்த்து சற்று நேரம் அசையாமல் நின்றுவிட்டாள் மிருதுளா.

 

அவள் வந்திருப்பதை உணர்ந்து வேலையை நிறுத்திவிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான். கையில் தண்ணீர் பாட்டிலும் கண்களில் ரசனையுமாக விழியாகற்றாமல் அவனை பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள் மிருதுளா. சற்று நேரத்திலேயே அவள் தன்னை தேடி வந்துவிட்டதில் அவன் மனம் உவகை கொண்டது. தன்னை ரசிக்கும் அவள் பார்வையை ரகசியமாய் ரசித்தபடி மீசைக்குள் மறைத்து வைத்த புன்னகையுடன் அவளிடம் நெருங்கினான். நெற்றியில் கட்டியிருந்த கைக்குட்டையை கழட்டியவன், அவள் கையில் இருந்த பாட்டிலை வாங்கி நீர் அருந்திவிட்டு திமுதிமுவென்று முகத்தில் ஊற்றி முகம் அலம்பினான்.

 

"யாரையாவது வர சொல்லி இருக்கலாமே! ரொம்ப கஷ்டமான வேலை" - கவலைப்பட்டாள் மிருதுளா.

 

பாட்டிலை மூடி அவள் கையில் கொடுத்தபடி, "ஐ கேன் மேனேஜ்" என்றான்.

 

மிருதுளா அர்ஜுனை பார்த்தாள். ஒரு சின்ன தயக்கம் தோன்றியது. நொடி பொழுதில் அதை உள்ளேயே புதைத்து சமாதிகட்டிவிட்டு, "இன்னைக்கு நா டின்னர் ரெடி பண்ணவா?" என்றாள்.

 

அவனுக்கு எதுவும் வித்தியாசமாக தோன்றவில்லை. தனக்கு ஏதாவது உதவி செய்ய விரும்புகிறாள் என்று தான் நினைத்தான். அவளுக்கும் நேரம் நல்லவிதமாக கழியும் என்று எண்ணி, "உன் விருப்பம்" என்றான்.

 

அர்ஜுன் வேலையை முடித்துவிட்டு குளித்து உடைமாற்றிக் கொண்டு உணவுக்கு கூடத்திற்கு வந்த போது ஒரு முழு விருந்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தாள் மிருதுளா. மேஜையில் பல பதார்த்தங்கள் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

 

மின்விளக்கின் மந்தமான ஒளியோடு உணவு மேஜையின் நடுவில் ஏற்றிவைக்கப்பட்டிருந்த மெழுகுவர்த்தி அடுக்கு அந்த அறையின் சூழ்நிலையை ரம்யமாக்கியது. அவளும் மிதமான ஒப்பனையில் அழகாய் இருந்தாள். தன் முகத்திலிருக்கும் பதட்டத்தை மறைக்கும் அவளுடைய முயற்சி கச்சிதமாய் நிறைவேறியது.

 

ஒரு சின்ன சந்தேகம் கூட எழாமல், "ஓ வாவ்! பர்ஃபெக்ட் டின்னர்" என்று மகிழ்ச்சியும் வியப்புமாக உள்ளே நுழைந்தான் அர்ஜுன். ஒரு நொடி... ஒரே ஒரு நொடி இந்த விருந்தை அவள் தாய் கொடுத்த விருந்தோடு அவன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்திருந்தால் கதை வேறு திசையில் பயணித்திருக்கும். ஆனால் அது நடக்கவில்லை. அவள் தாய் கொடுத்த விருந்தை எப்படி வஞ்சகமில்லாமல் சுவைத்தானோ அதே போல் இன்றும் அவள் பரிமாறிய அனைத்து உணவு வகைகளையும் தயங்காமல் சுவைத்தான்.

 

பாதி உணவிற்கு மேல் தான் ஒரு சின்ன வித்தியாசத்தை உணர்ந்தான். அப்போதும் அவள் மீது சந்தேகம் எழவில்லை. ஏதோ மெண்டல் ஸ்ட்ரெஸ் என்றே நினைத்தான். ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே பார்வை மங்க துவங்கியது. எதிரில் அமர்ந்திருந்த மிருதுளாவின் உருவம் இரண்டாய்... நான்காய் பிரிந்து மெல்ல மெல்ல மறைந்து போக கண்கள் செருகியது. சுதாரித்து எழ முயன்று முடியாமல், ஆத்திரத்துடன் உணவு மேஜையிலிருந்த பொருட்களை உருட்டிவிட்டான். தலை பாரம் தாளாமல் கழுத்து நொடிக்க, உணவு மேஜையின் மீதே தலைகுப்புற கவிழ்ந்து, முழு இருளுக்குள் மூழ்கிப் போனான் அர்ஜுன்.

 

இந்த இணைப்பில் உங்கள் கமெண்ட்ஸை பதிவிடுங்கள் ஃபிரண்ட்ஸ் - கமெண்ட்ஸ்

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
07/10/2019 2:50 pm  

ஹாய் ஃபிரண்ட்ஸ்,

ஆயுத பூஜை / சரஸ்வதி பூஜை வாழ்த்துக்கள். 🌺 🌺 🌺 நல்ல நாள்ல கதையை ரீஸ்டார்ட் பண்ணியிருக்கேன். இனி தடையில்லாமல் தொடர சரஸ்வதி தேவி துணை நிற்கட்டும்... நீங்களும் ஒரு 'ஸ்வாக' வை கமெண்ட்ல போட்டுட்டு போங்க... 😀 😀 😀 

அத்தியாயம் - 62

குற்ற உணர்வும் பதட்டமும் சரிவிகிதத்தில் மிருதுளாவை ஆக்கிரமித்திருந்தது. கனத்த மனதுடன் ஒரு கணம் தயங்கி நின்றவள், முடிவெடுத்தப் பின் பின்வாங்குவது மூடத்தனம் என்பதை உணர்ந்து அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அர்ஜுனின் சுயநினைவற்ற நிலை அவனுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்திவிடுமோ என்கிற அச்சம் அவளை முன்னேறி செல்லவிடாமல் தடுத்தது.

 

கதவில் பொருத்தப்பட்டிருந்த டிஜிட்டல் லாக்கை பூட்டிவிட்டு ஒருமுறைக்கு இருமுறை கதவை நன்றாக தள்ளிப்பார்த்தாள். இனி வெளியிலிருந்து யாரும் உள்ளே செல்ல முடியாது, அர்ஜுன் கண்விழித்து கதவை திறந்தால்தான் உண்டு என்பதை உறுதி செய்து கொண்ட பிறகு ஓட்டம் பிடித்தாள். சூழ்ந்திருந்த இருள் அவளை அச்சுறுத்தவில்லை. அதைவிட அவள் செய்துவிட்டு வந்திருந்த காரியம் பெரிது. ஆனால் அதற்கு அவசியம் ஏற்பட்டுவிட்டதே! மனதின் உறுத்தலை புறந்தள்ள முயன்றபடி ஓட்டமும் நடையுமாக விரைந்தாள். சற்று நேரத்திலேயே அவளுக்கு அருகில் ஒரு கார் வேகத்தை குறைந்து வந்து நின்றது.

 

"சீக்கிரம் ஏறு" - முன்பக்க கதவை திறந்துவிட்டபடி அவசர குரலில் ஆணையிட்டவர் பகவானேதான். தன்னையறியாமல் மிருதுளாவின் உடல் விறைத்தது. எத்தனை ஆண்டுகள் ஆயிற்று இந்த மனிதரை பார்த்து! "ம்ம்ம், சீக்கிரம்" - திகைத்து நிற்கும் மகளை துரிதப்படுத்தினார். அவளும் சுதாரித்துக் கொண்டு பாய்ந்து உள்ளே ஏறினாள். கார் வேகமெடுத்து ஓடியது.

 

"போனோ... இல்ல வேற ஏதாவது எலக்ட்ரானிக் ஐட்டமோ கைல இருக்கா?" - எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மகளை பார்க்கும் மனிதரிடமிருந்து வந்த முதல் கேள்வி. மிருதுளா அவரை வெறித்துப் பார்த்தாள். உணர்வுகளே இல்லாத அந்த மனிதர் வெகு அந்நியமாய் தோன்றினார்.

 

"என்ன அப்படி பார்க்கற? இருக்கா இல்லையா? அவன் நம்மள ஃபாலோ பண்ணி வந்துடக் கூடாது. பதில் சொல்லு" - பதட்டத்தை வெளிக்காட்ட விரும்பா அழுத்தத்துடன் மகளை எச்சரித்தார்.

 

அவளுடைய தலை குறுக்காக அசைந்தது. பார்வை தந்தையின் முகத்திலேயே நிலைத்திருந்தது.

 

"இத்தனை வருஷமா எங்க போயிருந்தீங்க?" - மகளுடைய கேள்விக்கு உடனே பதில் சொல்லாமல் ஓரிரு நிமிடங்கள் மெளனமாக காரை செலுத்தியவர் பிறகு, "இந்த கேள்விக்கு உன் அம்மாகிட்ட பதில் இருக்கு" என்றார்.

 

"நீங்க என் அப்பா. எனக்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய கடமை உங்களுக்கு இருக்கு. எதுக்காக எங்களை விட்டுட்டு போனீங்க?"

 

சட்டென்று மகளை திரும்பிப் பார்த்தார் பகவான். அவள் முகத்தில் தெரிந்த பிடிவாதம் அவருடைய ரசனைக்கு உள்ளானது. கனிந்த குரலில், "நானா விரும்பி போகல. சூழ்நிலை... குடும்பத்தை விட்டுட்டு ஓட வேண்டிய கட்டாயம்" என்றார்.

 

"எப்படி வந்தது அந்த சூழ்நிலை?"

 

அவர் பதில் சொல்ல முடியாமல் பெருமூச்சுவிட்டார்.

 

"எனக்கு தெரியும், உங்களுக்கு பயம். அர்ஜுன் மேல பயம்"

 

சட்டென்று அவருடைய முகபாவம் மாறியது. கடுங்கோபத்துடன் "மிருதுளா" என்று அதட்டினார்.

 

அவள் ஒன்றும் பயந்துவிடவில்லை. "என்ன பிரச்சனை? எதுக்காக இந்த ஓட்டம்? எதுக்காக இந்த தலைமறைவு?" விடாமல் கேள்விகளை அடுக்கினாள். அவர் வாய் திறக்கவில்லை. சற்று நேரத்திலேயே கார் ஒரு பெரிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் பார்க்கிங் பகுதிக்குள் நுழைந்தது. மிருதுளா அந்த இடத்தை சுற்றிச் சுற்றி பார்த்தாள். அவர்கள் அனந்த்பூரை விட்டு வெளியேறவில்லை. அப்படியென்றால் அவளுடைய பெற்றோர், அவளை சுற்றி, அவளுக்கு அருகில் தான் இருந்திருக்கிறார்களா!

 

இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கி மின்தூக்கியில் நுழைந்து நான்காவது தளத்தில் வெளியேறினார்கள். தன்னிடம் இருந்த சாவியைக் கொண்டு பகவான் அந்த அப்பார்ட்மென்டின் கதவை திறக்க இருவரும் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

 

"யார் வீடு இது?" - மிருதுளா கேட்கவும், "மிருதூ" என்கிற கூவலுடன் ஷோபா அறையிலிருந்து பாய்ந்து வரவும் சரியாக இருந்தது. தாயும் மகளும் கட்டி கொண்டார்கள். மிருதுளா உடைந்து அழுதாள். பிரிவுத்துயரை கண்ணீரில் கரைத்தாள். ஷோபாவின் உடலும் நடுங்கியது. தாய் அல்லவா? பதட்டம் இருப்பது இயல்புதான். மகளை தழுவி முதுகை வருடி தட்டிக் கொடுத்து ஆறுதல் படுத்த முயன்றாள். அவள் முகத்தில் விழுத்த முடியை காதோரம் ஒதுக்கி, கண்ணீரை துடைத்துவிட்டு நெற்றியில் அழுந்த முத்தமிட்டாள்.

 

"உனக்கு எதுவும் ஆகாதுன்னு எனக்கு தெரியும். நீ என்கிட்ட வந்துடுவேன்னு எனக்கு தெரியும்" - மகிழ்ச்சி பொங்கியது தாயின் குரலில்.

 

"என்ன ம்மா நடக்குது?"

 

"உன்ன அவன்கிட்டயிருந்து தூக்க பல முறை ட்ரை பண்ணி தோத்துட்டோம். ஆனா நீ தப்பிச்சு வந்துட்ட. ஒரு பெரிய அரக்கனை ஏமாத்திட்டு வந்துட்ட" - பெருமையுடன் கூறினாள். அர்ஜுனை ஏமாற்றிவிட்ட நினைவில் மிருதுளாவின் முகம் சுண்டிப்போனது.

 

"ம்மா, ஐ நீட் டு டாக்"

 

"இப்பவே பேசணுமா? ரெஃப்ரெஷ் பண்ணிட்டு கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடேன். நள்ளிரவுக்கு மேல நாம இங்கிருந்து கிளம்பனும்"

 

"கிளம்பணுமா! எங்க? ஏன்?"

 

"மிருது, இது அந்த அர்ஜுன் வசிக்கிற ஊர். எரிமலை அடிவாரத்துல குடியிருக்கறதும் இந்த ஊர்ல தாமதிக்கிறதும் ஒன்னு. நாம மூவ் பண்ணியே ஆகணும்"

 

"இல்ல, அர்ஜுன் நீங்க நினைக்கிற மாதிரி இல்ல. உங்களுக்குள்ள ஏதோ மிஸ்அண்டர்ஸ்டாண்டிங்..."

 

"என்ன! என்ன பேசுற நீ?" - மகளை இடைவெட்டி அதட்டினார் தந்தை.

 

"ஹி இஸ் எ குட் மேன்" - அழுத்தமாகவே கூறினாள் மகள்.

 

"பைத்தியம் பிடிச்சிருக்கா உனக்கு? என்னையும் என் குடும்பத்தையும் கொல்ல வருஷக்கணக்கா துரத்திக்கிட்டு இருக்கான். அவனைப் போயி நல்லவன்னு சொல்ற?" - ஆத்திரப்பட்டார்.

 

"ஆனா என்னை கொல்லல. உங்க பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சும் கொல்லல. அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?"

 

"உன்ன பிணையா பிடிச்சு வச்சிருந்தான்னு அர்த்தம். என்னைய பிடிக்க உன்ன தூண்டில் புழுவா பயன்படுத்தினான்னு அர்த்தம்" - மகளிடம் பாய்ந்த கணவனை, "நீங்க கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க. நா பேசிக்கிறேன்." என்று தடுத்துவிட்டு மகளை தனியாக அழைத்துச் சென்றாள் ஷோபா.

 

"ஏன் இப்படியெல்லாம் பேசுற?"

 

"ஏன்னா நா அர்ஜுன் கூட மாசக்கணக்கா இருந்திருக்கேன். ஐ நோ ஹிம்"

 

"அவன் உன்ன ட்ராப் பண்ணி வச்சிருந்தான் மிருது"

 

"நானும் விரும்பித்தான் அங்க இருந்தேன்"

 

"என்ன சொல்ற நீ!"

 

"ம்மா... எங்களுக்குள்ள ஸம் எமோஷன்ஸ் டெவலப் ஆயிருக்கு"

 

"என்ன! என்ன மாதிரி எமோஷன்?" - பதட்டத்துடன் கேட்டாள்.

 

"ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கான எமோஷன்ஸ். ஒருத்தரவிட்டு ஒருத்தர் இருக்க முடியாதுங்கற அளவுக்கு"

 

"நோ" - ஷோபாவின் கண்கள் விரிந்தன. முகம் ரெத்தப்பசையற்றுப் போய்விட்டது.

 

"ஐம் சாரி ம்மா"

 

"மிருது! என்ன பேசுற நீ? எவ்வளவு பெரிய சிக்கலை இழுத்துகிட்டு வந்திருக்க! போச்சு... சூழ்நிலை இன்னும் மோசம ஆக போகுது. ம்ஹும்... விடமாட்டேன். இங்க பாரு, எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு இப்போவே கிளப்பு. இங்கிருந்து போயிடலாம்" - படபடத்தாள்.

 

"ம்மா ப்ளீஸ்"

 

"அவன் உன்ன கொன்னுடுவான் மிருது"

 

"இல்ல, அர்ஜூனால என்னை கொல்ல முடியாது"

 

"கடவுளே, இந்த பொண்ணுக்கு என்ன ஆச்சு? மிருது, அவன் உன்னைவிட பத்து பன்னிரண்டு வயசு மூத்தவன். அவன்கிட்ட உனக்கு எப்படி..."

 

"தெரியாது ம்மா... ஆனா எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. ரொம்ப ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு"

 

"அவன் கல்யாணம் ஆனவன்"

 

"மனைவி இல்ல"

 

"அவ யாருன்னு தெரியுமா உனக்கு? அவளுக்கு என்ன ஆச்சுன்னு தெரியுமா?"

 

"சொல்லுங்க. ஆர்த்திக்கு என்ன ஆச்சு?"

 

தலையை பிடித்துக் கொண்டாள் ஷோபா. மகளுடைய பிடிவாதம் அவளை அச்சுறுத்தியது. எதையும் உடைத்து பேச முடியாமல் தடுமாறினாள். பிறகு மெல்ல துவங்கினாள். "மிருது, வி ஆர் கோர்த்தாஸ்" - மிருதுளாவின் உடல் சட்டென்று இறுகியது. தெரிந்த விஷயம்தான் என்றாலும் அதை தாயின் வாய்மொழி உறுதிப்படுத்திய போது மனம் கனப்பதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

 

"அப்பா ஆர்மிதானே?" - வலுவற்ற குரலில் கேட்டாள்.

 

"கோர்த்தாஸ் இல்லாத இடமே இல்ல. அவர் ஆர்மிக்குள்ள இருந்த கோர்த்தா மேன். கோர்த்தாவோட ஸ்க்வார்ட்ஸ் எல்லாம் இவ்வளவு பிரபஷனலா இருக்கறதுக்கு உங்க அப்பாவோட ஆர்மி ட்ரைனிங் ஒரு முக்கியமான காரணம். அன்னைக்கு மட்டும் இல்ல, இன்னைக்கும் நாங்க தலைமைக்கு ரொம்ப விசுவாசமான கோர்த்தாஸ். அர்ஜுன் எங்களோட ரிசோஸ். உங்க அப்பாவோட சிஷ்யன். பத்து நாள்ல கத்துக்க வேண்டியதை ஒரே நாள்ல கத்துக்குவான். புத்திசாலி... கொஞ்சம் சூது... ரொம்ப கெட்டவன். ஆனா எங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்சவன். நாங்க நினைக்கிறதை செஞ்சு முடிக்கிறவன். வயசு வித்தியாசம் இல்லாம நட்பா பழகினோம். தலைமை உடைஞ்சது. நாங்க ஜெகன் நாயக் பக்கம் நின்னோம். அர்ஜுன் ராகேஷ் சுக்லா பக்கம் நின்னான். ஒருத்தர ஒருத்தர் தாக்க வேண்டிய கட்டாயம். நாங்க முந்திக்கிட்டோம். அர்ஜூனுக்குத்தான் குறி வச்சோம். ஆர்த்தி பலியாயிட்டா. இப்போ அவன் பழிவெறி பிடிச்சு அலையிறான்" - எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் வெகு சாதாரணமாக சொல்லி முடித்தாள்.

 

மிருதுளா தளர்ந்து போய் அமர்ந்தாள். தாய் சொன்னவற்றை கிரகிக்க முடியாமல் தத்தளித்து, "நீங்க... நீங்களுமா? இதுல..." என்று வார்த்தைகளை கோர்க்க முடியாமல் தடுமாறினாள்.

 

"நானும் கோர்த்தாவோட அங்கம் தான்" - தெளிவாக பதில் கொடுத்தாள் தாய். மிருதுளாவின் கண்களில் கண்ணீர் கசிந்தது.

 

"ஷி வாஸ் ப்ரெக்னென்ட்... தெரியுமா?"

 

"எந்த வீக்னஸுக்கும் இடம் கொடுக்க முடியாத சூழ்நிலை அது"

 

"கடவுளே!!!" - இதயம் வலித்தது. இந்த அளவுக்கு இரக்கமற்றவளா அவள் தாய்!

 

"இதுல அழறதுக்கு எதுவும் இல்ல மிருது. அன்னைக்கு நாங்க அலட்சியமா இருந்திருந்தாலோ, பலவீனத்துக்கு இடம் கொடுத்திருந்தாலோ இன்னிக்கு உயிரோட இருந்திருக்க முடியாது"

 

"லீவ் மீ அலோன்"

 

"நிச்சயமா... தனியா இருந்து யோசி. அதுல எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல. ஆனா இன்னொரு விஷயத்தையும் தெரிஞ்சுக்கிட்டு யோசி. உனக்கு அர்ஜுன் மேல ஃபீலிங்ஸ் இருக்கு. அர்ஜூனுக்கும் உன்மேல இருக்கலாம். அதனால கூட அவன் உன்ன விட்டு வச்சிருக்கலாம். ஆனா ராகேஷ் விடமாட்டான். ஏன்னா ஆர்த்தி அவனோட ஒரே பொண்ணு. அர்ஜுன் உன்ன காப்பாத்த முயற்சி பண்ணறான்னு தெரிஞ்சா அவன் அர்ஜுனையும் விடமாட்டான். இனி யோசி... அர்ஜுனை தேடி போகணுமா? இல்ல விலகி போகணுமான்னு நல்லா யோசி" - நங்கூரமிட்டது போல் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் அழுத்தம் திருத்தமாக கூறி, மகளை தனிமையில் விட்டுவிட்டு அறையிலிருந்து வெளியேறினாள் ஷோபா.

 

கமெண்ட்ஸ் கொடுக்க இங்கே கிளிக் பண்ணுங்கள்... Comments

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
14/10/2019 3:06 am  

Sub: Nizhal Nilavu Tamil Novel episode 63 updated...

டியர் ஃபிரண்ட்ஸ்,

அடுத்த அத்தியாயம் பதிவு பண்ணிட்டேன். நீங்க எதிர்பார்த்த மாதிரியே பெரிய எபி தான்... முக்கியமான எபி கூட. சந்தோஷமா படிங்க... மறக்காம கமெண்ட் பண்ணுங்க. முக்கியமா லைக் பண்ணுங்க. 👍 👍 👍 

அடுத்து இன்னொரு விஷயம். நம்ம சைட்ல என்னை தவிர இன்னும் நிறைய புது ரைடர்ஸ் எழுதுறாங்க. அவங்களுக்கும் உங்களோட ப்ரஸன்ஸை கமெண்ட்ல காட்டுங்க. அதுதான் அவங்களுக்கு பூஸ்ட் அப் டானிக். 😎 😎 😎 

அவங்க ஹாப்பி தான் என்னோட ஹாப்பி... என்னோட ஹாப்பி தான் உங்க ஹாப்பி... உங்க ஹாப்பி தான் எங்க எல்லாரோட ஹாப்பி... இட்ஸ் எ சைக்கிள்... சைக்கிள் ஓடனும்ல? கொஞ்சம் கிரீஸ் போட்டுட்டு போங்க... 😏 😏 😏 

  

அத்தியாயம் - 63

நாணயத்திற்கு இரண்டு பக்கங்கள் உள்ளது போல், நடந்து முடிந்த சம்பவத்திற்கும் இரண்டு நியாயங்கள் இருக்கக் கூடும் என்று நம்பிக் கொண்டிருந்தாள் மிருதுளா. தன் பெற்றோரின் நியாயத்தை அர்ஜுனிடம் எடுத்துரைத்து அவனை சமாதானம் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். இப்போது அனைத்தும் பாழாகிவிட்டது. கண்ணீர் வற்றி வறண்டு போன அவள் கண்கள் விட்டத்தை வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.

 

ஒரு கர்பிணி பெண்ணை கொன்றுவிட்டு கொஞ்சம் கூட குற்றஉணர்ச்சியில்லாமல் பேசியவள் அவளை பெற்றவளே தானா! கதவுக்கு கூடுதல் தாழ்ப்பாள் போட்டு பூட்டிக்கொள்ளும் பயந்த பெண் தானே அவள் அறிந்த தாய். இங்கு இருப்பவள் யார்? அவளுக்கு கொஞ்சமும் அறிமுகமற்ற இந்த பெண் யார்? - மிருதுளாவின் நெஞ்சு எரிந்தது. பெற்ற தாயை கூட அறிந்துகொள்ளாமல் போய்விட்ட முட்டாள்தனம் அவளை வேதனைப்படுத்தியது.

 

அவன் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது? என்ன சொல்லி மன்னிப்பு கேட்பது? கிட்டத்தட்ட ஐந்துமணிநேரம் ஆகிவிட்டது. இந்நேரம் மாத்திரையின் வீரியம் குறைந்திருக்கும். விழித்திருப்பான். என்ன யோசிப்பான்? எப்படி உணர்வான்? - நினைக்கும் பொழுதே நெஞ்சுக்குள் ஏதோ பிசைவது போல் இருந்தது. குற்றம் இழைத்தவளாய் தவித்தாள்.

 

'நீ என்னைவிட்டு போகக் கூடாது. போக விடமாட்டன்' - அவனுடைய குரல் அவள் சிந்தையிலிருந்து நீங்க மறுத்தது. 'இப்போது என்ன முடிவெடுப்பான்? எப்படி ரியாக்ட் செய்வான்?' - இதயம் வலித்தது.

 

அனைத்தையும் உதறிவிட்டு அவனிடம் ஓடிவிட வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் முடியாது. அவளுடைய நெருக்கம் அவனுக்கும் ஆபத்தை கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும். ராகேஷ் சுக்லா... அந்த மீசைக்கார மனிதரின் கண்களில் தெரியும் வெறி மிருதுளாவின் முதுகுத்தண்டை சில்லிடச் செய்தது.

 

வலுவிழந்து ஒடுங்கி போர்வைக்குள் புகுந்துக் கொண்டாள். கண்களை மூட முடியவில்லை. அவன் நினைவு நெஞ்சை அழுத்தியது. சுழலுக்குள் சிக்கிக் கொண்டது போல் உணர்ந்தாள். அதிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பி உறங்க முயன்றாள். உறங்கிவிட்டால் எல்லாம் மறந்துவிடுமே! தற்காலிகமான விடுதலைதான். ஆனால் அது அவளுக்கு அப்போது மிகவும் அவசியமானது. பித்துப்பிடிக்கும் நிலையிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டுமெனில் அவள் சற்று நேரம் உறங்கியே ஆக வேண்டும். முயன்று இமைகளை இழுத்து மூடினாள். வெகுநேரம் பிடித்தாலும் அவளுடைய முயற்சிக்கு பலன் கிடைக்கவே செய்தது. மிருதுளாவை உறக்கம் தழுவியது.

 

எவ்வளவு நேரம் கழிந்ததோ தெரியாது. ஒரு மெல்லிய சத்தம்... மூச்சுவிடுவது போன்றதொரு காற்று சத்தம்... அவளுக்கு வெகு அருகில்... காதோரம்... திடுக்கிட்டு விழித்தாள். சட்டென்று ஒரு வலிய கரம் அவள் வாயை அழுந்த மூடியது. விழிகள் தெறிக்க உற்றுப் பார்த்தாள். அவன்... அர்ஜுன்!!! அவளுக்கு மிக அருகில், துப்பாக்கியை அவள் நெற்றி பொட்டுக்கு நேராக குறிபார்த்தபடி, கண்களில் கோப கனலுடன் குனிந்து நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.

 

அவள் இதயம் தாறுமாறாக துடித்தது. பிராணவாயு ஏறுக்கு மாறாக உள்ளே வெளியே ஓட்டம் பிடித்தது. ஏனென்றே புரியாமல் கண்களில் கண்ணீர் தாரைதாரையாய் வழிந்தது. இமைகளை சிமிட்டி கண்ணீரை அடக்க முயன்றாள். நெஞ்சில் கைவைத்து அழுத்தி இதயத்தின் துடிப்பை கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். எதுவும் முடியவில்லை.

 

கொடூர கொலைகாரனின் தீவிரத்துடன் அவளை துளைத்தது அவன் பார்வை. அவனுடைய மூச்சுக்காற்றின் வெப்பமும் அதிலிருந்த கோபத் தகிப்பும் அவள் முகத்தில் வந்து மோதியது. திகைப்புடன் அவனை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தவள் அப்போதுதான் அதை கவனித்தாள். அவன் தாடையோராம் ஏதோ சின்ன சின்ன புள்ளிகளாக... கழுத்துப்பகுதியில் கூட... என்ன அது! - புரியாமல் பார்வையை மேலும் கூர்மையாக்கியவள் திடுக்கிட்டாள். 'ஐயோ... கடவுளே...!'

 

ரெத்தம்!!!! முகம், கழுத்து, தாடை எங்கும் ரெத்த புள்ளிகள்... அடிவயிற்றிலிருந்து கிளம்பிய அவள் அலறல் அவன் கைகளுக்குள் சிக்கித் திணறியது. கத்த முடியாமல் திமிறினாள்.

 

"ஷ்ஷ்ஷ்.... சின்ன சத்தம் கூட வர கூடாது. காட் மீ?" - உணர்வுகளற்ற அந்த குரல் மிகவும் அபாயகரமானது. மிருதுளா தலையை மேலும் கீழும் அசைக்க முயன்றாள்.

 

"லுக் அட் திஸ். லோடட் கன். கீழ தூங்கற யார் முழிச்சாலும் மேல அனுப்பிடுவேன், ஐ மீன் இட்" - எச்சரித்தான். அவள் மூளை எங்கோ ஓடியது...

 

'கீழ தூங்கற யார் முழிச்சாலும்! கீழ தூங்கற! யாரோ உயிரோட இருக்காங்க... தூங்குறாங்க... அம்மா... அம்மா... அப்பா... ஐயோ... யாரு...' - அவள் உயிர் துடித்தது. அடக்க முடியாத கண்ணீர் அருவி போல் கொட்டியது.

 

"கெட் அப்..." - கையை விலக்கிவிட்டு ஆணையிட்டான். வலுவிழந்து தொய்ந்த உடலை தூக்கி நிறுத்த முடியாமல் துவண்டு கிடந்தாள் மிருதுளா.

 

"ஐ... ரிப்பீட்... கெட்... அப்..." - கண்களை உருட்டி அடி குரலில் உறுமினான். உடல் வெடவெடக்க எழுந்து நின்றாள் மிருதுளா.

 

"வாக்... ம்ம்ம்..." - முழுகில் துப்பாக்கியை வைத்து அழுத்தி அவளை முன்னோக்கி தள்ளினான்.

 

மூச்சுவிடக் கூட பயந்தவளாக மெல்ல அடியெடுத்துவைத்து வெளியே வந்தாள். ஹாலில் விடிவிளக்கு எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. மங்கலான வெளிச்சத்தில் பார்வை செலுத்தி பெற்றோரின் அறையை பார்த்தபடியே மெல்ல மெல்ல அடியெடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தவள் திடுக்கிட்டு நின்றாள். சோபாவில் ஒரு ஆண் தலை தொங்கி கொண்டிருந்தது.

 

"அப்பா..." - கதறியது அவள் உள்ளம். என்ன இருந்தாலும் பெற்றவராயிற்றே! ரெத்தம் துடிக்காதா? அசைவற்று நின்றவளை துப்பாக்கி முனையால் முன்னோக்கி தள்ளினான்.

 

அவளால் முடியவில்லை. கால்கள் ஒத்துழைக்கவில்லை... அந்த நேரம் உள்ளே ஒரு இருமல் சத்தம்... தாயின் குரல்... ஓவென்று உள்ளே உணர்வுகள் பொங்கின. அழுகை நெஞ்சை அடைத்தது. கைகளால் வாயை பொத்திக் கொண்டாள். மூச்சு காற்றுக்கு திணறியது நெஞ்சுக்கூடு... மீண்டும் முதுகில் ஒரு அழுத்தல்... முன்னோக்கி நடந்தாள். சோபா அருகில் வந்துவிட்டது.

 

பயம்... பதட்டம்... தவிப்பு... அழுகை... அனைத்தையும் மீறி தந்தையை கடைசியாக ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆசை... மெல்ல திரும்பினாள். அவள் புருவம் சுருங்கியது. பார்வையை குவித்து மீண்டும் உற்று நோக்கினாள். அடுத்த நொடியே தரையில் சரிந்து சத்தமில்லாமல் குலுக்கினாள்.

 

இறந்துகிடக்கும் அந்த மனிதனை யார் என்று அவளுக்கு தெரியாது. அவன் எப்போது அந்த வீட்டுக்குள் வந்தான் என்றும் தெரியாது. ஆனால் அது அவள் தந்தை இல்லை... அவர் சாகவில்லை. அர்ஜுன் அவரை கொல்லவில்லை... ஒருநொடி விடுதலையை உணர்ந்தவள் மறுநொடியே கூசிப் போனாள். இப்போது இங்கு செத்துக் கிடப்பவனும் ஒரு மனிதன் தானே? கொன்றுவிட்டானே! ஒரே நொடியில் அவனுடைய வாழ்க்கையை முடித்துவிட்டானே! இதை எப்படி சகிப்பது? இதை எப்படி ஏற்பது? - பொங்கிப் பெருகிய உணர்வுப் பேரலையில் நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போலிருக்க, விருட்டென்று எழுந்து வெளியே ஓடினாள்.

 

சூழ்ந்திருந்த கும் இருட்டில் மறைந்து நின்ற அந்த கருப்பு கார் அவள் பார்வைக்கு புலப்படவில்லை. ஓடி வந்த வேகத்தில் காரில் இடிபட்டு சுருண்டு கீழே விழுந்தாள். உடலில் அடி எங்கு பட்டதென்றே உணர முடியவில்லை. அந்த அளவுக்கு சிந்தனை புற விஷயத்திலிருந்து விலகி அவன் செயலில் சிக்குண்டிருந்தது. அவளை பின்தொடர்ந்து வந்த அர்ஜுன், கீழே கிடப்பவளை இழுத்து காருக்குள் தள்ளி கதவை மூடிவிட்டு ட்ரைவர் இருக்கையை ஆக்கிரமித்தான்.

 

கருப்பு கையுறைக்குள் மறைந்திருந்த அவன் கைகள் ஸ்டியரிங் வீலை இறுக்கிப் பிடித்தன. அவன் காதோரம் வடிந்த வியர்வை புடைத்திருந்த கழுத்து நரம்பில் இறங்கியது. இறுகிய தாடையும் விடைத்த நாசியும் ஏறி இறங்கும் வெப்ப மூச்சுக்காற்றும் எரிமலையை ஒத்திருந்தது. மிருதுளாவின் கண்ணீர் நிற்கவில்லை. அவளுடைய அழுகையும் செருமலும் அந்த பயணம் முழுவதும் தொடர்ந்தது. அவன் எதையும் கண்டுகொள்ளவில்லை. கருமமே கண்ணாக கரை வெகுவாக விரைந்து செலுத்தியவன் வீடு வந்து சேர்ந்ததும் வேகத்தை குறைத்து கராஜிற்குள் நுழைந்து இன்ஜினை நிறுத்திவிட்டு அவள் புறம் திரும்பினான்.

 

கண்களில் வெறுப்பையும் குரலில் அந்நியத் தன்மையையும் கொண்டு, "உன்ன கொன்னுருக்கணும்... உன் உடம்ப கிழிச்சு உள்ள இருக்க ஷோபாவோட ரெத்தத்த மொத்தமா வெளியே எடுத்திருக்கணும்... என்னையே ட்ரக் பண்ணியிருக்க! என் சாப்டலேயே கை வச்சிருக்க! அப்படியே உன் அம்மா மாதிரி!" - அவன் பேசப் பேச குறைந்திருந்த அழுகை மீண்டும் பொங்க மிருதுளா தேம்பினாள்.

 

சட்டென்று ஆத்திரம் மேலிட அவள் கழுத்தை இறுக்கிப் பிடித்தான். "நடிக்காத... என்னை ஏமாத்தியிருக்க... பொய் சொல்லியிருக்க... உன் கழுத்தை திருகனும் போல இருக்கு... உன் மூச்சை நிறுத்தணும் போல இருக்கு" என்று பற்களை நறநறத்தபடி உறுமியவன் அவளை உதறி பின்னுக்குத் தள்ளினான்.

 

கன்றி சிவந்துவிட்ட கழுத்தை கைகளால் தாங்கிக்கொண்டு பரிதாபமாக அவனை ஏறிட்டாள். சந்தேகம் நிறைந்த முகம்... நம்பகமில்லாத பார்வை... அவள் மனம் வெகுவாய் புண்பட்டது. "அ...ர்...ஜுன்...", உடைந்த குரலில் மெல்ல முணுமுணுத்தாள்.

 

"டோண்ட்... டோண்ட் டேர் டு டேக் மை நேம் அகைன்" - 'இன்னொரு முறை என் பெயரை உச்சரிக்க துணியாதே', என்று எச்சரித்துவிட்டு வேகமாக காரிலிருந்து இறங்கியவன் கதவை ஓங்கி அறைந்து சாத்திவிட்டு வீட்டுக்குள் விரைந்தான்.

 

நொருங்கிப் போனாள் மிருதுளா. முகத்தை கைகளில் புதைத்து தேம்பி அழுதாள். துக்கத்தோடு சேர்ந்து அவள் உயிரும் உணர்வும் கூட கண்ணீரில் கறைந்துவிட்டதோ என்னவோ! சக்தியெல்லாம் வற்றி போய், நெஞ்சு கூடு வறண்டுவிட்டது. உள்ளுக்குள் எதுவுமே இல்லாதது போல் காலியாக உணர்ந்தாள்.

 

வானில் தோன்றிய வெளிச்சக் கீற்று கராஜிற்குள்ளும் மெல்ல எட்டிப்பார்த்தது. இன்னும் சில நாழிகைகளில் பொழுது புலர்ந்துவிடும். ஆனால் அவளோ காரிருளுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு திசை தெரியாமல் அலைமோதினாள். எந்தப் பக்கம் செல்வது? யாருக்காக நிற்பது? எது நியாயம்? யார் மீது தவறு? எதுவுமே அவளுக்கு புரியவில்லை.

 

மெல்ல காரிலிருந்து இறங்கி வீட்டிற்குள் வந்தாள். உள்ளே வெளிச்சம் இல்லை. அவன் கண்ணில் படாமல் அப்படியே அறைக்குள் சென்று அடைந்துகொள்ள வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் முடியவில்லை. மனம் சோர்ந்திருந்தது. உடல் நலிந்திருந்தது. தெம்பில்லை. தைரியம் இல்லை. தக்கை போல்... பெரும் வெள்ளத்தில் தத்தளிக்கும் துரும்பு போல் தன்னை உணர்ந்தாள். அவள் ஷோபாவின் ரத்தத்தில் உதித்தவளாக இருக்கலாம். ஆனால் அது மட்டுமே அவள் அல்ல. பகவானின் மகளாக இருக்கலாம்... ஆனால் அவள் வேறு. இழுத்துப் பிடித்த தைரியத்துடன் ஹாலில் பார்வையை செலுத்தினாள்.

 

டீப்பாயில் அவன் அணிந்திருந்த கையுறையும் அதன் மீது துப்பாக்கியும் இருந்தது. அருகில், சோபாவில் கைகளால் தலையை தாங்கியபடி குனிந்து அமர்ந்திருந்தான் அர்ஜுன். அவனிடம் ஒரு தளர்வு தெரிந்தது. சோர்வாக காணப்பட்டான். இதற்கு முன் அவனை இப்படி ஒரு நிலையில் அவள் பார்த்ததே இல்லை. உள்ளுக்குள் கூர்மையாய் ஏதோ பாய்வது போல் உணர்ந்தவள், கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு அப்படியே நிலைக்கதவில் சாய்ந்தாள். அந்த வலியை சகித்து மீள ஓரிரு நிமிடங்கள் பிடித்தது. அதன் பிறகு கண்களை திறந்தாள். அவன் அதே நிலையில்தான் அமர்ந்திருந்தான். அவள் வந்ததை அவன் அறியாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனாலும் அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க விழையவில்லை. உள்ளே வலித்தது...

 

"ஹூ இஸ் ஹி?" - நைந்த குரலில் கேட்டாள். அர்ஜுன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

 

"அங்க... அந்த ஆள்..." - தடுமாறினாள்.

 

"ஜெனார்த்... ஜெனார்த் நாயக்..." - வறண்ட குரலில் கூறினான்.

 

"யார் அவர்?"

 

"உன் அப்பாவோட பாஸ். என் சாப்பாட்டுல உன்னோட அம்மா விஷம் கலந்தது இவனுக்காகத்தான்"

 

"உங்க சாப்பாட்டுல விஷமா! என் அம்மாவா!"

 

"இதுல என்ன ஆச்சரியம்? ஏழு வருஷத்துக்கு முன்னாடி உன் அம்மா செஞ்சதைத்தான் நீ நேத்து செஞ்சுட்டு போன" என்றான் சாதாரணமாக. மிருதுளா திகைத்துப்போனாள். சாதாரணமாக செய்துவிட்ட குற்றம் இப்போது பெரும் பாவமாக தோன்றியது அவளுக்கு.

 

"நீ ஒன்னும் ஃபீல் பண்ணாத. என்கிட்ட விளையாடினா கண்டிப்பா பே-பேக் பணியாகணும். எங்க ஓடினாலும் விட மாட்டேன். உன்னையும் சேர்த்துதான்"

 

மிருதுளா அவனை வெறித்துப் பார்த்தாள். "பழி வாங்கிட்டிங்க... யு ஜஸ்ட் கட் யுவர் ரிவெஞ்..." - வறண்டு போயிருந்த கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டது.

 

"இல்ல... இன்னும் முழுசா என் பழி தீரல" - கண்கள் பளபளக்க நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். பகீரென்றது அவளுக்கு. அவளுடைய பெற்றோரை கொன்றால் தான் அவன் பழியுணர்வு தீருமா?

 

"அர்ஜுன்" - தவிப்புடன் இரண்டே எட்டில் அவனிடம் நெருங்கினாள். அவன் காலடியில் அமர்ந்து கைகளை பற்றிக் கொண்டாள். "போ..து..ம்... போதும் அர்ஜுன்... இதுக்குமேல வேண்டாம்.. இந்த கை... இந்த கைல இன்னொரு மனுஷனோட ரெத்தம் வேண்டாம்... ப்ளீஸ்..." - பற்றியிருந்த அவன் கைகளில் முகத்தை புதைத்துக் கொண்டு கதறியழுதாள்.

 

வெடுக்கென்று அவள் பிடியிலிருந்து கையை உருவிக் கொண்டு எழுந்தவன், "குட் ட்ரை... ஆனா இந்த நாடகம் என்கிட்ட செல்லாது" என்றான் கடுமையாக.

 

"இல்ல அர்ஜுன்... நா நடிக்கல. என்னை பாருங்க. என் முகத்தை பாருங்க" - அவன் தாடையை பிடித்து தன்பக்கம் திருப்பி கண்ணோடு கண் கலந்து, "நமக்காக... நம்ம எதிர்காலத்துக்காக...ப்ளீஸ்... அவங்க பண்ணினது தப்புதான். மன்னிக்க முடியாத தப்பு. அதுக்கு என்ன தண்டனை வேணுன்னாலும் கொடுங்க. போலீஸ்கிட்ட பிடிச்சு கொடுங்க. ஜெயிலுக்கு அனுப்புங்க. ஆனா உங்க கையால கொன்னுடாதிங்க அர்ஜுன். அந்த ரெத்தம்... அது என்னை பெற்றவங்க ரெத்தம்... வேண்டாமே அர்ஜுன்" - யாசித்தாள்.

 

அர்ஜுன் அவளை தீர்க்கமாக பார்த்தான். "நிச்சயமா முடிப்பேன். என் கையாலேயே அவங்க ரெண்டு பேரையும் முடிப்பேன்" - சூளுரைப்பது போல் கூறினான்.

மிருதுளாவின் முகம் மாறியது. கோபம்... ஆத்திரம்... அவள் முகமெல்லாம் ரெத்தமாக சிவந்துவிட்டது. ஆவேசமாக அவன் கைகளை பிடித்து தன் கழுத்தில் வைத்து தன்னைத்தானே நெரித்துக்கொள்ள முயன்றபடி, "கொன்னுடுங்க... கொன்னுடுங்க... என்னை முதல்ல கொன்னுடுங்க..." என்று வெறிபிடித்தவள் போல் கத்தினாள்.

 

ஓரிரு நிமிடங்கள் அவள் போக்கில் தன் கையை விட்டிருந்தவன் பிறகு தானாகவே பிடியில் அழுத்தத்தை கூட்டினான். மிருதுளா சட்டென்று நிதானத்திற்கு வந்தாள். மூச்சுக்குழல் மெல்லமெல்ல இறுகுவதை உணர்ந்தாள். அவள் கண்கள் விரிந்தன. நெஞ்சு படபடத்தது. தன்னை மீறி அவன் கைகளை தன் கழுத்திலிருந்து அகற்ற முயன்றாள். ஆனால் அவன் பிடி இளகவில்லை.

 

"யு ஆர் ரைட்... கொல்லனும்... உன்னைத்தான் முதல்ல கொல்லனும். அதுதான் என்னோட விருப்பம். அதுதான் என்னோட அசைன்மெண்ட். ஆனா முடியல... உன்ன என்னால கொல்ல முடியல" - ஆத்திரத்துடன் அவளை கீழே தள்ளிவிட்டான்.

 

பெரும் கேவலம் இருமலுமாக சுவாசத்திற்கு போராடியபடி தரையில் சென்று மோதியவளின் முகமெல்லாம் ரெத்தவோட்டம் தடைபட்டதில் கருத்துப்போயிருந்தது. கழுத்தை பிடித்துக் கொண்டு மேல்மூச்சு வாங்கியபடி எழ முயன்றவள் தோற்று மீண்டும் தரையில் விழுந்தாள்.

 

உடல் விறைக்க அவள் படும் துன்பத்தை ஓரிரு நொடிகள் சகித்தவன், சட்டென்று குனிந்து அவளை தாங்கிப் பிடித்து சோபாவில் அமரவைத்தான். அவன் உதடுகளில் அழுத்தம்... கண்களில் வலி... விரல்களில் நடுக்கம்... மென்மையாய் அவள் கழுத்தை வருடிவிட்டான். "ஒன்னும் இல்ல... யு ஆர் ஆல்ரைட்... காம் டௌன்..." - முதுகை தடவிக்கொடுத்தான். அவள் சற்று நிதானப்பட்டதும் தண்ணீர் கொண்டு வந்து பருகச் செய்தான்.

 

அவள் கண்களில் வடிந்த கண்ணீரை மென்மையாய் துடைத்துவிட்டான். அந்த மென்மை மிருதுளாவின் மனதை மயிலிறகாக வருடியது. அந்த இணக்கமும் அன்பும்தான் அவளுடைய அடிப்படை தேவை என்பது போல் அப்படியே அவன் கையில் கன்னத்தை பதித்துக் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். அதே கைதான் சற்று நேரத்திற்கு முன் ஒரு மனிதனை கொலை செய்தது என்பதை கூட அந்த நொடியில் மறந்துவிட்டாள்.

 

அர்ஜுன் அவள் முகத்தை கைகளில் தாங்கி கண்களை சந்தித்தான். "என்னால இந்த உலகத்துல யாரை வேணுன்னாலும் கொல்ல முடியும். ஆனா உன்ன..." - தலையை குறுக்காக அசைத்து, "முடியாது... என்னால முடியாது" என்றான்.

 

"ஏன்?" - கலங்கிய கண்களுடன் குரல் கறகறக்க கேட்டாள்.

 

அவள் நெற்றியில் இதழ்பதித்து, "ஏன்னா, நீதான் என்னோட வீக்கனஸ்" என்றவன், தொடர்ந்து கண்கள், கன்னங்கள், நாசி, தாடை என்று இடம்மாறி இடம் முத்தமிட்டுக் கொண்டே, "நீதான் என்னோட பவர், நீதான் என்னோட சந்தோஷம், நீதான் என்னோட கவலை, நீதான் என்னோட வாழ்க்கை, நீதான் என்னோட ஜீவன்" என்று கூறிக் கொண்டே வந்தான்.

 

அப்போதுதான் மிருதுளா அதை கவனித்தாள். அவன் கண்களில் கண்ணீர் திரையிட்டிருந்தது. அவள் நெகிழ்ந்து உருகிப் போனாள். இமைக்காமல் அவன் கண்களை பார்த்து, "ஐ நோ அர்ஜுன்... ஐ நோ யுவர் ஹார்ட்" என்று கூறி நுனி காலில் எக்கி அவன் இதழோடு இதழ் பொறுத்தினாள்.

 

கடுமையான முடிவுகளும், கசப்பான உண்மைகளும், தீராத வலிகளும், அறியப்படாத ரகசியங்களும் நிறைந்த கனமான அவன் மனதை ஒற்றை இதழொற்றலில் லேசாக்கிவிட்டாள் மிருதுளா.

 

ஆழிப்பேரலையில் அகப்பட்ட துரும்பாக அல்லாடிக் கொண்டிருந்தவனை அமைதியான மேக நதியில் மிதக்கச் செய்தது அவள் கொடுத்த அந்த ஒற்றை முத்தம். திக்குத் தெரியாமல் காரிருளில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவனை நட்சத்திரக் காட்டில் தொலைந்து போகச் செய்தது அவள் கொடுத்த அந்த ஒற்றை முத்தம். மலை மீதிருந்து உருளும் பாறை போல் கட்டுகளற்று ஓடிக் கொண்டிருந்தவனை மலர் பொதியில் புதைத்து வைத்தது அவள் கொடுத்த அந்த ஒற்றை முத்தம்.

 

அவன் எடுத்துக் கொண்டான். அவள் அள்ளிக் கொடுத்த அளவில்லா அன்பை தடையில்லாமல் ஏற்று தனதாக்கிக் கொண்டவன், அவள் தடுமாறி திணறிய போது முத்தமிடும் முறையை தனதாக எடுத்துக் கொண்டான். மனமொத்து அவனோடு இசைந்தவள், ஏதோ இடையிட்ட சிதனையால் அவன் தயங்கி பின்வாங்க முயன்ற போது அவன் சட்டை காலரை கொத்தாக பற்றி முன்மொழிந்தாள். வழிமொழிய வேண்டியவனோ பஞ்சுக்காட்டில் பற்றவைத்த தீ போல் அவளை மொத்தமாக ஆக்கிரமித்து பஸ்பமாக்கினான்.

 

அவர்களை சுற்றி பின்னப்பட்டிருந்த வலை மிகவும் வலுவானது. பிரச்சனைகள் தீவிரமானது... சிக்கல்கள் தீர்க்க முடியாதது... ஆனால் பாறையில் வேர்விட்ட செடி போல் அவர்களுக்குள் ஊடுருவியிருந்த காதல் அனைத்தையும் விட ஆழமானது... தீர்க்கமானது... தீராதது...

 

This is  comments thread link. Talk to me here... 🙂

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Sinthu Ratna, Sree Paru, uma Gandhi and 40 people liked



Nithya Karthigan
(@nithya-karthigan)
Reputable Member Admin
Joined: 2 years ago
Posts: 357
08/11/2019 2:23 pm  

டியர் ஃபிரண்ட்ஸ்,
சின்ன எபிசோட் தான்... நிறைய டைம் மாத்தி மாத்தி எழுதினதுல ரொம்ப குழம்பிட்டேன். முழு திருப்தியோட இந்த அத்தியாயத்தை நான் பதிவிடல. சோ, சின்னதா இருந்தாலும் பரவால்லன்னு போஸ்ட் பண்ணிட்டேன். படிச்சிட்டு கமெண்ட் கொடுங்க. அடுத்த அத்தியாயம் திங்கள் அன்று இதே நேரம் பதிவிடறேன்...

நன்றி.. 😊 😊 😊 😊 

அத்தியாயம் - 64

மலையை உடைத்து மனிதனாய் செதுக்கியது போன்ற மகா ஆஜானுபாகுவான தோற்றத்தில் மல்லார்ந்து படுத்திருந்தான் அர்ஜுன். அகண்டு திரண்ட அவன் புஜத்தில் தலை சாய்த்திருந்தாள் மிருதுளா. சீரான மூச்சு காற்றோடு மெல்லிய குறட்டை ஒலியும் அவனிடமிருந்து வெளியேறியது. இதற்கு முன் அவன் இத்தனை நிம்மதியாக உறங்கி அவள் பார்த்ததில்லை. கண்களில் கனிவோடு அவன் முகத்தை ஓரிரு நிமிடங்கள் பார்த்தவள், பிறகு தாடியை மெல்ல வருடியபடி அவன் வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசித்தாள்.

 

'ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறான். அமைதியில்லாத ஓட்டம். ஆசுவாசம் இல்லாத ஓட்டம். எத்தனை நாள் இப்படி ஓட முடியும்?' - அவள் மனதில் கணம் ஏறியது.

 

அர்ஜுன் உறக்கம் களைந்து அவள் பக்கம் திரும்பினான். குழப்பம் நிறைந்த அவள் முகத்தில் ஒற்றை விரலால் கோலம் வரைந்து, 'என்ன?' என்று புருவம் உயர்த்தினான்.

 

"ம்ஹும்..." - குறுக்காக தலையசைத்தாள் மிருதுளா.

 

அவள் இடையை வளைத்து இறுக்கி அணைத்து, "தூங்கலையா?" என்றான் கொஞ்சலாக.

 

முகத்தில் சின்ன புன்னகையுடன் பார்வையை உயர்த்தி சுவர்கடிகாரத்தை நோக்கினாள். அவளைத் தொடர்ந்து அவன் பார்வையும் உயர்ந்தது. நேரம் முற்பகல் முடியும் தருவாய் என்றது கடிகாரம்.

 

"ஓ! ரொம்ப லேட் ஆச்சு. பசிக்குதா?" - சட்டென்று பரபரப்பானான். அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் முகத்தில் சோர்வு தெரிந்தது. அவள் நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டு போர்வையை விலக்கி எழுந்தான்.

 

மிருதுளா குளித்துவிட்டு வந்தபோது இருவருக்கும் இலகுவான காலை உணவு, மேஜையில் தயாராக இருந்தது.

 

"ஐ'ல் டேக் கேர்..." - அலைபேசியில் யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் அர்ஜுன்.

 

'டேக் கேர்' என்று வேறு யாராவது சொன்னால் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்வதை பற்றி பேசுகிறார்கள் என்று தோன்றும். ஆனால் அந்த வார்த்தை இவன் வாயிலிருந்து வந்தால் மட்டும் யாரையோ ஒழித்துக்கட்ட போகிறான் என்று தான் எண்ணத்தோன்றும். இப்போது யாரை முடிக்கப் போகிறான்! அவளுடைய பெற்றோரையா! - குற்றமுள்ள நெஞ்சம் குறுகுறுக்கும் என்பார்களே, அதுதான் இப்போதும் நடந்தது. அவன் என்ன செய்தாலும், பேசினாலும், தன் பெற்றோரை டார்கெட் செய்கிறானோ என்கிற சந்தேகம் தான் அவளை முதலில் தாக்கியது.

 

வெளிறிய முகத்துடன் அவள் திகைத்து நிற்பதைக் கண்டு, அலைபேசியை அணைத்துவிட்டு அவளிடம் நெருங்கினான் அர்ஜுன். "வாட்ஸ் அப்? யு ஓகே?" - அவள் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு நெருக்கமாக கேட்டான்.

 

மிருதுளா புன்னகைக்க முயன்றாள். அவன் சமாதானம் ஆகவில்லை. அவளுக்குள் வருத்தம் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். நேற்று அவ்வளவு பெரிய பிரச்னை நடந்து முடிந்த பிறகும் ஊடலில்லாமல் அவனோடு கூடிக் கலந்தவள் இன்று ஏன் வருந்துகிறாள்? காரணம் எதுவாக இருந்தாலும் அவள் முகம் வாடுவதை சகிக்க முடியவில்லை அவனுக்கு.

 

"டாக் டு மீ பேபி... எது உன்ன இப்படி வருத்தப்படுத்துது?" - ஊக்கப்படுத்தினான்.

 

"ஐம் ஓகே... ஜஸ்ட்... பசி... அவ்வளவுதான்" - சமாளித்தாள்.

 

"நிச்சயமா?"

 

"எஸ்"

 

"சரி வா. பிரட் டோஸ்ட் வித் சீஸ் ஆம்லெட், ஓகே தானே?" - டைனிங் டேபிள் நாற்காலியை இழுத்து அவள் அமர்வதற்கு வசதி செய்து கொடுத்தான்.

 

அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலிலும் தெரிந்த கனிவும் காதலும் அவள் இதயத்தை தொட்டது. அமைதியாக உணவருந்தினாள். அவனும் அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை. கேட்டால் பதில் அவளுடைய பெற்றோர் சம்மந்தப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும் என்று தெரிந்ததால் அவனும் மௌனமாகவே உணவை முடித்தான். ஆனால் அவளுடைய வருத்தத்தை நீக்க முடியாத இயலாமை உள்ளே குத்திக் கொண்டே இருந்தது.

 

உணவிற்கு பிறகும் எதுவும் பேசாமல் வெளி வராண்டாவிற்கு தனிமையை நாடி வந்து அமர்ந்துவிட்டாள் மிருதுளா. அவளுடைய ஒதுக்கம் அவன் மனதை பிசைந்தது. உடனே பின்தொடர்ந்து வந்துவிட்டான்.

 

"ஒரு ட்ரைவ் போகலாமா?"

 

மிருதுளா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். மனதில் எழுந்த கேள்வியை வாய்விட்டுக் கேட்டாள். "எப்படி கண்டுபிடிச்சீங்க?" - அவன் புருவம் சுருங்கியது.

 

"இல்ல... நா எங்க இருக்கேன்னு எப்படி தெரிஞ்சுது?" - சின்ன தயக்கத்துடன் மீண்டும் விளக்கமாக கேட்டாள். அவன் முகம் சட்டென்று இறுகியது. மிருதுளா சங்கடத்துடன் உதட்டை கடித்தாள். அவனுடைய கோபம் அவள் குற்ற உணர்ச்சியை அதிகமாக்கியது. அவன் பார்வை அவள் கழுத்திற்குச் சென்றது.

 

'இதுவா!' - அவள் கண்கள் ஆச்சரியத்துடன் விரிந்தன. கை கழுத்தில் கிடந்த ஜெயினை வருடியது.

 

"வாட் அபௌட் ட்ரைவ்" - அவன் அந்த பேச்சை முற்றிலுமாக தவிர்த்தான். முகம் கடுகடுவென்றிருந்தது.

 

"அர்ஜுன்" - தழுதழுத்தபடி எழுந்தாள் மிருதுளா.

 

"சொல்லு" - அவனுடைய கோபம் அவளை பேசவிடாமல் தடுக்க முயன்றது. ஆனாலும் அவள் பேசினாள்.

 

"ஐ வாண்ட் டு பீ வித் யு. ஐ காண்ட் லூஸ் யு. ப்ளீஸ் சேவ் அஸ். சேவ் அவர் ரிலேஷன்ஷிப்..." - 'எனக்கு உங்க கூடவே இருக்கணும். என்னால உங்கள இழக்க முடியாது... தயவு செஞ்சு நம்ம உறவை காப்பாத்துங்க' - உடைந்து, கண்ணீர் வடிய கைகூப்பினாள்.

 

சட்டென்று இளகி அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான் அர்ஜுன். சற்று நேரம் எதுவுமே பேச முடியவில்லை அவனுக்கு. தொண்டைக்குள் ஏதோ அடைப்பது போன்ற உணர்வு.

 

"ஆர் யூ மேட்? கூட தானே இருக்க? இப்போ... இங்க... ஏன் இவ்வளவுக் ஃபீல் பண்ற? எங்க போயிட போறேன் நான்...? என்ன ஆயிடும் நம்ம உறவுக்கு?"

 

"பயமா இருக்கு"

 

"ஷ்ஷ்ஷ்... எல்லாம் சரியாயிடும். வி ஆர் கோயிங் டு பி ஓகே" - அவளை அமைதிப்படுத்தினான். ஆனால் அவள் மனம் அமைதியடையவில்லை. "எப்படி? எப்படி எல்லாம் சரியாகும்?" - கேள்வி கேட்டாள்.

 

அதே கேள்விதான் அவனுக்குள்ளும் இருந்தது. 'எப்படி சரியாகும்? சரியாக வேண்டும் என்றால் அவன் பகவானையும் ஷோபாவையும் மன்னிக்க வேண்டும். முடியுமா அவனால்?' - ஆர்த்தியின் சிரித்த முகம் அவன் கண்ணெதிரில் தோன்றியது.

 

"டூ நோ வாட் ஹாட்பண்ட் டு மை வைஃப்?" - 'என் மனைவிக்கு என்ன நடந்ததென்று உனக்கு தெரியுமா?' - இறுகிய குரலில் கேட்டான்.

 

மிருதுளாவின் உடல் விறைத்தது. அவள் இதயம் வேகமாக துடிப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது. அவளை விளக்கி நிறுத்தினான். மிருதுளா அவனை ஏக்கத்தோடு பார்த்தாள்.

 

"ஐ லவ்ட் ஹர்..." - மூன்றே வார்த்தைதான். அவளை மொத்தமாக நொறுக்கிவிட்டது.

 

"வாட் அபௌட் மீ?" - கண்ணீருடன் கேட்டாள்.

 

"அது உனக்கே தெரியும்"

 

"கடவுளே!" - தலையை பிடித்துக் கொண்டு மீண்டும் சேரில் அமர்ந்தாள். கண்ணீர் தாரை தாரையாய் வடிந்தது.

 

"மிருதுளா, யு ஹேவ் டு அக்ஸப்ட்... உன்னோட பேரன்ட்ஸ் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவங்க"

 

"எனக்காக... என்னோட நிம்மதிக்காக எதுவுமே செய்ய மாட்டீங்களா? நாட் ஈவன் ஆஃப்டர் லாஸ்ட் நைட்?" - தளர்வும் இயலாமையுமாக கேட்டாள். அவ்வளவுதான். அவன் முகம் படுபயங்கரமாக மாறியது.

 

"நேற்றைய இரவு உன்னோட இரண்டாவது திட்டமா இருக்காதுன்னு நம்பறேன். அப்படியே இருந்தாலும் என்கிட்ட எந்த பருப்பும் வேகாது. புரியுதா?" - வார்த்தைகளை விஷமாக கக்கிவிட்டு விருட்டென்று அவன் உள்ளே சென்றுவிட, அடிபட்ட சிறு பறவை போல் துடித்துப்போனாள் அவள்.

 

வாழ்க வளமுடன்
நட்புடன்,
நித்யா கார்த்திகன்


Page 4 / 5
Share:

error: Content is protected !!

Please Login or Register