Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Notifications
Clear all

எந்தன் நேசம்  

Page 7 / 8
  RSS

Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
12/10/2020 6:45 am  

அத்தியாயம் 52

முத்து ஏற்பாடு செய்த கொலையாள் இனியன் கையில் துப்பாக்கியை கண்டதும் பயத்தில் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்து நின்றான்.

"யார் நீ..?" என்றவனை வெறுப்போடு பார்த்தான் இனியன்.

அவனை அதே இடத்தில் சுட்டுக் கொல்ல துடித்தது அவன் மனம். ஆனால் தான் இப்படி ஏதாவது அவசரப்பட்டு செய்து விட்டால் பின்னர் அம்மா தன்னை என்றுமே மன்னிக்க மாட்டாள் என்பதை அறிவான். அதனால் தன் முன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த ரொம்ப முயன்றான்.

"நான் யாருங்கறது உனக்கு முக்கியம் கிடையாது.. அந்த பணத்தை என்கிட்ட கொடு.. சக்தி மேடத்தை நீதான் கொலை பண்ண முயற்சி பண்ணன்னு நீயே போலிஸ்ல போய் சரணடைஞ்சிடு.." என்றான் இனியன் துப்பாக்கியால் அவன் நெற்றிக்கு குறி பார்த்தபடியே.

"நீ என்ன பைத்தியமா..? நான் ஏன் போலிஸ்ல போய் சரண்டையணும்..? நான் எந்த சக்தியையும் கொல்லல.. என்கிட்ட எந்த பணமும் இல்ல.."

அவன் தைரியத்தை மனதுக்குள் பாராட்டினான் இனியன்.

"நீ போய் போலிஸ்ல சரண்டைஞ்சா நீ உயிரோடாவது இருப்ப.. இல்லன்னா நான் உன்னை இங்கேயே கொன்னு இந்த மாந்தோப்புலயே புதைச்சிடுவேன்.." என்றான் துப்பாக்கியால் அவனது நெற்றியை அழுத்தமாக அழுத்தியபடியே.

கொலைக்காரன் அவனிடமிருந்து விலக முயல இனியன் துப்பாக்கியில் சைலண்சரை மாட்டி அவன் காலருகே சுட்டான். துப்பாக்கியின் குண்டு அவன் காலை மைக்ரோ மீட்டர் இடைவெளியில் தள்ளி மண்ணில் பாய்ந்தது.

கொலைக்காரன் எக்கச்சக்கமாக பயந்து விட்டான். அவன் முகம் நொடியில் வியர்த்து விட்டது. துப்பாக்கியையும் இனியனையும் மாறி மாறி பார்த்தான்.

"என்ன அப்படி பார்க்கற..? எனக்கு சரியா குறி வைக்க தெரியலன்னு நினைக்கிறியா..? .. உனக்கு சந்தேகம்ன்னா சொல்லு உன் கையையோ காலையோ சுட்டு காட்டுறேன்.." என்றவன் துப்பாக்கியை அவன் கழுத்துக்கு கீழே கொண்டு வர கொலைக்காரன் தன் கையிலிருந்த மூட்டையை போட்டுவிட்டு தன் இரு கைகளையும் மேலே தூக்கினான்.

"இந்த பணம் முழுக்க நீயே வச்சிக்க.. என்னை உயிரோடு விட்டுடு.." என்றான் கெஞ்சலாக.

"உன்னை கொல்ல எனக்கும் விருப்பம் இல்ல.. ஆனா நீ போலிஸ்ல சரண்டையல்லன்னா நான் உன்னை தேடி வந்து கொல்வேன்.."

"இல்ல.. வேணாம்.. வேணாம்.. நானே போலிஸ்ல சரண்டைஞ்சிடுறேன்.." என்றவன் அந்த மாந்தோப்பை விட்டு வேகமாக வெளியே ஓடினான். தூரத்தில் மாந்தோப்பு காவலாளி அவனை கண்டு கையை பிடித்து நிறுத்தினான்.

"என்னப்பா நீ பேயை பார்த்த மாதிரி பயந்து ஓடுற..?" என்றான் குழப்பமாக.

"பேயெல்லாம் இல்ல.. எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு.. நான் போறேன்.." என்றவன் அவன் கையிலிருந்து தன் கையை விடுவித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வேகமாக ஓடினான். காவலாளி அவனை விசித்திரமாக பார்த்துவிட்டு மாந்தோப்பை சுற்றி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

இனியன் பண மூட்டையோடு சுவற்றின் மீதேறி வெளியே குதித்தான். அவன் குதித்த நேரத்தில் அவனை காவலாளி பார்த்து விட்டான்.

"ஏய்.. யாருடா நீ..?" என கேட்டுக் கொண்டே ஓடியவன் மதில் சுவரேறி அந்த பக்கம் பார்த்தபோது ஈ காக்கை கூட அவன் கண்ணுக்கு தட்டுபடவில்லை.

"ஒருத்தன் சுவரேறி குதிச்ச மாதிரி இருந்துச்சே.. ஏன் ஒருத்தரும் கண்ணுல படல.." என தனக்கு தானே கேட்டவனுக்கு திடீரென பயம் பிடித்துக் கொண்டது.

"இந்த மாந்தோப்புல புதைக்கப்பட்ட காதலர்களோட ஆவி இந்த மாந்தோப்பையே சுத்துதுன்னு அன்னைக்கே ஒருத்தன் என்கிட்ட சொன்னான்.. நான்தான் அதை நம்பாம போயிட்டேன்.." என்றவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அவன் பார்க்கும் திசையெங்கும் இருட்டில் ஆங்காங்கே உருவங்கள் நிற்பது போலவே இருந்தது. மாமரங்கள் யாவம் பூதமாக கண்ணில் பட்டது. நடுங்கியபடியே குடோனுக்கு சென்றவன் வெளிச்சத்தை கண்டதும் பயம் மறந்து அங்கேயே தங்கி விட்டான்.

இனியன் மாந்தோப்புக்கு வரும் முன் ஒரு ஹோட்டலில் அறை எடுத்து தன் பயண பையை வைத்து விட்டுதான் வந்தான்.

மணி நடுநிசி ஆகிக் கொண்டிருந்தது. தனது ஹோட்டல் அறையில் நுழைந்தவன் கதவை தாளிட்டு விட்டு மூட்டையிலிருந்த பணத்தை கட்டிலின் மீது கொட்டினான்.

"இவ்வளவு பணமா..? பரம்பரை சொத்தா..? இல்ல கட்டப்பஞ்சாயத்து பண்ணியே சம்பாதிச்சதா தெரியல.." என்றவன் பண கட்டை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தான்.

"எல்லாமே புது பணம் .. உங்ககிட்ட இவ்வளவு காசு இருந்து என்னங்கடா பிரயோஜனம்..? உங்க காசை வச்சி அன்பை விலைக்கு வாங்க முடியுமா..?" அந்த பணத்தை தன் பேக்கில் நிறைத்து வைத்து விட்டு உறங்க ஆரம்பித்தான்.

குமரன் வீட்டின் காலிங்பெல் நடுநிசி நேரத்தில் ஒலித்தது. குமரன் அரை தூக்கத்தோடு எழுந்து வந்து கதவை திறந்தார். அவரது வீட்டு வாசலில் ஒருவன் பயத்தோடு நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.

"யாருப்பா நீ..? ஏன் இப்படி பயந்து போய் இருக்க..?" என்றார்.

"ஸார் நான்தான் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சக்தியை கத்தியால் குத்தினேன்.. அவங்களை கொலை பண்ண சொன்ன ஆளை நான் சொல்றேன்.. நான் அப்ரூவரா மாறுறேன்.. எனக்கு தண்டனையும் பாதுகாப்பும் கொடுங்க.."

அவன் சொன்னதை கேட்டு குமரன் குழம்பி போனார்.

"சக்தியை நீ கத்தியால குத்திட்டியா..?" அதிர்ச்சியோடு கேட்டவருக்கு யாருமே நடந்த விசயத்தை சொல்லவில்லை.
அவசரமாக தன் போனை எடுத்தவர் மகேஷின் நம்பருக்கு அழைத்தார். நடு இரவில் அவன் குரல் தூக்க கலக்கத்தில் கேட்காமல் சோகமாக கேட்கவும் ஓரளவு விசயத்தை யூகித்து விட்டார் இவர்.

"சக்திக்கு என்ன ஆச்சி..?" என்றார் பதற்றத்தோடு.
"யாரோ அவளுக்கு கத்தி வீசிட்டாங்க மாமா.. ஜஸ்ட் மிஸ்ஸுல உயிர் தப்பிச்சா.. ஆனா ரொம்ப சீரியஸ் கன்டிசன்லதான் இருக்கா.." மகேஷ் சொன்னது கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த குமரன் தன் எதிரில் நிற்பவனை நெருப்பாக பார்த்தார்.

"அந்த யாரோ இப்ப என் முன்னாடிதான் இருக்கான்.. அப்ரூவரா மாறுறேன்னு என்னை தேடி வந்திருக்கான்.."

"அவனை கொன்னுடுங்க மாமா.. நானே கூட அவன் சாவுக்கு பொறுப்பேத்துக்கிட்டு ஜெயிலுக்கு போறேன்.. இல்லன்னா அவனை அங்கேயே பிடிச்சி வைங்க.. நானே வந்து அவனை கண்டம் துண்டமாக வெட்டி போடுறேன்.." என்றான் ஆத்திரத்தோடு மகேஷ்.

குமரன் அவன் சொன்னதை கேட்டு எரிச்சலடைந்தார். "ஏன் உங்க அப்பாவை காப்பாத்தவா..?" என இவர் கேட்கவும் அவன் அந்த புறம் மௌனமாகி விட்டான்.

"சக்தியோட ஒரே எதிரி உன் அப்பாதான்.. அவரோட சாதி வெறிக்கு அவர் சக்தியை பலிக் கொடுக்க நினைக்கிறது உனக்கும் நல்லாவே தெரியும்.. அவரை அடக்க இப்பதான் நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு.. அந்த சான்ஸையும் வேஸ்ட் பண்ணிட்டு உன் பொண்டாட்டியை எமனுக்கு தர போறியா..?"

"நான் அதை யோசிக்கல மாமா.. நீங்க உங்க இஷ்டப்படியே செய்ங்க.."

"சரி நான் அப்புறம் போன் பண்றேன்.." அவனுடனான அழைப்பை துண்டித்தவர் தன் டிரைவரை போனில் அழைத்தார். டிரைவரை உடனே கிளம்பி வீட்டுக்கு வர சொன்னவர் போனை வைத்து வட்டு தன் முன் நின்றிருந்தவனை பார்த்தார்.

"உனக்கு எப்படி திடீர் ஞானயோதயம் வந்துச்சி..?" என்றார்.
அவன் இனியனின் துப்பாக்கியை நினைத்து உடம்பு நடுங்கியபடி குமரனை பார்த்தான்.

"செஞ்ச தப்புக்கு பிரயாசித்தம் தேடுறேன் ஸார்.." என்றவனை குமரனால் நம்ப முடியவில்லை. இருந்தாலும் தானாக வந்து சரணடைந்தவனுக்கு அதிக அழுத்தம் தர கூடாது என எண்ணி அமைதியாகி கொண்டார்.

டிரைவர் காரோடு வந்ததும் கைதியை தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டார்.

மறுநாள் கண்விழித்த முத்து தலைவலியோடு எழுந்து அமர்ந்தார். அவர் கண்களில் முதலில் தென்பட்டது ரகசிய அறையின் சாவிதான். எப்போதும் தன்னிடம் இருக்கும் சாவி ஏன் இன்று மேஜை மேல் உள்ளது என குழப்பத்தோடு எழுந்தார். போதை தந்த தலைவலியோடு சாவியை கையில் எடுத்தவர் ரகசிய அறையை திறந்தார். உள்ளே ஒற்றை ரூபாய் கூட இல்லை. பகீரென நெஞ்சை பிடித்தபடி அமர்ந்தவர் அவசரமாக தன் போனை எடுத்து மகேஷை அழைத்தார்.

"ஹலோ.. மகேஷ்.. மாந்தோப்பு குடோன்ல வச்சிருந்த பணம் காணாம போயிடுச்சி.." என்றார் அவசர குரலில்.

"அந்த பணம் காணாம போனா என்ன..? எது நாசமா போனா எனக்கென்ன..? என் பெண்டாட்டி சாக கிடக்கறா.. உங்களுக்கு உங்க பணம் முக்கியமா போச்சா..?"

'அப்படின்னா இன்னும் அவ சாகலையா..?' என சிந்தித்தவர், "டேய் அந்த பணத்தை நான் உனக்காகதான்டா சேர்த்து வச்சேன்.." என்றார்.

எதிர் முனையில் வெறுப்பாக சிரித்தான் மகேஷ். "எனக்கு உங்க பணம் வேணாம் .. எனக்கான பொக்கிஷம் என் பெண்டாட்டி மட்டும்தான்.. அவளோடையே என்னால சேர்ந்து வாழ முடியல.. என் பொண்டாட்டியோட காதல் தராத சந்தோசத்தை உங்க பணம் எனக்கு தராதுப்பா.. என் புள்ளையை நீங்க கொன்னிங்க இல்ல..? சக்தி மட்டும் குணமாகி எழலன்னா நானும் செத்துதான் போகபோறேன்.. என் புள்ளை இல்லைன்னு நான் எப்படி அழறனோ அதே மாதிரி நீங்களும் அழப்போறிங்க.." என்றவன் தொடர்ப்பை துண்டித்துக் கொண்டான்.

முத்து செல்போனையே வெறித்து பார்த்தார். தன் மகன் பணத்துக்காகவேனும் தன் பேச்சை கேட்பான் என அவர் கொண்டிருந்த மலையளவு நம்பிக்கை அடியோடு இன்று அழிந்து விட்டது. நெற்றியில் கை வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தவர் மகேஷ் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்து பார்த்தார். 'ஒருவேளை அவளுக்கு ஏதாவது ஆனால் இவனும் ஏதாவது பண்ணிப்பானா..? என் குடும்பத்தோட வாரிசே இவன்தான்.. இவனுக்கு ஏதாவது ஆகிட்டா இந்த குடும்பத்தோட பெருமை, எங்க குலத்தோட வம்ச வரலாறுன்னு எல்லாமே அழிஞ்சிடுமே..' யோசனையில் இருந்தவரின் காதில் குறட்டை சத்தமொன்று கேட்டது. திரும்பி பார்த்தார்.

மாந்தோப்பு காவலாளி கயிற்று கட்டில் ஒன்றில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அருகே சென்று கட்டிலை கவிழ்த்து விட்டார் முத்து.

தரையில் பொத்தென எழுந்தவன் விதிர்த்து போய் எழுந்து நின்றான். முத்துவை கண்டவன் அனிச்சையாக கையை கட்டிக் கொண்டான்.

"நேத்து நைட் யாருடா மாந்தோப்புக்கு வந்தது..?" என்றார் ஆத்திரத்தோடு.

"நீங்கதான்ய்யா ஒருத்தனை கூட்டி வந்து குடோன்ல உட்கார வச்சி சரக்கடிச்சிட்டு இருந்திங்க.."

முத்துவின் நினைவில் சட்டென வந்து போனான் அவர் சக்தியை கொல்ல ஏற்பாடு செய்திருந்த கூலிக்காரன்.

'அவன்தான் பணத்தை எடுத்துட்டு போயிருப்பான்..' என்றவர் உடனடியாக வெளியே கிளம்பினார்.

குமரன் தன் அலுவலக அறையில் வேலையில் மூழ்கியிருந்தபோது அங்கே காற்றாக வந்து நின்றார் முத்து.
"எங்க மாந்தோப்புல வச்சிருந்த பணத்தை யாரோ திருட்டிட்டு போயிட்டாங்க.. உடனே கேஸ் எழுதிட்டு அவனை கண்டுபிடி.." என அவசரமாக சொல்லியவரின் கையில் விலங்கை மாட்டினார் ஒரு போலிஸ்.

"குமரா.. என்ன இது..?" என்றவரை மேலும் கீழும் பார்த்த குமரன் "எங்க டிபார்ட்மெண்டை சேர்ந்த சக்தியை நீங்க ஆளை வச்சி கொலை பண்ண முயற்சி செஞ்ச குற்றத்துக்கு உங்களை அரெஸ்ட் பண்றோம்.." என்றார்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
12/10/2020 6:46 am  

அத்தியாயம் 52

முத்து ஏற்பாடு செய்த கொலையாள் இனியன் கையில் துப்பாக்கியை கண்டதும் பயத்தில் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்து நின்றான்.

"யார் நீ..?" என்றவனை வெறுப்போடு பார்த்தான் இனியன்.

அவனை அதே இடத்தில் சுட்டுக் கொல்ல துடித்தது அவன் மனம். ஆனால் தான் இப்படி ஏதாவது அவசரப்பட்டு செய்து விட்டால் பின்னர் அம்மா தன்னை என்றுமே மன்னிக்க மாட்டாள் என்பதை அறிவான். அதனால் தன் முன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த ரொம்ப முயன்றான்.

"நான் யாருங்கறது உனக்கு முக்கியம் கிடையாது.. அந்த பணத்தை என்கிட்ட கொடு.. சக்தி மேடத்தை நீதான் கொலை பண்ண முயற்சி பண்ணன்னு நீயே போலிஸ்ல போய் சரணடைஞ்சிடு.." என்றான் இனியன் துப்பாக்கியால் அவன் நெற்றிக்கு குறி பார்த்தபடியே.

"நீ என்ன பைத்தியமா..? நான் ஏன் போலிஸ்ல போய் சரண்டையணும்..? நான் எந்த சக்தியையும் கொல்லல.. என்கிட்ட எந்த பணமும் இல்ல.."

அவன் தைரியத்தை மனதுக்குள் பாராட்டினான் இனியன்.

"நீ போய் போலிஸ்ல சரண்டைஞ்சா நீ உயிரோடாவது இருப்ப.. இல்லன்னா நான் உன்னை இங்கேயே கொன்னு இந்த மாந்தோப்புலயே புதைச்சிடுவேன்.." என்றான் துப்பாக்கியால் அவனது நெற்றியை அழுத்தமாக அழுத்தியபடியே.

கொலைக்காரன் அவனிடமிருந்து விலக முயல இனியன் துப்பாக்கியில் சைலண்சரை மாட்டி அவன் காலருகே சுட்டான். துப்பாக்கியின் குண்டு அவன் காலை மைக்ரோ மீட்டர் இடைவெளியில் தள்ளி மண்ணில் பாய்ந்தது.

கொலைக்காரன் எக்கச்சக்கமாக பயந்து விட்டான். அவன் முகம் நொடியில் வியர்த்து விட்டது. துப்பாக்கியையும் இனியனையும் மாறி மாறி பார்த்தான்.

"என்ன அப்படி பார்க்கற..? எனக்கு சரியா குறி வைக்க தெரியலன்னு நினைக்கிறியா..? .. உனக்கு சந்தேகம்ன்னா சொல்லு உன் கையையோ காலையோ சுட்டு காட்டுறேன்.." என்றவன் துப்பாக்கியை அவன் கழுத்துக்கு கீழே கொண்டு வர கொலைக்காரன் தன் கையிலிருந்த மூட்டையை போட்டுவிட்டு தன் இரு கைகளையும் மேலே தூக்கினான்.

"இந்த பணம் முழுக்க நீயே வச்சிக்க.. என்னை உயிரோடு விட்டுடு.." என்றான் கெஞ்சலாக.

"உன்னை கொல்ல எனக்கும் விருப்பம் இல்ல.. ஆனா நீ போலிஸ்ல சரண்டையல்லன்னா நான் உன்னை தேடி வந்து கொல்வேன்.."

"இல்ல.. வேணாம்.. வேணாம்.. நானே போலிஸ்ல சரண்டைஞ்சிடுறேன்.." என்றவன் அந்த மாந்தோப்பை விட்டு வேகமாக வெளியே ஓடினான். தூரத்தில் மாந்தோப்பு காவலாளி அவனை கண்டு கையை பிடித்து நிறுத்தினான்.

"என்னப்பா நீ பேயை பார்த்த மாதிரி பயந்து ஓடுற..?" என்றான் குழப்பமாக.

"பேயெல்லாம் இல்ல.. எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு.. நான் போறேன்.." என்றவன் அவன் கையிலிருந்து தன் கையை விடுவித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வேகமாக ஓடினான். காவலாளி அவனை விசித்திரமாக பார்த்துவிட்டு மாந்தோப்பை சுற்றி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

இனியன் பண மூட்டையோடு சுவற்றின் மீதேறி வெளியே குதித்தான். அவன் குதித்த நேரத்தில் அவனை காவலாளி பார்த்து விட்டான்.

"ஏய்.. யாருடா நீ..?" என கேட்டுக் கொண்டே ஓடியவன் மதில் சுவரேறி அந்த பக்கம் பார்த்தபோது ஈ காக்கை கூட அவன் கண்ணுக்கு தட்டுபடவில்லை.

"ஒருத்தன் சுவரேறி குதிச்ச மாதிரி இருந்துச்சே.. ஏன் ஒருத்தரும் கண்ணுல படல.." என தனக்கு தானே கேட்டவனுக்கு திடீரென பயம் பிடித்துக் கொண்டது.

"இந்த மாந்தோப்புல புதைக்கப்பட்ட காதலர்களோட ஆவி இந்த மாந்தோப்பையே சுத்துதுன்னு அன்னைக்கே ஒருத்தன் என்கிட்ட சொன்னான்.. நான்தான் அதை நம்பாம போயிட்டேன்.." என்றவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அவன் பார்க்கும் திசையெங்கும் இருட்டில் ஆங்காங்கே உருவங்கள் நிற்பது போலவே இருந்தது. மாமரங்கள் யாவம் பூதமாக கண்ணில் பட்டது. நடுங்கியபடியே குடோனுக்கு சென்றவன் வெளிச்சத்தை கண்டதும் பயம் மறந்து அங்கேயே தங்கி விட்டான்.

இனியன் மாந்தோப்புக்கு வரும் முன் ஒரு ஹோட்டலில் அறை எடுத்து தன் பயண பையை வைத்து விட்டுதான் வந்தான்.

மணி நடுநிசி ஆகிக் கொண்டிருந்தது. தனது ஹோட்டல் அறையில் நுழைந்தவன் கதவை தாளிட்டு விட்டு மூட்டையிலிருந்த பணத்தை கட்டிலின் மீது கொட்டினான்.

"இவ்வளவு பணமா..? பரம்பரை சொத்தா..? இல்ல கட்டப்பஞ்சாயத்து பண்ணியே சம்பாதிச்சதா தெரியல.." என்றவன் பண கட்டை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தான்.

"எல்லாமே புது பணம் .. உங்ககிட்ட இவ்வளவு காசு இருந்து என்னங்கடா பிரயோஜனம்..? உங்க காசை வச்சி அன்பை விலைக்கு வாங்க முடியுமா..?" அந்த பணத்தை தன் பேக்கில் நிறைத்து வைத்து விட்டு உறங்க ஆரம்பித்தான்.

குமரன் வீட்டின் காலிங்பெல் நடுநிசி நேரத்தில் ஒலித்தது. குமரன் அரை தூக்கத்தோடு எழுந்து வந்து கதவை திறந்தார். அவரது வீட்டு வாசலில் ஒருவன் பயத்தோடு நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.

"யாருப்பா நீ..? ஏன் இப்படி பயந்து போய் இருக்க..?" என்றார்.

"ஸார் நான்தான் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சக்தியை கத்தியால் குத்தினேன்.. அவங்களை கொலை பண்ண சொன்ன ஆளை நான் சொல்றேன்.. நான் அப்ரூவரா மாறுறேன்.. எனக்கு தண்டனையும் பாதுகாப்பும் கொடுங்க.."

அவன் சொன்னதை கேட்டு குமரன் குழம்பி போனார்.

"சக்தியை நீ கத்தியால குத்திட்டியா..?" அதிர்ச்சியோடு கேட்டவருக்கு யாருமே நடந்த விசயத்தை சொல்லவில்லை.
அவசரமாக தன் போனை எடுத்தவர் மகேஷின் நம்பருக்கு அழைத்தார். நடு இரவில் அவன் குரல் தூக்க கலக்கத்தில் கேட்காமல் சோகமாக கேட்கவும் ஓரளவு விசயத்தை யூகித்து விட்டார் இவர்.

"சக்திக்கு என்ன ஆச்சி..?" என்றார் பதற்றத்தோடு.
"யாரோ அவளுக்கு கத்தி வீசிட்டாங்க மாமா.. ஜஸ்ட் மிஸ்ஸுல உயிர் தப்பிச்சா.. ஆனா ரொம்ப சீரியஸ் கன்டிசன்லதான் இருக்கா.." மகேஷ் சொன்னது கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த குமரன் தன் எதிரில் நிற்பவனை நெருப்பாக பார்த்தார்.

"அந்த யாரோ இப்ப என் முன்னாடிதான் இருக்கான்.. அப்ரூவரா மாறுறேன்னு என்னை தேடி வந்திருக்கான்.."

"அவனை கொன்னுடுங்க மாமா.. நானே கூட அவன் சாவுக்கு பொறுப்பேத்துக்கிட்டு ஜெயிலுக்கு போறேன்.. இல்லன்னா அவனை அங்கேயே பிடிச்சி வைங்க.. நானே வந்து அவனை கண்டம் துண்டமாக வெட்டி போடுறேன்.." என்றான் ஆத்திரத்தோடு மகேஷ்.

குமரன் அவன் சொன்னதை கேட்டு எரிச்சலடைந்தார். "ஏன் உங்க அப்பாவை காப்பாத்தவா..?" என இவர் கேட்கவும் அவன் அந்த புறம் மௌனமாகி விட்டான்.

"சக்தியோட ஒரே எதிரி உன் அப்பாதான்.. அவரோட சாதி வெறிக்கு அவர் சக்தியை பலிக் கொடுக்க நினைக்கிறது உனக்கும் நல்லாவே தெரியும்.. அவரை அடக்க இப்பதான் நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு.. அந்த சான்ஸையும் வேஸ்ட் பண்ணிட்டு உன் பொண்டாட்டியை எமனுக்கு தர போறியா..?"

"நான் அதை யோசிக்கல மாமா.. நீங்க உங்க இஷ்டப்படியே செய்ங்க.."

"சரி நான் அப்புறம் போன் பண்றேன்.." அவனுடனான அழைப்பை துண்டித்தவர் தன் டிரைவரை போனில் அழைத்தார். டிரைவரை உடனே கிளம்பி வீட்டுக்கு வர சொன்னவர் போனை வைத்து வட்டு தன் முன் நின்றிருந்தவனை பார்த்தார்.

"உனக்கு எப்படி திடீர் ஞானயோதயம் வந்துச்சி..?" என்றார்.
அவன் இனியனின் துப்பாக்கியை நினைத்து உடம்பு நடுங்கியபடி குமரனை பார்த்தான்.

"செஞ்ச தப்புக்கு பிரயாசித்தம் தேடுறேன் ஸார்.." என்றவனை குமரனால் நம்ப முடியவில்லை. இருந்தாலும் தானாக வந்து சரணடைந்தவனுக்கு அதிக அழுத்தம் தர கூடாது என எண்ணி அமைதியாகி கொண்டார்.

டிரைவர் காரோடு வந்ததும் கைதியை தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டார்.

மறுநாள் கண்விழித்த முத்து தலைவலியோடு எழுந்து அமர்ந்தார். அவர் கண்களில் முதலில் தென்பட்டது ரகசிய அறையின் சாவிதான். எப்போதும் தன்னிடம் இருக்கும் சாவி ஏன் இன்று மேஜை மேல் உள்ளது என குழப்பத்தோடு எழுந்தார். போதை தந்த தலைவலியோடு சாவியை கையில் எடுத்தவர் ரகசிய அறையை திறந்தார். உள்ளே ஒற்றை ரூபாய் கூட இல்லை. பகீரென நெஞ்சை பிடித்தபடி அமர்ந்தவர் அவசரமாக தன் போனை எடுத்து மகேஷை அழைத்தார்.

"ஹலோ.. மகேஷ்.. மாந்தோப்பு குடோன்ல வச்சிருந்த பணம் காணாம போயிடுச்சி.." என்றார் அவசர குரலில்.

"அந்த பணம் காணாம போனா என்ன..? எது நாசமா போனா எனக்கென்ன..? என் பெண்டாட்டி சாக கிடக்கறா.. உங்களுக்கு உங்க பணம் முக்கியமா போச்சா..?"

'அப்படின்னா இன்னும் அவ சாகலையா..?' என சிந்தித்தவர், "டேய் அந்த பணத்தை நான் உனக்காகதான்டா சேர்த்து வச்சேன்.." என்றார்.

எதிர் முனையில் வெறுப்பாக சிரித்தான் மகேஷ். "எனக்கு உங்க பணம் வேணாம் .. எனக்கான பொக்கிஷம் என் பெண்டாட்டி மட்டும்தான்.. அவளோடையே என்னால சேர்ந்து வாழ முடியல.. என் பொண்டாட்டியோட காதல் தராத சந்தோசத்தை உங்க பணம் எனக்கு தராதுப்பா.. என் புள்ளையை நீங்க கொன்னிங்க இல்ல..? சக்தி மட்டும் குணமாகி எழலன்னா நானும் செத்துதான் போகபோறேன்.. என் புள்ளை இல்லைன்னு நான் எப்படி அழறனோ அதே மாதிரி நீங்களும் அழப்போறிங்க.." என்றவன் தொடர்ப்பை துண்டித்துக் கொண்டான்.

முத்து செல்போனையே வெறித்து பார்த்தார். தன் மகன் பணத்துக்காகவேனும் தன் பேச்சை கேட்பான் என அவர் கொண்டிருந்த மலையளவு நம்பிக்கை அடியோடு இன்று அழிந்து விட்டது. நெற்றியில் கை வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தவர் மகேஷ் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்து பார்த்தார். 'ஒருவேளை அவளுக்கு ஏதாவது ஆனால் இவனும் ஏதாவது பண்ணிப்பானா..? என் குடும்பத்தோட வாரிசே இவன்தான்.. இவனுக்கு ஏதாவது ஆகிட்டா இந்த குடும்பத்தோட பெருமை, எங்க குலத்தோட வம்ச வரலாறுன்னு எல்லாமே அழிஞ்சிடுமே..' யோசனையில் இருந்தவரின் காதில் குறட்டை சத்தமொன்று கேட்டது. திரும்பி பார்த்தார்.

மாந்தோப்பு காவலாளி கயிற்று கட்டில் ஒன்றில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அருகே சென்று கட்டிலை கவிழ்த்து விட்டார் முத்து.

தரையில் பொத்தென எழுந்தவன் விதிர்த்து போய் எழுந்து நின்றான். முத்துவை கண்டவன் அனிச்சையாக கையை கட்டிக் கொண்டான்.

"நேத்து நைட் யாருடா மாந்தோப்புக்கு வந்தது..?" என்றார் ஆத்திரத்தோடு.

"நீங்கதான்ய்யா ஒருத்தனை கூட்டி வந்து குடோன்ல உட்கார வச்சி சரக்கடிச்சிட்டு இருந்திங்க.."

முத்துவின் நினைவில் சட்டென வந்து போனான் அவர் சக்தியை கொல்ல ஏற்பாடு செய்திருந்த கூலிக்காரன்.

'அவன்தான் பணத்தை எடுத்துட்டு போயிருப்பான்..' என்றவர் உடனடியாக வெளியே கிளம்பினார்.

குமரன் தன் அலுவலக அறையில் வேலையில் மூழ்கியிருந்தபோது அங்கே காற்றாக வந்து நின்றார் முத்து.
"எங்க மாந்தோப்புல வச்சிருந்த பணத்தை யாரோ திருட்டிட்டு போயிட்டாங்க.. உடனே கேஸ் எழுதிட்டு அவனை கண்டுபிடி.." என அவசரமாக சொல்லியவரின் கையில் விலங்கை மாட்டினார் ஒரு போலிஸ்.

"குமரா.. என்ன இது..?" என்றவரை மேலும் கீழும் பார்த்த குமரன் "எங்க டிபார்ட்மெண்டை சேர்ந்த சக்தியை நீங்க ஆளை வச்சி கொலை பண்ண முயற்சி செஞ்ச குற்றத்துக்கு உங்களை அரெஸ்ட் பண்றோம்.." என்றார்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
12/10/2020 6:47 am  

அத்தியாயம் 52

முத்து ஏற்பாடு செய்த கொலையாள் இனியன் கையில் துப்பாக்கியை கண்டதும் பயத்தில் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்து நின்றான்.

"யார் நீ..?" என்றவனை வெறுப்போடு பார்த்தான் இனியன்.

அவனை அதே இடத்தில் சுட்டுக் கொல்ல துடித்தது அவன் மனம். ஆனால் தான் இப்படி ஏதாவது அவசரப்பட்டு செய்து விட்டால் பின்னர் அம்மா தன்னை என்றுமே மன்னிக்க மாட்டாள் என்பதை அறிவான். அதனால் தன் முன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்த ரொம்ப முயன்றான்.

"நான் யாருங்கறது உனக்கு முக்கியம் கிடையாது.. அந்த பணத்தை என்கிட்ட கொடு.. சக்தி மேடத்தை நீதான் கொலை பண்ண முயற்சி பண்ணன்னு நீயே போலிஸ்ல போய் சரணடைஞ்சிடு.." என்றான் இனியன் துப்பாக்கியால் அவன் நெற்றிக்கு குறி பார்த்தபடியே.

"நீ என்ன பைத்தியமா..? நான் ஏன் போலிஸ்ல போய் சரண்டையணும்..? நான் எந்த சக்தியையும் கொல்லல.. என்கிட்ட எந்த பணமும் இல்ல.."

அவன் தைரியத்தை மனதுக்குள் பாராட்டினான் இனியன்.

"நீ போய் போலிஸ்ல சரண்டைஞ்சா நீ உயிரோடாவது இருப்ப.. இல்லன்னா நான் உன்னை இங்கேயே கொன்னு இந்த மாந்தோப்புலயே புதைச்சிடுவேன்.." என்றான் துப்பாக்கியால் அவனது நெற்றியை அழுத்தமாக அழுத்தியபடியே.

கொலைக்காரன் அவனிடமிருந்து விலக முயல இனியன் துப்பாக்கியில் சைலண்சரை மாட்டி அவன் காலருகே சுட்டான். துப்பாக்கியின் குண்டு அவன் காலை மைக்ரோ மீட்டர் இடைவெளியில் தள்ளி மண்ணில் பாய்ந்தது.

கொலைக்காரன் எக்கச்சக்கமாக பயந்து விட்டான். அவன் முகம் நொடியில் வியர்த்து விட்டது. துப்பாக்கியையும் இனியனையும் மாறி மாறி பார்த்தான்.

"என்ன அப்படி பார்க்கற..? எனக்கு சரியா குறி வைக்க தெரியலன்னு நினைக்கிறியா..? .. உனக்கு சந்தேகம்ன்னா சொல்லு உன் கையையோ காலையோ சுட்டு காட்டுறேன்.." என்றவன் துப்பாக்கியை அவன் கழுத்துக்கு கீழே கொண்டு வர கொலைக்காரன் தன் கையிலிருந்த மூட்டையை போட்டுவிட்டு தன் இரு கைகளையும் மேலே தூக்கினான்.

"இந்த பணம் முழுக்க நீயே வச்சிக்க.. என்னை உயிரோடு விட்டுடு.." என்றான் கெஞ்சலாக.

"உன்னை கொல்ல எனக்கும் விருப்பம் இல்ல.. ஆனா நீ போலிஸ்ல சரண்டையல்லன்னா நான் உன்னை தேடி வந்து கொல்வேன்.."

"இல்ல.. வேணாம்.. வேணாம்.. நானே போலிஸ்ல சரண்டைஞ்சிடுறேன்.." என்றவன் அந்த மாந்தோப்பை விட்டு வேகமாக வெளியே ஓடினான். தூரத்தில் மாந்தோப்பு காவலாளி அவனை கண்டு கையை பிடித்து நிறுத்தினான்.

"என்னப்பா நீ பேயை பார்த்த மாதிரி பயந்து ஓடுற..?" என்றான் குழப்பமாக.

"பேயெல்லாம் இல்ல.. எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு.. நான் போறேன்.." என்றவன் அவன் கையிலிருந்து தன் கையை விடுவித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வேகமாக ஓடினான். காவலாளி அவனை விசித்திரமாக பார்த்துவிட்டு மாந்தோப்பை சுற்றி நடக்க ஆரம்பித்தார்.

இனியன் பண மூட்டையோடு சுவற்றின் மீதேறி வெளியே குதித்தான். அவன் குதித்த நேரத்தில் அவனை காவலாளி பார்த்து விட்டான்.

"ஏய்.. யாருடா நீ..?" என கேட்டுக் கொண்டே ஓடியவன் மதில் சுவரேறி அந்த பக்கம் பார்த்தபோது ஈ காக்கை கூட அவன் கண்ணுக்கு தட்டுபடவில்லை.

"ஒருத்தன் சுவரேறி குதிச்ச மாதிரி இருந்துச்சே.. ஏன் ஒருத்தரும் கண்ணுல படல.." என தனக்கு தானே கேட்டவனுக்கு திடீரென பயம் பிடித்துக் கொண்டது.

"இந்த மாந்தோப்புல புதைக்கப்பட்ட காதலர்களோட ஆவி இந்த மாந்தோப்பையே சுத்துதுன்னு அன்னைக்கே ஒருத்தன் என்கிட்ட சொன்னான்.. நான்தான் அதை நம்பாம போயிட்டேன்.." என்றவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அவன் பார்க்கும் திசையெங்கும் இருட்டில் ஆங்காங்கே உருவங்கள் நிற்பது போலவே இருந்தது. மாமரங்கள் யாவம் பூதமாக கண்ணில் பட்டது. நடுங்கியபடியே குடோனுக்கு சென்றவன் வெளிச்சத்தை கண்டதும் பயம் மறந்து அங்கேயே தங்கி விட்டான்.

இனியன் மாந்தோப்புக்கு வரும் முன் ஒரு ஹோட்டலில் அறை எடுத்து தன் பயண பையை வைத்து விட்டுதான் வந்தான்.

மணி நடுநிசி ஆகிக் கொண்டிருந்தது. தனது ஹோட்டல் அறையில் நுழைந்தவன் கதவை தாளிட்டு விட்டு மூட்டையிலிருந்த பணத்தை கட்டிலின் மீது கொட்டினான்.

"இவ்வளவு பணமா..? பரம்பரை சொத்தா..? இல்ல கட்டப்பஞ்சாயத்து பண்ணியே சம்பாதிச்சதா தெரியல.." என்றவன் பண கட்டை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தான்.

"எல்லாமே புது பணம் .. உங்ககிட்ட இவ்வளவு காசு இருந்து என்னங்கடா பிரயோஜனம்..? உங்க காசை வச்சி அன்பை விலைக்கு வாங்க முடியுமா..?" அந்த பணத்தை தன் பேக்கில் நிறைத்து வைத்து விட்டு உறங்க ஆரம்பித்தான்.

குமரன் வீட்டின் காலிங்பெல் நடுநிசி நேரத்தில் ஒலித்தது. குமரன் அரை தூக்கத்தோடு எழுந்து வந்து கதவை திறந்தார். அவரது வீட்டு வாசலில் ஒருவன் பயத்தோடு நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.

"யாருப்பா நீ..? ஏன் இப்படி பயந்து போய் இருக்க..?" என்றார்.

"ஸார் நான்தான் போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர் சக்தியை கத்தியால் குத்தினேன்.. அவங்களை கொலை பண்ண சொன்ன ஆளை நான் சொல்றேன்.. நான் அப்ரூவரா மாறுறேன்.. எனக்கு தண்டனையும் பாதுகாப்பும் கொடுங்க.."

அவன் சொன்னதை கேட்டு குமரன் குழம்பி போனார்.

"சக்தியை நீ கத்தியால குத்திட்டியா..?" அதிர்ச்சியோடு கேட்டவருக்கு யாருமே நடந்த விசயத்தை சொல்லவில்லை.
அவசரமாக தன் போனை எடுத்தவர் மகேஷின் நம்பருக்கு அழைத்தார். நடு இரவில் அவன் குரல் தூக்க கலக்கத்தில் கேட்காமல் சோகமாக கேட்கவும் ஓரளவு விசயத்தை யூகித்து விட்டார் இவர்.

"சக்திக்கு என்ன ஆச்சி..?" என்றார் பதற்றத்தோடு.
"யாரோ அவளுக்கு கத்தி வீசிட்டாங்க மாமா.. ஜஸ்ட் மிஸ்ஸுல உயிர் தப்பிச்சா.. ஆனா ரொம்ப சீரியஸ் கன்டிசன்லதான் இருக்கா.." மகேஷ் சொன்னது கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்த குமரன் தன் எதிரில் நிற்பவனை நெருப்பாக பார்த்தார்.

"அந்த யாரோ இப்ப என் முன்னாடிதான் இருக்கான்.. அப்ரூவரா மாறுறேன்னு என்னை தேடி வந்திருக்கான்.."

"அவனை கொன்னுடுங்க மாமா.. நானே கூட அவன் சாவுக்கு பொறுப்பேத்துக்கிட்டு ஜெயிலுக்கு போறேன்.. இல்லன்னா அவனை அங்கேயே பிடிச்சி வைங்க.. நானே வந்து அவனை கண்டம் துண்டமாக வெட்டி போடுறேன்.." என்றான் ஆத்திரத்தோடு மகேஷ்.

குமரன் அவன் சொன்னதை கேட்டு எரிச்சலடைந்தார். "ஏன் உங்க அப்பாவை காப்பாத்தவா..?" என இவர் கேட்கவும் அவன் அந்த புறம் மௌனமாகி விட்டான்.

"சக்தியோட ஒரே எதிரி உன் அப்பாதான்.. அவரோட சாதி வெறிக்கு அவர் சக்தியை பலிக் கொடுக்க நினைக்கிறது உனக்கும் நல்லாவே தெரியும்.. அவரை அடக்க இப்பதான் நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சிருக்கு.. அந்த சான்ஸையும் வேஸ்ட் பண்ணிட்டு உன் பொண்டாட்டியை எமனுக்கு தர போறியா..?"

"நான் அதை யோசிக்கல மாமா.. நீங்க உங்க இஷ்டப்படியே செய்ங்க.."

"சரி நான் அப்புறம் போன் பண்றேன்.." அவனுடனான அழைப்பை துண்டித்தவர் தன் டிரைவரை போனில் அழைத்தார். டிரைவரை உடனே கிளம்பி வீட்டுக்கு வர சொன்னவர் போனை வைத்து வட்டு தன் முன் நின்றிருந்தவனை பார்த்தார்.

"உனக்கு எப்படி திடீர் ஞானயோதயம் வந்துச்சி..?" என்றார்.
அவன் இனியனின் துப்பாக்கியை நினைத்து உடம்பு நடுங்கியபடி குமரனை பார்த்தான்.

"செஞ்ச தப்புக்கு பிரயாசித்தம் தேடுறேன் ஸார்.." என்றவனை குமரனால் நம்ப முடியவில்லை. இருந்தாலும் தானாக வந்து சரணடைந்தவனுக்கு அதிக அழுத்தம் தர கூடாது என எண்ணி அமைதியாகி கொண்டார்.

டிரைவர் காரோடு வந்ததும் கைதியை தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டார்.

மறுநாள் கண்விழித்த முத்து தலைவலியோடு எழுந்து அமர்ந்தார். அவர் கண்களில் முதலில் தென்பட்டது ரகசிய அறையின் சாவிதான். எப்போதும் தன்னிடம் இருக்கும் சாவி ஏன் இன்று மேஜை மேல் உள்ளது என குழப்பத்தோடு எழுந்தார். போதை தந்த தலைவலியோடு சாவியை கையில் எடுத்தவர் ரகசிய அறையை திறந்தார். உள்ளே ஒற்றை ரூபாய் கூட இல்லை. பகீரென நெஞ்சை பிடித்தபடி அமர்ந்தவர் அவசரமாக தன் போனை எடுத்து மகேஷை அழைத்தார்.

"ஹலோ.. மகேஷ்.. மாந்தோப்பு குடோன்ல வச்சிருந்த பணம் காணாம போயிடுச்சி.." என்றார் அவசர குரலில்.

"அந்த பணம் காணாம போனா என்ன..? எது நாசமா போனா எனக்கென்ன..? என் பெண்டாட்டி சாக கிடக்கறா.. உங்களுக்கு உங்க பணம் முக்கியமா போச்சா..?"

'அப்படின்னா இன்னும் அவ சாகலையா..?' என சிந்தித்தவர், "டேய் அந்த பணத்தை நான் உனக்காகதான்டா சேர்த்து வச்சேன்.." என்றார்.

எதிர் முனையில் வெறுப்பாக சிரித்தான் மகேஷ். "எனக்கு உங்க பணம் வேணாம் .. எனக்கான பொக்கிஷம் என் பெண்டாட்டி மட்டும்தான்.. அவளோடையே என்னால சேர்ந்து வாழ முடியல.. என் பொண்டாட்டியோட காதல் தராத சந்தோசத்தை உங்க பணம் எனக்கு தராதுப்பா.. என் புள்ளையை நீங்க கொன்னிங்க இல்ல..? சக்தி மட்டும் குணமாகி எழலன்னா நானும் செத்துதான் போகபோறேன்.. என் புள்ளை இல்லைன்னு நான் எப்படி அழறனோ அதே மாதிரி நீங்களும் அழப்போறிங்க.." என்றவன் தொடர்ப்பை துண்டித்துக் கொண்டான்.

முத்து செல்போனையே வெறித்து பார்த்தார். தன் மகன் பணத்துக்காகவேனும் தன் பேச்சை கேட்பான் என அவர் கொண்டிருந்த மலையளவு நம்பிக்கை அடியோடு இன்று அழிந்து விட்டது. நெற்றியில் கை வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தவர் மகேஷ் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்து பார்த்தார். 'ஒருவேளை அவளுக்கு ஏதாவது ஆனால் இவனும் ஏதாவது பண்ணிப்பானா..? என் குடும்பத்தோட வாரிசே இவன்தான்.. இவனுக்கு ஏதாவது ஆகிட்டா இந்த குடும்பத்தோட பெருமை, எங்க குலத்தோட வம்ச வரலாறுன்னு எல்லாமே அழிஞ்சிடுமே..' யோசனையில் இருந்தவரின் காதில் குறட்டை சத்தமொன்று கேட்டது. திரும்பி பார்த்தார்.

மாந்தோப்பு காவலாளி கயிற்று கட்டில் ஒன்றில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அருகே சென்று கட்டிலை கவிழ்த்து விட்டார் முத்து.

தரையில் பொத்தென எழுந்தவன் விதிர்த்து போய் எழுந்து நின்றான். முத்துவை கண்டவன் அனிச்சையாக கையை கட்டிக் கொண்டான்.

"நேத்து நைட் யாருடா மாந்தோப்புக்கு வந்தது..?" என்றார் ஆத்திரத்தோடு.

"நீங்கதான்ய்யா ஒருத்தனை கூட்டி வந்து குடோன்ல உட்கார வச்சி சரக்கடிச்சிட்டு இருந்திங்க.."

முத்துவின் நினைவில் சட்டென வந்து போனான் அவர் சக்தியை கொல்ல ஏற்பாடு செய்திருந்த கூலிக்காரன்.

'அவன்தான் பணத்தை எடுத்துட்டு போயிருப்பான்..' என்றவர் உடனடியாக வெளியே கிளம்பினார்.

குமரன் தன் அலுவலக அறையில் வேலையில் மூழ்கியிருந்தபோது அங்கே காற்றாக வந்து நின்றார் முத்து.
"எங்க மாந்தோப்புல வச்சிருந்த பணத்தை யாரோ திருட்டிட்டு போயிட்டாங்க.. உடனே கேஸ் எழுதிட்டு அவனை கண்டுபிடி.." என அவசரமாக சொல்லியவரின் கையில் விலங்கை மாட்டினார் ஒரு போலிஸ்.

"குமரா.. என்ன இது..?" என்றவரை மேலும் கீழும் பார்த்த குமரன் "எங்க டிபார்ட்மெண்டை சேர்ந்த சக்தியை நீங்க ஆளை வச்சி கொலை பண்ண முயற்சி செஞ்ச குற்றத்துக்கு உங்களை அரெஸ்ட் பண்றோம்.." என்றார்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
13/10/2020 6:32 am  

அத்தியாயம் 53

முத்து தன் கையிலிருந்த விலங்கை பார்த்துவிட்டு அதிர்ச்சியோடு குமரனை பார்த்தார்.

"நான் ஏதும் பண்ணல குமரா.."

"நீங்க வச்ச ஆள் அப்ரூவரா மாறிட்டாரு மாமா.. அதனால் நீங்க உண்மையை ஒத்துக்கிட்டா நல்லாருக்கும்.." முத்து தனக்குள் நொந்துக் கொண்டார் இப்படி ஒரு உதவாக்கரையை வேலைக்காக எடுத்ததை நினைத்து.

"அவன் பொய் சொல்றான் குமரா.. எங்க பணம் முழுசா அவன் திருடிட்டு வந்துட்டான்.. அதை மறைக்க இப்படி பொய் சொல்றான்.."

"நீங்கதான் மாமா பொய் சொல்றிங்க.. அவன் தானா வந்து சரணடைஞ்சிருக்கான்.. அவன்கிட்ட நீங்க சொல்ற எந்த பணமும் இல்ல.. எதுவும் பேசாம போய் லாக்அப்புல உட்காருங்க.. மீதியை கோர்ட்ல பேசிக்கலாம்..."
முத்து தனக்கு நடப்பதை நம்ப முடியாத நிலையில் இருந்தார்.

"இந்த விலங்கை அவிழ்த்து விடு.. நான் ஒரு போன் பண்ணிக்கிறேன்.."

குமரன் கண் சைகை காட்டியதும் அருகிலிருந்த காவலர் கை விலங்கை கழட்டினார். முத்து தன் ஃபோனை எடுத்து மகேஷ்க்கு அழைத்தார்.

"ஹலோ மகேஷ்.. போலிஸ் என்னை அரெஸ்ட் பண்ணிட்டாங்க.."

எதிர் முனையில் மகேஷ் கசப்பாக சிரித்தான். "அப்பா.. என் மன வேதனை ஏன் உங்களுக்கு புரியவே இல்ல.. என் பொண்டாட்டி.. என் மொத்த வாழ்க்கை.. இங்கே சாக கிடக்கறா.. என்னால என்னை பத்தியே எதுவும் சிந்திக்க முடியல.. இங்கே என் மேல லாரி ஏறினா‌ கூட எனக்கு பீலே ஆகாதுப்பா.. அவ்வளவு மனசு உடைஞ்சிடுச்சி.. என் நிலமையை‌ உங்களுக்கு எவ்வளவு சொன்னாலும் புரியாது... அதெல்லாம் அனுபவிச்சி‌ பார்த்தாதான் தெரியும்.." என்றவன் அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லாமல் ஃபோன் காலை துண்டித்து கொண்டான்.

முத்து மானசீகமாக நெற்றியில் அறைந்துக் கொண்டார். 'அவ செத்து தொலையும் வரை இவனுக்கு பிடிச்ச பைத்தியம் தீராது‌ போல..'

மூர்த்திக்கு அழைத்தவர் அவன் அழைப்பை எடுக்கும் வரை பதட்டத்தோடு காத்திருந்தார். அவரை சுற்றியிருந்த காவலர்கள் அவரை ஓர கண்ணால் பார்த்து ஒருவருக்கொருவர் கிசுகிசுவென என்னவோ பேசிக் கொண்டனர்.

"ஹலோ மூர்த்தி.. என்னை போலிஸ் அரெஸ்ட் பண்ணிட்டாங்க.. சீக்கிரம் பெயில் ரெடி பண்ணிட்டு வா.." அவர் அதற்கு மேல் பேசும் முன் அவர் ஃபோனை வாங்கி காலை துண்டித்தார் குமரன்.

"நீங்க பேசியது போதும்.." என்றவர் அருகிருந்த காவலரிடம் கை காட்டினார்.

"இவரை‌ அவரோட செல்லுக்கு கூட்டி போங்க.."
முத்து குமரனை முறைக்க முயன்ற தன் கண்களை தரையில் பதித்தபடி காவலரோடு இணைந்து நடந்தார்.

இனியன் தன் ஃபோன் ஒலிக்கும் குரல் கேட்டு தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தான். செல்வாதான் அழைத்திருந்தான்.

"ஹலோ மாமா.."

"இனியா என்ன பண்ற..?" என்ற செல்வா தன் குரலில் இருந்த பதட்டத்தை‌ மறைக்க முயன்றது இவனுக்கு நன்றாக தெரிந்தது.

"நைட்டெல்லாம் ஒரே பாட்டு கச்சேரி மாமா.. இப்படி ஒரு கல்யாணமெல்லாம் பார்க்க சான்ஸே இல்ல.." என இவன் பொய்யை அடுக்க ஆரம்பித்தான்.

"உன் அம்மா ஹாஸ்பிட்டல இருக்கா இனியா.."

"என்னாச்சி மாமா.."

"யாரோ அவ கழுத்துக்கு கத்தி வீசிட்டாங்க.. இப்போ‌ நல்லாருக்கா.. ஆனா இன்னும் கண் விழிக்கல.. அவளுக்கு போன் ஏதும் பண்ணிடாத.. அவ ஃபோன் இப்ப உன் அப்பாக்கிட்ட இருக்கும்.. உன் அம்மாவையே இப்படி ஆக்கிட்டவங்க நீ இருக்கற விசயம் தெரிஞ்சா உன்னையும் கூட ஏதாவது பண்ணிடுவாங்க.."

"சரி மாமா.. நான் அம்மாவுக்கு போன் பண்ணல.. அவங்க நல்லா ஆன உடனே எனக்கு தகவல் சொல்லுங்க.." என்றவன் இயல்பாய் பேசி விட்டு ஃபோனை வைத்தான்.

அவனுக்குள் ஆத்திரம் நெருப்பாக எரிந்தது. அம்மாவை இப்படி செய்து விட்ட மொத்த குடும்பத்தையும் ஒட்டு மொத்தமாக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என அவன் மனம் காட்டு கத்தல் கத்தியது. அரைமணி நேரத்தில் குளித்து முடித்தவன் தன் பேக்கை மாட்டிக் கொண்டு வெளியே கிளம்பினான்.

சக்தியின் அப்பா அவசர அவசரமாக கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார். இரவு சக்தியோடு தங்க அவரால் முடியவில்லை. அதனால் இப்போது காலையிலேயே மகளை பார்க்க அவசரமாக கிளம்பினார். அவருக்கு சக்தியின் காதல் மீது மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தது. அதனால்தான் இவ்வளவு நாளும் மகேஷுக்கு சப்போர்ட் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் இப்போது சக்திக்கு இப்படி ஆகி விட்டதில் இவருக்கு முத்து மேல் பயங்கர கோபம். முத்து மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் தன் மகள் நல்வாழ்வு வாழ்ந்திருப்பாள் என எண்ணினார்.

அவசரமாக அவர் வீட்டை பூட்டி விட்டு கிளம்பினார். இனியன் அதே நேரம் அந்த வீட்டின் பின் கதவில் இருந்த பூட்டை சோதித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆட்கள் யாரேனும் தன்னை கவனிக்கிறார்களா என சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டே பூட்டிற்கு தன் கையிலிருந்த சாவிகளை பொருத்தி பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

வரும் வழியில் எந்த பூட்டையும் திறக்கும் எக்கச்சக்கமான சாவிகள் இருந்த ஒரு சாவி கொத்தை வாங்கி வந்திருந்தான். அதிலிருந்து ஒவ்வொரு சாவியாக முயற்சி செய்து பார்த்தவனுக்கு பதினெட்டாவது முயற்சியில் பூட்டு திறந்து கொண்டது.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு உள்ளே நுழைந்தான். உள் பக்கம் கதவை தாளிட்டு கொண்டான். பலமுறை வீடியோ காலில் பார்த்த வீடு இதுதானா என வீட்டை சுற்றி பார்த்து ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டான்.

வீட்டு சுவற்றில் பாட்டியின் புகைப்படம் மாலையோடு இருந்தது. சமையல் மேடையில் ஓட்டல் சாப்பாடு இருப்பது தெரிந்தது. தாத்தாதான் வீடு மொத்தமும் சுத்தம் செய்து உள்ளார் என்பதை புரிந்து கொண்டான்.

சக்தியின் அறைக்குள் நுழைந்தவன் அலமாரியை திறந்தான். வரிசையாக அடுக்கிய புடவைகள் இருந்தது.

'இதுல அம்மா அதிகம் யூஸ் பண்ணாத இடம் எதுவா இருக்கும்..?' என யோசித்தவன் ஒரு ஓரத்தில் பழைய கால புடவைகள் அடுக்கி இருந்ததை கண்டான்.

"இது பாட்டி புடவைங்க.. அம்மா ஞாபகார்த்தாமா வச்சிருக்காங்க.. இதை யூஸ் பண்ண மாட்டாங்க.." என தனக்கு தானே கூறிக் கொண்டவன் அந்த புடவைகளை எடுத்து கீழே வைத்தான். தன் பேக்கிலிருந்த பணத்தில் முக்கால்வாசியை எடுத்து அடுக்கி வைத்தான். பணம் அந்த இடத்தில் இருப்பது தெரியாதது போல் கவனமாக புடவைகளை அடுக்கி வைத்தான். தான் வந்த வேலை முடிந்தது என அவன் நினைத்து திரும்ப நினைத்தபோது அவனது கை பட்டு சக்தியின் புடவை ஒன்று கீழே விழுந்தது.

எடுத்து இருந்த இடத்தில் வைக்க போனவன் அவ்விடத்தில் ஒரு டைரி இருப்பதை கண்டான். ஆர்வம் தாளாமல் அதை எடுத்து பிரித்தான்.

மகேஷின் புகைப்படம் முதல் பக்கத்தில் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அடுத்த பக்கத்தை புரட்டினான். மகேஷும் சக்தியும் தங்கள் முதல் திருமணத்தன்று எடுத்த புகைப்படம் இருந்தது.

'எனக்கு என்னவோ ஆயிடுச்சி.. எனக்கு காலேஜ்ல ப்ரொபசர் நடத்துற பாடம் புரியவே இல்ல.. மகேஷ் முகமே ஞாபகத்துல இருக்கு.. அவன் எதுக்கு இப்படி ஆளை‌ அடிக்கற மாதிரி பார்க்கறான்னு தெரியல.. அவனை எனக்கும் பிடிச்சிருக்கு.. ஆனா அதை எப்பவுமே வெளியே சொல்ல மாட்டேன்.. ஏனா என் காதலால் அவன் வீட்டுலயும் என் வீட்டுலயும் சண்டை மட்டும்தான் வரும்..'

இன்னும் சில பக்கங்களை புரட்டினான்.

'என்னால் என் காதல் தர டார்ச்சரை தாங்க முடியல.. அவனை பார்க்கலன்னா செத்துடுவேன்னு தோணுது..'
..

'இன்னைக்கு அவன் கட்டிய தாலியை கழட்டி அவன் கையிலயே கொடுத்துட்டு வந்துட்டேன்.. அந்த பிராடு என்னை ஏமாத்தி கூட்டி போய் கல்யாணம் பண்ணிருக்கான்.. ஆனா அவன் அவசரத்தால் இரண்டு ஊருக்கு நடுவுல கலவரமே வந்திருக்கும்.. தாலியை கழட்டி தர மனசே இல்ல.. அதுக்கு பதிலா செத்துடலாம்ன்னு தோணுச்சி.. ஆனா எனக்கு அவன் முக்கியம்.. அதான் கழட்டி தந்துட்டு வந்துட்டேன்.. பார்க்கலாம் மறுபடியும் விதி எங்களை எப்ப சேர்த்து வைக்குதுன்னு..'
...

'இன்னைக்கு நான் ஆக்ராவில் என் குழந்தையை விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.. ஒரு வருசம் முன்னாடி நான் கர்ப்பமாக இருப்பது தெரிஞ்சி ரொம்ப சந்தோசப்பட்டேன்.. ஆனா அந்த மகேஷ் எருமை வழக்கம் போல சொதப்பி வச்சிட்டான்.. அவன் விஷம் குடிச்சிட்டான்.. இதையே என்னால தாங்க முடியாம இருந்த போது அவனோட அப்பாவும் மூர்த்தியும் என்னை அவங்க மாந்தோப்புக்கு கடத்திட்டு போய் வலுக்கட்டாயமாக விஷம் கொடுத்துட்டாங்க.. ஆனா நல்ல நேரத்துல செல்வா வந்து என்னை காப்பாத்தி அவனோடு என்னை ஆக்ரா கூட்டிட்டு போயிட்டான். அங்கே என் பெரியம்மா என்னை நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க.. ஆனா எனக்கு மகேஷ் நினைவு அதிகமா வந்தது. இங்கே அவன் பைத்தியமாவே மாறிட்டான்னு தெரிஞ்சதும் என்னால அங்கே இருக்கவே முடியல.. இங்கே இருந்தா என் குழந்தை உயிருக்கு ஆபத்துன்னு தெரியும்.. பல்லை கடிச்சிட்டு ஒரு வருசம் அங்கே இருந்தேன்.. குழந்தை பிறந்தது. அசலா அவனை போலவே.. அதை அவன்கிட்ட சொல்ல கூட எனக்கு கொடுப்பினை இல்ல.. இவன் பைத்தியமா செத்துட கூடாதுன்னு குழந்தையை பெரியம்மாக்கிட்ட விட்டுட்டு வந்துட்டேன்.. ஆனா இப்ப குழந்தை நினைவா இருக்கு.. அழுவானான்னு பயமா இருக்கு..'

இனியன் தன் கண்ணிலிருந்து வழிந்த கண்ணீரை துடைத்து கொண்டான்.

'நான் மகேஷை அடியோடு வெறுக்கறேன்.. அவன் கலையையும் சாமிநாதனையும் அவன் மாந்தோப்புல வச்சி கொன்னு புதைச்சிட்டான்.. அவன் சொன்னதை நம்பவே முடியல.. ஆனா அவன் இவ்வளவு அடிச்சி சொன்ன பிறகு என்னால எதையும் தெளிவா சிந்திக்க கூட முடியல.. அவன் ஒரு கொலைக்காரனா மாறிட்டான்.. எனக்கு பைத்தியம் பிடிக்குது.. இதுக்கு மேல அவனுக்கும் லைப் இல்ல.. எனக்கும் லைஃப் இல்ல..'
...

'என்னால அவனுக்கு எதிராக எந்த ஒரு ஆதாரத்தையும் கலெக்ட் பண்ண முடியல.. அவனால் இன்னைக்கு எங்க ஆபிசர்க்கிட்ட நான் திட்டு வாங்கினேன்.. அவன் என்னை பார்த்து நக்கலா சிரிச்சிட்டு போறான்.. எனக்கு அவனுக்கும் நடுவுல இருந்த காதல் மறைஞ்சிட்டு இருக்கற மாதிரி எனக்கு பயமா இருக்கு.. அவன் கட்டப்பஞ்சாயத்து ரவுடியா வளருறான்.. நான் போலிஸா கடமைகளை செய்றேன்.. எங்களுக்குள்ள இருக்கற காதல் செத்துடுமோன்னு பயமா இருக்கு.. அவன் மேல எந்த அளவுக்கு கோபம் இருக்கோ அதை விட அதிகமாக காதலும் இருக்கு..'
..

'இனியனுக்கு உடம்பு சரியில்லன்னு செல்வா சொன்னான்.. எனக்கு இப்பவே இனியனை பார்க்கணும் போல இருக்கு.. ஆனா மகேஷ் ஒருத்தனோட கையை உடைச்சிட்டான்.. அவனை கூட்டிட்டு கோர்ட்டுக்கு நடக்கிறேன்.. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்குது..? குழந்தையை நினைச்சி அழுகையாக வருது.. ஆனா இந்த மகேஷ் என்னை உயிரோடு சாகடிச்சிடுவான் போலிருக்கு..'

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
14/10/2020 6:06 am  

அத்தியாயம் 54

இனியன் சக்தியின் டைரியை மேலும் புரட்டினான்.
'இன்னைக்கு மூர்த்தி வந்து என்னை மிரட்டிட்டு போனான்.. காரணம் நான் மகேஷ்க்கிட்ட பேசினேன்னாம்.. ஆனா மகேஷ்தான் என்கிட்ட வந்து பேசினான்.. அவன் என் பின்னாடி சுத்தினதுக்கு இவன் ஏன் மிரட்டுறான்..?'
பக்கங்கள் பலவற்றை ஓடவிட்டான் இனியன்.

'மகேஷ் யாரையுமே கொல்லல.. கலையும் சாமிநாதனும் உயிரோடு இருக்காங்க.. இவன்தான் அவங்க தப்பிக்க உதவி பண்ணிருக்கான்.. இவ்வளவு நாள் இவன் கொலைக்காரன்னு நினைச்சி நான் எவ்வளவோ அழுதேன்.‌. அப்பல்லாம் இந்த பிசாசு உண்மை என்னன்னு ஒருமுறையாவது சொல்லியிருக்க கூடாதா..?'

...

'மகேஷ் என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி கேட்டான்.. பத்திரம் எழுதி கையெழுத்து போட்டு என் கழுத்துல நானே தாலி கட்டிக்கிட்டேன்.. ஏன் என் வாழ்க்கை மட்டும் இப்படி ஆயிடுச்சி.. நான் மகேஷை என் உயிரை தாண்டி விரும்புறேன்.. அவனோட வாழ ஆசைப்படுறேன்.. நான், மகேஷ், இனியன் மூணு பேரும் ஒரு குடும்பமாக வாழ வாய்ப்பு கிடைக்காதா..? மகேஷ் இல்லாத வாழ்க்கையை என்னால நினைச்சி கூட பார்க்க முடியாது.. ஆனா அவனோடு சேர்ந்து வாழவும் விதி வர மாட்டேங்குது.. அவன்கிட்ட கத்தி சொல்லணும் நீதான்டா என் உலகம், ஜீவன், வாழ்க்கை எல்லாமேன்னு..'

இனியன் அதற்கு மேல் படிக்க முடியாமல் டைரியை மூடினான். "அந்த ஆளை இவ்வளவு விரும்புறியாம்மா..? ஆனா அந்த குடும்பம் உன் எதிரிம்மா.. அந்த ஆளோட அப்பாவே உன்னை கொல்ல இத்தனை முறை ப்ளான் போட்டிருக்கான்.. அப்படி இருந்தும் எப்படி பயப்படாம அதே வீட்டுக்கு வாழ போன.‌.?" இரு கைகளாலும் தலையை பிடித்து கொண்டு யோசித்தான் இனியன்.

அதனால் டைரியை இருந்த இடத்தில் வைத்து விட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே நடந்தான். பூட்டை பூட்டி உரிய சாவியை தனியாக பிரித்து பத்திரப்படுத்திக் கொண்டான்.
சாலையில் சென்ற ஆட்டோ ஒன்றை கை காட்டி நிறுத்தினான்.

"எங்கே ஸார் போகணும்..?"

"டூவீலர் ஷோரும் போங்க.." என்றவன் ஆட்டோவில் சாய்ந்து அமர்ந்தான். அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தான்‌.

டூவீலர் ஷோரும் முன் ஆட்டோ நின்றது. இறங்கி உள்ளே சென்றான். ஸ்டைலான பைக் ஒன்று பார்த்த நொடியிலேயே அவனை மயக்கி விட்டது. அதன் அருகே சென்று அதை வருடினான்.

"இந்த பைக் வேணும்.." என்றான் அருகிலிருந்தவனிடம்.
"ஸார் இது கொஞ்சம் காஸ்ட்லி.. இம்போர்ட்டட்.. த்ரீ லேக்ஸ்க்கு மேல வரும்.."

"கீ கொடுங்க.." என கையை நீட்டிய இனியனை தயக்கமாக பார்த்து வண்டியின் சாவியை தந்தான் விற்பனையாளன்.

இனியன் தன் பேக்கிலிருந்த நான்கு பண கட்டுகளை எடுத்து அவன் கையில் வைத்தான். வண்டிக்கான பணத்தை எடுத்துக்கிட்டு மீதியை எண்ணி வைங்க.. நான் வண்டியை டிரெயிலுக்கு எடுத்துட்டு போறேன்.." என்றவன் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து சீறிக் கொண்டு சென்றான்.

"செம பைக்.. தேங்க்ஸ்டா தாத்தா.." என்றவன் வண்டியின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான்.

துணிக்கடை முன்பு வண்டியை நிறுத்தியவன் உள்ளே சென்று தனக்கு பிடித்தமான ஆடைகளை வாங்கிக் கொண்டு திரும்பினான். இன்னும் சில கடைகளில் நுழைந்தவன் தனக்கு பிடித்தமான பொருட்களை அள்ளிக் கொண்டு வந்தான்.

பைக் கடைக்காரன் தந்த மீதி பணத்தையும் வண்டியின் ரசீதுகளையும் பேக்கில் வைத்துக் கொண்டவன் தான் தங்கியிருக்கும் ஹோட்டலை நோக்கி சீறி பாய்ந்தான்.

சக்திக்கு பயங்கரமாக தலை வலிப்பது போலிருந்தது.

நெற்றி சுருக்கி சிரமப்பட்டு கண்களை திறந்தாள். மகேஷ் தன் கையை பிடித்துக் கொண்டு தன் முகத்தை பார்த்தபடி அமர்ந்திருப்பதை கண்டவள் புன்னகைக்க முயன்றாள். ஆனால் தலைவலி அதிகமாகவும் சட்டென கண்களை மூடி கொண்டாள்.‌

மகேஷ் அவளது நெற்றியை வருடி விட்டான்.

"ஒன்னும் அவசரம் இல்ல சக்தி.. பொறுமையா கண்ணை விழி.. நீ குணமாகி என்னோடு இருப்பங்கறது நிச்சயம்ன்னா உன் விழி திறக்க ஆயிரம் ஜென்மம் ஆனாலும் சரி..நான் உன் முகத்தை பார்த்தே பொறுமையா காத்திருப்பேன்.." என்றவன் அவளின் வலது கையை பற்றி எடுத்து அதன் புறத்தில் தன் இதழ் பதித்தான்.

"எ... எனக்கு ஒன்னும் ஆகல மகேஷ்.." கண்களை சுருக்கிக் கொண்டு சிரமப்பட்டு சொன்னாள் சக்தி.

"பேசாதம்மா.. கழுத்துல காயம் ஆழமா இருக்கு.. நீ பேசினா உனக்கு வலிக்கும்.. பேசாத.. ப்ளீஸ்.."

அவன் கண்ணீரோடு சொல்வதை கண்கள் திறவாமலேயே உணர்ந்தாள் சக்தி.

"அ.. அழாத.. எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு.." என்றவளின் கூந்தலோரம் தன் முகம் புதைத்தான். அவளது கன்னத்து வாசத்தை ஒரே மூச்சில் முழுவதுமாக கொள்ளையடிக்க முயன்றான்.

"வாசம் பிடிக்கிறியா..? என் மேல ஹாஸ்பிடல் வாசம்தான் வீசும்.‌." சிரிப்போடு சொல்ல முயன்றவள் அதை சிரமத்தோடு சொன்னாள்.

"நீ பேசாதம்மா.. ஹாஸ்பிடல் வாசத்திலிருந்து உன் வாசத்தை என்னால தனியா பிரிச்செடுக்க முடியும்மா.. நான் உன் மேல வச்ச நேசம் எந்த அளவுக்குன்னு எனக்கு சொல்ல தெரியல.. நீ கழுத்துல கத்தி பாஞ்சி கீழே விழுந்ததும் எப்படி மனம் வலிச்சது தெரியுமா..? என் லைப்பே முடிஞ்சி போச்சின்னு நினைச்சிட்டேன்‌.." என்றவனின் முகத்தை தொட்டாள் சக்தி. அவளது விரல்களில் அவனது கண்ணீர் ஒட்டிக் கொண்டது.

"இப்படி அழாத மகேஷ்.. எனக்கு மனசு வலிக்குது.." என்றவளின் குரலில் அப்படியே தெரிந்தது அந்த வலி.

சந்தியா ஹாஸ்பிடல் செல்ல ரெடியாகி வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தாள். மூர்த்தியும் அவளும் நேற்று இரவு வீடு திரும்பி விட்டனர். பொன்னி நேற்றெல்லாம் அதிகம் அழுது விட்ட காரணத்தால் ஒற்றை தலைவலி அதிகமாகி அவளும் ஒரு அறையில் நோயாளியாக சேர்ந்து விட்டிருந்தாள்.

மூர்த்தி காலையில் ஏதோ ஃபோன் வந்தவுடன் சந்தியாவை விட்டு விட்டு அவசரமாக கிளம்பி விட்டான். அதனால் இப்போது இவள் மட்டும் ஹாஸ்பிடலுக்கு கிளம்பி கொண்டிருந்தாள்.

அத்தைக்கும் பாட்டிக்கும் தேவையானவற்றை பையில் எடுத்துக் கொண்டாள். அவள் மெயின் ரோட்டிற்கு வந்த நேரம் ஒரு வண்டியும் கண்களில் தென்படவில்லை.
வெகுநேரம் காத்திருந்து சலித்தவள் மாமாவுக்கு ஃபோன் செய்யலாம் என நினைத்து ஃபோனை கையில் எடுத்தாள். அதே நேரத்தில் அவளை உரசிக்கொண்டு வந்து நின்றது ஒரு பைக்.

'செம ஸ்டைலான பைக்கா இருக்கே..' ஆச்சரியத்தோடு பைக்கை பார்த்தவள் ஹெல்மெட் அணிந்திருந்த பைக்கின் சொந்தகாரனை யூகிக்க முடியாமல் குழம்பி போய் பார்த்தாள்.

"லிஃப்ட் வேணுமா..?" என கேட்டுக் கொண்டே இனியன் ஹெல்மெட்டை கழட்டினான். அவனை பார்த்த நொடியில் தன் சுயநினைவு இழந்து விட்டாள் சந்தியா. நேற்று மருத்துவமனையில் பார்த்த அதே முகம்தான் இது என புரிந்து கொள்ளவே அவளுக்கு சில நிமிடங்கள் பிடித்தது.

ஒற்றை காதில் நீளமாக தொங்கிக் கொண்டிருந்த தோடு போல் ஏதோ செயின், மையிட்ட சிவந்த கண்கள், நெற்றி முழுவதையும் மறைத்து விட்டிருந்த கேசம், இது அனைத்தையும் விட முக்கியமாக அவன் இதழ்களில் ஓடிய மென்னகை.. அவனது சிரிப்புக்கும் ஆளை கொள்ளையடிக்கும் அவனது பார்வைக்கும் தன்னை மறந்து நின்று விட்டாள் சந்தியா.

அவளின் முன்னால் தன் வலக்கரத்தை அசைத்தான் இனியன். "ஹலோ மேடம்.. லிஃப்ட் வேணுமான்னு கேட்டேன்‌‌.."

தன் மாய உலகிலிருந்து விடுப்பட்டவளாக அவனை பார்த்தாள் சந்தியா. தனது புத்தியை எண்ணி நாணியவளுக்கு முகம் செவ்வானமாக சிவந்து விட்டிருந்தது. அவளது அந்த நாணத்திற்கு தன் மனதை இழந்து விடுவோமோ என எண்ணி பயந்தான் இனியன்‌.

தரையை பார்த்து கோலம் போட்டவளின் முன்னால் சொடுக்கிட்டான் அவன். நிமிர்ந்து பார்த்தவளின் கண்களை கண்டவன் தான் பேச வந்ததை ஒரு நொடி மறந்து விட்டான்.

மீன் போல நீண்டிருந்த கண்களில் இவனை காணும்போது ஏற்பட்ட சந்தோசம் மின்னலாக மின்னிக் கொண்டேயிருந்தது. அந்த விழிகளின் ஒளிர்வில் தன்னை இழந்து விட கூடாது என நினைத்து தன் மனதை சிரமப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டிருந்தான் அவன்.

"லிஃப்ட் வேணுமா..? மூணாவது முறையா கேட்கறேன்.." என்றவனிடம் தலையை அசைத்தாள் அவள்.

"என் கூட வர பயமா..? அட சும்மா வாங்க.. நான் ஒன்னும் உங்களை கடத்திட்டு போய் கல்யாணம் பண்ணிட மாட்டேன்.."

அவனது குரலில் ஏதோ காந்தம் இருப்பதாக அவளது மூளை சொல்லியது‌.

"நான் ஹாஸ்பிடல் போகணும்.." தயக்கமாக சொன்னாள் அவள்.

"நானும் அங்கேதான் போறேன் வாங்க.." என்றவன் பைக்கின் ஓரத்தில் மாட்டி வைத்திருந்த ஹெல்மெட்டை கழட்டி அவளிடம் தந்தான்.

ஹெல்மெட்டை கையில் வாங்கியவள் தயக்காம அவனை பார்த்தாள். அதுவோ ஸ்டைலுக்கே ஸ்டைல் செய்தது போல இருந்த பைக். அவன் பின்னால் அமர்ந்தால் அவனோடு கட்டி பிடித்து அமர்வது போலதான் இருக்கும். அப்படி இருக்கையில் எப்படி அவனை முழுதாக உரசிக் கொண்டு அதில் அமர்ந்து செல்வது என தயங்கி நின்றாள்.

"என்ன ஆச்சி..?" என்றான் அவன் அவளது தாமதத்தின் காரணம் புரியாமல்.

காரணத்தை சொன்னால் தன்னை அல்பமாக எண்ணி விடுவானோ என எண்ணி தலை குனிந்தவள் தன்னை தானே தைரியப்படுத்திக் கொண்டு வண்டியின் பின்னால் அமர்ந்தாள்.

பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்பியவன் சந்தியா உடனடியாக தன் மேல் படர்ந்ததை கண்டு மூச்சு விட மறந்தான்.

'இவக்கிட்ட சிக்கிடாத இனியா..' பெருமூச்சு இழுத்து விட்டுக் கொண்டான் அவன்.

மூர்த்தியை கண்டதும் குமரன் ஆத்திரமாக அவனை பார்த்தார்.

"அந்த ஆளை பெயில்ல கூட்டி போக வந்திருக்கியா..? நீயெல்லாம் என்னைக்குமே திருந்த மாட்டியா..? அவரு தன் சொந்த பையன் வாழ்க்கையையே சீரழிக்க பார்க்கறாரு.. அவருக்கு சப்போர்ட் பண்ற நீ.. பெத்த தாயை சாக விட்டவன்தானே நீயும்‌‌.. அதனால் நீயும் அவரோடுதான் கூட்டு சேருவ.." தன்னை மறந்து மூர்த்தியை திட்டினார் அவர்.

"நான் சரணைடைய வந்திருக்கேன் அண்ணா..'' என மூர்த்தி சொன்னது அவர் மூளையில் பதிவாக சில நொடிகள் பிடித்தது. அவன் சொன்னது நிஜம்தானா என புரியாமல் அவனை பார்த்தார் அவர்.

"அவர் சொல்பேச்சை கேட்டு நான் பல தவறுகள் செஞ்சிருக்கேன்.. நான் செஞ்ச தப்புக்கு இன்னைக்காவது பிராயச்சித்தம் தேடிக்கலாம்ன்னுதான் வந்திருக்கேன்.." என்றான் தலை குனிந்து மூர்த்தி.

குமரன் எதுவும் பேசாமல் நிற்பதை கண்டு தலை நிமிர்ந்தான். அவர் சிலையாக நின்று அவனை பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

"அம்மா சாவுக்கு நான்தான் காரணம்ன்னு தெரியும் அண்ணா.. என் தப்புதான்.. ஆனா அம்மா சாகணும்ன்னு நான் ஒரு செகண்ட் கூட நினைச்சதில்ல.. அம்மாவுக்குதான் என்னை பிடிக்காது.. அதனால்தான் நான் விரும்புகிறேன்னு தெரிஞ்சும் என் காதலியை உங்களுக்கு நிச்சயம் பண்ணாங்க.. ஆனா எனக்கு அவங்களை ரொம்ப பிடிக்கும்.. அவங்க மேல கொஞ்சம் கோபம்தான் இருந்ததே தவிர ஒருநாளும் வெறுப்பு வரவே இல்ல அண்ணா.."

மூர்த்தி இதை சொல்லிவிட்டு தயக்கமாக நிமிர அவனை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டார் குமரன்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
15/10/2020 6:09 am  

அத்தியாயம் 55

மூர்த்தி வியப்பாக குமரனை பார்த்தான்.

"நீ இப்போதாவது திருந்தியது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் மூர்த்தி.."

"உங்களுக்கு என் மேல கோபம் இல்லையா அண்ணா..?"

"கோபம்தான்.. ஆனா உன்னை மன்னிக்க முடியும் என்னால.. ஆனா முத்து மாமாவை என்னைக்குமே மன்னிக்க முடியாது.. அவர் நினைச்சிருந்தா அம்மாவை காப்பாத்தி இருக்கலாம்.. உனக்குதான் அம்மா மேல கோபம்.. ஆனா அவரு உனக்கும் நம்ம வீட்டுக்கும் இடையில் பிரிவினை வரணும்ன்னுதான் அம்மாவை காப்பாத்தாம விட்டிருக்காரு.."

மூர்த்தி இம்முறை குமரனை அணைத்துக் கொண்டான். "என்னை மன்னிச்சிடுங்க அண்ணா.. நான் இவ்வளவு நாளும் முட்டாளா இருந்துட்டேன்.." என்றான் கண்ணீரோடு.

முத்து லாக்அப்பில் அங்கும் இங்குமாக நடந்துக் கொண்டிருந்தார். மூர்த்தி வருவதை கண்டதும் கதவருகே ஓடி வந்தார்.

"பெயில் வாங்கிட்டு வந்துட்டியா..?" என்றவரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டே பக்கத்து லாக்அப் கதவை திறந்தார் குமரன்.

"அவன் உங்களுக்கு பெயில் வாங்கிட்டு வரல.. உங்களோடு சேர்ந்து ஜெயில்ல இருக்க வந்திருக்கான்.." என்ற குமரன் மூர்த்திக்கு கையை காட்ட அவன் லாக்அப்புக்குள் சென்று ஒரு ஓரமாக அமர்ந்தான்.

"அவன் ஏன் ஜெயில்ல இருக்கான்..?" முத்து புரியாமல் அதிர்ச்சியோடு கேட்டார்.

"அவன் அப்ரூவராக மாறி இங்கே வந்திருக்கான் மாமா... நீங்க செஞ்ச குற்றங்கள் எல்லாத்துக்கும் அப்ரூவராக மாறிட்டான்.."

குமரன் சொன்னதை கேட்டு முத்து பற்களை கடித்தார். எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்து அவரது காலை வாரி விட்டதை போல உணர்ந்தார்.

இனியன் அதிவேகமாக பைக்கை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

"மெதுவா போங்க.." சந்தியா கெஞ்சலாக சொன்னாள். அவன் குறும்பு சிரிப்பு சிரித்துவிட்டு ஆக்ஸிலேட்டரை அதிகமாக திருகினான். சந்தியா பயந்து போய் கண்களை மூடி அவனை கட்டிக் கொண்டாள். அவனுடைய பைக்கில் ஏறியது முட்டாள்தனம் என நினைத்தாள்.

இனியன் மருத்துவமனை முன்னால் தன் பைக்கை நிறுத்தினான். சந்தியாவின் இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது அவனுக்கே கேட்டது. 'ஸ்பீடு ஜாஸ்தியோ..?' என நினைத்தான். 

ஆனால் பைக் நின்று வெகுநேரம் ஆனபிறகும் சந்தியா மூடிய கண்களை திறக்கவேயில்லை. அதனால் வண்டி நின்றதை உணரவும் இல்லை.

இனியன் தன் ஹெல்மெட்டை கழட்ட முயன்றான். ஆனால் அவள் அவனோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்ததால் அவனால் அசையவும் முடியவில்லை.

"ஹாஸ்பிட்டல் வந்துடுச்சி.." என்றான் மெல்லமாக. சந்தியா சட்டென எழுந்து நேராக அமர்ந்தாள்.
சுற்றிலும் பார்த்து விட்டு அவசரமாக கீழே இறங்கினாள்.

"லிப்டுக்கு தேங்க்ஸ்.." என்றவள் மருத்துவமனை கட்டிடத்தை நோக்கி ஓடினாள்.

"ஏய், பொண்ணே.." இனியன் கத்தி அழைக்கவும் சட்டென நின்றவள் தன்னைத்தான் அழைக்கிறானா என்ற சந்தேகத்துடன் திரும்பி பார்த்தாள்.

அவன் தன் ஹெல்மெட்டை கழட்டி பெட்ரோல் டேங் மேல் வைத்தான். தலைமுடியை ஒரு ஓரமாக ஒதுக்கியவாறே திரும்பி பார்த்தான். அவனையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சந்தியா.

அவன் தலையை தொட்டு காட்டினான். அவள் புரியாமல் பார்த்தாள். அவன் மீண்டும் தன் தலையை தொட்டு காட்டிவிட்டு அவளது தலையை குறிப்பிட்டான். சந்தியா ஒன்றும் புரியாமல் தன் தலையை தொட்டு பார்த்தாள். ஹெல்மெட் தலையில் இருப்பதை கண்டவள் சிவந்த முகத்தோடு அவனை நோக்கி ஓடினாள்.

ஹெல்மெட்டை கழட்டி அவன் கையில் தந்தவள் "ஸாரி மறந்துட்டேன்.." என்றாள் விழிகள் படபடக்க.

அவள் தந்த ஹெல்மெட்டை வாங்கிக் கொண்டவன் அதை வைத்துவிட்டு அவளை பார்த்தான்.

"நான் ரியான்.." என்றான் அவள் முன்னால் தன் கையை நீட்டியபடி.

"சந்தியா.." தயக்கமாக அவனது கையை குலுக்கினாள் அவள்.

"உன் நம்பர் தரியா..?" தலை சாய்த்து விழி விரித்து அவன் கேட்க அவளுக்கு தன் கால்களில் ஏதோ சிரமம் என தோன்றியது. ஏனெனில் அவனது விழியசைவிற்கே துவண்டு விழும் நிலையில் இருந்தாள் அவள். இதுவரை எந்தவொரு ஆணையும் ஏறெடுத்தும் பார்க்காதவள் இன்று இவனது பார்வையில் தன் மனதை இழந்து கொண்டிருந்தாள். இருவரும் சந்தித்து ஒற்றை நாள் கூட முழுதாக முடியாதபோது இது எப்படி சாத்தியம் என்று தனக்குள் குழம்பினாள் அவள். முதல் பார்வை காதலை இதுவரையிலும் நம்பாதவள் அவள். ஆனால் அவனை பார்க்கும்போது எல்லாவித பைத்தியக்காரதனத்தையும் நம்ப தோன்றியது அவளுக்கு.

அவள் தன்னை விழியெடுக்காமல் பார்ப்பதை கண்டு தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான் இனியன்.

"நம்பர் தரியா..?" அவன் தன் கண்களில் இன்னும் கொஞ்சம் ஆர்வத்தை கூட்டி அவளை பார்த்து கேட்க சந்தியாவுக்கு உடல் சிலிர்த்தது.

"இது எப்படி சாத்தியம்..? பார்த்த ஒரே நாளுல காதல் கூட வருமா..?"

அவள் தன் கண்களை மூடி மூடி திறந்தாள்.

அவன் தன் தொண்டையை செருமிக் கொண்டு அவளை பார்த்தான். கழுத்தை மறுபக்கம் சாய்த்து அவன் அவளது கண்களை பார்த்தான். அவனது கண்கள் நட்சத்திரம் போல் மின்னியதை உணர்ந்தாள் அவள்.

"வாவ்.. கண்கள் கூட மின்னுது.." அவளும் தலை சாய்த்து பார்த்தாள்.

இனியன் சிரிப்போடு அவளது மூக்கின் மேல் சுட்டு விரலால் தொட்டான். "என் கண்ணை விட உன் கண் ரொம்ப மின்னுது.."

சந்தியா மூச்சி விட மறந்து விட்டாள். "இவ்வளவு நேரம் சத்தமா வெளிய பேசிட்டனா..?"

அவன் கழுத்தை பின்னால் சாய்த்து கலகலவென சிரித்தான். சிரித்து முடித்து விட்டு அவளை பார்த்தான்.

தன் சுட்டு விரலால் அவள் கன்னத்தில் கோலம் போட்டான். "நீ ரொம்ப க்யூட்டா இருக்க.." என்றான் அவள் கண்களை பார்த்து.

அவன் முன் சிலையாக நின்றாள் அவள். அவனை தாண்டி அந்த புறமாக உலகமென என்ற ஒன்று உள்ளதையே மறந்து விட்டாள். அந்த நொடியில் அந்த நிமிடத்தில் அவன் மட்டுமே அவளது பிரபஞ்சமாக தோன்றினான்.

"நீ ரொம்ப அழகா இருக்க.." அவன் குரல் அவளது மனதை வருடி சென்றது.

"ஃபோன் நம்பர் தரியா..?" என்றான் மீண்டும் ஒருமுறை.

அவள் தலையசைத்தாள். "என்கிட்ட ஃபோன் இல்ல ரியான்.." என்றாள் அவள்.

'ரியான் யாரு..?' என நினைத்தவனுக்கு தான்தான் அவளிடம் தன் பெயரை மாற்றி சொல்லி இருக்கிறோம் என நினைத்து மானசீகமாக நெற்றியை அறைந்துக் கொண்டான்.

அவளிடம் போன் இருக்காது என்பதை அவன் ஏற்கனவே யூகித்துதான் வைத்திருந்தான்.

அதனால்தான் வரும் வழியில் புதிதாக இரண்டு ஃபோனை வாங்கி வந்தான்.

ஒரு ஃபோனை கையில் எடுத்தான் அவன். அவன் கையிலிருந்த போனை கண்டு அவனை வியந்து பார்த்தாள் அவள். "எந்த அளவுக்கு பணக்காரன்..? செமையா பைக்.. செம மாடலாக ஃபோன்.." அவளை மீண்டும் மூக்கின் மீது தொட்டான் இனியன்.

"நீ இதேமாதிரி மனசுக்குள்ள பேச வேண்டிய எல்லாத்தையும் வெளியவே பேசிட்டா எனக்கு இன்னும் ரொம்ப வசதியா இருக்கும்.." என்றான். இது எல்லாம் அவளது தாத்தாவின் பணத்தில் வந்தது என தெரிந்தால் எப்படி அதிர்ச்சி அடைவாள் என நினைத்து உள்ளுக்குள் சிரித்தான் அவன்.
சந்தியா அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமும் ஒன்று கலந்தவளாக அவனை பார்த்தாள். வெட்கம் அவளை அவனிடமிருந்து விலகி ஓட சொன்னது. ஆனால் அவனுடன் அவள் உணர்ந்த ஓர் ஈர்ப்பு அவளை அவன் அருகிலேயே நிற்க வைத்தது.

அவள் கையை பிடித்தவன் தன் கையிலிருந்த ஃபோனை அவள் கையில் வைத்தான். போனையும் அவனையும் மாறி மாறி பார்த்தாள் அவள்.

"இந்த ஃபோன் உனக்குத்தான்.. என் நம்பர் அதுல இருக்கு.. தேவைப்படும்போது கூப்பிடு.." என்றவன் ஒற்றை கண்ணை அடித்து சொல்ல சந்தியாவின் முகம் குப்பென சிவந்து போனது.
விழிகள் படபடக்க தரையை பார்த்தாள். "இந்த ஃபோன் எனக்கு வேண்டாம்.. எங்க வீட்டுல தெரிஞ்சா திட்டுவாங்க.." என்றாள்.

அவளது கன்னம் பற்றி அவளை தன் முகம் பார்க்க வைத்தான். "பார்த்தவுடன் வர காதலை நானும் நம்பியதே இல்லை.. ஆனா நேத்து உன்னை பார்த்த பிறகு பல ஜென்மம் கழிச்சி எனக்கு என் ஆன்ம காதலி எனக்கு கிடைச்சது போல இருந்தது.. உன் கண்ணுல என் மொத்த உலகமும் இருப்பதா பீல் பண்றேன்.."

சந்தியா அவனை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தாள்.

"நான் பொய் சொல்லுறதா நினைக்கிறதானே.. ஆனா உனக்கு இது புரியாது.. நீ என்னில் பாதின்னு எனக்கு தோணியது உனக்கும் ஒருநாள் தோணும்.. தேவைப்படும் போது கால் பண்ணு.." என்றவன் அவள் சிலையாக நிற்கும் போதே அங்கிருந்து சென்று விட்டான்.

அவன் சென்ற பிறகும் வெகுநேரம் வரை அங்கேயே நின்றுக் கொண்டிருந்தவள் தன் தோளில் ஒரு கை படவும் சுயநினைவுக்கு வந்து திரும்பி பார்த்தாள்.

"ஏன் இப்படி இங்கே சிலை போல நின்னுட்டு இருக்க..?" என்றான் மகேஷ்.

"அது.. வந்து.. நான் சும்மா போற வர பஸ்ஸையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருந்தேன்.." என்றவள் தன் கையிலிருந்த ஃபோனை அவன் பார்க்கும் முன் கை பைக்குள் மறைத்து வைத்தாள்.
"பஸ் வேடிக்கை பார்க்கற வயசா இது..? சரி நீ போய் சக்தியை பார்த்துட்டு இரு.. நான் போய் சாப்பிட்டுட்டு உடனே வந்துடுறேன்.."

"சரி மாமா.." என்றவள் மருத்துவமனை கட்டிடம் நோக்கி நடந்தாள். மகேஷ் அருகிலிருந்த ஹோட்டலை நோக்கி நடந்தான்.

"இட்லி நாலு கொடுப்பா.." என்றபடி அமர்ந்தவனின் எதிரே கூலிங் கிளாஸை மாட்டியபடி அமர்ந்தான் இனியன்.

"இங்கே இரண்டு தோசை கொடுங்க.." என்ற இனியனை பார்க்கும் போது மகேஷிற்கு மனதிற்குள் ஏதோ ஓர் இனம் புரியாத உணர்வு தோன்றுவது போலிருந்தது.

"நீங்க இதே ஊரா தம்பி..?" என மகேஷே அவனிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான்.

"வெளியூர்.." என்றவன் அவனிடம் மேலும் பேச்சை வளர்க்க விரும்பாமல் தன் ஃபோனை கையில் எடுத்தான்.

புது ஃபோன் சூப்பராக இருப்பது போல தோன்றியது. 'ஹாய்' என சந்தியாவிற்கு ஒரு மெஸேஜை அனுப்பினான்.

அவன் முன் தோசை பரிமாறப்பட்ட நேரத்தில் மகேஷ் தன் ஃபோன் ஒலிக்கவும் எடுத்து பேசினான். எதிர் முனையில் குமரன் பேசினார்.

"மூர்த்தி உங்க அப்பா பண்ண அத்தனை குற்றங்களுக்கும் தானும் உடந்தையாக இருந்ததா சொல்லி அவனே வந்து என்கிட்ட சரணடைஞ்சிட்டான்.."

"ஓ.." என்றவன் அதற்கு மேல் ஏதும் பேசாமல் இருக்க அந்த பக்கம் குமரன் பெருமூச்சு விட்டார்.
"ஏதாவது சொல்லு மகேஷ்.."

"இதுல நான் சொல்ல என்ன மாமா இருக்கு..? யார் என்ன குற்றம் செஞ்சா என்ன.. யார் சரணடைஞ்சா என்ன..? என்னில் பாதி சக்தி.. அவ இங்கே ஹாஸ்பிட்டல்ல படுத்திருக்கும் போது நான் எதை பத்தி மாமா பேசுவேன்..?" என அவன் சோகமாக கேட்க இனியன் புரை ஏறிய தலையை தட்டிக் கொண்டான்.

'என்னில் பாதியா..? இதை இப்பதானே நான் சந்தியாக்கிட்ட சொல்லிட்டு வந்தேன்.. அதுசரி.. தகப்பனை போலத்தானே நானும் இருப்பேன்.'

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே...


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
16/10/2020 6:45 am  

அத்தியாய் 56

மகேஷ் இனியனை ஒரு மாதிரியாக பார்த்து விட்டு குமரனின் வார்த்தைகளை கேட்க ஆரம்பித்தான்.

"நீயே இப்படி சொன்னா எப்படி மகேஷ்..? உங்க அப்பா ஜெயிலுக்கு போக போறாரு.." என்றார் குமரன் எதிர் முனையில்.

"அவர் ஜெயிலுக்கு போறதுக்கு நான் என்ன பண்ணட்டும் மாமா..? என்னோட அப்பா ஜெயிலுக்கு போறாருன்னு அழட்டா..? இல்ல இனி என் பொண்டாட்டிக்கு எதிரின்னு யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சி சிரிக்கட்டா..? சக்தி கழுத்துல கத்தியால குத்தப்பட்டு ஹாஸ்பிட்டல்ல படுத்திருக்கா.. அவ கண்ணு விழிச்சிட்ட பிறகும் கூட எனக்கு பயம் முழுசா போகல.. அவ நார்மலா எழுந்து நடமாடும் வரை நான் பைத்தியம் போலதான் இருப்பேன்.. அவரால இனி என் சக்தியை எதுவும் பண்ண முடியாது.. அது மட்டும்தான் என்னோட ஒரே நிம்மதி.." என்றவன் அவர் மீண்டும் பேசும் முன் ஃபோன் அழைப்பை துண்டித்து ஃபோனை கீழே வைத்தான்.

தலையை கோதி விட்டபடி நாற்காலியில் தலை சாய்த்து அமர்ந்தான். 'அவர் இனி ஜெயிலுக்கு போனா என்ன.. போகாட்டிதான் என்ன..? என் சக்தியோட வலிகள் எல்லாம் மறைஞ்சிட போகுதா..? இல்ல அழிஞ்ச என் வாழ்க்கை திரும்பி வந்துட போகுதா..? இல்ல கருவுலயே செத்து போன என் குழந்தை உயிரோடு திரும்பி வர போகுதா..?' மனதின் கஷ்டத்தை குறைக்கும் வழி அறியாமல் நெற்றியை தேய்த்துக் கொண்டான்.

கழுத்தில் கட்டோடு ஹாஸ்பிட்டல் பெட்டில் படுத்திருக்கும் சக்தியின் முகம் நினைவில் அப்படியே இருந்தது. உணவை கடமைக்கென்ன உண்டு விட்டு எழுந்தான்.

அவன் பில் பணத்தை தரும்போது இனியனும் அவன் அருகில் நின்று கேஷ் கவுண்டரில் பணத்தையும் பில்லையும் தந்தான். இனியனை பார்க்கும்போதெல்லாம் மகேஷின் உள்ளம் இனம் புரியா ஒரு உணர்வை சந்தித்தது. அதை சரியாக அவனால் உணர்ந்து கொள்ள முடியா விட்டாலும் கூட அந்த பையனுக்கும் தனக்கும் இடையில் ஏதோ ஓர் உறவு இருப்பதாக அவனுக்கு தோன்றியது.

"தம்பி நீங்க எந்த ஊர்..? இதுக்கு முன்ன நான் உங்களை இங்கே பார்த்த மாதிரி ஞாபகம் இல்லை.."

"நான் வெளியூர்.. சும்மா ஒரு வேலையா இங்கே வந்திருக்கேன்.." என்றவன் ஹோட்டல்காரர் தந்த மீதி பணத்தை வாங்கி கொண்டு வெளியே நடந்தான்.

இனியனை பின்தொடர்ந்து வெளியே வந்தான் மகேஷ். இனியன் போகும் திசையை தன்னை மறந்து பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தான் மகேஷ்‌.

இனியன் ஹாஸ்பிட்டல் நோக்கி நடந்தான். மகேஷும் அதை கண்டு அவன் பின்னால் நடந்தான். 'இவன் ஏன் ஹாஸ்பிட்டல் போறான்..? ஒருவேளை உடம்பு ஏதும் சரியில்லையா..? ஆனா பார்க்க நல்லாத்தானே இருக்கான்..? ஒருவேளை அவனோட சொந்தக்காரங்க யாருக்காவது உடம்பு ‌சரியில்லையா..?' தான் ஏன் அவனை பற்றி இவ்வளவு சிந்திக்கின்றோம் என்ற நினைவே இல்லாமல் அவனை பின் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தான் மகேஷ்.

இனியனுக்கு மகேஷ் தன்னை பின்தொடர்வது தெரிந்தது. நடையை நிறுத்தி விட்டு திரும்பி பார்த்தான். மகேஷ் அவனையே விழியெடுக்காமல் பார்த்தான்.

"பாலோவ் பண்றிங்களா..?" என இனியன் கேட்க மகேஷ் முதலில் குழம்பி போனான். பின்னர் இல்லையென தலையசைத்தான்.

"என் பொண்டாட்டி இந்த ஹாஸ்பிட்டல்லதான் இருக்கா.." என்றான் மகேஷ்.
இனியன் தலையசைத்து விட்டு நடந்தான். மகேஷ் நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டான்.

'எனக்கென்ன பைத்தியமா..? எதுக்கு இவனை பாலோவ் பண்ணேன்..? இவன் என்னை லூஸுன்னு நினைச்சிருப்பான்..' மனதுக்குள் புலம்பிக் கொண்டே சக்தி இருந்த அறை நோக்கி நடந்தான்.

மகேஷ் தன்னை பின் தொடரவில்லை என தெரிந்ததும் இனியன் மகேஷை பின் தொடர்ந்து நடந்தான்.

சக்தியின் அருகே அமர்ந்திருந்த சந்தியா மகேஷ் வந்ததும் மெலிதாக புன்னகைத்தாள்.

"அத்தைக்கு இப்போ கொஞ்சம் பரவால்ல மாமா.." என்றாள்.

மகேஷ் ஆமோதிப்பாக தலையசைத்து விட்டு அவளருகே அமர்ந்தான்.

சக்தி உறக்கத்தில் இருந்தாள். அவளது முகம் பார்த்து விட்டு சந்தியா பக்கம் திரும்பினான் மகேஷ். ''மூர்த்தி மாமா போலிஸ்ல சரணடைஞ்சிருக்காரு.." என்றான்.

சந்தியாவிற்கு இந்த செய்தி கேட்டதும் மனதுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. ஒரு காலத்தில் ஆகாத தந்தையாக இருந்தாலும் கூட தந்தைதானே.. அதுவும் அவன் திருந்திய பிறகு அவனுக்கும் சந்தியாவுக்கும் இடையில் இருந்த பாசம் அதிகமாகி இருந்தது. அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியவில்லை.
மகேஷ் அவளது கரத்தை பற்றினான். "உனக்கு நான் எப்போதும் துணையா இருப்பேன் சந்தியாம்மா.. நான் உன் மேல வச்ச பாசத்தை எந்த சக்தியாலும்
பிரிக்க முடியாது.. உன் அப்பாவை விட அதிகமா நான் உன் மேல அக்கறையை வச்சிருக்கேன்.. அதனால எதுக்கும் கவலை படாதம்மா.."

சந்தியா சரியென தலையசைத்தாள். ஆயினும் கூட கண்ணோரத்தில் துளிர்த்த கண்ணீரை என்ன செய்வதென அவளுக்கு தெரியவில்லை.

"நான் போய் பாட்டியை பார்த்துட்டு வரேன் மாமா.." என எழுந்து நின்றாள்.

அவள் எவ்வளவு கட்டுப்படுத்தினாலும் கூட அவள் குரல் உடைந்து விட்டதை வார்த்தைகளில் வெளிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை.

சந்தியா உள்ளுக்குள் உடைவது கண்டு மகேஷ்க்கு மனது வலித்தது. ஆனால் வளர்ந்த பெண்ணான அவள் சீக்கிரம் அந்த வலியிலிருந்து மீண்டு விடுவாள் என நம்பினான்.

சந்தியா அந்த அறையை விட்டு வெளியே நடந்தாள். அந்த அறையின் ஜன்னலோரம் நின்றிருந்த இனியன் அவள் வெளியே வந்ததை கண்டு முகத்தை சுவர் புறம் திருப்பி கொண்டான். சந்தியா இனியனை கொஞ்சம் கூட கவனிக்கவே இல்லை. கால் போன போக்கில் நடந்தாள். மாடியின் படிகளில் ஏறியவள் மொட்டை மாடிக்கு வந்தாள்‌.

கண்களில் கண்ணீர் துளி துளியாக சிந்தியது. தாங்க முடியா அழுகையோடு கைகளில் முகம் புதைத்து தரையில் அமர்ந்தாள். கண்ணீர் ஆறாக பொங்கியது‌. ஆயிரம் முறை மகேஷ் தன் மீது பாசம் வைத்திருப்பதாக சொன்னாலும் கூட தாய் தகப்பன் தன்னோடு இல்லையே என்ற ஏக்கமும் தனது தனிமையையும் உணர்ந்தவள் அடக்க முடியாமல் அழுதாள்.

இனியன் ஜன்னலோரத்தில் நின்று தன் அம்மாவின் முகத்தை பார்த்து கொண்டிருந்தான். கழுத்தில் கட்டு போட்டு படுத்திருந்தவளின் வலியை அவன் உணர்ந்தான். மகேஷ் அவளது கன்னத்திலும் நெற்றியிலும் முத்தம் தந்தான்.

இனியன் முகம் சிவக்க திரும்பி நின்றான். அங்கு நிற்க அவனுக்கு என்னவோ போலிருந்தது. அதனால் சந்தியா போன திசையில் நடந்தான்.

மகேஷ் சக்தியின் கையை பற்றி அவளது புறங்கையில் சிறு முத்தமிட்டான். சக்தி சிரமத்தோடு கண்களை திறந்து பார்த்தாள். மகேஷை கண்டதும் மென்நகை புரிந்தாள். அவளை கண்டு அவனும் புன்னகை புரிந்தான். ஆனால் அவனது சிரிப்பு அவனது கண்கள் வரை எட்டவே இல்லை.

அவளது கன்னத்தில் கை வைத்து அவளை பார்த்தான். "எங்க அப்பா இப்ப ஜெயிலுக்கு போயிட்டாரு சக்தி.. அவரால இனி உனக்கு எந்த கஷ்டமும் இருக்காது.. ஆனா போன நம்மோட வாழ்க்கையையும் இறந்த நம்ம குழந்தையையும் யாராலயும் திருப்பி கொண்டு வர முடியாது.." என்றவன் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

அவன் சொன்னதை கேட்டு சக்தியின் முகம் குப்பென வியர்த்து போனது.

"உனக்கெப்படி தெரியும்..? உனக்கு என்ன தெரியும்..?" என்றாள் அதிர்ச்சியோடு.

"மூர்த்தி மாமா சொன்னார்.. நான் விஷம் குடிச்சி ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்த போது என் அப்பாவும் மூர்த்தியும் உனக்கு வலுக்கட்டாயமாக விஷத்தை தந்தாங்கன்னும் அதனால் நம்ம குழந்தை கருவுலயே செத்து போச்சின்னும் தெரியும்.." என்றவன் அவள் உள்ளங்கையில் முகம் புதைத்தான்.

"ஸாரி சக்தி.. என்னால் உன்னையும் நம்ம குழந்தையையும் பாதுக்காக்க முடியாம போச்சி.. என்னை மாதிரி ஒருத்தனை நீ காதலிச்சது தப்புன்னு எனக்கே புரியுது.." என்றவனால் அவளது உள்ளங்கை முழுக்க கண்ணீரால் நனைந்து போனது.

"மகேஷ்.." என்றவளை மேலும் பேச விடாமல் தலையை அசைத்தான் மகேஷ்.

"நான் எத்தனையோ பேருக்கு மறைமுகமா எத்தனையோ உதவிகள் செஞ்சிருக்கேன்.. ஆனா அந்த ஆண்டவன் நான் என்ன பாவம் செஞ்சேன்னு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையை தந்தாருன்னு தெரியல.. எனக்கு என்னை நினைச்சே கேவலமா இருக்கு சக்தி.. என் அவசரத்தால் எல்லாத்தையுமே நாசம் பண்ணிட்டேன் நான்.. உன் வாழ்க்கை, என் வாழ்க்கை, உலகத்தையே பார்க்காத ஒரு குழந்தையோட வாழ்க்கை.. எல்லாத்தையும் நான்தான் நாசம் பண்ணிட்டேன்.."

"இ.. இல்ல மகேஷ்.." என்றவளின் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிந்துக் கொண்டுதான் இருந்தது. மகேஷின் கண்ணீரே அவளது கண்களிலும் கண்ணீரை வரவழைத்து விட்டது.

"நம்ம குழந்தை.." அவள் முழுமையாக சொல்லி முடிக்கும் முன்பு அவளுக்கு மயக்கம் வந்து சேர்ந்து விட்டது. ரத்தம் அதிகப்படியாக வெளியேறி விட்டதாலும் கழுத்தின் காயம் தந்த வலி தாங்க முடியாததாக இருந்ததாலும் அவளால் ஐந்து நிமிடத்திற்கு மேல் சுய நினைவில் இருக்க முடியவில்லை.

அவள் மீண்டும் மயங்கி விட்டதை கண்ட மகேஷ் அவளது கன்னத்தில் வழிந்திருந்த கண்ணீரை துடைத்து விட்டான். "ஸாரி சக்தி.." என்றவன் அவளது கன்னத்தின் ஓரம் முகம் வைத்து கண்களை மூடினான்.

இனியன் சந்தியாவை எங்கெங்கோ தேடி விட்டு கடைசியாக மொட்டை மாடிக்கு வந்து சேர்ந்தான். சந்தியா அழுதபடி அமர்ந்திருப்பதை கண்டான். தன் நெஞ்சில் ஏதோ ஒரு வலி புறப்பட்டதை கண்டு நெஞ்சில் கை வைத்தான். 'என்ன ஆச்சி எனக்கு..?' தன்னையே கேட்டுக் கொண்டு சந்தியாவின் அருகே வந்து மண்டியிட்டான்.

அவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்து கொண்டான். சந்தியா திகைத்து நிமிர்ந்து பார்த்தாள். இனியனை கண்டவளுக்கு அவளையும் மீறி சோகம் குப்பென தாக்கியது. தான் ஏன் இப்படி வித்தியாசமான உணர்விற்கு உள்ளாகின்றோம் என்பதை அறியாமல் அவனது நெஞ்சில் முகம் புதைத்தாள். தேம்பி தேம்பி அழுதாள்.

"எங்க அப்பா ஜெயில்ல இருக்காரு.. எங்க அம்மா சொர்க்கத்தில இருக்காங்க.. இப்ப நான் அடிப்படையில் அனாதை.." என்றவள் தான் ஏன் இதை அவனிடம் சொல்லி கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணரவேயில்லை.

'நான் இத்தனை வருசமா அனாதையாதான் இருந்தேன்.. அம்மாவும் அப்பாவும் உயிரோடு இருந்தும் அனாதையா இருந்தேன்.. காரணம் உன் குடும்பம்.. உன் அப்பா.. என் வலியும் என் அம்மாவோட வலியையும் இதயமே இல்லாத உங்க குடும்பத்துல யாருமே உணர முடியாது‌. உங்களுக்கு ஒரு கஷ்டம் வந்தா அதை புரிஞ்சிக்க முடிஞ்ச உங்களால என் அம்மாவுக்கும் வலின்னு ஒன்னு இருக்கும்ன்னு புரிஞ்சிக்க முடியல.. உன் அப்பாவும் தாத்தாவும் ஜெயிலுக்கு போயிட்டதால அனாதையாக வளர்ந்த என் இளமை காலம் திரும்பி வர போறதில்ல.. ஆனா என் வலியை உங்க எல்லோருக்கும் தராம விட போறதில்ல நான்..' என நினைத்துக் கொண்டவன் அவளது நெற்றியில் முத்தம் ஒன்றை பதித்தான்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே...


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
17/10/2020 7:01 am  

அத்தியாயம் 57

 

மகேஷ் சக்தியின் அருகில் தன் சூழ்நிலையை மறந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது தோளில் கை ஒன்று விழுந்தது. குமரன் அவனை தாண்டி வந்து சக்தியின் அருகே அமர்ந்தார்.

"இப்ப எப்படி இருக்கா..?" என்றார் அவளின் முகத்தை பார்த்தவாறு.

"கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி விழிச்சா.. ஆனா உடனே மயங்கிட்டா.." என்ற மகேஷ் சக்தியின் கையை தன் இரு கைக்குள் வைத்துக் கொண்டான்.

"சந்தியா எங்கே..?"

"அம்மாவை பார்க்க போயிருக்கா.. அம்மாவுக்கு தலைவலி.. நேத்துல இருந்து ஹாஸ்பிட்டல்லதான் இருக்காங்க.."

"சரி நான் போய் அவங்களை பார்த்துட்டு வரேன்.." என்றவர் மகேஷின் தோளில் ஆறுதலாக ஒரு தட்டு தட்டி விட்டு எழுந்தார்.

அவர் அந்த அறையை விட்டு வெளியே நடக்கையில் அங்கு வந்தார் சக்தியின் அப்பா. குமரனை கண்டதும் வெறுமையாக புன்னகைத்தார்.

"சக்தி குணமாகிடுவா அப்பா.. நீங்க எதுக்கும் கவலை படாதிங்க.." என்றார் குமரன். அவரும் பதிலுக்கு தலையசைத்தார். குமரன் வெளியே நடக்க அவர் சக்தியின் அருகே வந்து மகேஷுக்கு எதிர் பக்கமாக அமர்ந்தார்.

"நேத்து இருந்து இவளையே காவல் காத்துட்டு உட்கார்ந்திருக்கிங்க.. அம்மாவையும் ஒரு எட்டு பார்த்துட்டு வரலாம் இல்ல..'' என்றார் மகேஷிடம்.

அவனுக்கு சக்தியை விட்டு செல்ல மனமில்லை. ஆனால் மாமனார் இப்படி சொல்லி விட்டாரே என்று தலையசைத்து விட்டு எழுந்து கிளம்பினான்.

சந்தியா தன் நெற்றியில் முத்தமிட்ட இனியனை அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவள் நிமிர்ந்து பார்த்த பிறகே இனியன் தான் என்ன செய்து விட்டோம் என்பதை உணர்ந்தான். இருந்தும் உடனே தன் புத்தியை கூர் தீட்டிக் கொண்டவன் அவளது கன்னத்திலும் ஒரு முத்தத்தை பதித்தான். சந்தியாவின் மூச்சி தடைப்பட்டு நின்று விட்டது. அவனை விழிகள் படபடக்க பார்த்தாள்.

"எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு சந்தியா.. உன்னோடு வாழ ஆசைப்படுறேன்.. பார்த்த உடனே வந்த காதல்ன்னு என் காதலை சீப்பா நினைச்சிடாத.. உன்னை உயிருக்குயிரா காதலிக்கிறேன் நான்.." அவன் சொன்னதை கேட்டவளுக்கு இதயம் தாறு மாறாக துடித்தது.

ஒருநாள் முன்பு வரை யாரென்றே தெரியாதவன் அவன். ஆனால் இன்று அவன் சொல்லும் வார்த்தைகள் அனைத்தும் அவளுக்கு சத்திய வார்த்தைகளாக தோன்றியது. அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் அவள் இதயம் ஓராயிரம் முறை மெழுகாக கரைந்தது.

'உனக்கு யாரும் இல்லன்னு நினைக்காத.. உன்னை உயிருக்குயிரா காதலிக்க நான் இருக்கேன்.. எனக்கு உறவுன்னு சொல்லிக்க யாருமே இல்ல.. நான் ஒரு அனாதை.. அம்மா யார்.. அப்பா யாருன்னு கூட தெரியாத அனாதை.. ஆனா உன்னை பார்த்த உடனே என் மொத்த சொந்தமும் நீதான்னு தோணுது.. நீ சம்மதிச்சா இந்த செகண்டே உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க நான் ரெடி.. இந்த அனாதைக்கு ஒரு வாழ்க்கை தருவாயா நீ..?" அவன் கண்கலங்க கேட்டான்.

அவன் தான் ஒரு அனாதை என சொன்னதை கேட்டு சந்தியாவின் மனம் அவனுக்காக துடித்தது. அவனது சொற்களுக்கு நாம் விழுந்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அறியவில்லை இந்த பேதை. அவனது கண்கள் ஈரத்தால் மின்னியதை கண்டவளுக்கு தன் இதயத்தில் ரத்தம் வழிவதை போலிருந்தது. அவன் அவளது முகத்தையே பார்த்தான்.

அவள் தன் வலையில் தானாக வந்து சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்தவன் அவளது மறு கன்னத்திலும் முத்தம் இட்டான். அவள் முகமோ செவ்வானமாக சிவந்துக் கொண்டிருந்தது. அவனது கை அணைப்பிலிருந்து சற்று விலகி அமர முயன்றாள். ஆனால் அவனோ அவளை தன்னோடு மேலும் இறுக்கிக் கொண்டான்.

மகேஷ் தன் அம்மா படுத்திருந்த பெட்டிற்கு வந்தான். அவளருகே குமரன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். மகேஷ் அம்மாவின் அருகே அமர்ந்து அவளது நெற்றியில் தன் புறங்கையை வைத்து எடுத்தான். தலைவலி குறைந்து விட்டிருந்தது.

"இங்கே ஏன் வந்த மகேஷ்..? சக்தி பக்கத்துலயே இருக்க வேண்டியதுதானே.. அவ நம்ம வீட்டு மருமகள் ஆனதற்கு படாத பாடு பட்டுட்டா.." என்றாள் பொன்னி.

"சக்தி ஸ்ட்ராங்கான லேடி அத்தை.. அவ சரியா போயிடுவா.." என்றார் குமரன்.

மகேஷ் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு அம்மாவிடம் திரும்பினான். "சந்தியா எங்கே..?" என்றான்.

"சந்தியாவா..? நான் பார்க்கலையே.." என பொன்னி சொல்ல மகேஷ் முகத்தில் குழப்ப ரேகை ஓடியது.

"உங்களை பார்க்க வரேன்னு சொல்லிட்டுதான் வந்தா.." என்ற மகேஷ் எழுந்து நின்றான்.

"அவ எங்கே இருக்கான்னு நான் போய் பார்க்கிறேன்.." என்றவன் கிளம்ப அவனோடு குமரனும் கிளம்பினார்‌.

"யாராவது பார்த்துட போறாங்க.. என்னை விடுங்க.." என்ற சந்தியாவை தன் கைப்பிடியிலிருந்து விடுவித்த இனியன் அவளருகில் நெருங்கி அமர்ந்தான்.

"உங்க அத்தை இப்ப எப்படி இருக்காங்க..?"

அவளை மேலும் கவிழ்க்க நினைத்தே அவன் சகஜமாக பேச ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் இதை அறியாத அவளோ தன் குடும்ப விசயத்தில் அக்கறை காட்டுகிறானே என நினைத்து உள்ளுக்குள் பூரிப்பு அடைந்தாள்.

"இப்ப பரவால்ல.. கண் விழிச்சிட்டாங்க.. ஆனா ரொம்ப நேரத்துக்கு அவங்களால் சுய நினைவோடு இருக்க முடியல.. உடனுக்குடனே மயங்கிடுறாங்க.." அவள் சொன்னதை கேட்டு அவனுக்கு மனம் வலித்தது.

"ஆனா இதுக்கு மேல அவங்களுக்கு எந்த ஆபத்தும் வராது.. அவங்களுக்கு பகையா இருந்த எங்க தாத்தா இப்போ ஜெயிலுக்கு போயிட்டாரு.. அவர் ஜெயிலில் ரொம்ப நாள் இருக்கணும்ன்னு அவருக்கு எதிரா எங்க அப்பாவும் அப்ரூவரா மாறி ஜெயிலுக்கு போயிட்டாரு.." என்றவளின் குரல் கடைசியில் கரகரத்து போனது.

அவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்து கொண்டான் இனியன். "எங்க அப்பா இப்ப ரொம்பவே திருந்திட்டாரு.. அவரை விட்டு பிரிஞ்சி இருப்பது மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.." என்றவள் தன் கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்து கொண்டாள்.

"சரி விடு.. எல்லாம் சரியா போயிடும்.." அவன் சமாதானம் செய்ய முயன்றான்.

அவள் இல்லையெனும் விதமாக தலையசைத்தாள். "எங்க அப்பாவும் தாத்தாவும் ரொம்ப தப்பு பண்ணிருக்காங்க.. எத்தனை வருசம் ஜெயில்ல இருக்க போறாங்கன்னு தெரியல.." என்றவளின் கேசத்தை வருடி விட்டான் இனியன்.

"சந்தியா.." மகேஷின் குரலில் திடீரென கேட்கவும் இனியனை விட்டு விலகி சட்டென எழுந்து நின்றாள் சந்தியா.

"எங்க மாமா மொட்டை மாடிக்கு என்னை தேடி வராரு போல.." என்றவளின் குரலில் இருந்த பயம் கண்ட இனியன் சிரித்தபடியே அருகிலிருந்த தண்ணீர் தொட்டியின் பின்னால் சென்று மறைந்து நின்றான்‌.

அவன் சந்தியா விட்டு வந்த சில நொடிகளிலேயே மொட்டை மாடிக்கு மகேஷும் குமரனும் வந்தனர்.

குமரன் சந்தியாவின் அழுத முகம் கண்டு மனம் கலங்கினார். அவளை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டார். "சின்ன குழந்தை போல இதுக்கெல்லாம் அழலாமா..? உன் அப்பா பக்கத்துல இல்லன்னா என்ன நானும் மகேஷும் உன் கூட இருக்கோம் இல்லையா‌‌." என கேட்டவர் அவளின் முதுகை வருடி விட்டார்‌.

குமரனிடம் சரியென தலையசைத்தாள். ஆனாலும் சோகம் அதிகமாகத்தான் மாறியது‌. இனியனின் அருகில் சிறு‌ மன மாற்றத்தை உணர்ந்தவளுக்கு அந்த மாற்றம் குமரனின் அருகே கிடைக்கவில்லை.

மகேஷ் சந்தியாவின் அருகே வந்து அவளது தலையை வருடி விட்டான். "நீ அழாதம்மா.. நான் எப்படியாவது உன் அப்பாவை வெளியே கொண்டு வரேன்.." என்றான். அவனுக்கு அவனது செல்ல சந்தியா கண்ணீர் சிந்துவதில் துளியும் விருப்பம் இல்லை.

மகேஷ் சொன்னதை கேட்டு இனியனுக்கு கோபத்தில் முகம் சிவந்தது.

'அதானே பார்த்தேன்.. இவங்க குடும்பத்துல நல்லவங்க யாருமே கிடையாது.. பொண்டாட்டியை காதலிக்கிறதா ரீல் விட்டுட்டு இப்ப இவளோட அழுகைக்காக என் அம்மாவோட எதிரியை ஜெயில்ல இருந்து வெளியே கொண்டு வர பார்க்கறான்.. இவனையும் காதலன் கணவன்னு நம்புற என் அம்மாவைதான் சொல்லணும்..'

சந்தியா தன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு மகேஷை பார்த்தாள். "நான் நல்லாதான் இருக்கேன் மாமா.. அவரே இப்பதான் திருந்தியிருக்காரு.. அவருக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் தருவோம்.. நீ கருணை காட்டுறேன்னு சொல்லி அவரோட பாவத்துக்கு பரிகாரம் செய்ய விடாம பண்ணிடாதிங்க.."

சந்தியாவை கர்வத்தோடு பார்த்தார் குமரன். "என் வம்சம்டா நீ.." என்றவர் அவளது நெற்றியில் முத்தம் ஒன்றை பதித்தார்.

''இன்னைக்கு ஏன் எல்லோரும் முத்தமா தரீங்க.." சிறு குழந்தையாக சிணுங்கி கேட்டவளை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தனர் மகேஷும் குமரனும்.

வாய் தாண்டி சென்ற வார்த்தையினை நினைத்து மானசீகமாக நெற்றியில் கொட்டிக் கொண்டவள் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து அரை குறையாக சிரித்தாள். "இப்ப பெரியப்பா முத்தம் தந்தது போல நான் ஹாஸ்பிட்டல் வர வழியில ஒரு ஸ்கூல் குழந்தையும் முத்தம் கொடுத்தது.. அதைதான் சொன்னேன்.." என்றவள் எவ்வளவோ முயன்றும் கூட தன் கன்னத்தில் படர்ந்து விட்ட செம்மையை தடுக்க முடியவில்லை.

மகேஷ் அவளை சந்தேகமாக பார்த்தார். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.
சந்தியாவை நினைத்து இனியனுக்கு சிரிப்பு பொங்கியது. கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டான்.

"சரி வா.. நான் உன்னை வீட்டுல விட்டுட்டு அப்படியே ஆபிஸ் போறேன்.." என்றார் குமரன்.

மகேஷ் முன்னால் நடந்தான். சந்தியாவை அழைத்துக் கொண்டு குமரன் பின்னால் நடந்தார். குமரனின் கை பிடியில் இருந்தவாறே சந்தியா பின்னால் திரும்பி இனியன் இருந்த இடத்தை பார்த்தாள். அவனை பிரிவதால் ஏற்படும் ஏக்கத்தை அவளது கண்கள் அப்பட்டமாக காட்டி கொடுத்தது. அவளது விழிகளை கண்ட இனியன் தனது விழிகளை அசைக்க மறந்து விட்டான்.
அவள் அவனை பார்த்துக் கொண்டே நடந்தாள். அவள் தன் வலையில் முழுதாக விழுந்து விட்டதை புரிந்து கொண்டு மனதுக்குள் விஷம சிரிப்பு சிரித்தான் இனியன்.

அன்று இரவு வரையிலும் கூட சக்தி கண் விழிக்கவே இல்லை. அவள் கண் விழிக்க இன்னும் சில மணி நேரங்கள் ஆகலாம் என சொல்லி சென்றார் மருத்துவர்.

அன்று இரவு பொன்னி சந்தியாவோடு வீட்டிற்கு கிளம்பி விட்டாள். சக்தியின் அப்பாவும் மகேஷை சக்திக்கு துணையாக விட்டு விட்டு தன் வீட்டிற்கு கிளம்பினார்.

மகேஷ் சக்தியின் முகத்தையே விழியெடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"ஸார் இந்த இன்ஜெக்சன் தீர்ந்துடுச்சி.. மெடிக்கல் போய் வாங்கிட்டு வரீங்களா..? ஊசி இன்னும் அரை மணி நேரத்தில் போட்டாகணும்.." என்றபடி அவனிடம் மருந்து சீட்டை நீட்டினாள் நர்ஸ்.

அவன் மருந்து சீட்டை வாங்கிக் கொண்டு வெளியே சென்றான்.
பொன்னி தனது அறையில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சந்தியாவோ  தனது அறையில் இருந்த குளியலறையில் குளித்து கொண்டிருந்தாள். இனியன் சந்தியா அறையின் ஜன்னல் வழியே உள்ளே குதித்த அதே நேரத்தில் சக்தியின் ஹாஸ்பிட்டல் அறையில் கத்தியோடு உள்ளே நுழைந்தான் ஒருவன்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
18/10/2020 6:21 am  

அத்தியாயம் 58

 

சக்திக்கு கண்களை திறக்க கஷ்டமாக இருந்தது. இருந்தாலும் சிரமப்பட்டு கண்களை திறந்தாள். எப்போதும் அருகில் இருக்கும் மகேஷ் தன்னருகில் இல்லாததால் சக்திக்கு சிறு ஏமாற்றமாக இருந்தது. அவள் மீண்டும் கண்களை மூடும் முன் முகத்தில் துணி கட்டிய ஒரு உருவம் கத்தியோடு அந்த அறைக்குள் வந்தது. கண்களை சுருக்கி வந்தது யாரென பார்த்தாள். ஆனால் வந்தவன் யாரென்று அவளால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அவளுக்கு உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென பயம்‌ ஏதும் இல்லை. ஆனால் தான் இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில் எப்படி அவனை எதிர்ப்பது என்று பயந்தாள்.

"யார் நீ..?" என்றாள் தனது சிறு குரலில்.

வந்திருந்தவன் தன் முகத்தில் இருந்த துணியை கழட்டினான். சீனு அவளை முறைத்து பார்த்தபடி அவளருகே வந்தான்.

"நீ ஏன் இங்கே வந்திருக்க..?" குழப்பமாக கேட்டாள் சக்தி.

"உன் புருசனாலதான் நான் இன்னைக்கு தனியா இருக்கேன்.. என் காதலிகள் எல்லோரும் என்னை விட்டுட்டு போயிட்டாங்க.. நான் அடிப்பட்டு கிடந்ததை பார்த்தவங்க என்னை வேணாம்ன்னு சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க.." என்றவன் ஆத்திரத்தோடு அவளை பார்த்தான். அவளது உடலோடு இணைந்திருந்த மருத்துவ கருவிகளின் இணைப்பு அனைத்தையும் துண்டித்து விட்டான்.

"நீ கெட்டவன் சீனு.. ஏமாந்த பொண்ணுங்களை உன் வலையில விழ வச்சி அவங்க வாழ்க்கையை நாசம் ஆக்குறது சரி கிடையாது.."

"அவளுங்களே அவங்க வாழ்க்கையை பத்தி கவலைபடாத போது நீங்க ஏன் கவலை படுறிங்க..? புருசனுக்கும் பொண்டாட்டிக்கும் சமூக சேவகர்கள்ன்னு நினைப்பா..? உங்க இரண்டு பேரால்தான் என் வாழ்க்கை இப்படி நாசம் ஆச்சி.. உனக்கு ஒன்னுன்னா அவன் துடிச்சி போவான்னு கேள்வி பட்டேன்.. சோதிச்சி பார்த்துடலாமா..?" என்றவன் பேசிக் கொண்டே அவளது தோள்பட்டையில் கத்தியை இறக்கினான். பெருங்குரலெடுத்து கத்தியவளின் வாயை தன் கை வைத்து பொத்தினான்.

சக்தியின் தோள்பட்டையிலிருந்து சூடான ரத்தம் வழிந்தது. அவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீரும் வழிந்தது‌.

"உனக்கு வலிக்குதா..? இது போலதான் எனக்கும் வலிச்சது உன் புருசன் என் வீட்டுக்கே வந்து என்னை கட்டையால அடிச்ச போது.." என்றவன் கத்தியை உருவி ஏற்கனவே குத்திய இடத்தின் இடத்திலிருந்து ஒரு இன்ஜ் தள்ளி மீண்டும் குத்தினான். சக்தியின் கத்தல் அவனது உள்ளங்கைக்குள் அடங்கி போனது.

"இனி ஜென்மத்துக்கும் நீயோ உன் புருசனோ என் நிழலை கூட தொட நினைக்க கூடாது.." என்றவன் மீண்டும் ஒரு முறை குத்தினான். சக்தி அந்த முறை கத்தவில்லை. கத்தும் அளவுக்கு கூட சக்தி இல்லாமல் மயங்கி விட்டாள்.

அவளை வெற்றி புன்னகையோடு பார்த்தான் சீனு. "இப்பதான் எனக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு.." என்றவன் கத்தியை தரையில் வீசி விட்டு மிடுக்கோடு வெளியே நடந்தான்.

சந்தியா குளித்து விட்டு தனது அறைக்குள் நுழைந்தாள். தலைமுடியிலிருந்து தண்ணீர் சொட்டுகள் துளி துளியாக அவள் முகத்திலும் தோளிலும் சிந்தின.
கண்ணை மறைத்த கற்றை முடிகளை காதோரம் ஒதுக்கி விட்டு நிமிர்ந்தவள் இனியனை கண்டு அதிர்ந்து போனாள்.

"இ.. இங்கே என் ரூம்ல என்ன பண்றீங்க..?" திக்கி திணறி கேட்டவளை கண்டு சிரித்தபடியே எழுந்து வந்தான் இனியன்.

"உன்னை பார்க்காம இருக்க முடியல.. அதான் உன்னை பார்க்க ஓடி வந்துட்டேன்.."

"என் வீட்டுல இருப்பவங்க பார்த்தா என்னை கொன்னுடுவாங்க.. இங்கேயிருந்து கிளம்புங்க.." என்றபடி அவன் அருகே வந்து அவனது கை பிடித்து அவனை கட்டிலிலிருந்து எழுப்ப முயன்றாள்.

அவளால் அவனை எழுப்பி நிறுத்த முடியவில்லை. "ப்ளீஸ்.. எங்க பாட்டி பார்க்கும் முன்னாடி இங்கிருந்து போங்க.." அவள் பயத்தோடு சொன்னாள்.
இனியன் எழுந்து நின்று அவளது முகத்தை பற்றி அவளது கண்களை பார்த்தான்.‌ "நான் இங்கே இருப்பது உன் பாட்டிக்கு மட்டும்தான் பிடிக்காது.. உனக்கு பிடிச்சிருக்கு இல்ல..?"

"அ.. அது.." அவள் என்ன சொல்வதென புரியாமல் அவனை குழப்பமாக பார்த்தாள்.

அவளது குழப்பம் தெரிந்த விழிகளின் மீது முத்தம் பதித்தான் அவன். அவள் மூச்சி விட மறந்து விட்டாள்.‌

"எனக்கு உன் கூடவே இருக்கணும்ன்னு ஆசையா இருக்கு.. உன்னை பிரிஞ்சி அஞ்சி செகண்ட் கூட இருக்க முடியல.. ப்ளீஸ் என்னை போக சொல்லாத.. இன்னைக்கு ஒருநாள் நைட் மட்டும் இங்கே தூங்கிக்கிறேன்.. இவ்வளவு நாள்தான் அனாதையாக வாழ்ந்துட்டேன்.. ஆனா இப்ப உன்னை பார்த்த பிறகு உன்னோடு பக்கத்துலயே நிழல் போல இருக்கணும்ன்னு தோணுது.. நீ என் தேவதை.. என் சரிபாதி.. உன்னை விட்டு விலகி இருப்பது உயிரை விட்டு உடல் பிரிஞ்சி இருப்பது போல இருக்கு.." என்றவனை முகம் சிவக்க நிமிர்ந்து பார்த்தாள் அவள்.

அவளது சிவந்த கன்னங்களில் முத்தங்களை அவன் வாரி இறைக்க ஆரம்பித்தான். சந்தியா அவனது சொற்கள் அனைத்திற்கும் மயங்கி விட்டாள்.

அவன் சொல்வதில் எத்தனை பங்கு உண்மை இருக்கிறது என்பதை யோசிக்க மறந்து விட்டாள். அவனை பற்றி குறுக்கு கேள்வி கேட்க முயன்ற மனசாட்சிக்கு பேசும் உரிமையை தர மறுத்து விட்டாள்.

அவன் சொல்வதை வேத வாக்காக நம்பினாள். அவனது அருகாமையில் தனது பெண்மையின் அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு அத்தனையும் சிதறி ஓடுவதை கண்டும் ஏதும் செய்ய முடியா கோழையென இருந்தாள். அவன் அவளை தன் கை பொம்மையாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

அவளோ அவனது தொடுதலுக்கு பின்வாங்காமல் அவனை முந்தும் முயற்சியில் இருந்தாள். அவனிடம் தன்னை இழப்பதில் அவளுக்கு எந்த வித பயமோ தயக்கமோ ஏற்படவில்லை. அவனுக்கும் தனக்கும் இடையில் பிரிக்க முடியா பந்தம் உள்ளது என்ற உள்ளுணர்வுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் தந்து அவனை தன்னவனாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

மகேஷ் மெடிக்கலில் இருந்து திரும்பி வந்தான். நர்ஸை தேடி சென்றவன் "மருந்து வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்.. வந்து இன்ஜெக்சன் போட்டு விடுங்க.." என்றான்.

நர்ஸ் அவன் கையிலிருந்த மருந்தை வாங்கிக் கொண்டு சக்தியின் அறையை நோக்கி நடந்தாள் நர்ஸ். அறையின் கதவை திறந்தவள் அதிர்ச்சியோடு நின்று விட்டாள். மகேஷ் அவளது அதிர்ச்சியை புரியாமல் பார்த்து விட்டு சக்தியின் பக்கம் பார்வையை திருப்பினான்.

சக்தி ஹாஸ்பிட்டல் பெட்டின் மீது ரத்த வெள்ளத்தில் இருந்தாள். கத்தி ஒன்று அறையின் நடுவே இருந்தது. அவனுக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்கியது. முகம் நொடியில் வியர்வையில் நனைந்து போனது.

நர்ஸ் அதிர்ச்சியோடு வாய் மீது கை வைத்து நிற்க அவளை தாண்டிக் கொண்டு உள்ளே ஓடிய மகேஷ் சக்தியின் அருகே வந்து அவளது கன்னத்தை தட்டினான். அவள் சிலை போல் கிடந்தாள். அருகிலிருந்த போர்வை ஒன்றை எடுத்து அவளது ரத்தம் வழியும் தோள்பட்டையில் வைத்து அழுத்தினான்.

"டாக்டரை கூப்பிடுங்க.." நர்ஸிடம் அவசர குரலில் சொன்னான். நர்ஸ் வேகமாக டாக்டரை தேடி ஓடினாள்.

மகேஷ்க்கு அவன் இதயம் துடிப்பது அவனுக்கே கேட்டது. மெல்ல அவளது மூக்கின் அருகே தன் விரலை வைத்து பார்த்தான். ஆனால் அவனால் அவளது மூச்சை உணர முடியவில்லை. மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு அவளது நெஞ்சின் மீது தன் காதை வைத்து அவளது இதய துடிப்பை கேட்க முயன்றான். அவளது இதயம் அடுத்த கிரகத்து சத்தம் போல மிக மெலிதாக ஒலித்தது. மகேஷ்க்கு அதன்பிறகே உயிர் வந்தது போலிருந்தது.

"சக்தி..'' அவள் கண் விழித்து பார்க்க மாட்டாள் என தெரிந்தும் அழைத்தான்.

நர்ஸோடு இணைந்து ஓடி வந்தனர் டாக்டர்கள். சக்தியை ஆபரேசன் தியேட்டருக்கு கொண்டு செல்லும் முயற்சியில் இறங்கினர்.

மகேஷ்க்கு தன் கண் முன்னால் நடப்பது அனைத்தும் கனவு போல் இருந்தது. சற்று முன்பு வரை நன்றாக இருந்தவளை யார் இப்படி செய்திருப்பார்கள் என்று அவனால் யூகித்து பார்க்க முடியவில்லை. அவளது ஒரே எதிரியான அப்பா ஜெயிலில் இருக்கும்போது யார் இந்த புது வில்லன் என்று குழம்பி போனான்.

ஆபரேஷன் தியேட்டர் முன்பு தலையை பிடித்து அமர்ந்திருந்தவன் சக்திக்கு ஏதும் ஆக கூடாது என இல்லாத கடவுளையும் கூட சேர்த்து வேண்டிக் கொண்டிருந்தான்.

ஒவ்வொரு நொடியும் யுகமென நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆபரேஷன் தியேட்டரின் கதவை உடைத்து உள்ளே நுழைந்து விட துடித்த மனதை கஷ்டப்பட்டு கட்டுப்படுத்திய படி அமர்ந்திருந்தான்.

வெகுநேரம் கழித்து ஆபரேஷன் தியேட்டரை விட்டு வெளியே வந்தனர் மருத்துவர்கள். அவசரமாக எழுந்து அவர்களின் அருகே ஓடினான் மகேஷ்.

"ஒன்னும் கவலை படாதிங்க.. அவங்க இப்ப நல்லாருக்காங்க.. ஆனா கண் விழிக்க சில நாட்கள் ஆகலாம்.." என்றவர்கள் அவனது தோளில் தட்டிவிட்டு சென்றனர்.

ஐசியூ தனி அறையில் படுத்திருந்தவளை வேதனையோடு பார்த்தான் மகேஷ்.

அவள் அருகே அமர்ந்தவன் அவளது முகத்தை வலியோடு பார்த்தான்.

"என்னால்தான் உனக்கு இவ்வளவு கஷ்டம்.. நான் ஒரு நல்ல காதலனோ கணவனோ இல்ல.. அதனால்தான் ஒவ்வொரு முறையும் உன்னை தோல்விக்கிட்ட ஒப்படைக்கிறேன்.." குரல் உடைய அவளின் தலையணையோரம் முகம் புதைத்தான்.

சந்தியா அலார சத்தம் கேட்டு எழுந்தாள். எழுந்து அமர்ந்தவள் தன் அருகில் படுத்திருக்கும் இனியனை கண்டு நொடியில் பயந்து போய் விட்டாள். இரவில் நடந்தது நினைவில் வந்து போனது. உடனே கண்களில் கண்ணீர் முத்துக்கள் திரண்டு கன்னத்தை நோக்கி படையெடுக்க ஆரம்பித்தன.

இரவு வராத புத்தி இப்போது வந்தது. உறக்கத்தில் இருந்த ஒருவன் ஜில்லென்ற தண்ணீரால் தெளிந்ததை போல மொத்த மயக்கமும் தெளிந்து விட்டது அவளுக்கு. தன் அருகில் உறங்கி கொண்டிருந்தவனை இதயம் படபடக்க பார்த்தாள்.

அவனை பார்க்க பார்க்க அழுகை அதிகமானது. விம்மி அழ ஆரம்பித்து விட்டாள். விம்மல் சத்தம் கேட்டு தூக்கம் கலைந்து எழுந்து அமர்ந்தான் இனியன். சந்தியாவை குழப்பமாக பார்த்தவன் இரவு நடந்ததை நினைத்து வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தான். ஆனால் அவளோ அழுது கொண்டிருந்தாள்.

"ஏன் அழற..?" தயக்கமாக கேட்டான் இனியன். அவளது கண்ணீர் அவன் இதயத்தில் பெரிய வலியை தந்து விட்டது. தான் செய்து விட்ட முட்டாள்தனமும் செய்யவிருந்த முட்டாள்தனமும் நன்கு புரிந்து போனது‌.

அவள் பதில் கூறாமல் தலையசைத்து விட்டு அழுகையை தொடர்ந்தாள்.

அவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்து கொண்டான் அவன். அவளை தானும் உண்மையாக நேசிப்பதை உணர்ந்தான் அவன். யாரையோ பழி வாங்கும் முயற்சியில் தன் நேசத்தையும் தன் நேசிப்பவளையும் பலி கொடுக்க இருந்த தன் மூளையின் உதவாத சிந்தனையை கண்டு இப்போது மனம் வருந்தினான்.

"நீ ஏன் இப்படி அழறன்னு எனக்கு தெரியும்.. ஆனா நான் கெட்டவன் கிடையாது.. காதலியையோ கட்டின மனைவியையோ கை விடுற ஆளு நான் கிடையாது.. உனக்கு ஓகேன்னா சொல்லு.. இன்னைக்கே கூட கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.." என்றவனிடம் மீண்டும் தலையசைத்தாள் அவள்.

"எங்க மாமாவுக்கு தெரிஞ்சா உங்களை கொன்னுடுவாரு.." அவள் சொன்னதை கேட்டு கலகலவென சிரித்தான் அவன்.

"உன் மாமனால் என்னை எதுவும் பண்ண முடியாது.. நீ ரெடியாகி வா.. இரண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணி உன் மாமன் முன்னாடி போய் மாலையும் கழுத்துமா நிற்கலாம்.. அவரு என்ன பண்றாரோ பார்க்கலாம்.." என்றவன் சந்தியாவுடனான திருமண கனவுகளை காண ஆரம்பித்தான்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Trusted Member Writer
Joined: 4 months ago
Posts: 87
19/10/2020 6:58 am  

அத்தியாயம் 59

 

சந்தியா இனியனை தயக்கமாக பார்த்தாள்.

"நீ தயங்க வேண்டாம்.. பயப்படவும் வேண்டாம்.. நீ என்னை நம்பி உன்னை கொடுத்த.. நான் உன்னை என்னவளா மாத்திக்க எனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு.. நீ ரெடியாகி வா.. நான் நம்மோட கல்யாணத்தை பத்தி உன் மாமாக்கிட்ட பேசுறேன்.."

சந்தியா தயக்கமாக தலையசைத்து விட்டு குளிக்க சென்றாள்.

அவள் குளித்து விட்டு வந்தபோது இனியன் அங்கே இல்லை. அவளுக்குள் சட்டென ஏமாற்றம் வந்து சேர்ந்தது. அவளது ஏமாற்றம் அதிகமாகும் முன் அறையின் கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தான் இனியன்.

"எங்கே போனிங்க..?" அதிர்ச்சியாக கேட்டாள் அவள்.

"அம்.. எதிரில் இருந்த ரூம்ல இருந்த பாத்ரூம்க்கு போய் குளிச்சிட்டு வந்தேன்.."

"எங்க பாட்டி பார்த்திருந்தா..?"

"யாரும் என்னை பார்க்கல.. அப்படியே பார்த்தாலும் அவங்களை சமாளிக்க என்னால முடியும்.." என்றவன் தலையை துவட்டியபடியே அவளை பார்த்தான்.

"நீ அழகா இருக்க.." என்றான் கண்ணடித்து.

சந்தியா முகம் நொடியில் சிவந்து போனது.

"இதெல்லாம் கனவு மாதிரி இருக்கு.. இரண்டு நாள் முன்னாடி வரை யாருன்னு கூட தெரியாதவங்க இன்னைக்கு மொத்த வாழ்க்கையாக மாறுவது ரொம்ப விசித்திரம் இல்ல.." என கேட்டவளை சிரிப்போடு தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான் அவன்.

"இதுதான் லைப்.. நாளைக்கு என்ன நடக்கும்ன்னு தெரியாம வாழ்வதுதான் லைப்.." என்றவன் அவளை தன்னோடு அழைத்து வந்து கட்டிலின் மீது அமர வைத்தான். அவள் முன்னால் மண்டியிட்டான். அவளது கையை பற்றி அவளது புறங்கையின் மீது கோலம் போட்டான்.

"நான் உன்கிட்ட சில விசயங்கள் சொல்ல போறேன் சந்தியா.. நான் சொல்றதை கேட்டு நீ என்னை வெறுக்க மாட்டேன்னு நம்புறேன்.." என்றவன் பெருமூச்சோடு அவளை பார்த்தான்.

அவள் குழப்பமாக அவனை பார்த்தாள்.

"என் பேர் இனியன்.." என்றவனை குழப்பமாக பார்த்தாள் சந்தியா.

"அப்புறம் ஏன்.." அவள் கேள்வியை கேட்டு முடிக்கும் முன்பு அவனே தொடர்ந்தான்.

"நான் முழுசா சொல்லிடுறேன் சந்தியா.. என் பேர் இனியன்.. உன் மாமன் மகேஷோட மகன்.." அவன் சொன்னதை கேட்டு சட்டென தன் கையை அவனிடமிருந்து உருவிக் கொண்டாள் அவள்.

அவனை நம்பாமல் பார்த்தாள்.

"நான் சொல்றதை உன்னால நம்ப முடியாதுன்னு தெரியும்... ஆனா உன்கிட்ட உண்மையை சொல்லுறது என் கடமைன்னு நினைக்கிறேன்.. என் அம்மா சிவசக்தி.. என் அப்பா மகேஷ்வரன்.."

சந்தியாவின் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் மின்னியது.

"அப்படின்னா அந்த குழந்தை சாகலையா..?" என்றாள் அவனது முகத்தில் இருந்த மகேஷின் சாயலை கவனித்தபடி.

"எந்த குழந்தை..?" என்றவன் யோசித்து விட்டு புரிந்துக் கொண்டவனாக ஆமோதித்து தலையாட்டினான்.

"அந்த குழந்தை சாகல.. உங்க அப்பா எங்க அம்மாவுக்கு விஷத்தை தந்தாரு.. ஆனா நான் சாகும் முன்னாடி எங்க செல்வா மாமா எங்க அம்மாவை காப்பாத்தி ஆக்ரா கூட்டிட்டு போயிட்டாரு.." என்றவன் தான் தன் மாமா வீட்டில் வளர்ந்த கதையை சொன்னான்.

"ஸாரி.. எங்க அப்பாவால்தான் நீங்க இத்தனை வருசமா அனாதையா இருந்திருக்கிங்க.." என்றவளது கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்து விட்டான் இனியன்.

"மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியது நீ இல்ல.. கட்டின மனைவியை காப்பாத்த துப்பில்லாத உன் மாமன்தான் மன்னிப்பு கேட்கணும்.." என்றவனின் வார்த்தையில் இருந்த கசப்பை கண்டு சந்தியாவிற்கு திக்கென்றது.

"மாமா நல்லவர்.." என்றவளை கண்டு வெறுப்பாக சிரித்தான் அவன்.

"தன்னை நம்பி வந்த ஒருத்தியை காப்பாத்த துப்பில்லாதவன் நல்லவன் கிடையாது.. சரி விடு.. எனக்கும் அவனுக்கும் செட்டாகாது.. இதை பத்தி பேசி நீயும் நானும் பகையாக வேண்டாம்.. எனக்கு இப்படி ஒரு அப்பாவும் குடும்பமும் இருப்பது எனக்கும் சமீபத்தில்தான் தெரிஞ்சது.. அவனை போட்டு தள்ளதான் இங்கயே நான் வந்தேன்.." என அவன் சொல்ல அவள் அதிர்ச்சியோடு வாய் மீது கை வைத்தாள்.

"ஆனா நான் இங்கே வந்தபோது என் அம்மா ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டாங்க.. அவங்க உன் மாமனை ரொம்ப விரும்பறாங்க.. அதனால அவனை கொன்னு என் அம்மாவோட வெறுப்புக்கு ஆளாக எனக்கு இஷ்டம் இல்ல.. அப்பதான் நீ என் கண் முன்னால வந்த.." அவன் மேலும் சொல்லும் முன் அதிர்ச்சியோடு எழுந்து நின்றாள் சந்தியா.

அவளின் சிறு இதயம் சின்ன சின்ன ரத்த துளியாக உடைவதை உணர்ந்தாள் அவள்.

"என்னை பார்த்தவுடனே உங்க அப்பாவை பழி வாங்க நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சிடுச்சி.. அதனால என்னை காதல்ங்கற பேர்ல ஏமாத்த.." அவளை மேல பேச விடாமல் கை காட்டி தடுத்தான் அவன்.

"ஆரம்பத்துல அப்படிதான் ப்ளான் பண்ணேன்.. ஆனா உன்னை ஏமாத்த மனசு வரல.. நானும் உன்னை உண்மையா லவ் பண்றேன்.." என்றவனை கண்டு கசப்பாக சிரித்தாள் அவள்.

"எப்போதிருந்து இந்த உண்மையான காதல்.. நேத்து நைட்ல இருந்தா.." என அவள் கேட்க அவன் முகம் அடிப்பட்டது போலானது. தான் விரித்த வலையில் தானே சிக்கிக் கொண்டதை புரிந்துக் கொண்டான். ஆனால் தான் அவள் மீது கொண்ட காதலை அவளுக்கு புரிய வைக்க நினைத்தான்.

"நீ நினைக்கற மாதிரி இல்ல சந்தியா.. நேத்து நைட் நான்.. நான்.." அவன் வார்த்தை வராமல் திணறினான். அவள் மீது தான் உண்மை காதலை கொண்டிருப்பதை இன்று காலையில் அவளது கண்ணீரை கண்ட பிறகே உணர்ந்தான் அவன். நேற்று இரவு வரையிலுமே அவன் மனதில் பழி வாங்கும் எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது. அவளை ஏமாற்றி விட்டது தவறு என புரிந்து கொண்டவனுக்கு இனிமேலும் அவளை ஏமாற்ற மனம் வரவில்லை.

அவள் தலையை பிடித்தபடி கட்டிலில் அமர்ந்தாள்.

"உன் அப்பாவையும் என் அப்பாவையும் பழி வாங்க என்னை யூஸ் பண்ணியிருக்க.." என்றவளது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ஆறாக பெருகியது.

"ஆனா நான் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க ரெடியா இருக்கேன்.." என்றவனை வெறுப்பாக பார்த்தாள்.

"உன் பரிதாபத்தால் கட்ட போற தாலிக்கயிறு எனக்கு தேவை கிடையாது.. என் மனசுக்குள்ள வாழுற காதல் இப்படியே இருக்கட்டும்.. நீ ஒன்னும் எனக்கு வாழ்க்கை பிச்சை போட தேவையில்லை.. நீ எனக்காகவும் என்னோட இந்த உதவாத கண்ணீருக்காகவும் உன் ப்ளானை மாத்திக்க வேண்டாம்.. உன் ப்ளான் சக்ஸஸ்.. உன் பழி வாங்கும் படலம் வெற்றி அடைஞ்சாச்சி.. என் கண்ணீரை பார்த்து காலம் முழுக்க என் அப்பாவும் என் மாமாவும் மனசுக்குள்ள நொந்து சாவாங்க.. உன் வேலை முடிஞ்சது.. நீ கிளம்பலாம்.." என்றவளுக்கு மனதில் உண்டான வலி அவளது உயிரையும் சேர்த்து வாட்டி வதைத்தது.

இனியன் தனது முட்டாள்தனத்தை நினைத்து தன் மீதே ஆத்திரம் கொண்டான்.

"ஸாரி சந்தியா.. ஆனா நான் உன் மனசை கஷ்டப்படுத்த நினைக்கல.." என அவன் கூற அவள் தன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றாள்.

"நீ எனக்காக மனம் வருந்த தேவையில்ல.. என் மேல உனக்கு உண்டானது வெறும் பரிதாபம்தான்.. அதை காதல்ன்னு நம்பி கவலைபட வேண்டாம்.. நீ இங்கிருந்து கிளம்பலாம்.." என்றவள் கதவை நோக்கி கையை காட்டினாள்.
இனியன் தனது தோல்வியை உணர்ந்தான். அவளை பழி வாங்க வந்து தான் பலியானதை புரிந்துக் கொண்டான்.

தன் மனதில் உண்டான காதலை அவள் இப்போதைக்கு நம்ப மாட்டாள் என்பதை புரிந்துக் கொண்டான். அவளது கோபம் தீர்ந்த பிறகு கெஞ்சிப் பார்க்கலாம் என முடிவெடுத்து வெளியே நடந்தான்.

"யார் நீ..?" சந்தியாவை தேடி வந்த பொன்னி சந்தியாவின் அறையில் இருந்து வெளியே வந்த இனியனை கண்டு குழப்பமாக கேட்டாள்.

பொன்னியின் சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்த சந்தியா "அவன் என் பிரெண்ட்.. அவனை பத்தி நீங்க யாரும் தெரிஞ்சிக்க வேண்டாம்.." என்றாள் வார்த்தையெல்லாம் வெறுப்பை மட்டும் நிரப்பி.

இனியன் முகம் கவிழ்ந்தான். பொன்னி இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்தாள். இனியனின் குற்ற உணர்ச்சி நிரம்பிய முகமும் சந்தியாவின் கண்ணீர் கரை காய்ந்த முகமும் பொன்னிக்கு பலவித சந்தேகத்தை உண்டாக்கியது. அவர்கள் இருவரிடமும் தன் சந்தேகத்தை அவள் கேட்க நினைத்த நேரத்தில் சந்தியாவின் போன் ஒலித்தது.

முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு போனை எடுத்தாள் அவள்.

"சந்தியாம்மா.." எதிர் முனையில் மகேஷின் குரல் கரகரத்து ஒலித்தது.

சந்தியா அனிச்சையாக இனியனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். தனக்கு இப்படி ஒரு மகன் இருப்பது மாமாவுக்கு தெரிந்தால் எந்த அளவிற்கு சந்தோசப்படுவார் என நினைத்தாள். ஆனால் தன் மகனின் கேவலமான புத்தி தெரிந்தாள் எந்த அளவிற்கு மனம் நொந்து போவார் என்பதையும் எண்ணி பார்த்தாள்.

"சொல்லுங்க மாமா.." என்றாள் இனியனை பார்த்தபடியே.

"நேத்து நைட் சக்தி.." அவன் வார்த்தை வராமல் திணறினான்.

சந்தியாவின் முகம் நொடியில் இருளடைந்தது.

"அத்தைக்கு என்ன ஆச்சி மாமா..?" என அவள் கேட்க இனியன் அதிர்ச்சியாக அவளை பார்த்தான்.

"நேத்து அவளை யாரோ தோள்பட்டையில் கத்தியால குத்திட்டாங்க.. இப்ப ஆபரேசன் முடிச்சி ஐசியூவில் இருக்கா.." என அவன் சொல்ல இவள் அதிர்ச்சியோடு வாய் மீது கை வைத்தாள்.

"அத்தையை யாரோ நேத்து நைட் கத்தியால குத்திட்டாங்களாம்.." என்றாள் இனியனிடம். இதை கேட்டு அவன் முகத்தில் இருந்த மொத்த ரத்த ஓட்டமும் நின்று போனது.

அவன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்த பைக் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே ஓடினான்.

"மாமா நான் ஹாஸ்பிட்டல் வரேன்.." என்றவள் போன் இணைப்பை துண்டித்து விட்டு இனியனை பின்தொடர்ந்து ஓடினாள்.

"சந்தியாம்மா.." தன்னை அழைத்த பொன்னியை திரும்பி பார்த்தாள் அவள்.

"நான் ஹாஸ்பிட்டல் போறேன் பாட்டி.. சாப்பிட்டுட்டு டேப்ளட் சாப்பிட்ட பிறகு வீரய்யாவை ஆட்டோ பிடிச்சி கொடுக்க சொல்லி நீங்க வாங்க.." என்றவள் பொன்னியின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வெளியே ஓடினாள்.

இனியன் நடுங்கும் கரங்களோடு பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்தான். அங்கே ஓடி வந்த சந்தியா பைக்கில் ஏறி அமர்ந்தாள். அவளிடம் எதையும் கேட்கும் பேசும் மனநிலையில் இல்லாத இனியன் பைக்கை வேகமாக செலுத்தினான்.

மகேஷ் ஐசியூவின் வெளியே பைத்தியக்காரன் போல அமர்ந்து இருந்த நேரத்தில் அங்கு வந்தார் குமரன்.

"மகேஷ் என்ன ஆச்சி..?"

அவன் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்கள் ஈரத்தால் மின்னியது.

"நேத்து நைட் நான் பார்மஸி போன நேரத்துல யாரோ அவளை கத்தியால குத்திட்டாங்க மாமா.." என்றான்.

அவனது கை கால் நடுங்குவதை கண்ட குமரன் அவனை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டார். "அவ குணமாகிடுவா மகேஷ்.. நீ பயப்படாத.. அவ எத்தனையோ மன கஷ்டத்தை பார்த்தவ.. இந்த உடல் வலியை தாங்கி குணமாக.." அவரது வார்த்தை பாதியிலேயே நின்று போனது.

அவரது குழப்ப முகம் கண்ட மகேஷ் அவரது பார்வை போன திசையை பார்த்தான். அங்கே அவன் நேற்று ஹோட்டலில் பார்த்த இளைஞன் இவர்களை நோக்கி வந்துக் கொண்டிருந்தான். அவனின் பின்னால் சந்தியாவும் வந்தாள்.

"இனியா.." அதிர்ச்சியோடு கேட்ட குமரனை கண்டுக்கொள்ளாமல் ஐசியூவிற்குள் நுழைய முயன்றான் அவன். ஆனால் அவன் நுழையும் முன் அவனை கை பிடித்து நிறுத்தினான் மகேஷ்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Page 7 / 8
Share: