Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

Notifications
Clear all

எந்தன் நேசம்  

Page 8 / 8
  RSS

Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
19/10/2020 6:59 am  

அத்தியாயம் 60

 

இனியன் தன் கை பிடித்து நிறுத்திய மகேஷை திரும்பி பார்த்தான். அவனின் பிடியிலிருந்து தன் கையை உருவிக் கொண்டான்.

மகேஷை முறைத்து விட்டு குமரனை பார்த்தான். "இன்னும் ஒரு நிமிஷத்துல இந்த ஆள் இங்கிருந்து போயாகணும் மாமா.. இல்லன்னா நான் இந்த ஆளை கொன்னுட்டு ஜெயிலுக்கு போயிடுவேன்.."

"இனியா நீ இங்கே என்ன பண்ற..?" குழப்பமாக கேட்டார் அவர். அவர் இதை கேட்டதும் சந்தியாவிற்கு தன் பெரியப்பா மீது கோபமாக வந்தது.

"அப்படின்னா உங்களுக்கும் இவனை பத்தி தெரிஞ்சிருக்கு இல்லையாப்பா..?" என சந்தியா கேட்க அவர் நெற்றியை தேய்த்து விட்டபடி அவளை பார்த்தார்.

"நீ நினைக்கற மாதிரி இல்லம்மா.."

"மாமா.. இங்கே என்ன நடக்குது..? யார் இவன்..?" என்றான் மகேஷ்.

"நான் யாருங்கறது உங்களுக்கு எதுக்கு..? இந்த இடத்தை விட்டு நீங்க போனா அதுவே போதும்.." என்றவன் கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.
சக்தி ஐசியூ பெட்டில் மானிட்டர் உதவிகளோடு படுத்திருப்பதை கண்டவன் கை நடுங்க அவள் அருகே சென்று அமர்ந்தான். அவளின் கையை தன் கைக்குள் வைத்துக் கொண்டான்.

"அம்மா.. நீ பட்ட கஷ்டமெல்லாம் போதும்மா.. எனக்கு எந்த உரிமையும் பெருமையும் தேவை இல்ல.. நீ இருந்தா போதும்.. தயவு செஞ்சி சீக்கிரம் கண்ணை விழிச்சிக்கம்மா.. நீ இல்லன்னா என்னால இந்த பூமியில வாழவே முடியாது.. ப்ளீஸ்.. இதுக்கு மேலயும் எனக்கு கஷ்டம் தராத.. உன்னோட காயங்கள் எனக்கு வலியை தருதும்மா.." என்றவன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு விட்டு நிமிர்ந்தான். அவளை விழியெடுக்காமல் விழிகளில் இருந்து கண்ணீர் சொட்டாக சொட்டாக விழுந்தது.

ஐசியூவிற்குள் சென்றவனை குழப்பமாக பார்த்த மகேஷ் அவனை தொடர்ந்து உள்ளே செல்ல முயன்றான். ஆனால் அதற்குள் அவனை பிடித்து நிறுத்தினார் குமரன்.

"அவன் பார்த்துட்டு வரட்டும்.. அப்புறமா பேசிக்கலாம்.."

"ஆனா ஏன்..? யார் இவன்..? என் பொண்டாட்டியை விட்டு என்னை ஏன் போக சொல்றான்..?" என்றான்.

"அவன் உங்க சீமந்த புத்திரன் மாமா.." சந்தியா வெறுப்போடு சொல்ல அவன் குழப்பமாக அவளை பார்த்தான். குமரனிடம் தன் குழப்பத்திற்கான பதிலை தேடினான். அவரோ பதில் ஏதும் சொல்லாமல் தரையை பார்த்தார்.

"அவர்க்கிட்ட பதிலை எதிர்பார்க்காதிங்க மாமா.. இத்தனை வருசமா சொல்லாதவர் இன்னைக்கு மட்டும் சொல்லிடவா போறாரு.. இப்ப உள்ளே போனவனோட பேரு இனியன்.. சக்தி அத்தைக்கும் உங்களுக்கும் பிறந்தவன்.. அன்னைக்கு என் அப்பா சக்தி அத்தைக்கு விஷம் கொடுத்தபோது அவங்க வயித்துல இருந்த குழந்தை சாகும் முன்னாடியே செல்வாப்பா காப்பாத்திடாரு.. கருவுல சாகாம தப்பிச்சி பிழைச்சி பிறந்தவன் நம்ம எல்லோரையும் சாகடிக்க இன்னைக்கு வந்திருக்கான்.." என்றாள் வெறுப்பாக.
மகேஷ்க்கு இந்த விசயம் ஆயிரம் விதமான உணர்ச்சிகளை தந்தது. ஆயிரம் கேள்விகளை தந்தது.

'அன்னைக்கு சக்திக்கிட்ட ஐ லவ் யூ சொன்னது என் மகனா..? செல்வாவோட தத்து மகன்னு சக்தி சொன்ன இனியன் என் மகன்தானா..? ஆனா ஏன் என்கிட்ட இதை அவ சொல்லல..?' அவன் அதற்கு மேல் யோசிக்க கூட தைரியம் இல்லாமல் நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

"மகேஷ் நீ நினைக்கிற மாதிரி எதுவும் இல்ல.. உன் அப்பாவுக்கு பயந்துக்கிட்டுதான் அவ இதை உன்கிட்ட சொல்லல.. உன் அப்பா அவளையே இத்தனை முறை கொலை செய்ய முயற்சி பண்ணிட்டாரு.. இப்படி ஒரு மகன் இருப்பது தெரிஞ்சா அவனுக்கும் ஏதாவது தீங்கு நடந்துடுமோன்னு பயந்துதான் அவ இதை சொல்லல.."

குமரனை கோபமாக பார்த்தான் மகேஷ்.

"அவளுக்கு என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா மாமா..? என்னால என் குழந்தைக்கு பாதுகாப்பு தர முடியாதா..?"

"கட்டின பொண்டாட்டிக்கே பாதுகாப்பு தர முடியல.. இதுல குழந்தையோட பாதுகாப்பு ஒன்னுதான் கேடா..?" விஷமாக கேட்டபடி ஐசியூ அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான் இனியன்.

அவனை கண்டு டக்கென எழுந்து நின்றான் மகேஷ். அவனது கையை பற்ற முயன்றான். ஆனால் இனியன் கடைசி நேரத்தில் தன் கையை பின்னுக்கு இருத்துக் கொண்டான்.

"உனக்கு ஏன் என் மேல இவ்வளவு கோபம்..?" பல்லை கடித்தபடி கேட்டான் மகேஷ்.

"உங்க மேல நான் ஏன் கோபப்படணும்..? ஸ்கூல் காலேஜ்ல அப்பன் பேரு தெரியாதவன்னு என்னை எல்லோரும் கிண்டல் பண்ணும் போது நீங்களா வந்து ஆறுதல் சொன்னிங்க..? இத்தனை வருசமா உங்க அப்பாவுக்கு பயந்து என் அம்மா என்னை விட்டு பிரிஞ்சி இருந்தபோது நீங்களா அவங்களுக்கும் எனக்கும் பாசத்தை காட்டினிங்க..? செல்வா மாமா வொய்ப் என்னை ஒவ்வொரு முறையும் அப்பனை போல ஏமாத்துகாறன்னு சொல்லி திட்டும் போதெல்லாம் நீங்களா வந்து என் கண்ணீரை துடைச்சி விட்டிங்க..? எந்த உரிமையில் உங்க மேல கோபப்படுறது..?"

மகேஷின் கோபம் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது. அவனை கண் கலங்க பார்த்தான். அவனது வாழ்நாள் வலியை ஒற்றை நொடியில் அனுபவித்து தீர்த்தான். இனியனின் கோபத்தில் இருந்த நியாயத்தை புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது அவனால். ஆனால் இதில் தன் தவறு ஏதும் இல்லையே என்று குமுறினான்.

இனியன் சொன்னதை கேட்டு சந்தியாவிற்கு இதயம் வலித்தது. அவன் அனுபவித்த துயர்கள் அவள் கண் முன் வந்து போனது. தனது அப்பாவும் தாத்தாவும் செய்த தவறால் அவன் எவ்வளவு சிரமத்தை சந்தித்து விட்டான் என்பதை புரிந்துக் கொண்டாள். ஆனால் இது அத்தனைக்குமாக தன்னை பழி வாங்கி விட்டானே என நினைத்து ஆத்திரப்பட்டவள் தன் கலங்கும் கண்களை மறைக்க வேறு புறம் திரும்பிக் கொண்டாள்.

இனியன் மகேஷை கோபமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதே நேரத்தில் சந்தியாவின் முக மாற்றத்தையும் அவளது கலங்கிய கண்களும் அவனது பார்வையில் விழத்தான் செய்தது. அவள் தன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பி தன் கண்களை திருப்பிக் கொண்டபோது அவனுக்கு இதயத்தில் ஈட்டி பாய்ந்த உணர்வு உண்டானது.

"உன் வலியை என்னால புரிஞ்சிக்க முடியுது.. ஆனா இதுல என் தப்பு என்ன இருக்கு..? இப்படி ஒரு பையன் இருப்பதை அவ என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல.. நீ இருப்பது தெரிஞ்சிருந்தா உன்னை இப்படி கண்காணாத ஊருல வளர விட்டிருப்பேனா..? நீ கருவுல அழிஞ்சிட்டங்கற சேதியை கேட்டு உயிர் வரைக்கும் வலியை அனுபவிச்சேன் நான்.. உன்னை பத்தி ஒருத்தர் கூட எனக்கு ஒரு குறிப்பு கூட சொல்லல.. என் வாரிசு நீ.. என் ரத்தம் நீ.. உன்னை பத்தி தெரிஞ்ச செகண்டே நான் இவ்வளவு பீல் பண்றேன்.. முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா உன்னை விட்டிருப்பேன்னு நினைக்கிறாயாடா..?"
மகேஷ் பேசியதை கேட்டு இனியனுக்கு கண்ணெல்லாம் கலங்குவதை போல உணர்வு ஏற்பட்டது.

"என் அம்மாவை ஏமாத்திட்டு இருக்கற மாதிரி செண்டிமெண்டலா பேசி என்னையும் ஏமாத்த வேணாம்.. என் அம்மா உங்களை நேசிக்கறாங்க.. அதனாலதான் உங்களை நான் சும்மா விடுறேன்.. அவங்களை பார்த்துக்க நான் இருக்கேன்.. நீங்க இங்கிருந்து கிளம்புங்க.. இனி என் அம்மாவை பார்க்க வராதிங்க.."

இனியனை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான் மகேஷ். அவனை செவிலில் ஒரு அறை தர தோன்றியது அவனுக்கு. ஆனாலும் பல்லை கடித்து கோபத்தை அடக்கியபடி அவனை பார்த்தான்.

"அவ என் பெண்டாட்டி.. அவளை நான் பார்க்க கூடாதுன்னு சொல்ல உனக்கு உரிமை கிடையாது.. என்னதான் பெத்த புள்ளையாவே இருந்தாலும் என் சக்திக்கு பின்னாடிதான் எவனும்.."

இனியன் அவனை கண்டு நக்கலாக சிரித்தான். "அவங்களை எவனோ கத்தியால குத்திட்டு போயிருக்கான்.. அப்போது இந்த வெறிதனமான பாசம் எங்கே போச்சி..?"

மகேஷ் அவனுக்கு பதில் சொல்ல முயலும் முன் "மகேஷ்.." என அழைத்தபடி அங்கு வந்தான் செல்வா. முகமெல்லாம் வியர்த்து போய் மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்க அவசரமாக வந்து நின்றவன் பதற்றத்தில் இனியனை கவனிக்கவில்லை.

மகேஷ் அவனை கண்டு நிம்மதி பெருமூச்சி விட்டான். ஆனால் வேகமாக வந்த அவனோ மகேஷின் தாடையில் ஒரு குத்து விட்டான். மகேஷக்கு தெரியும் தான் அடித்தால் நண்பன் தாங்க மாட்டான் என. அதனால் ஏற்கனவே அடக்கிக் கொண்டிருக்கும் கோபத்தோடு இதையும் சேர்த்து அடக்கியபடி அவனை பார்த்தான்.

"உன் வீட்டுல இருக்கும் போது எவனோ அவளை கத்தியால குத்திட்டாங்கன்னு சொன்ன.. நைட் ப்ளைட் ஏறுற நேரத்துக்கு மறுபடியும் அவளை எவனோ கத்தியால குத்திட்டான்னு சொல்ற.. என் தங்கச்சிக்கு ஏதாவது ஒன்னுன்னா கேள்வி கேட்க கூட யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சிட்டியா நீ..? உனக்கு என்ன அவ்வளவு அசால்ட்..? நீ ஒரு ரவுடி.. உனக்கு எத்தனை எதிரின்னு உனக்கு தெரியும்.. அவ ஒரு போலிஸ்.. அவளுக்கு எத்தனை எதிரின்னும் உனக்கு தெரியும்.. ஊரை சுத்தி எதிரிங்க.. எவன் எப்ப என்ன பண்ணுவான்னு தெரியாது.. ஆனா எது வேணாலும் எப்போது வேணாலும் நடக்கும்ன்னு உனக்கே நல்லா தெரியும்.. எல்லாம் தெரிஞ்சிருந்தும் அவளை தனியா விட்டுட்டு போயிருக்க.."

செல்வா அவனிடம் காட்டு கத்தல் கத்திக் கொண்டிருந்தான். செல்வா விட்ட குத்தில் மகேஷின் உதட்டில் காயம் ஏற்பட்டது. உதட்டில் வழிந்த ரத்தத்தை துடைத்தபடி அவனை பார்த்தான். "ஸாரிடா.. தப்பு என் மேலதான்.. நான்தான் கவனமா இருக்க தவறிட்டேன்.." என்றான் சிறு குரலில்.

செல்வா தலையசைத்துவிட்டு அவனை தலை முதல் கால் வரை பார்த்தான்.

"உனக்கு ஒன்னும் ஆகலையே.." என்றான் அக்கறையோடு.

இல்லையென தலையசைத்தவனை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான் செல்வா. "இன்னொரு முறை அவளுக்கு ஏதாவது ஆச்சின்னா நான் உனக்குதான் முதல்ல சமாதி கட்டுவேன்.. புரிஞ்சதா..?"

"புரிஞ்சது.." என்ற மகேஷ் அவனை விட்டு விலகி நின்றான். செல்வாவுக்கு பின்னால் நின்றுக் கொண்டிருந்த இனியன் பல்லை கடித்தபடி கையை இறுக்கமாக மடக்கியபடி தலையை குனிந்து நின்றுக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது மனநிலையை மகேஷால் புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் தனது மனநிலையை அவன் கவனிக்க தவறி விட்டானே என்று ஆதங்கமாகவும் இருந்தது.

"ப்ளைடை விட்டு இறங்கியதும் நேரா இங்கேதான் வந்திருப்ப போல.. வீட்டுல அம்மா இருப்பாங்க.. நீ வீட்டுக்கு போய் குளிச்சி சாப்பிட்டுட்டு அப்புறமா ஹாஸ்பிட்டல் வா.. உன் தங்கச்சியை நான் பார்த்துக்கறேன்.."

"சக்தியை பார்த்துட்டு அப்புறம் கிளம்பறேன்.." என்றவனிடம் தலையை அசைத்தவன் "வீட்டுக்கு போகும் போது அவனையும் கூட்டி போ.. பசியோடு இருப்பான்னு நினைக்கிறேன்.. சாப்பிட்டுட்டு வரட்டும்.."

யாரை சொல்கிறான் என புரியாமல் திரும்பி பார்த்தான் செல்வா. இனியன் கோபத்தில் முகம் சிவக்க நின்றுக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தவன் மகேஷையும் அவனையும் மாறி மாறி பார்த்தான்.

"அப்பனை மாதிரியே எப்படிடா அடங்கா பிடாரியாவே பிறந்திருக்க நீயும்.. நான் அத்தனை முறை சொன்னபோது பூம்பூம் மாடு மாதிரி தலையை ஆட்டின.. ஆனா பொய் சொல்லிட்டு இங்கே வந்திருக்க.. உன் கண்ணுக்கு என்னை பார்த்தா எப்படிடா தெரியுது..?" என கோபத்தோடு கேட்டான் செல்வா.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..

 


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
21/10/2020 7:18 am  

அத்தியாயம் 61

செல்வாவின் முன்னால் தலை குனிந்து நின்றான் இனியன்.

"இவங்க வீட்டுல யாருக்கும் அம்மாவை பிடிக்கல.. எனக்காக அம்மா ஒன்னும் இவங்க வீட்டுல பிடிக்காத வாழ்க்கை வாழ தேவையில்லை.. அப்பா பேர் தெரியாம இத்தனை நாள் வாழலையா..? இவங்க தர உரிமையும் மதிப்பும் எனக்கு தேவையே கிடையாது.. அதனாலதான் இவங்களை போட்டு தள்ளிட்டு போகலாம்ன்னு வந்தேன்.."

இனியன் சொன்னது கேட்டு செல்வாவும் மகேஷும் அதிர்ச்சியோடு அவனை பார்த்தனர். குமரன் தான் காதில் கேட்ட விசயம் சரிதானா என்ற சந்தேகத்தோடு அவனை பார்த்தார்.

"ஆனா எங்க அம்மா இவரை ரொம்ப நேசிக்கறாங்க.. அதான் முடிவை மாத்திக்கிட்டேன்.. என் அம்மாவை எப்படி பார்த்துக்கணும்ன்னு எனக்கு தெரியும்.. அதனால இவரை இங்கிருந்து போக சொல்லுங்க.."

செல்வா அவனை முறைப்போடு பார்த்தான். "எருமை மாடு.. இந்த வயசுலயே உனக்கு எதுக்குடா இவ்வளவு யோசனையும் வேலையும்.? பெரியவங்க நாங்க எதுக்கு இருக்கோம்..?" என கேட்டவன் அவனது தலையில் ஒரு தட்டு தட்டினான். இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சந்தியா பொங்கிவந்த சிரிப்பை அடக்க வேறு திசைக்கு முகத்தை திருப்பினான்.

செல்வா இனியனை அடித்ததில் மகேஷ்க்கு உடன்பாடில்லை. தன் மகனை தன் முன்னால் அடிக்கின்றானே என்று செல்வா மீது கோபம் வந்தது. ஆனால் தான் ஏதாவது பேச ஆரம்பித்தால் அதற்கும் இனியன் ஒரு ஏழரையை தொடங்குவான் என தெரிந்து அமைதியாகி கொண்டான்.

இனியன் தலையை தேய்த்தபடி செல்வாவை பார்த்தான். "பெரியவங்க இருந்து மட்டும் என்ன பிரயோஜனம்..? என் அம்மா இவ்வளவு நாள் என்னை பிரிஞ்சி இருந்தாங்களே.. பெரியவங்க என்ன பண்ணீங்க..? நான் அம்மா அப்பா இல்லாம அனாதையாதானே வளர்ந்தேன்.. பெரியவங்க அப்போது என்ன பண்ணீங்க..? இன்னைக்கு என் அம்மா இப்படி பேச்சு மூச்சி இல்லாம ஹாஸ்பிட்டல்ல இருக்காங்களே.. பெரியவங்க என்னத்த பண்ணீங்க..? வயசு ஆகிட்டா எல்லோரும் பெரியவங்க ஆகிட போறதில்ல.."

அவனை வலிகளோடு பார்த்தான் செல்வா.

"அம்மா அப்பா இல்லாம வளர்ந்தவன்தான்டா நீ.. ஆனா உனக்கு எல்லாமுமா நான் இருந்தேனே.." என செல்வா கேட்டபோது இனியன் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிர்த்தது.

"உங்ககிட்ட எத்தனையோ நாள் கேட்டிருக்கேன் என் அம்மாவை பார்க்க கூட்டி போங்கன்னு.. வருசத்துல ஒருநாள்தான் என் அம்மா என்னை பார்க்க வருவாங்க.. இது போதுமா..? நான் மட்டும் என்ன பாவம் செஞ்சேன்..? இவர்தான் என் அப்பான்னு உங்களுக்கும் இத்தனை வருசமா தெரியும்.. ஒருநாள் என்கிட்ட சொன்னிங்களா..? அப்பன் பேர் தெரியாத பையன்னு எல்லோரும் திட்டும்போது தலை குனிஞ்சி நின்னேனே, அதுக்காகவாவது சொல்லி இருக்கலாம் இல்லையா..? நீங்க யாரும் பெரியவங்க கிடையாது.. எல்லோரும் சுயநலவாதிங்க.. என் மேல உங்களுக்கும் கூட அக்கறை கிடையாது.. அப்படி அக்கறை இருந்திருந்தா என் அப்பா யாருன்னு எனக்கு எப்பவோ சொல்லி இருப்பிங்க.. எனக்கு என் அம்மாவை தவிர யாரும் தேவையில்ல.. அப்பாவும் வேணாம்.. சொத்து வேணாம்.. மரியாதை மதிப்பு எதுவும் வேணாம்.. அதனால இங்கே இருக்கற நீங்க எல்லோருமே இங்கிருந்து போயிடுங்க.." என்றவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் சொட்டு சொட்டாக உருண்டு கன்னத்தை தாண்டி சென்றது.

அவனையும் அவனது மனநிலையையும் மகேஷால் நன்றாக புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது.

"எதுக்கு இப்படியெல்லாம் பேசுற இனியா..?" வருத்ததோடு கேட்டான் செல்வா.

"உங்களுக்கு யாருக்குமே நான் சொல்ல வருவது புரியல.. எனக்கு என் அம்மா மட்டும் போதும்.. நீங்க யாருமே வேண்டாம்.." என்றவன் தன் இடுப்பில் சொருகி வைத்திருந்த துப்பாக்கியை கையில் எடுத்தான்.

அவனது கையிலிருந்த துப்பாக்கியை கண்டு அங்கிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். அவர்கள் நின்றுக் கொண்டிருந்த ஐசியூ வராண்டாவில் அப்போது யாரும் இல்லாத காரணத்தால் இந்த விசயம் பெரியதாகும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை.

"என் அம்மாவையும் என்னையும் விட்டு எல்லோரும் போயிடுங்க.. இல்லன்னா நான் உங்க எல்லோரையும் சுட்டுடுவேன்.." என்றவன் துப்பாக்கியை அவர்களை நோக்கி நீட்டினான்.

"இது என்னடா கருமம்..? உனக்கு ஏதுடா துப்பாக்கி..?" செல்வா புரியாமல் கேட்டான்.

துப்பாக்கியை பார்த்து விட்டு தன் மாமனை பார்த்தான் அவன். "ஆக்ராவுல என் பிரெண்ட் ஒருத்தன் மூலமா வாங்கினேன்.. செகண்ட் ஹேண்ட் துப்பாக்கி.. என்னோட இத்தனை வருச சேமிப்பு பணம்.." என அவன் சொல்ல "அப்பாடா.." என தன் நெஞ்சில் கை வைத்தான் செல்வா.

செல்வாவை புரியாமல் பார்த்தான் மகேஷ். அவனது பார்வையை புரிந்துக் கொண்டான் அவன். "துப்பாக்கி வாங்க எங்க வீட்டு பத்திரம் எதையாவது அடமானம் வச்சிட்டானோன்னு பயந்துட்டேன்.." என்றவன் இனியனை பார்த்தான்.

"உன் அப்பனை மாதிரியே நீயும் ரவுடி ஆயிடாதே.. உன் அம்மா கண் விழிச்சா அப்புறம் அவ உன்னை துரத்தி துரத்தி அடிப்பா... கையில துப்பாக்கி இருப்பதால் நீ ஒன்னும் பெரிய அப்பாடக்கர் எல்லாம் கிடையாது.. இருபது வயசு தாண்டாத உனக்கு எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய வேலை.. மரியாதையா துப்பாக்கியை கீழே போட்டுட்டு வா.. உன்னை ஆக்ரா அனுப்பி வைக்கிறேன் நான்.. போய் காலேஜ் எக்ஸாமுக்கு படிக்கற வேலையை பார்ப்ப.." செல்வா அதிகாரமாக சொன்னான்.

செல்வாவின் பேச்சிற்கு இனியன் சிறிதும் அசரவில்லை. "நான் என் அம்மாவை விட்டு எங்கேயும் வரமாட்டேன்.. நீங்க எல்லோரும் முதல்ல இங்கிருந்து போங்க.. இல்லன்னா நிஜமா நான் சுட்டுடுவேன்.." என்றவன் டிரிக்கரில் விரல் வைத்தான்.

மகேஷ் சட்டென தன் கையை தூக்கினான். "ஓகே.. விடு நாங்க இங்கிருந்து போறோம்.. நீ அவளை கொஞ்சம் பத்திரமா பாரத்துக்க.." என்றான்.

மகேஷை செல்வாவும் குமரனும் புரியாமல் பார்த்தனர். "வாங்க.. நாம இங்கிருந்து போகலாம்.." என்றவன் அவர்களை இழுத்துக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே வந்த பிறகு மகேஷிடமிருந்து தன் கையை விடுவித்து கொண்டு அவனை கோபமாக பார்த்தான் செல்வா.

"பைத்தியமா நீ..? கையில துப்பாக்கி வச்சிருக்கான்..? அவனை அப்படியே விட்டுட்டு எங்களை கூட்டிட்டு வெளிய வந்துட்ட..?" என்றான்.

"அவன் மன கஷ்டத்தோடு இருக்கான்டா.. அவனுக்கு கொஞ்சம் டைம் வேணும்.. திடீர்ன்னு ஆகாயத்துல இருந்து அப்பன் குதிச்சா இப்படிதான் கோபம் வரும் எல்லோருக்கும்.. இவ்வளவு நாளா என்னை பத்தி அவன்கிட்டயும் சொல்லல.. அவனை பத்தி என்கிட்டயும் சொல்லல.. அவன் நிலமையில் நான் இருந்திருந்தா எல்லோரையும் சுட்டுட்டுதான் பேசவே ஆரம்பிச்சிருப்பேன்.. அவன் உடம்புல சக்தி ரத்தம் பாதி கலந்துடுச்சி.. அதனாலதான் ஓரளவுக்கு அமைதி தெரிஞ்ச பையனா இருக்கான் அவன்.." என மகேஷ் சொல்ல அவனை நக்கலாக பார்த்தான் செல்வா.

"மகேஷ் சொல்வது சரிதான்.. இனியனுக்கு கொஞ்சம் டைம் தந்தா அவன் சரியா போயிடுவான்.. சக்தி பக்கத்துல இரண்டு நாள் இருந்தான்னா எல்லாமே சரியா போயிடும்.." என்றார் குமரன். குமரன் சொல்வதில் அர்த்தம் இருப்பதாக சந்தியாவிற்கும் தோன்றியது.

மகேஷின் வாதம் செல்வாவிற்கு ஒத்துவரவில்லை.

"புள்ளை பாசம் பொங்குதோ..? எருமை அவன் கோபத்துல எதையாவது பண்ணிட்டா அப்புறம் சக்தி என்னைதான்டா சாகடிப்பா.." என தலையை பிடித்தான் அவன்.

"இதுக்கு மேல அவனை பத்தி எதையும் சக்தி உன்கிட்ட கேட்க மாட்டா.. என் பையனை பார்த்துக்க எனக்கு தெரியும்.. அவனுக்கு நானே பொறுப்பா இருந்துக்கறேன்.. உனக்கு அந்த பெரும் கவலை வேண்டாம்.." என்றவன் மருத்துவமனை இரண்டாம் தளத்தில் சக்தி இருக்கும் அறையை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அறையின் ஜன்னலருகே நின்றபடி இவர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இனியன் மகேஷின் பார்வையை கண்டு ஸ்கீரீனை இழுத்து விட்டு ஜன்னலை மறைத்தான்.

மகேஷோடு சேர்ந்து இனியன் செய்ததை பார்த்துக் கொண்டிருந்த செல்வா பெருமூச்சோடு தலையை கோதி விட்டுக் கொண்டான்.

"இவன் பண்றதையெல்லாம் பார்க்கும்போது எனக்கு பயமா இருக்குடா.." என்றான் செல்வா.

"எனக்கும் கொஞ்சம் பயமாதான் இருக்குடா.. எல்லாம் சக்தி கண் விழிக்கற வரைக்கும்தானே..? அவ கண் விழிச்சிட்டா எல்லாம் சரியா போயிடும்.." என நம்பிக்கையோடு கூறினான் மகேஷ்.

மகேஷ்க்கு இருந்த நம்பிக்கை குமரனுக்கும் இருந்தது. "நேத்து நைட் யார் ஹாஸ்பிட்டல் வந்து அவளை கத்தியால குத்தினாங்கன்னு நான் போய் கண்டுபிடிக்கறேன்.." என அவர் கிளம்ப அவரின் கையை பிடித்து நிறுத்தினான் மகேஷ்.

"அவளை கத்தியால குத்தியவன் சீனு.." என்றான்.

செல்வாவும் குமரனும் புரியாமல் அவனை பார்த்தனர்.

"நைட்டே நான் சிசிடிவியில் பதிவான எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டேன்.. கலையோட அண்ணன் மகன் சீனுதான் இதையெல்லாம் பண்ணியிருக்கான்.. ரூம்க்குள்ள போகற வரை முகத்தை மறைச்சி துணி கட்டியிருந்தவன் வெளியே வரும்போது முகத்தை மறைக்க மறந்துட்டான்.. வந்த காரியம் வெற்றியடைஞ்ச சந்தோசத்துல இதை மறந்திருப்பான் போல.." என்றவன் தரையில் கிடந்த சிறு கல்லை காலால் உதைத்தான்.

"அவனை என்ன பண்ண..?" அவசரமாக கேட்டார் குமரன்.

"ஏதும் பண்ணல மாமா.. காலையில் சக்திக்கு யாரையாவது பாதுகாப்புக்கு விட்டுட்டு போய் அவன் கதையை முடிக்கலாம்ன்னு இருந்தேன்.. ஒருநாளோட சிறு வேலையா அது இருந்தது.. ஆனா இனியன் என் மொத்த வாழ்க்கையின் பாதையில குறுக்க வந்து நின்னுட்டான்.. அதான் இப்போ கொஞ்சம் குழப்பமா இருக்கேன்.. இந்த முறை நீங்களே அவனை அரெஸ்ட் பண்ணி ஜெயிலுல போடுங்க.. மறுபடியும் சிக்காமலா போயிடுவான்..?"

குமரன் தலையசைத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார். அவர் சென்ற பிறகு மகேஷை கண்கள் சுருக்கி பார்த்தான் செல்வா.

"ஏற்கனவே சோடாப்புட்டி.. இன்னும் எதுக்கு கண்ணை வேற சுருக்கி பார்க்கற..?" கிண்டலாக கேட்டான் மகேஷ்.

"இல்ல.. போலிஸூம் ரவுடியும் ஒன்னு சேர்ந்து இருப்பதை பார்த்து அவ்வளவு ஆச்சரியம் எனக்கு.."

"நான் நல்ல ரவுடிடா.. போலிஸால பிடிக்க முடியாத கெட்டவங்களை தூக்கி போட்டு மிதிக்கற நல்ல ரவுடி.. சரி நீ சந்தியாவோடு வீட்டுக்கு போய் குளிச்சி சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு அப்புறமா இங்கே வா.." என்றான்.

"சக்தியை பார்க்கலாம்ன்னு வந்தேன்.. நீ பெத்து வச்சிருக்கற எருமை மாடு என் தங்கச்சியை நானே பார்க்க கூடாதுன்னு ஆர்டர் போடுது.. என் தங்கச்சியை நீ ஒருத்தன் காதலிச்சதுக்கு இன்னமும் நான் இம்சையை அனுப்பவிக்கிறேன்டா.." என்றவன் சந்தியாவை பார்த்து புன்னகை புரிந்தான்.

"நல்ல பொண்ணா இருக்காடா.. இவளை இனியனுக்கு பார்த்திருப்பதாவும் இவ பேரழகும்ன்னும் என் சித்தப்பா சொன்னாரு.." என அவன் கூற சக்தியின் அப்பாவோடு உரையாடிய நாள் சந்தியா கண் முன் வந்து போனது.

இனியன் யாரென தெரிந்துக் கொள்ள தான் அன்று எவ்வளவு ஆர்வம் காட்டினோம் என நினைத்தவளுக்கு இன்று தனது ஆர்வத்திற்கு கிடைத்த பரிசை எண்ணி கண்ணீர் துளிர்த்தது.

யாரையோ பழி வாங்க வேண்டுமென தன் மனதை உடைத்து விட்டனே என நினைத்தவளுக்கு நெஞ்சில் வலி குப்பென தாக்கியது.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Vani Prabakaran
(@vaniprabakaran)
Estimable Member Registered
Joined: 1 year ago
Posts: 153
21/10/2020 3:59 pm  

Sevanthi kathai romba emotional a arumaya poguthu.. Sakthi and Magesh life la epo ellam normal agum.. Iniyan santhiyava use paninathu sakthi ku therinja avvalavu thaan... Oru sambavun eruku iniyanu ku sakthi kita erunthu.. Waiting for your next episode pa... 👍 👍 


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
22/10/2020 6:12 am  

@vaniprabakaran நன்றிகள் ப்பா


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
22/10/2020 6:15 am  

அத்தியாயம் 62

சந்தியா இனியனை நினைத்து மனம் வருந்திக் கொண்டிருந்ததை செல்வாவும் மகேஷும் கவனிக்கவில்லை.

"என் சித்தப்பாவுக்கு இவளை ரொம்ப பிடிச்சி போச்சி.." என்ற செல்வா சந்தியாவை அன்போடு பார்த்தான். சந்தியா கரை தாண்ட முயலும் கண்ணீரை பெரும் முயற்சியோடு தடுத்தபடி கண்கள் எட்டா புன்னகையை அவனுக்கு தந்தாள்.

"இவனை நான் நேத்து ஹோட்டல்ல பார்த்தேன்டா.. ஒரு மாதிரியா முறைச்சான்.. இவனை பார்த்ததும் உள்ளுக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்தது.. ஆனா பாரு அவன் யாருன்னு என்கிட்ட சொல்லாம சந்தியாக்கிட்ட சொல்லிருக்கான்.." என சொல்லி மகேஷ் சிரிக்க சந்தியா தரையை பார்த்தாள்.

"எனக்கும் எதேச்சையாதான் தெரிஞ்சது மாமா.. அத்தைக்கு ரத்தம் தந்தது இவன்தான்.. அப்படிதான் எனக்கு பழக்கம் ஆனான்.. என்னவோ காலையில மனசு வந்து அவன் யாருன்னு என்கிட்ட சொல்லிட்டான்.. அவனுக்கு எப்படி உங்களை பிடிக்காதோ அதே மாதிரிதான் என்னையும் பிடிக்காது.. அவன் அம்மாவும் அப்பாவும் பிரிஞ்சதுக்கு என் அப்பாதான் முக்கிய காரணம்.. அதனால அவனுக்கு என் மேல ஏகப்பட்ட வெறுப்புதான் இருக்கு.." என்றவளின் குரல் கடைசியாக பேசும் போது உடைந்து போனது.

அவளை தன் நெஞ்சோடு சாய்த்துக் கொண்டான் மகேஷ். "அவன் இப்ப ரொம்ப குழப்பத்துல இருக்கான்ம்மா.. கொஞ்ச நாளுல சரியா போயிடுவான்.. நீ இதை நினைச்சி கவலை படாத.. அவனுக்கு புத்தி தெளிஞ்சதும் அவன்கிட்ட நான் பேசுறேன்.." என ஆறுதல் சொன்னான் அவன்.

இனியன் ஜன்னல் ஸ்க்ரீனால் தன்னை மறைத்து கொண்டான். ஆனால் கீழே நடந்ததை ஓரமாக இருந்தபடி பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தான். அவர்கள் பேசி்க் கொண்டதை அவனால் கேட்க முடியவில்லையே தவிர அவர்களது முகப்பாவத்தை அவனால் நன்கு படிக்க முடிந்தது.

அவனது பார்வை மற்றவர்கள் மீது இருந்தாலும் கூட அதிகமாக சந்தியாவைதான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது முகத்தில் தெரிந்த சோகமும் வலியும் அவனுக்கு வருத்தத்தை தந்தது. ஆனால் அந்த வருத்தம் அவனை முழுமையாக ஆக்ரமித்துக் கொள்ள விடாமல் சக்தியின் நிலை கண் முன்னால் வந்து போனது. சந்தியா கண்ணீரோடு மகேஷ் நெஞ்சில் சாய்ந்த போது இனியன் அதற்கும் மேல் அவள் படும் வேதனையை பார்க்க இயலாமல் மறுபக்கம் திரும்பிக் கொண்டான்.

சக்தியின் உடல் வலி அவளது முகத்திலும் தெரிந்தது. அதை பார்த்த இனியன் தான் இதுவரை பார்த்த சந்தியா முகத்தை முழுவதுமாக மறந்து விட்டான். தன் கையில் இறுக்கி பிடித்திருந்த துப்பாக்கியை இடுப்பில் சொருகியபடி சக்தியின் அருகே வந்து அமர்ந்தான்.

சக்தியின் முகத்தருகே தன் முகத்தை வைத்தான். "அம்மா.. நான் இனியன் வந்திருக்கேன்.. உன்னை பார்க்க நான் எவ்வளவு ஆசையா வந்தேன் தெரியுமா.. ஆனா நீ எனக்கு ரொம்ப பெரிய அதிர்ச்சியை தந்துட்ட.. நீ தூங்கியது போதும்மா.. எழுந்திரி சீக்கிரம்.. இனி நான் உன்னை விட்டு பிரியவே மாட்டேன்.. எனக்கு உடம்பு சரியில்லன்னா இங்கே நீ தனியா அழ வேண்டாம்.. நான் எப்பவும் உன் கூடவே இருக்க போறேன்.." அழுகையோடு விக்கி கொண்டே சொன்னான் அவன்.

செல்வா சந்தியாவோடு சேர்ந்து வீட்டிற்கு புறப்பட்டான். அவர்கள் அந்த பக்கம் போனதும் இந்த பக்கம் வந்து சேர்ந்தார் சக்தியின் அப்பா.

ஐசியூ செல்லும் தளத்திற்கான படியில் கண்கள் மூடி சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த மகேஷின் தோளில் தொட்டார் சக்தியின் அப்பா. மகேஷ் கண்களை திறந்து பார்த்து விட்டு சட்டென நேராக அமர்ந்தான்.

"இங்கே என்ன பண்றிங்க..?" என கேட்டார் அவர்.

"இப்படி நீங்களும் உட்காருங்க மாமா.." அவன் தன்னருகில் கையை காட்டினான். அவர் குழப்பதோடு அவன் அருவே அமர்ந்தார்.

"என்ன ஆச்சி மாப்பிளை..?"

"நேத்து நைட் நான் மெடிக்கலுக்கு போனபோது ஒருத்தன் சக்தியை கத்தியால குத்திட்டான்.. உடனே பதறாதிங்க.. நைட்டே ஆபரேசன் முடிஞ்சி இப்ப அவ நல்லாதான் இருக்கா.. ஆனா மயக்கம் தெளிய சில நாள் ஆகுன்னு டாக்டர்ஸ் சொல்லிட்டாங்க.."

"இப்படி ஒரு விசயம் நடந்தது தெரிஞ்சிருந்தும் அவளை தனியா விட்டுட்டு இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிங்க..? இல்லாதவன் வீட்டு பொண்ணோட உசுரு உங்களுக்கு இளக்காரமா போச்சா..?" கோபத்தோடு திட்டி விட்டு எழுந்தவர் அடுத்த தளத்திற்கு செல்ல மேல் படியில் காலை வைத்தார்.

"அவளுக்கு பாதுகாப்பா இனியன் இருக்கான் மாமா.." என மகேஷ் சொன்னதும் அவர் திகைத்து போய் மீண்டும் அவன் அருகில் அமர்ந்தார்.

"இ.. இனியனா..? அது யாரு..?" அவர் எதார்த்தமாக கேட்க முயற்சிப்பது கண்டு தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான் மகேஷ்.

"என் மகன்தான் மாமா.."

அவர் தன் முகவாயை தேய்த்து விட்டுக் கொண்டார். "சக்தி இதை வேணும்ன்னே உங்ககிட்ட மறைக்கல.. அவளையே ஏத்துக்காத உங்க அப்ப அவளோட குழந்தையையும் ஏத்துக்க மாட்டார்ன்னு நினைச்சிட்டா.. உங்ககிட்ட சொல்ல ரொம்ப முயற்சி பண்ணா.. ஆனா தனக்கு குழந்தை இருப்பதும் அதை உங்க வீட்டு ஆளுங்க கருவுலயே முயற்சி பண்ணதும் உங்களுக்கு தெரிஞ்சா நீங்க கோபத்துல அவங்களை ஏதாவது செஞ்சிட்டு ஜெயிலுக்கு போயிடுவிங்களோன்னு அவ பயந்துட்டா..நீங்க ரவுடியிசம் பண்றதே அவளுக்கு பிடிக்காது.. அதனாலதான் உங்களை கொலைக்காரனா மாத்த வேண்டாமேன்னு இதை ரகசியமா வச்சிட்டா.. இதுக்காக அவ மேல நீங்க கோபப்பட்டுடாதிங்க.. அவளுக்கு உலகமே நீங்களும் இனியனும்தான்.." என்றவரை அர்த்த பார்வை பார்த்தான் அவன்.

"நான் என்னைக்கு மாமா அவ மேல கோபப்பட்டிருக்கேன்..? அவதான் வருசம் முழுக்க என் மேல கோபமா இருக்கா.. எனக்கும் அவதான் உலகமே.. இப்ப இனியனும்.." என்றவனின் குரலில் சோகம் குடிக் கொண்டிருந்ததை அவரும் கவனித்தார்.

"என்ன ஆச்சி மாப்பிள்ளை..?"

மகேஷ் சுவற்றில் தன் தலையை சாய்த்துக் கொண்டான்.

"அவனுக்கு என்னை பிடிக்கல மாமா.. அம்மா அப்பா இல்லாம வளர வேண்டியதாயிடுச்சேன்னு அவன் எல்லார் மேலயும் கோபம்.. எல்லோர் மேலயும் இருக்கற கோபத்தை என் மேல மட்டும் காட்டுறான்.." என்றவன் தன் நெற்றியில் விழுந்த கேசத்தை ஒதுக்கி விட்டபடி சுவர் பார்த்தான்.

"அவன் தலையில நாலு போடு போட்டு நல்ல புத்தியா நான் சொல்றேன் மாப்பிளை.." என எழுந்தார் அவர்.

"அவன் கையில துப்பாக்கி வச்சிருக்கான் மாமா.."

அவர் மீண்டும் அவனருகே அமர்ந்தார். அவரை கண்டு அவனுக்கு சிரிப்பு வந்தது.

"துப்பாக்கியா..?" என்றார் அவர் நம்ப முடியாமல்.

"துப்பாக்கியேதான்.. என் புள்ளையாச்சே.. அதான் அப்படியே இருக்கான்..?" என்றவன் பெருமூச்சி விட்டான்.

அவரும் நெற்றியை பிடித்தபடி படிக்கட்டில் சாய்ந்து அமர்ந்தார்.

"பாவம் என் சக்தி.. புருசனும் ரவுடி.. இப்ப புள்ளையும் ரவுடி.." மனதுக்குள் சொல்வதாக நினைத்து அவர் வெளியே சொன்னார். மகேஷ்க்கு மீண்டும் சிரிப்பு வந்தது. ஆனாலும் அதை வெளி வர விடவில்லை அவன்.

"நீங்க வீட்டுக்கு போய் ரெஸ்ட் எடுங்க மாமா.. நான் இங்கேயிருந்து பார்த்துக்கறேன்.."

அவர் நிலையை புரிந்துக் கொண்டவராக எழுந்தார், "ஏதாவதுன்னா போன் பண்ணுங்க மாப்பிள்ளை.. இனிமேலாவது அவளை கொஞ்சம் பத்திரமா பார்த்துகங்க.. மறுபடியும் அவளை எவனாவது கத்தியால குத்தினான்னு சேதி வந்தா அப்புறம் நான் கத்தியை கையில எடுத்துடுவேன்.." மிரட்டல் குரலில் சொல்லி விட்டு சென்றார் அவர்,

அவர் சென்றபிறகும் வெகுநேரம் அதே இடத்தில் அமர்ந்திருந்தான் மகேஷ்.நேரம் சென்றுக் கொண்டே இருந்தது.

எத்தனையோ பேர் அவனை கடந்து சென்றனர். ஆனால் யாரையும் கவனிக்கும் சூழலில் இல்லை அவன். இனியன் சொன்னதையே மீண்டும் மீண்டும் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். இனியனது தனிமையையும் வலியையும் அவனால் புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. அவனது மனதின் காயங்கள் அவனுக்கும் புரிந்தது. அவனது காயங்களையும் வலிகளையும் உடனடியாக தீர்க்க நினைத்தான் மகேஷ். ஆனால் எப்படி என்றுதான் புரியவில்லை.

வெகு நேரங்கள் கடந்த பிறகு எழுந்து நின்று தன் கை விரல்களை நெட்டி முறித்தான். சக்தியின் அறையை நோக்கி நடந்தான்.

தயக்கத்தோடு அறையின் கதவை திறந்தான் மகேஷ். இனியன் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி சக்தியின் அருகே தலை வைத்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பதை கண்டவன் சத்தம் போடாமல் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

இனியனின் அருகே வந்து அவனது உறங்கும் முகத்தை பார்த்தான். காலையில் அவனை சரியாக கவனிக்க முடியவில்லை அவனால். அதனால் இப்போது நின்று நிதானமாக அவனது முகத்தை ஆராய்ந்தான். தனது பிரதிபலிப்புதான் அவன் என்பது மகேஷ்க்கு நன்றாகவே தெரிந்தது. இதை ஏன் நேற்றே கவனிக்காமல் போனோம் என தன்னையே திட்டிக் கொண்டான். இனியனின் முகத்தில் சக்தியின் சாயல் குறைவுதான். ஆனால் இவனது சாயல் அதிகம்.. அதை புரிந்துக் கொண்டவனின் இதழில் புன்னகை இயல்பாக மலர்ந்தது.
சாமிநாதனின் குழந்தைகளும் செல்வாவின் குழந்தையும் இன்னும் சிறு பெண்களாக இருக்கையில் தனக்கு இப்படி வாலிப வயதில் மகன் இருப்பதை நினைத்து அவனுக்கு சிறு கர்வமும் தோன்றியது.

சக்தியையும் இனியனையும் மாறி மாறி பார்த்தான். தனது கனவு தனக்கு தெரியாமலேயே இவ்வளவு பெரியதாக உருவானதை நினைத்து சந்தோசப்பட்டான். ஆனால் அதன் வாழ்வின் ஓட்டத்தில் தான் ஒருவனும் இணைய முடியாமல் போனதை நினைத்து மனம் முழுக்க வலியை உணர்ந்தான்.

மகனை பிரிந்து இவ்வளவு நாளாக சக்தி எவ்வளவு வேதனை பட்டிருப்பாள் என எண்ணி மனம் துடித்தான். மகன் வார்த்தைகளாக சொன்ன வலிகள் தந்த காயத்தை விட சக்தி சொல்லாமல் விட்ட காயம் அவனுக்கு அதிக வலிகளை தந்தது.

அவள் தன்னோடு வாழ வர மாட்டேன் என மறுத்த போதெல்லாம் தான் அவளுக்கு தந்த பிரச்சனைகளை நினைத்து பார்த்தான். தன்னையும் சமாளித்துக் கொண்டு தனது தாய் பாசத்தையும் மனத்துக்குள் மறைத்துக் கொண்டு அவள் வாழ்ந்ததை நினைத்து அவனுக்கு கண்கள் கலங்கியது.

தனது காதல் அவளுக்கு எவ்வளவு வேதனைகளையும் வலிகளையும் தந்துவிட்டது என்பதை இன்று புரிந்துக் கொண்டான். சந்தோசம், மகிழ்ச்சி, சிரிப்பு, புன்னகை எனும் இன்பங்களை எதிர்பார்த்து காதலித்த இடத்தில் தான் அவளுக்கு வெறும் துன்பங்களை மட்டும் தந்து விட்டதை நினைத்து மனம் வருந்தினான்.

தன்னுடனான காதலில் ஆயிரம் துன்பங்கள் வந்தபோதும் தூரத்திலிருந்தாவது பார்த்தபடி தன் காதலை மனதில் வைத்து வாழ்ந்த சக்தியின் முகத்தை சற்று கர்வத்தோடும் பார்த்தான்.

இனியனையும் சக்தியையும் பார்த்தவன் தனது உலகம் முழுமையானதற்காக மகிழ்ந்தான். அருகே இருந்த போர்வையை எடுத்து இனியன் மீது போர்த்தி விட்டான். அவனது இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியை கண்டவன் சத்தமில்லாமல் அதை தனது கையில் எடுத்துக் கொண்டான். துப்பாக்கியை திருப்பி திருப்பி பார்த்தவன் பெருமூச்சோடு அதை தன் இடுப்பில் சொருகி கொண்டான்.

ஐசியூவின் கதவை மெதுவாக சாத்திவிட்டு வராண்டாவில் இருந்த இருக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்தான் மனைவிக்கும் மகனுக்கும் பாதுகாப்பாக.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
23/10/2020 7:12 am  

அத்தியாயம் 63

இனியன் தனது கனவிலிருந்து திடுக்கிட்டு விழித்தான். எழுந்தவனின் முதல் பார்வையிலேயே சக்தியின் முகம் தென்பட்டது. அவளது தலையை வருடி விட்டான். அவள் எப்போது எழுவாள் என காத்திருந்தான்.

கொட்டாவி விட்டபடி எழுந்து நின்றவன் பெட்ஷீட் தன் மேலிருந்து சரிந்து விழுவதை கண்டு குழம்பினான்.

"இந்த பெட்ஷீட் எப்படி என் மேல வந்துச்சி..?" பெட்ஷீட்டை எடுத்து உரிய இடத்தில் மடித்து வைத்தவன் எதேச்சையாக தன் இடுப்பில் கை வைத்தான்.

தனது துப்பாக்கி தன்னிடம் இல்லை என்ற விசயம் புரிந்ததும் பதற்றதோடு தான் அமர்ந்திருந்த இருக்கையையும் கட்டிலையும் சுற்றி தேடினான்.

துப்பாக்கி அவனது கண்களுக்கு தென்படவில்லை.

பதட்டத்தோடு நெற்றியை பிடித்தபடி அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அறை வாசலில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த மகேஷை கண்டவன் அலட்சியத்தோடு விழிகளை சுழற்றினான். ஆனால் மகேஷ் அவனை கண்டு விட்டு சின்ன சிரிப்போடு அவனது துப்பாக்கியை கையில் எடுத்தான். தனது துப்பாக்கியை மகேஷ் கையில் பார்த்ததும் இனியனுக்கு ஆத்திரமாக வந்தது.

"என் துப்பாக்கியை என்கிட்ட கொடுங்க.." என்றான் கையை நீட்டி. அவனது சிறு பிள்ளை செயலை கண்டு மகேஷ்க்கு சிரிப்புதான் வந்தது.

"போலிஸ்காரியோட பையன் பர்மிசன் இல்லாம துப்பாக்கி வச்சிருக்கான்னு நான் வேணா நியூஸ்க்கு தகவல் சொல்லட்டா..?" என்றவன் தன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியை திருப்பி திருப்பி பார்த்து அதன் மேல் இல்லாத தூசியை ஊதினான்.

"போலிஸ்காரியோட புருசன் ரவுடின்னு தெரிஞ்சவங்களுக்கு பையனும் ரவுடின்னு தெரிஞ்சா ஒன்னும் நட்டமில்ல.. என் துப்பாக்கியை கொடுங்க.."

"உங்க அம்மாவை மாதிரியே திமிருடா உனக்கு.." என்ற மகேஷை உறுத்து பார்த்தான் அவன்.

"அவங்களோட அதே சாதி திமிரா இருக்கும் எனக்கும்.. உங்க சாதியை விட அவங்க சாதி கொஞ்சம் வீரமாச்சே.. அதான் அதே திமிரு.." அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே எழுந்து அவனருகே வந்து விட்டான் மகேஷ்.

இனியனின் நெற்றியில் துப்பாக்கியை வைத்து அழுத்தினான். கோபத்தில் சிவந்து விட்ட மகேஷின் முகத்தை பார்த்து இனியனுக்கு உள்ளுக்குள் சற்று பயம்தான். ஆனால் அதை வெளி காட்டாமல் அதே கோபத்தோடு அவனை திருப்பி முறைத்தான் அவன்.

"இந்த நாட்டுல ஓராயிரம் சாதி இருக்கு.. ஒவ்வொரு சாதிக்கும்தான் வரலாறும் திமிரும் இருக்கு.. சாதி திமிரு தன் சாதியோட பெருமையை சொல்லும்போது இருக்கணுமே தவிர அடுத்தவனை தாழ்த்தும் போது இருக்க கூடாது.. இங்கே எல்லாம் மனுசன்தான்.. அடுத்த மனுசனை மதிக்கறதுதான் தன் சாதியோட பெருமையா இருக்கணும்.. உங்க அம்மாவும் நானும் காதலிச்சாலும்.. கல்யாணம் பண்ணாலும்... இதோ இப்படி தோளுக்கு மேல வளர்ந்த புள்ளையை பெத்து வச்சிருந்தாலும் கூட இரண்டு பேரும் பிரிஞ்சி ஒருத்தர் நினைப்புல ஒருத்தர் உருகிதான் சாகுறோம்.. இதுக்கு காரணம் சாதிங்கற பேர்ல என் அப்பா பண்ண தப்பு.. நீ எனக்கும் சக்திக்கும் பிறந்தவன்.. சாதியால பிரிவினையை உண்டாக நினைச்ச அப்புறம் பெத்த புள்ளைன்னு கூட பார்க்காம புல்லட்டை மூளையில இறக்கிடுவேன்.." என்று உருமியவன் தான் முன்பு அமர்ந்திருந்த அதே இடத்தில் சென்று அமர்ந்து கொண்டான்.
இனியனின் முதுகு தண்டில் ஜில்லென பயம் ஓடியது. ஆனாலும் பார்வையை கூர்மையாகவும் உடம்பை விரைப்பாகவும் வைத்தபடி மகேஷை பார்த்தான். அவன் சொல்லி சென்ற வார்த்தைகள் காதுகளை விட்டு அகலவில்லை. பசி வேறு வயிற்றை கிள்ளியது.

"சிலையை போல ஏன் நிக்கற..? பசி எடுத்தா போய் சாப்பிட்டு வா.. நான் இங்கே இருக்கேன்.. நீ திரும்பி வரதுக்கு முன்னாடி நான் உன் அம்மாவை கடத்திட்டு போயிட மாட்டேன்.. அதனால பயப்படாம போய்ட்டு வா.." என்றான் மகேஷ் இனியனை பார்த்து.

இனியனுக்கும் சாப்பிட செல்ல ஆசைதான். ஆனால் அம்மாவை விட்டு செல்ல மனம் வரவில்லை. நேற்றிரவு வந்தது போல வேறு எவனாவது இப்போது வந்து விட்டால் என்ன செய்வது என பயந்தான்.

மகேஷ் பெருமூச்சோடு எழுந்து நின்றான். "அவ பக்கத்துல இரு.. நான் கொஞ்ச நேரத்துல வந்திடுறேன்.." என்றவன் அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

மகேஷின் உருவம் கண்ணிலிருந்து மறையும் வரை அங்கேயே நின்றுக் கொண்டிருந்தான் இனியன். பின்னர் அறையினுள் நுழைந்தான். சற்று நேரத்தில் ஒரு செவிலியை வந்தாள்.

"நீங்க யாரு..? இங்கே என்ன பண்றிங்க..? பேஷண்ட் பக்கத்துல யாரும் இருக்க கூடாது.. வெளியே போய் வெயிட் பண்ணுங்க.." என்றவள் மருந்தை ஊசியில் இழுத்தாள்.

இனியன் அவள் சொன்னதை காதில் வாங்கி கொள்ளவே இல்லை. அவள் அவனை ஒரு மாதிரியாக பார்த்து விட்டு சக்திக்கு மருந்தை செலுத்தினாள்.

"வெளியே போய் உட்காருங்கன்னு சொன்னது உங்க காதுல விழலையா..?" எரிச்சலோடு அவள் கேட்ட நேரத்தில் அறையின் கதவை திறந்தான் மகேஷ்.
மகேஷை கண்டதும் செவிலியை முகம் பயத்தில் நிறமிழந்து போனது. அவன் அவனை தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டும்தானே நல்ல ரவுடி..? மற்ற எல்லோருடைய பார்வையிலும் கெட்டவன்தானே.? அதனால்தான் செவிலியை முகம் நொடியில் மாறி விட்டது.

மகேஷ் செவிலியையின் பயத்தை உணர்ந்தான். "என்ன பிரச்சனை..?" என்றான் இனியனையும் அவளையும் மாறி மாறி பார்த்தபடி.

"பேஷண்ட் பக்கத்துல யாரும் இருக்க வேண்டாம் வெளியே இருங்கன்னு சொன்னேன்.." அவள் பயந்த குரலில் தயக்கமாக தரை பார்த்து சொன்னாள்.

"அது என் பொண்டாட்டி.. அவன் என் மகன்.. நாங்க இரண்டு பேரும் இவளுக்கு பாதுகாப்பா இங்கே இருக்கோம்.. இவ பக்கத்துல நாங்க இருக்க உங்க டாக்டர்கிட்ட பர்மிஷன் வாங்கி இருக்கோம்.. இதுல உங்களுக்கு ஏதும் பிரச்சனையா..?" என புருவம் உயர்த்தி கேட்டான்.

அவள் இல்லையென தலையை அசைத்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி சென்றாள்.

"ரவுடி.. அப்பாவி மனுசங்களை நல்லா பயப்படுத்தறிங்க.." நக்கலும் வெறுப்புமாக சொன்னவனின் முன்னால் தன் கையிலிருந்த கவரையும் தண்ணீரையும் வைத்தான்.

"உன் நக்கலுக்கும் கிண்டலுக்கும் வேற ஒரு நாளைக்கு நல்ல பதிலா சொல்றேன்.. இதோ இதுல சாப்பாடு இருக்கு.. சாப்பிடு.." என்றவன் கதவை சாத்திக் கொண்டு வெளியே நடந்தான்.

இனியன் சந்தேகத்தோடு உணவை பார்த்தான்.

சட்டென கதவு திறந்தது. இனியன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். மகேஷ் கதவருகே நின்றுக் கொண்டிருந்தான். "சாப்பாட்டுல எதையும் நான் கலக்கல.. நீ என் மகன்.. உனக்கு விஷம் வச்சா எனக்குதான் நட்டம்.. அதை விட முக்கியமா நீ அவளுக்கும் மகன்.. உனக்கு எதாவது ஆகிட்டா அப்புறம் அவ என்னை சாகடிச்சிடுவா.. அதனால சந்தேகப்படாம சாப்பிடு.." என்றவன் கதவை மீண்டும் சாத்திக் கொண்டான்.

இனியன் சிறிது நேரம் யோசித்து பார்த்தான். மகேஷ் சொல்வதில் உள்ள உண்மையை புரிந்துக் கொண்டான். அதனால் மகேஷ் வாங்கி வந்த உணவினை உண்டான்.

குமரன் சீனுவை கைது செய்தார். அவனை அழைத்து வந்து முத்து இருந்த லாக்அப்பிலேயே அடைத்தார்.

"குமரா.. நான் சொல்றதையும் கொஞ்சம் கேளேன்.." என்றார் முத்து.

"உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை மாமா..?" எரிச்சலோடு கேட்டான் அவன்.

"எங்க குடோன்ல இருந்த பணத்தை இதோ இந்த பக்கத்து செல்லுல இருப்பவன் திருடிட்டான்.. அவனை கொஞ்சம் விசாரிச்சி பணத்தை வாங்கி கொடேன்.."
சக்தியின் கழுத்திற்கு கத்தி வீசியவன் முத்துவை முறைப்போடு பார்த்து விட்டு தன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டான்.

குமரன் அவனையும் முத்துவையும் மாறி மாறி பார்த்தார். பின்னர் அவன் முன்னால் வந்து நின்றார்.

"அவங்க குடோன்ல இருந்து பணத்தை திருடினாயா..?" என்றார் கோபத்தோடு.
அவன் இல்லையென தலையசைத்தான். "அவர் என்ன சொல்றாருன்னு கூட எனக்கு தெரியாது.. அவருக்கு எதிரே நான் அப்ரூவரா மாறியதால் அவர் இப்படி என் மேல பொய் கேஸ் போட பார்க்கறாரு.."

முத்து பொய் சொல்வதற்கு அவசியம் இல்லை என்பதை உணர்ந்தார் குமரன். அதனால் அவனது லாக்கப்பை திறந்து அவனை தன்னோடு தனியாக ஒரு அறைக்கு அழைத்து சென்றார். அவனை ஒரு நாற்காலியில் அமர வைத்து விட்டு அவன் எதிரே அமர்ந்தார்.

₹அன்னைக்கு என்ன நடந்ததுன்னு ஆரம்பத்துல இருந்து சொல்லு.." என்றார்.
அவன் பயத்தோடு பேச தொடங்கினான். "அன்னைக்கு சாயங்காலம் சக்தியை கொலை பண்ண முயற்சி பண்ணேன் ஸார்.. அவ செத்துடுவான்னு நினைச்சிதான் கத்தி வீசினேன்.. ஆனா கத்தி மிஸ் ஆயிடிச்சி.. அவளை எல்லோரும் சேர்ந்து ஹாஸ்பிட்டல் கொண்டு போயிட்டாங்க.."

அவன் சொன்னதை கேட்டு குமரனின் உடம்பில் ஓடிய நரம்புகள் கோபத்தில் முறுக்கேறின. தன் கோபத்தை கட்டுப்படுத்தியபடியே அவனை பார்த்தார்.

"அவ செத்துட்டான்னு இவரு நம்பிட்டாரு.. அதனால பணத்தை வாங்கிட்டு போகறதுக்காக மாந்தோப்புக்கு என்னை கூப்பிட்டாரு.. நானும் போனேன்.. இரண்டு பேரும் சேர்ந்து சரக்கடிச்சோம்.. அவர் மட்டையாகிட்டாரு.. எனக்கு மனசாட்சி உருத்தியதால உங்களை தேடி வந்து சரண்டர் ஆகிட்டேன்.." பயத்தோடு சொல்லி முடித்தவனின் கன்னத்தில் பளீரென ஒரு அறையை விட்டார் அவர்.

"நம்பற மாதிரி பொய் சொல்ல கூட தெரியல உனக்கு எதுக்குடா இந்த கத்தி பிடிக்கற பொழப்பு..?" என்றவர் மீண்டும் ஒரு அறையை விட்டார். அவன் தன் கன்னத்தை பிடித்தபடி சோகமாக அவரை பார்த்தான்.

"மரியாதையா நடந்த உண்மை எல்லாத்தையும் சொல்லு.. அந்த பணத்தை எங்கே மறைச்சி வச்சிருக்க..? எந்த கூட்டாளிக்கிட்ட கொடுத்து வச்சிருக்க..? சக்தியை கொலை பண்ண தயங்காத உனக்கு எப்படி திடீர்ன்னு மனசாட்சி வேலை செஞ்சது..?"

அவன் தன் கன்னத்தை பிடித்தபடி தலையை குனிந்தான்.

"அந்த இடத்துல ஒரு பையனை பார்த்தேன் ஸார்.." என்றான் தயக்கமாக.

"பையனா..? அது யாரு..? அவனும் உன் கூட்டாளியா..?"

"இல்ல ஸார்.. அவன் யாருன்னே எனக்கு தெரியாது.. முத்து போதையான பிறகு என் கையில சாவியை கொடுத்து பணத்தை எடுத்துக்க சொன்னாரு.. அந்த ரகசிய அறையில நிறைய பண கட்டை பார்த்ததும் என் மனசுல பேராசை புகுந்துடுச்சி.. அதனாலதான் எல்லா பணத்தையும் எடுத்துக்கிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.. ஆனா குடோனுக்கு வெளியலயே ஒரு பையன் துப்பாக்கியை காட்டி மிரட்டி என்கிட்ட இருந்த எல்லா பணத்தையும் பிடுங்கிட்டான்.. போலிஸ்ல சரணடையலன்னா என்னை சுட்டுடுவேன்னு சொல்லி மிரட்டினான்.. கால் பக்கத்துல சுட்டுட்டான் ஸார்.. கொஞ்சம் மிஸ்.. இல்லன்னா என் காலே போயிருக்கும்.." அவனை கண்டு பிடிச்சி ஜெயில்ல போடுங்க ஸார்..

குமரனுக்கு எல்லா விசயமும் இப்போது தெளிவாக புரிந்து போனது. இனியன்தான் தன்னிடம் இருக்கும் துப்பாக்கியை வைத்து மிரட்டி இவனிடம் இருக்கும் பணத்தை பிடுங்கி கொண்டு இவனையும் போலிஸில் சரணடைய சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறான் என்பதை புரிந்து கொண்டான்.

அவனை லாக்கப்பில் அடைத்தவர் மகேஷ்க்கு போனை செய்து விசயத்தை சொன்னார்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
24/10/2020 6:32 am  

அத்தியாயம் 64

மாலை மங்கி கொண்டிருந்தது.

மகேஷ்க்கு குமரன் சொன்ன விசயம் ஆச்சரியத்தையும் அதிர்ச்சியையும் தந்தது.

சக்தி இருந்த அறையின் கதவை திறந்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான் மகேஷ்.

இனியன் சக்தியின் காலை பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தான். அறை கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்தவன் மகேஷை கண்டதும் தன் முகத்தில் சிறு வெறுப்பை படற விட்டான்.

"நான் உங்க அம்மாவை கடத்திட்டு போக வரல.. சும்மா முறைக்கறதை நிறுத்து.." என்ற மகேஷ் சக்தியின் மறுபக்கம் வந்து அமர்ந்தான்.

"சக்தியை கத்தியால குத்தியன் போலிஸ்ல சரணடைய நீதான் காரணமா..?" என்றான் இனியன் முகம் பார்த்து.

இனியன் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து முறைத்தான். "ஆமா.. நான்தான் அவனை மிரட்டி சரண்டர் ஆக சொல்லி அனுப்பி வச்சேன்.. உங்க அப்பனை போட்டு தள்ளதான் போனேன்.. ஆனா.."

"ஆனா பணத்தை கண்டதும் போன வேலை மறந்துடுச்சி.. அதானே.." என்றவனை எரிச்சலோடு பார்த்தான் இனியன்.

"ஆமா.. நான் உங்க பணத்தை எடுத்துட்டு கண் காணாத தேசம் ஓடிட்டேன்.. நீங்க என்னை துரத்தி பிடிச்சி கேள்வி கேட்கிறிங்க.." கடுப்போடு சொன்னான்.
இனியனின் மூக்கை பிடித்து திருகினான் மகேஷ். "உனக்கு மூக்கு மேல கோபம் வருது.. இந்த பணம் சொத்தெல்லாம் உனக்கு சேர வேண்டியதுதானே..? அதை நீ எடுத்துட்டு போனா என்ன..? குப்பையில கொட்டினாதான் எனக்கென்ன..? என்னோட ஒரே சொத்து இவதான்.." என்றவன் சக்தியை கண்கள் மின்ன பார்த்தான்.

"அப்ப சந்தியா..?" இனியனின் கேள்வியால் அவனை குழப்பமாக பார்த்தான் மகேஷ்.

"சந்தியாவை இதுல எதுக்கு இழுக்குற..?" புரியாமல் கேட்டான் அவன்.
"இந்த நடிப்பை என் அம்மாவோடு வச்சிக்கங்க.. உங்களுக்கு என் அம்மாவை விட சந்தியாவைதான் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.. அவ மேலதான் உங்களுக்கு ரொம்ப பாசம்.."

இனியனை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான் அவன். "பைத்தியகாரா.. இவ மேல வச்ச நேசமும் அவ மேல வச்ச பாசமும் எப்படிடா ஒன்னாகும்..? சக்தியோடு எனக்கு இருப்பது காதல்டா.. இவ என்னோட ஒரே ஒருத்தி.. என் உயிர்.. என் வாழ்க்கைடா.. சந்தியா எனக்கு பொண்ணு மாதிரி.. என் அக்கா என் மேல காட்டிய பாசத்தை நான் அவ பொண்ணு மேல காட்டுறேன்.. நீ எப்படிடா இது இரண்டையும் ஒன்னு சேர்த்து யோசிக்கற.."

இனியனின் முகத்தில் குழப்பம் சூழ்ந்தது. "ஆனா உங்க அப்பா உங்களுக்கும் சந்தியாவுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறதா பேசிக்கிட்டாரே..?" என சந்தேகமாக கேட்டவனுக்கு மகேஷ்க்கும் சந்தியாவிற்கும் இடையில் உள்ள பந்தம் அப்பா மகள் பந்தம் என தெரிந்ததும் குற்ற உணர்ச்சியும் குழப்பமும் பிடித்துக் கொண்டது.

"அவருக்கு நான் ஆயிரம் முறை சொல்லிட்டேன் எனக்கு சந்தியா பொண்ணு மாதிரின்னு.. ஆனா அவர் கேட்காம எனக்கும் சந்தியாவுக்கும் இடையில் கல்யாணம் பண்ண முடிவு பண்ணிட்டாரு.. சக்தி பிரகனென்டா இருந்த விசயமும் சக்திக்கு அவங்க விசம் தந்த விசயமும் தெரிஞ்சது. இவளை என் நிழலை விட்டு விலக்காம பார்த்துக்க ஆசைப்பட்டேன்.. ஆனா சாதி பேரை சொல்லி எங்களை பிரிச்சி வச்சிட்டாங்க இவங்க.. சந்தியாவுக்கும் எனக்கும் கல்யாண ஏற்பாடு செய்ற விசயத்தை இவக்கிட்ட சொன்னேன்.. அதுக்கு முன்னாடி நான் ஆயிரம் முறை கெஞ்சி கேட்டும் என்னோடு வாழ வராதவள் சந்தியா வாழ்க்கைகாக எங்க வீட்டுக்கு வந்தா.." என்றவன் பெருமூச்சோடு சக்தியை பார்த்தான்.

"இவளுக்கு கொஞ்சம் கூட என் மேல அக்கறையே இல்ல.. எத்தனை வருசமா கெஞ்சி கேட்டேன்.. பாவி ஒரு கண் சைகை கூட காட்டல.." என்றவன் இனியனை பார்த்தான். "எனக்கு இவதான் வாழ்க்கை துணை.. இவ கூட இருந்தாலும் இல்லனாலும் இதான் நிஜம்.. எங்க அப்பா எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிற முயற்சியில் ஒரு ஆயிரம் பொண்ணை பார்த்திருப்பாரு.. அத்தனை தடை தாண்டி இவளை கை பிடிச்சிருக்கேன் நான்.."
இனியனின் சந்தேகம் தீரவில்லை. "ஒருவேளை இதுக்கு மேலயும் உங்க அப்பா எங்க அம்மாவை துரத்தி விட்டுட்டு உங்களுக்கு வேற கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டா..?"

மகேஷ் இந்தபுறம் இருந்தபடியே இனியனின் கையை எட்டி பிடித்தான். இனியன் மகேஷின் முகத்தை பார்த்தான். "என் சக்தியை யாராலும் என்கிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியாது.. இவ்வளவு நாள் நான் சன்னியாசி.. அதனால எனக்கு கல்யாணம் செய்ய எங்க அப்பா முயற்சி பண்ணாரு.. ஆனா இப்ப நான் குடும்பஸ்தன்.. தலைக்கு மேல பையனை வச்சிக்கிட்டு நான் உங்க அம்மாவை விட்டுட்டு வேற கல்யாணம் பண்ண முடியுமா சொல்லு..? அப்புறம் ஊரே கேட்கும் பையனுக்கு கல்யாணம் பண்ணுற வயசுல இங்கே அப்பன் கல்யாணம் பண்றான்னு.. எனக்கு இது தேவையா..?" என அவன் கேட்க இனியன் முகத்தில் முதல்முறையாக சிறு புன்னகை மலர்ந்தது.
மகேஷின் மீது முதல் முறையாக சிறு நம்பிக்கை வந்தது. தந்தையாக ஏற்றுக் கொள்ள அவன் மனமும் முடிவு செய்தது.

இனியனின் சிரிப்பு மகேஷின் நெஞ்சில் புது நம்பிக்கையை மலர செய்தது.
"உன் அப்பா நான் இங்கே குத்துக் கல்லு மாதிரி இருக்கேன்.. ஆனா நீ யாருன்னு சந்தியாக்கிட்ட போய் சொல்லியிருக்க.."

இனியன் தலையை குனிந்தான். "ஸாரி.." என்றான்.

"எதுக்கு..?"

"என் அம்மாவோட வாழ்க்கை நாசமாக முக்கிய காரணம் சந்தியாவோட அப்பாதான்.. அதுவும் இல்லாம உங்க அப்பாவோட ஒரே செல்லமும் உங்க செல்லமும் அவதான்..." இனியன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என மகேஷ்க்கு புரியவில்லை.

"நான் இங்கே வந்த காரணமே உங்களை பழி வாங்கதான்.."

"ஓ.. பழி வாங்க வந்தியா..? நீ என்னை ஏதாவது ஒன்னு செஞ்சா அது உங்க அம்மாவையும் சேர்த்து பாதிக்கும்.." என்றான் யோசனையோடு.

"ம்.. அது எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும்.. அதான் பழி வாங்க சந்தியாவை தேர்ந்தெடுத்தேன்.."

மகேஷ் சட்டென எழுந்து நின்றான். "அவ சின்ன பொண்ணு.. அவளுக்கும் நம்ம குடும்ம விசயத்துக்கும் இடையில் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல.. நீ அவளை ஏதும் திட்டி வச்சிடாத.. அவ அப்பாவி.." மகேஷுக்கு அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
தன் கை விரல் நகத்தை கடித்து துப்பியவனின் முகத்தில் குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாக தெரிந்தது. மகேஷ்க்கு மூளைக்குள் என்னவோ உரைத்தது.

"அவளை என்ன திட்டி வச்ச..? எதுவா இருந்தாலும் சொல்லு.. நான் அவக்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.."

இனியன் மறுப்பாக தலையை அசைத்தான். அவன் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டு நின்றது.

"எனக்கும் அவளுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைங்க.." என்றவன் தன் உதட்டை அழுந்த கடித்தபடி மகேஷை பார்த்தான்.

"உன் அம்மாவை நான் என்னைக்கும் கை விட மாட்டேன்.. பிறகு ஏன் தேவையில்லாம சந்தியாவை இதுல இழுக்கற..?"

"இது உங்க வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது இல்ல.. எங்க வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்டது.." என்றவன் தன் முகத்தை துடைத்தபடி மகேஷை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"உங்களை பழி வாங்கறதா நான் அவளை பழி வாங்கிட்டேன்.." என்றவன் நெற்றியை தேய்த்தான். அவன் முகத்தில் கவலையும் சோகமும் இருந்ததை கண்டும் கூட மகேஷால் எதையும் சரியாக கணிக்க முடியவில்லை.

இனியனின் கண்களில் இருந்து ஒரு துளி கண்ணீர் உருண்டு கன்னத்தில் விழுந்தது.

இனியனின் முகத்தை பற்றி தன் பக்கம் திருப்பினான். "என்ன பண்ணன்னு சொல்லு.. அப்பா நான் கூட இருக்கும் போது எதுக்கும் நீ கவலைபட தேவையில்ல.. அவக்கிட்ட நான் பேசுறேன்.."

இனியன் மகேஷின் பார்வையை சந்திக்கவில்லை.

"காதலிக்கறதா சொல்லி நான் அவளை ஏமாத்திட்டேன்.." என்றவனின் தோளில் தட்டி தந்தான் மகேஷ்.

"நான் அவக்கிட்ட பேசிக்கிறேன் விடு.." என்றவனின் கையை தட்டி விட்டான் இனியன்.

"உங்களுக்கு ஏன் நான் சொல்ல வருவது புரியவேயில்லை.. உங்களை பழி வாங்கறதா நினைச்சி நான் அவளை நம்ப வச்சி ஏமாத்திட்டேன்.. எங்களுக்குள்ள எல்லாம் நடந்தாச்சி.. அவளுக்கும் எனக்கும்.." அவன் முடிக்கும் முன்னால் "எழுந்து வந்தேன்னா நாலு செருப்பாவது பிஞ்சி போற மாதிரி உன்னை அடிக்க போறேன்டா பரதேசி நாயே.." என்று ஒலித்தது சக்தியின் குரல்.

மகேஷுக்கும் ஆத்திரமாக வந்தது இனியன் மேல். அவன் இனியனை அறைய நினைத்த நேரத்தில்தான் சக்தியின் குரல் குறுக்கிட்டது. சக்தி எழுந்து விட்டதை கண்டவன் இனியனை முறைத்துவிட்டு சக்தியின் அருகே வந்தான்.

"குடிக்க தண்ணி வேணுமா..?" என்றான் அக்கறையோடு.

அவள் தலையசைத்ததும் அருகில் இருந்த தண்ணீரை எடுத்து அவளை குடிக்க வைத்தான். தண்ணீரை குடித்ததும் இனியனை கொலை வெறியுடன் பார்த்தாள் சக்தி. அவள் மயக்கத்தில் இருந்த போது யாரெல்லாம் அவளிடம் பேசினார்களோ அது அத்தனையையும் அவளால் கேட்க முடிந்தது. இனியன் தன் அருகே இருப்பது கனவென நினைத்தவள் அவனும் மகேஷும் பேசும் சத்தம் கேட்டு நிஜத்தை ஓரளவு யூகித்துக் கொண்டாள். அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொள்ளும் போதே முழு மயக்கமும் அவளுக்கு தெளிந்து விட்டது. தந்தையும் மகனும் பேசி கொள்வதை மகிழ்ச்சியோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் இனியன் சொன்ன சேதியால் தன் தலையில் கல் விழுந்ததை போல உணர்ந்தாள்.

"நீ பூமியில இருப்பது வேஸ்ட்.. நான் குணமாகி வரும் முன்னாடி எங்கேயாவது கண் காணாத தேசத்துக்கு போய் செத்து தொலைஞ்சிடு.." வார்த்தை முழுக்க வன்மமாக அவள் சொல்லவும் மகேஷ்க்கு மனம் வருந்தியது. ஆயிரம்தான் மகன் தப்பு செய்து விட்டாலும் கூட தன் மகனை அவள் இப்படி திட்டியதில் அவனுக்கு சிறிதும் உடன்பாடில்லை.

இனியன் அவர்கள் எதிரே நின்று சொட்டு சொட்டாக கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருந்தான். அவனின் நிலை கண்டு மகேஷின் மனம் மெழுகாக உருகியது. யார் தவறு செய்தாலும் தனது கையால் பேசுபவன் இன்று தப்பு செய்தது மகன் என வந்து விட்டதால் வார்த்தைகளால் கூட திட்ட தயங்கினான். தனது வீக் பாயிண்ட் சக்தி என இவ்வளவு நாளாக நினைத்தவனுக்கு இப்போதும் கூட தெரியவில்லை அந்த வீக் பாயிண்ட் இனியன்தான் என.

"நீ கருவுலயே சாகாம விட்டதை நினைச்சி நான் இன்னைக்கு வேதனை படுறேன்.. உன்னை போல ஒரு மகனை.." அவள் மேலும் பேசும் முன் அவளது வாய் மீது தன் கையை வைத்து அவளை பேச விடாமல் செய்தான் மகேஷ்.

"இவனுக்காக நான் சந்தியாக்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கறேன்.. அவ கால்ல கூட நான் விழறேன்.. ஆனா இவனை நீ திட்டாத விடு.. சின்ன பையன் ஏதோ தெரியாம கோபத்துல தப்பு பண்ணிட்டான்.." என்றவன் இனியன் பக்கம் திரும்பினான்.

"இதுக்கு ஏன் அழற..? நான் அவகிட்ட பேசிக்கிறேன் விடு.. நீ கவலைபடாம இரு.. இதுக்காகவா கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லி கேட்ட..? தப்புக்கு பரிகாரம் கல்யாணம் கிடையாது.. அது தண்டனையாகிடும் இரண்டு பேருக்கும்.."

இனியன் கண்ணீரோடு நிமிர்ந்து மகேஷை பார்த்தான். "நான் அவளை நேசிக்கிறேன்.. எனக்கு அவ வேணும்.." என்றான். பொம்மை வேண்டும் என்பதை போல கேட்டான் அவன்.

அடுத்த அத்தியாயத்தில் சந்திக்கலாம் நட்புள்ளங்களே..


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
25/10/2020 5:29 am  

அத்தியாயம் 65

இனியன் மேல் இருந்த கோபம் சக்திக்கு சிறிதும் குறையவில்லை.

"அவ ஒன்னும் பொம்மை கிடையாது.. நீ வேணும்ன்னு சொன்னவுடனே வாங்கி தர..?" என்ற சக்தியை நடுங்கும் உதடுகளோடு பார்த்தான் இனியன்.

சந்தியா பொம்மையாக தெரிந்தாலோ இல்லையோ ஆனால் மகேஷின் கண்களுக்கு இனியன் குழந்தையாகதான் தெரிந்தான்.

"அவக்கிட்ட நான் பேசிறேன்.." என்றான் மகேஷ்.

சக்தி அவனது நெஞ்சின் மீது ஒரு குத்து விட்டாள். அவனுக்கு வலிக்கவில்லை ஆனால் அவளுக்கு கை கொஞ்சமாக வலித்தது.

"நீ என்ன மெண்டலா..? இவன் பண்ண தப்புக்கு இவனை போலிஸ்ல பிடிச்சி தராம சந்தியாக்கிட்ட பேசுறேன்னு சொல்ற.. உங்களுக்கு பொம்பள புள்ளை வாழ்க்கைன்னா அவ்வளவு இளக்காரமா போச்சா..?"

மகேஷ் தனக்கு சப்போர்ட் செய்வது இனியனுக்கு தெளிவாக புரிந்து போனது. இதுவரை சாதாரண இளைஞனாக இருந்தவன் இப்போது கெட்டுப்போகும் குழந்தையாக மாற தொடங்கி விட்டான்.

"நான் மட்டுமா தப்பு செஞ்சேன்..? அவ மேலயும்தான் தப்பு இருக்கு.. நான் ஒன்னும் அவளை ரேப் பண்ணல.." என சொன்னான் இனியன். தன் அருகே இருந்த தண்ணீர் டம்ளரை இனியன் மீது விசிறி அடித்தாள் சக்தி.

"தொடப்ப கட்டை பிஞ்சிடும் பார்த்துக்க.. அப்பாவி பொண்ணோட இன்னசன்டை யூஸ் பண்ணிக்கிட்டு இல்லாத நியாயமா பேசுற நாயே.. உன்னை முதல்ல யார் இங்கே வர சொன்னது..? என் வாழ்க்கையை பார்த்துக்க எனக்கு தெரியாதா..? எனக்காக பழி வாங்க நீ யாரு..?" கோபத்தில் பேசினாள் அவள்.

மகேஷ் கோபத்தோடு அவளை விட்டு விலகி எழுந்து நின்றான். "போதும் சக்தி.. அவன் என் மகன்..! என் மகனை என்கிட்ட இருந்து பிரிச்ச வச்சதுக்கு நான்தான் நியாயமா உன் மேல கோபப்படணும்.. அப்படி என்ன அவன் பெருசா தப்பு பண்ணிட்டான்னு இப்படி தேவையில்லாம திட்டிட்டு இருக்க..? சொந்த அத்தை மகளை காதலிக்கறது ஒன்னும் தப்பு கிடையாது.. காதலிக்கற இரண்டு பேரு என்ன பண்ணாலும் தப்பு கிடையாது.. இல்ல தப்புதான்னு நீ சொன்னாலும் எனக்கு பிரச்சனை கிடையாது.. நான் அவங்க இரண்டு பேருக்கும் கல்யாணத்தை பண்ணி வைக்க போறேன்.. தப்புகள் கூட அதுக்கப்புறம் சரியென ஆகிடும்.." என்றவன் இனியனின் அருகே சென்று அவனை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டான்.

"நீ எதுக்கும் கவலைபடாத இனியா.. உனக்கும் அவளுக்கும் கல்யாணத்தை நான் பண்ணி வைக்கிறேன்.."

இனியனுக்கு எதையோ சாதித்தது போல இருந்தது. சக்தி முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அதை கண்டும் காணாதது போல இருந்து விட்டான்.

சக்திக்கு அவனை கொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் எழவே முடியாத தன்னால் எதையும் செய்ய முடியாது என்பதை அறிந்து அமைதியாகி கொண்டாள். ஆனால் அவன் மீது உள்ள கோபம் குறையாது என்பதை அறிவாள் அவள்.

அன்று மாலை சக்தியை பார்க்க வந்தாள் சந்தியா. அவள் சக்தியிடம் நலம் விசாரித்த பிறகு அவளை தனியாக அழைத்து சென்றான் மகேஷ். இனியனும் அவர்களோடு இணைந்து நடந்தான். அவனை சந்தேகமாக பார்த்தபடி தன் மாமனோடு நடந்தாள் சந்தியா.

"நான் ஒன்னு கேட்பேன்.. நீ சம்மதிக்கணும்.." என்றான் மகேஷ்.
"என்ன மாமா..?" குழப்பமாக கேட்டாள் அவள்.

மகேஷ் தன் பின்னங்கழுத்தை தடவியபடி அவளை தயக்கமாக பார்த்தான்.

"உனக்கும் இனியனுக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்ன்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன் நான்.."

சந்தியா அதிர்ச்சியோடு மகேஷை பார்த்தாள். இனியனை கோபத்தோடு முறைத்தாள்.

"ஆனா ஏன் மாமா..? எனக்கு இன்னும் படிப்பே முடியல.."

"இந்த பையன் ஒரு லூஸு ம்மா.. இவன் பண்ண தப்புக்காக நான் உன்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்கறேன்.. உனக்கு அவன் முறை பையன்தானே.. அவன் பண்ண தப்பை மன்னிச்சி அவனை கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம் சொல்லு.."

சந்தியா அதிர்ந்து போய் இனியனை பார்த்தாள். அவன் தலை கவிழ்ந்து நின்றுக் கொண்டிருந்தான். அவன் இதையெல்லாம் மகேஷிடம் சொல்வான் என அவள் எதிர் பார்க்கவில்லை. அதை விடவும் அவளுக்கு அதிர்ச்சி தந்த விசயம் மகேஷ் இனியனுக்காக மன்னிப்பு கேட்டதுதான். இன்று வந்த ஒருவனுக்காக மன்னிப்பு கேட்கும் மாமன் தனது மன நிலையை பற்றி ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லையே என மனம் உடைந்து போனாள். ஆனால் எந்த உணர்வையும் தன் முகத்தில் காட்டவில்லை அவள்.

"நீங்க எந்த முடிவு எடுத்தாலும் எனக்கு சம்மதம் மாமா.. எனக்கு வீட்டுல வேலை இருக்கு.. நான் கிளம்பறேன்.." என்றவள் அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.

மகேஷ் வெற்றியோடு இனியனை பார்த்தான். இனியன் சிறு புன்னகை தந்து விட்டு சந்தியாவை பின் தொடர்ந்து ஓடினான். மருத்துவமனை வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்தவள் சாலையில் நடக்க தொடங்கிய போது அவளின் கையை பிடித்து நிறுத்தினான் இனியன்.

சந்தியா திரும்பி பார்த்தாள். இனியன் மூச்சு வாங்கியபடி நின்றுக் கொண்டிருந்தான். அவனிடமிருந்து தன் கையை உருவிக் கொள்ள நினைத்தாள். ஆனால் அவன் கரம் இரும்பாக இருந்தது.

"என் கையை விடு.." என்றாள் பற்களை கடித்தபடி.

"மாட்டேன்.." என்றவன் அவளது கன்னத்தில் மற்றொரு கையை வைத்து அவளை தன் பக்கம் திருப்பி அவளது கண்களை பார்த்தான். அவளது கண்களில் இருந்தது வலிகள் மட்டுமே. அதை கண்டவனுக்கு மனம் வலித்தது.
"சந்தியா ஐ யம் ஸாரி.. ஐ லவ் யூ.. நான் தெரியாம தப்பு பண்ணிட்டேன்.."
சந்தியாவிற்கு அவன் பேச பேச கோபம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது.

"நீ நினைச்சதை சாதிச்சிட்ட இல்ல.. இன்னும் இதுக்கு மேலயும் உனக்கு என்ன வேணும்..? நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரியே என் அப்பாவுக்காக என்னை பழி வாங்கிட்ட.. அதுக்கப்புறமும் கோபம் தீராம என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க உன் அப்பாக்கிட்ட சம்மதம் வாங்கிட்ட.. உன் ஆசை தீர்ந்தது இல்லையா..? அத்தோடு என்னை விட்டுடு.. இதுக்கு மேலயும் உன் பொய்யையும் உன் நடிப்பையும் நம்ப நான் தயாரா இல்ல.. உன் ஆசைப்படி நான் மணமேடையில் மண பொண்ணா காத்திருப்பேன்.." என்றவளின் கண்களில் கண்ணீர் துளி ஒன்று வீழாமல் கலங்கிக் கொண்டு இருந்தது. அவள் சிரமப்பட்டு அந்த கண்ணீரை வீழ விடாமல் தடுத்து வைத்திருந்தாள்.

இனியனின் கரங்கள் தானாகவே அவளை விட்டு விலகியது. அவள் அவனை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு அங்கிருந்து திரும்பி நடந்தாள். அவள் தூரத்தில் செல்லுகையில் தன் கண்களை துடைத்துக் கொள்வதை பார்த்தான் இனியன்.

அவளுக்கு தன் மேல் கோபம் என அறிந்துக் கொண்டவன் அந்த கோபத்தை தன்னால் அன்பாக மாற்ற முடியும் என நம்பினான்.

"நீ ரொம்ப தப்பு பண்ற மகேஷ்.. இனியன் பண்ணது ரொம்ப பெரிய தப்பு.. அவனுக்கு தண்டனை தருவதை விட்டுட்டு அநியாயமா ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையை கெடுக்காத.." என்றாள் கோபமாக சக்தி.

"இதுல யார் வாழ்க்கையும் கெடல சக்தி.. இதுதான் நல்ல முடிவு.. சின்ன பசங்க ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டாங்க.. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் எல்லாம் சரியா போயிடும்.. இதுல சந்தியாவே சம்மதம் சொல்லிட்டா.. அப்புறம் உனக்கு என்ன வந்தது..?" என கேட்ட மகேஷை கொல்லும் வெறியில் இருந்தாள் சக்தி.

ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு...

முத்து தனது லாக்கப்பில் யோசனையோடு அமர்ந்திருந்தார். கோர்டில் இன்னும் நான்கு நாட்களில் தீர்ப்பு வந்து விடும் என பேசிக் கொண்டனர். தன்னை இப்படி கொண்டு வந்து சிறையில் தள்ளி விட்ட சக்தியின் மீது அதிக அளவு ஆத்திரத்தில் இருந்தார் அவர். அவரோடு அந்த அறையில் இருந்த மூர்த்தி முத்து தன்னை அவ்வப்போது திட்டுவதையெல்லாம் காதில் வாங்கியும் வாங்காதது போல அமைதியாக இருந்தான்.

தனக்கு முன் நிழல் ஆடுவதை கண்டு நிமிர்ந்தான் மூர்த்தி. குமரன் தயக்கமாக நின்றுக் கொண்டிருந்தார்.

"என்ன அண்ணா.." என்றபடி அவரருகே எழுந்து வந்தான் மூர்த்தி.

குமரனின் பின்னால் நின்றுக் கொண்டிருந்த இனியன் முன்னால் வந்து நின்றான்.

"யார் இது..?" என கேட்ட மூர்த்தியிடம் திருமண பத்திரிக்கை ஒன்றை நீட்டினான் இனியன். மூர்த்தி குழப்பமாக அதை வாங்கி பிரித்து பார்த்தான். மணப்பெண் சந்தியா எனவும் மணமகன் மகேஷ் மகன் இனியன் எனவும் எழுதி இருந்தது.

மூர்த்தி அதிர்ச்சியோடு தன் எதிரில் நின்றவனை பார்த்தான்.

"இவன் இனியன்.. மகேஷுக்கும் சக்திக்கும் பிறந்த மகன்.." என குமரன் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். இதை கேட்டு முத்து அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமுமாக எழுந்து வந்தார்.

"மகேஷோட பையனா..? ஆனா எப்படி..?" குழப்பமாக கேட்டார்.

"அன்னைக்கு சக்தி வயித்துல இருந்த குழந்தை சாகல.. உயிரோடு உருவாகி பிறந்து இன்னைக்கு இவ்வளவு பெரியவனா வளர்ந்தும் இருக்கான்.. இவ்வளவு நாள் செல்வாவோடு ஆக்ராவுல இருந்தவன் இப்ப இங்கே வந்துட்டான்.." குமரன் விளக்கினார்.

"என் பேரனா இது..?" ஆனந்த அதிர்ச்சியோடு கேட்டவரை மற்ற மூவரும் சந்தேகமாக பார்த்தனர்.

அவர்களின் பார்வையை உணர்ந்துக் கொண்டவர் அடுத்து ஏதும் பேசவில்லை.

"நீ உயிரோடு பிறந்து வளர்ந்ததில் எனக்கு ரொம்ப சந்தோசம்.." என்ற மூர்த்தி தன் கையில் இருந்த திருமண பத்திரிக்கையை குழப்பமாக பார்த்தான்.

"எதுக்கு இப்ப கல்யாணம்..?" என குழப்பம் தீராமல் கேட்டவனை தயக்கமாக பார்த்தான் இனியன்.

"எனக்கு சந்தியாவை பிடிச்சிருக்கு.. அவளுக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்கு.. அதனாலதான் இந்த கல்யாணம்.." என்றான்.

"ஆனா இப்படி சின்ன வயசுலயே பண்ண வேண்டிய அவசியம் என்ன..? மெதுவா படிச்சி முடிச்ச பிறகு கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமே.." சந்தேகம் தீராமல் கேட்டான் மூர்த்தி.

"எல்லாம் அந்த ஆளுக்கு பயந்து பண்ற வேலைதான்.. அந்த ஆள் எப்ப என்ன பண்ணுவாருன்னே தெரியாதே.. என் அம்மாவும் அப்பாவும் பட்ட கஷ்டத்தை நானும் சந்தியாவும் அனுபவிக்க விரும்பல.." இனியன் சுலபமாக பழி அனைத்தையும் முத்து பக்கம் திசை திருப்பி விட்டான்.

முத்து தலை கவிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தாரே தவிர எதுவும் மறுத்து பேசவில்லை.

மகன் திருமணம் செய்து தனக்கு வாரிசு பெற்று தருவான் என காத்திருந்தவருக்கு இவ்வளவு பெரியவனாக தன் வாரிசு வந்து நின்றது இன்ப அதிர்ச்சிதான். அவன் சக்தியின் மகன் என்பதில் அவருக்கு சிறு உறுத்தல்தான். ஆனால் மகேஷின் மகன் என்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியே. ஆடு பகை குட்டி உறவு கதையென ஆனது அவர் மனம்.

மூர்த்தி முத்துவை திரும்பி பார்த்து விட்டு இனியனின் பக்கம் திரும்பினான்.
"உங்க சம்மதம் கேட்காம கல்யாண வேலைகளை ஆரம்பிச்சிட்டோம்.. மன்னிச்சிடுங்க.." என்ற இனியனின் தலையை தடவி தந்தான் மூர்த்தி.

"பரவால்லப்பா.. சந்தியா மேல எனக்கு இருக்கற பாசத்தை விட மகேஷ்க்கு பாசம் அதிகம்.. சக்தியும் மகேஷும் சேர்ந்து என்ன முடிவு எடுத்தாலும் சரியாதான் இருக்கும்.."

"நீங்க இரண்டு பேரும் கல்யாணத்துல கலந்துக்க ஸ்பெஷல் பர்மிசன் கேட்டிருக்கேன்.. நீங்க இரண்டு பேரும் கண்டிப்பா கல்யாணத்துக்கு வரணும்.." என்ற இனியன் முத்துவை பார்த்தான். "யோவ் தாத்தா.. எங்க கல்யாணத்துக்கு சிரிச்ச முகத்தோடு வந்து சேரு.. உன் கிறுக்கு புத்திக்கு அங்கே வந்தும் வேலை தராதே.." என்றவன் மூர்த்தியிடம் சொல்லிக் கொண்டு புறப்பட்டான்.

அடுத்த அத்தியாயம் ஏதும் இல்ல நட்புள்ளங்களே..

கதையின் முடிவுரையையும் இன்னைக்கே அப்டேட் பண்ணிட்டேன். படிச்சி பாருங்க...


ReplyQuote
Sevanthi Durai
(@sevanthi)
Estimable Member Writer
Joined: 5 months ago
Posts: 117
25/10/2020 5:32 am  

முடிவுரை

முத்து செய்த தவறுக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் சிறை தண்டனையும் மூர்த்திக்கு மூன்று ஆண்டுகள் சிறையும் தீர்ப்பாக வழங்கப்பட்டது.

தன் அம்மாவிற்கு இனி எதிரி யாரும் இல்லையென சந்தோசப்பட்டான் இனியன்.

சக்தி தனக்கு உணவு ஊட்டிய மகேஷை நேசத்தோடு பார்த்தாள்.

"உனக்கு என் மேல எந்த கோபமும் இல்லையா..? உனக்கு ஒரு மகன் இருப்பதை நான் இவ்வளவு நாளா உன்கிட்ட இருந்து மறைச்சிட்டேன்.." என்றவளின் கன்னம் தடவினான் அவன்.

"உன்னை என்னால புரிஞ்சிக்க முடியுது சக்தி.. உன் இடத்துல யார் இருந்தாலும் இப்படிதான் செஞ்சி இருப்பாங்க.. என்னை காதலிச்சதுக்கு நான் உனக்கு தந்தது எல்லாமே வலிகளும் வேதனைகளும்தான்.. என்னை தவிர வேற யாரை காதலிச்சி இருந்தாலும் உனக்கு கண்டிப்பா நல்ல வாழ்க்கை அமைஞ்சிருக்கும்.. என் சுய நலத்தால உன் மொத்த வாழ்க்கையையும் நான் அழிச்சிட்டேன்.." என்றவனின் குரல் கரகரத்து இருந்தது.

அவனின் கை பற்றினாள் சக்தி. "நீ சொல்வதும் உண்மைதான்.. வேற யாரையாவது காதலிச்சி இருந்தா என் வாழ்க்கை நல்லா இருந்திருக்கும்.. ஆனா எனக்குதான் உன்னை தவிர வேற யார் மேலயும் காதல் வரலையே.. என்ன செய்யட்டும்..?" என்றவளின் முகத்தை பார்த்தான் மகேஷ்.
சலனமில்லாமல் அவனை பார்த்தவள் "நான் உன்னை நேசிக்கிறேன் மகேஷ்.. ரொம்ப நேசிக்கிறேன்.. உன்னை விட்டு பிரிஞ்சி வாழ்ந்த எல்லா நாளுமே எனக்கு நரகம்தான்.. ஒரு நாளைக்கு லட்சம் முறை யோசிப்பேன் உன்கிட்ட ஓடி வந்துட..! நீன்னா எனக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும்.. உன்னை பார்க்கும் போதெல்லாம் உன் நெஞ்சில சாஞ்சி உன்னை நான் எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்னு சொல்ல தோணும்.. ஆனா எனக்கு தைரியமே இல்ல.. எனக்கு பிரச்சனைகளை பார்த்து பயம்.. சாதியை வச்சி சண்டை போடுறவங்களை கண்டு பயம்.. உங்க அப்பா உன்னை கொன்னுடுவாரோன்னு தினம் தினம் பயம் எனக்கு.. தூரமா இருந்தாலும் எனக்கு சம்மதமே.. நீ எப்பவும் நல்லாருந்தா போதும் எனக்கு.. நான் உன்னை என் உயிருக்கும் மேல நேசிக்கிறேன் மகேஷ்.." என்றாள்.

அவளை தன் நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டவனுக்கு கண்களில் கண்ணீர் குளம் கட்டியது. "நானும் உன்னை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்டி.. உன்னை விட்டு பிரிஞ்சி வாழ்ந்த நாட்களில் ஒரு நாளுல கூட நான் நானா வாழவே இல்ல.. உன் முகம் பார்க்கற ஒரே காரணத்துக்காகவே தினமும் கண் விழிச்சேன்.. உன்னை பார்க்கும் போதெல்லாம் கண் காணாத தேசத்துக்கு உன்னை கடத்திட்டு போகணும்ன்னு யோசிப்பேன்.. போன நாட்களை கொண்டு வர முடியாது.. இனிமேலாவது என்னை பிரியாம இருடி.. உயிரின் கடைசி நொடி சேர்ந்து இருக்க போராடுவோம்.. என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் சேர்ந்தே சமாளிப்போம்.. ஆனா விட்டுட்டு மட்டும் போயிடாத.. அதுக்கு பதிலா என்னை சாகடிச்சிட்டு போயிடு.." என்றவன் அவளின் நெற்றியில் முத்தம் ஒன்றை அழுத்தமாக தந்தான்.

"இனி போக மாட்டேன்.. உன்னை விட்டு எங்கேயும் போக மாட்டேன்.. உன்னை என்கிட்ட இருந்து பிரிக்க பார்த்தா அவங்களை சும்மா விட மாட்டேன்.." என்றவள் தன்னை அவனிடமிருந்து யாராலும் இனி பிரிக்க முடியாது என நம்பினாள்.

***

திருமண வீடு கோலாக்கலமாக இருந்தது. சக்தியின் கழுத்து காயமும் தோள்பட்டை காயமும் முழுமையாக ஆறி விட்டது. ஆனால் அதிகம் நடமாட முடியவில்லை.

நல்ல வேளையாக அவள் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். இல்லையேல் இனியனின் சங்கை கடித்து துப்பி இருப்பாள். ஏனெனில் அவன் மீது அவ்வளவு வெறியில் இருந்தாள். இருந்தாலும் சந்தியா அவ்வப்போது அவளுக்கு சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டுதான் இருந்தாள்.

முத்துவும் மூர்த்தியும் ஸ்பெஷல் பர்மிஷனோடு வந்து திருமண மேடையில் அமர்ந்திருந்தனர். பொன்னி அதிகளவு சந்தோசத்தில் இருந்தாள். மகேஷும் சந்தோசத்தில் தலைகால் புரியாமல் இருந்தான்.

இனியன் மண மேடையில் அமர்ந்திருந்தான்.

"பொண்ணை கூட்டிட்டு வாங்க.." ஐயர் சொன்னதும் சந்தியா மணமேடைக்கு வந்தாள். மாலையிட்ட கழுத்தோடு அவர்களின் திருமணத்திற்கு வந்திருந்த கூட்டத்தை பார்த்தாள். ஒட்டு மொத்த ஊரும் இரண்டு சமுதாய மக்களும் அங்குதான் இருந்தனர்.

இனியன் தன்னருகில் அமர்ந்த சந்தியாவை காதலோடு பா்த்தான். அழகின் சிற்பமென இருந்தாள் சந்தியா. இன்னும் சில நிமிடத்தில் தனக்கே தனக்கு அவள் சொந்தமாக போவதை நினைத்து ஆனந்தத்தில் மூழ்கி இருந்தான் அவன்.

"தாலியை கட்டுங்க.." ஐயர் எடுத்து தந்த தாலியை தன் கையில் வாங்க முயன்றான் இனியன்.

"எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல இஷ்டம் இல்ல.." என சொன்னவள் எழ முயன்றாள்.

அவள் இப்படி எதையாவது செய்வாள் என எதிர்பார்த்துதான் காத்திருந்தான் இனியன். அதனால் அவளை எழ விடாமல் கை பிடித்து அங்கேயே அமர வைத்தான். அவளின் காதாரோம் சென்று தன் முகத்தை கொண்டு சென்றான்.

"நீ இப்ப அமைதியா உட்கார்ந்து தாலி கட்டிக்கலன்னா அப்புறம் நான் நமக்குள்ள நடந்த எல்லாத்தையும் இங்கே வந்திருக்கும் எல்லார்க்கிட்டயும் சொல்லி உன் மானத்தை வாங்கிடுவேன்.." என்றான் கிசுகிசுப்பாக.
அவள் அதிர்ச்சியோடு அவனை பார்த்தாள். "ரொம்ப ஸ்மார்ட்டா இருக்கறதா நினைப்பா..? என் பெரியப்பா போலிஸ்காரர்.. இதை மறந்துடாத.. இப்படி எதையாவது நீ உளறி வச்சா அப்புறம் நீ காலம் முழுக்க ஜெயில்ல கம்பி எண்ண வேண்டி இருக்கும்.."

இனியன் சிரிப்பு குறையாமல் அவளின் காதோரம் தன் மூக்கை தேய்த்தான். அவனது சிறு தீண்டல் அவளுக்கு சிலிர்ப்பை தந்தது. அதை உணர்ந்தவனுக்கு சிரிப்பு உதடுகளில் அதிகமானது.

"நான் ஒன்னும் உன்னை ரேப் பண்ணல.. அதனால என்னை யாரும் அரெஸ்ட் பண்ண முடியாது.. நீ சின்ன பொண்ணும் இல்ல.. அரை மெண்டலும் இல்ல.. உன்னை ஏமாத்திட்டன்னு போலிஸ் சொல்றதுக்கு.. நீ ஸ்மார்டா இருக்கறதா நினைக்காத.. இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்தி என் மானத்தை நீ வாங்க நினைச்சா அப்புறம் நானும் எந்த பாவமும் பார்க்காம உன் மானத்தை வாங்கிடுவேன்.."

சந்தியாவின் முகம் கோபத்தில் கறுத்து போனது. அவளுக்கு அந்த திருமணத்தில் துளியும் விருப்பம் இல்லை. தன் தலையெழுத்தை நொந்தபடி இனியன் கட்டிய தாலியை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

சர்வாதிகாரி இனியனையும் அவனை அடியோடு வெறுக்கும் சந்தியாவின் கதையையும் காதல் சர்வாதிகாரி என்ற புது நாவலில் பார்க்கலாம்..

இதுவரை இந்த நாவலோடு இணைந்திருந்த அனைத்து நட்புள்ளங்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றிகள்..

அனைத்து நட்புள்ளங்களும் காதல் சர்வாதிகாரியை வாசிக்க தவறாதீர்.. நாளை முதல் காதல் சர்வாதிகாரியின் அத்தியாயங்களை அப்டேட் பண்றேன்..♥️♥️♥️ 

 

என்னை பற்றி.. ❤️ ❤️ ❤️ 

எனது பெயர்; செவ்வந்தி (sevanthiduai.blogspot.com)

இதுவரை புத்தகமாக வந்த நாவல்கள்;  (1. காதலிக்க கற்றுக் கொள் (கண்மணி இதழ்(25.11.2015)

2. என்னுயிர்த் தோழி (சசி நிலையம்)(மார்ச் 2016)

3.உயிரே உனக்காக (இராமு நிலையம் (ஜூன் 2016)

4.மார்கழி பனி பூக்கள் (இராமு நிலையம்)(அருணோதயம்) (டிசம்பர் 2016)

5.ஜன்னல் நிலவு (இராமு நிலையம்)(அருணோதயம்) டிசம்பர் 2016)

6.நெஞ்சமெல்லாம் உன் நினைவு (இராமு நிலையம் (அருணோதயம்)(ஜூலை 2017)

7.பண்ணை பூக்கள் (கண்மணி வார இதழ் (8.3. 2017)

8. பூச்சூட வந்தேன் (அருணோதயம் (2019)

 

இணையதளங்களில் மட்டும் எழுதுபவை;

1.கை பிடித்த கண்ணாலா (முடிவுற்றது. விரைவில் இந்த தளத்தில் அப்டேட் செய்யப்படும்)

2. எந்தன் நேசம் (முடிவுற்றது)

3. காதல் சர்வாதிகாரி (லைவ் நாவல்)

4. வெதின்ஸா நகரத்து இராஜகுமாரி(லைவ் நாவல். விரைவில் இத்தளத்திலும் அப்டேட் செய்யப்படும்)

புத்தகமாக வந்தவைகளின் தலைப்பையும் செவ்வந்தி என்ற பெயரையும் இணையத்தில் உள்ளிட்டால் அந்த புத்தங்கள் பற்றிய தகவல்கள் கிடைக்கும்.

sevanthi duai அல்லது செவ்வந்தி துரை என கூகுளில் தேடினால் இணையதளங்களில் உள்ள எனது கதைகள் பற்றிய மற்ற தகவல்கள் வரும்.

 

பேஸ்புக், டிவிட்டர், இன்ஸ்டா இவற்றில் செவ்வந்தி துரை என தேடினால் இதே முகத்தோட என் ஐடி வரும் மக்களே.. 

இக்கதையிலிருந்து இத்தோடு விடைப்பெறுகிறேன்.. நன்றிகள் நட்புக்களே..


ReplyQuote
Page 8 / 8
Share: