Breaking News

உங்கள் படைப்புகளை சகாப்தத்தில் பதிவிட விரும்பினால் sahaptham@gmail.com என்கிற மெயில் ஐடிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

Forum

சஞ்ஜனி சதீஷின் - விடுபட்ட பக்கங்கள் (சிறுகதை)  

Page 2 / 3
  RSS

Sanjani Sathish
(@sanjanisathish)
Active Member Registered
Joined: 7 months ago
Posts: 14
08/12/2019 1:24 am  

@thishi

தேங்க்ஸ் திஷி! பலருக்கும் ரியாலிட்டி செக் அவசியமாக இருப்பது முற்றிலும் உண்மை


ReplyQuote
Sanjani Sathish
(@sanjanisathish)
Active Member Registered
Joined: 7 months ago
Posts: 14
08/12/2019 1:28 am  

@chittijayaraman

Thanks a lot Chitti ma!! Archanakku kidaicha thelivu nija vaazhkayil palarukkum kidaichaal magizhchi 🙂


ReplyQuote
Sanjani Sathish
(@sanjanisathish)
Active Member Registered
Joined: 7 months ago
Posts: 14
08/12/2019 1:36 am  

@hasinisundar

தேங்க்ஸ் டார்லிங்! இந்த விடுபட்ட பக்கங்கள் tip of the iceberg மாதிரி தான். தனி நபர் சம்பந்தப்பட்ட சமூக வலைத்தளப் பகிர்வுகள் சார்ந்த பிரச்சனைகள் தோண்டத் தோண்ட போயிட்டே இருக்கும். பகுத்தறிவும் சுய கட்டுப்பாடும் மட்டுமே நிவாரணி.


ReplyQuote



Sanjani Sathish
(@sanjanisathish)
Active Member Registered
Joined: 7 months ago
Posts: 14
08/12/2019 1:39 am  

@vaniprabakaran

Thank you very much Vani 🙂


ReplyQuote
Sanjani Sathish
(@sanjanisathish)
Active Member Registered
Joined: 7 months ago
Posts: 14
08/12/2019 1:41 am  

@indra-selvam

Thank you very much ma! Pala varusha aadhangathai indha siru kadhai moolama velipaduthinen. Sama karuthaip pagirvadhil mikka magizhchi 🙂


ReplyQuote
Sanjani Sathish
(@sanjanisathish)
Active Member Registered
Joined: 7 months ago
Posts: 14
08/12/2019 1:42 am  
Posted by: @abitha-bn

Romba supper sis . Unga kadai enna romba think panna veachu irruku. Inimea naanum ennoda personal ha social media share panna kudathu nu decide pani irrukean . Romba thanks . Neengal prize win panna ennoda valthukal sis .

Neenga personal details social media share pannradhai pathi inimel oru muraikku rendu murai yosikkrennu sonnadhe enakku prize dhan. Thanks a lot ma 🙂


ReplyQuote

Zeenath Sabeeha
(@zeenath)
Active Member Registered
Joined: 2 years ago
Posts: 15
09/12/2019 3:10 pm  
Posted by: @sanjanisathish

சஞ்ஜனி சதீஷின் - விடுபட்ட பக்கங்கள் (சிறுகதை)

 

சோம்பலான ஞாயிற்றுக்கிழமை முன் மாலை வேளை. கர்ம சிரத்தையாக தேநீர் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தான் அவன் - ஆனந்த். ஆறடி உயரம் கொண்ட ஆணழகன். தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் நல்ல வேலை, கை நிறைய சம்பளம், பெற்றோருக்கு பொறுப்பான பிள்ளை. தனிக்கட்டையாக, சுதந்திரமாகச் சுற்றித் திரிந்தவன் வெகு சமீபத்தில் சம்சார சக்கரத்தின் முதல் படிக்கட்டில் புதுக் கணவனாக காலடி எடுத்து வைத்திருக்கிறான்.

 

தனக்கான தேநீர் கோப்பையை எடுத்து வந்து அமர, கண்களில் மதியத் தூக்கத்தின் சாயல் இன்னமும் தொலையாமல் எழுந்து வந்தாள் அவள் - அவனது தர்மபத்தினி அர்ச்சனா. அழகு, அன்பு, குறும்பு, சிறுபிள்ளைத்தனம், துறுதுறுப்பு இவற்றின் மொத்த கலவை.

 

அர்ச்சனா கல்லூரி முடித்த மறு மாதமே எதேச்சையாக ஆனந்தின் ஜாதகம் வலுவில் உறவுக்காரர் ஒருவர் மூலமாக வந்தது. அனைத்து பொருத்தங்களும், குரு பலனும் இருவருக்கும் கச்சிதமாய் அமைந்திருக்கவே, மறுக்க காரணங்கள் ஏதுமின்றி உடனேயுமே திருமணமும் வெகு விமரிசையாக நடந்தேறியது. பெரிதாக உலக அனுபவம் எதுவுமின்றி, பெற்றோரின் கூட்டுக்குள் பாதுகாத்து வளர்க்கப்பட்டவள் அவள். கண்களில் வண்ணக் கனவு மிதக்க, எதிர்பார்ப்பும் கற்பனைகளும் மின்ன, திருமண வாழ்க்கைக்குள் அடியெடுத்து வைத்து பிள்ளை நடை பழக ஆரம்பித்து இருக்கிறாள்.

 

"உள்ளே டீ போட்டு வைத்திருக்கேன். எடுத்துட்டு வந்து உட்கார் சின்னூ" எனவும், விழிகள் பிரகாசிக்க,

 

"சமர்த்து சக்கரைக்கட்டி நந்தூ" என்று கன்னம் கிள்ளி முத்தமிட்டு, துள்ளிச் சென்று தன் கோப்பையை எடுத்து வந்தவள், வழக்கம் போல் அலைபேசியில் மூழ்கவும், தலையை உலுக்கியபடி மென்னகை பூத்தான் ஆனந்த்.

 

அவளது சமீபத்திய பொழுது போக்கு - சமூக வலைத்தளங்கள். முகப்புத்தகம்(facebook), படவரி (instagram), கீச்சகம் (twitter) என எல்லாவற்றிலும் கணக்கு ஆரம்பித்து, ஒரு பெரிய சுற்று வலம் வந்து கொண்டிருந்தாள். வீடு தொடங்கி, பள்ளி, கல்லூரி என்று எல்லா இடத்திலும் கெடுபிடியும், கட்டுப்பாடும் பலமாக இருக்கவே, திருமணம் வரை அடக்கி வைத்திருத்த ஆசை கரை புரண்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வெகு விரைவில் தன் வாழ்க்கையின் ஜீவாதாரத்தையே மறைத்து, பூதாகாரமாக வடிவெடுத்து நிற்கப் போகிறது என்பதை அறியாது, புதைமணலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் அர்ச்சனா.

 

அவர்கள் தளத்தில் எதிர் வீட்டில் வசிக்கும் சுனிதா அக்காவின் பதிவு தான் முதலில் கண்ணில் பட்டது. "இனி நீ நம் இல்லத்துக்கு அரசியாக, என் இதயத்தின் ராணியாக மட்டும் இருந்தால் போதும் என்ற கணவரின் அன்புக் கட்டளைக்கு இணங்கி, பெரு மகிழ்ச்சியுடன் கடைசி வேலை நாளைக் கொண்டாடுகிறேன்" பிரிவுபச்சார விழாவின் போது சக பணியாளர்களுடன் எடுத்த படத்தை பதிவேற்றம் செய்திருந்தார் சுனிதா.

 

அதைப் படித்தவுடன் இயல்பாக விரிந்த முறுவலுடன் அர்ச்சனா நிமிர, "வேலைக்கு போவதைப் பற்றி என்ன முடிவு பண்ணி இருக்கிறாய்?" தவறான நேரத்தில் தவறான கேள்வியைக் கேட்டு விட்டான் ஆனந்த். அர்ச்சனா முகம் சுளித்தாள்.

 

"எத்தனை முறை சொல்வது நந்தூ!! என் கம்ப்யூட்டர் என்ஜினீயரிங் படிப்புக்கு ஐ.டி தான் சரி வரும். ஆனால் எனக்கு அதில் வேலை செய்ய இஷ்டம் இல்லை. ஏன் கட்டாயப்படுத்தறே? நீ சம்பாதிப்பது போதாதா நமக்கு?"

 

இரண்டு வாரங்களாக நடந்து கொண்டிருக்கும் தர்க்கம் தான். ஆனாலும் இன்று சுனிதா அக்காவின் கணவர் சொன்னதை அறிந்து கொண்ட பிறகு, ஆனந்த் ஒருவேளை பணத்தாசை பிடித்த வில்லனாக இருப்பானோ என்று அந்த அறியாப் பெண்ணின் மனதோரத்தில் கிலி பிடித்துக் கொண்டது.

 

"அறிவு கெட்டத்தனமா பேசாதே சின்னூ. பணத்துக்காகவா சொல்றேன். வெட்டியா வீட்டில் உட்கார்ந்து பொழுது போகாமல் மோட்டுவளையை பார்த்துட்டு இருப்பியா? ஐ.டி இல்லைன்னா என்ன? உனக்கு பிடிச்ச ஃபேஷன் டிஸைனிங் பண்ணு. என் ஃப்ரெண்ட் ஒருத்தன் நிறுவனத்தில் பயிற்சியும் கொடுத்து, வேலைக்கும் ஆள் எடுக்குறான். போறியா?"

 

தனக்கு பிடித்த துறை என்றதும், மற்றவை பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு அவளும் ஆர்வமாகவே விபரம் விசாரித்தாள். குறிப்பிட்ட அந்த தோழனுடனும் பேசி புதன்கிழமையே பணியில் சேரலாம் என்று ஏற்பாடாகி விட்டது. எல்லாம் திருப்தி தான். இருந்தும் சுனிதா அக்கா கணவர் போல் ஆனந்த் தன்னை இதய ராணியாக நினைக்கவில்லையோ என்ற நெருடல் அவ்வப்போது வந்து போனதென்னவோ உண்மை.

 

ஓரளவு வேலைக்கும் சென்று, வீட்டு பராமரிப்பு, சுலபமாக செய்யக் கூடிய சமையல், வார இறுதிகளில் வெளியில் செல்வது, வீட்டுக்கான அலங்காரங்கள், ஷாப்பிங் என்று காலச் சக்கரத்தின் சுழற்சியில் மெல்ல தன்னை பொருத்தி, பழக்கிக் கொண்டாள் அர்ச்சனா. தன்னையே முதுகில் தட்டிக் கொடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் போல் பெருமை பிடிபடவில்லை. ஆனந்தும் நல்ல கணவனாக இயன்ற இடங்களில் எல்லாம் தோள் கொடுத்தான்.

 

இந்நிலையில் ஒரு நாள் இரவு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தவளை வலிய கரம் ஒன்று அள்ளிக் கொண்டது. திடுக்கிட்டு விழித்தவள் கணவனின் கைப்பிடியில் இருப்பதை உணர்ந்து, "என்ன நந்தூ இது? பயந்துட்டேன்" என்று பொய் கோபம் கொண்டு "என்ன இந்த நேரத்தில் எங்கே கூட்டிட்டு போறே?" என்று வளவளக்க

 

இதழால் இதழ் மூடி அவள் வாயடைத்தவன் இறக்கி விட்ட இடத்தில், இருளுக்கு நடுவே ஒற்றை மெழுகுவர்த்தி சுடர்விட, வீற்றிருந்தது அழகிய கேக் ஒன்று. விழியகல ஆச்சரியத்தில் நின்றிருந்தவளின் பின்னிருந்து காதருகே, "ஹேப்பி பர்த்டே சின்னூ" என்று மயக்கும் குரலில் குழைவாக கணவன் வாழ்த்த, மகிழ்ச்சியின் எல்லையில் நின்றிருந்தாள் அர்ச்சனா.

 

அவன் கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு கேக் வெட்டி, ஊட்டி, ஒருவர் முகத்தில் ஒருவர் க்ரீம் பூசி, வீட்டைச் சுற்றி ஓடி, துரத்தி உல்லாசமும் சல்லாபமுமாக அடுத்த ஒரு மணி நேரம் கழிந்தது. இறுதியில் கணவன் நெஞ்சத்தை அழகிய மஞ்சமாகக் கொண்டு படுத்திருந்தவளின் மனம் பூரண நிறைவு கொண்டிருந்தாலும், சிறிய வெற்றிடம் ஒன்றை உணர்ந்தாள்.

 

அலுவலகத்தில், தோழி ரம்யா, இரு வாரங்கள் முன் இதே போல் திருமணம் முடிந்த முதல் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடி, முகநூலில் பகிர்ந்து கொண்ட புகைப்படம் ஒன்று மனதில் பளிச்சிட்டது. கணவன், தாய், தந்தை, மாமனார், மாமியார், நாத்தனார், அவர் கணவர், குழந்தைகள் என்று எல்லோருமாக எடுத்துக்கொண்ட செல்ஃபியுடன் "இப்படி ஒரு குடும்பத்தைப் பெற நான் எத்தனை பாக்கியம் செய்திருக்க வேண்டும்" என்ற தலைப்பு.

 

"எங்க அம்மா, அப்பா தான் அக்கா பிரசவத்துக்கு வெளியூர் போய் இருக்காங்க. வர முடியாது. அத்தை, மாமா மூணு தெரு தள்ளி தானே இருக்காங்க. அவங்களை கூப்பிட்டு இருக்கலாமே நந்தூ" வாய் திறந்து கேட்டே விட்டாள்.

 

"கூப்பிட்டேன்டா ! காலையில் வரேன்னு சொல்லி இருக்காங்க" நாசூக்காக பதிலளித்தான் கணவன்.

 

ஏனோ மாமனாரும் மாமியாரும் தன்னை அவர்களில் ஒருவராக ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையோ? அதனால் தான் திருமணம் ஆன உடனேயும் தனிக்குடித்தனம் வைத்து விட்டார்களோ? என்று வேண்டாத கேள்விகள் கேட்டு மனதை உழப்பிக் கொண்டாள் அந்த சின்னப்பெண். சந்தோஷமான கொண்டாட்டம் சற்றே மங்கித் தான் போனது.

 

ஆனந்தின் நிறுவனத்தின் மதிப்பிற்குரிய "தலை சிறந்த ஊழியர்" விருது அந்த ஆண்டு ஆனந்துக்கு கிடைத்து இருந்தது. கூடவே பதவி உயர்வும், அது சார்ந்த பயணங்களும் கொசுறாக ஒட்டிக் கொண்டன. வேண்டா வெறுப்பாக அவன் முதல் பயணத்துக்கான உடைகளை எடுத்து வைப்பதில் உதவினாள் அர்ச்சனா.

 

திருமணத்திற்குப் பின்னான முதல் பிரிவு. சுணங்கிய முகத்துடன் நின்றிருந்தவளை சமாதானம் செய்து கிளம்பினான் ஆனந்த். அத்தனை பெரிய வீட்டில் தன்னந்தனியாக இருந்ததோடு அல்லாமல், அவன் அருகாமைக்கும், தன்னவனின் கைப்பிடிச் சூட்டுக்கும் பழக்கப்பட்டு இருந்தவள், புரண்டு புரண்டு வெகு நேரம் கழித்தே உறங்கி இருந்தாள்.

 

அவளைப் பற்றி சரியாக கணித்திருந்தவன், காலையில் அழைத்தான். "குட் மார்னிங் சின்னூ! எழுந்திரு. ஒருத்தருக்கு தானேன்னு எதுவும் செய்யாமல், சாப்பிடாமல் ஆஃபீஸ் போகாதே. மதிய சாப்பாடு சரோஜா அக்கா கிட்டே அம்மா கொடுத்து விடுவாங்க. மறக்காமல் பேக் பண்ணி எடுத்துட்டு போ!"

 

சிவப்பு நிற ரோஜாக்கள் கொண்ட அழகிய பூங்கொத்து, அவன் கைப்பட எழுதிய காதலான வரிகளுடன் தன்னை வாயில் மணி அடித்து எழுப்பும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தாள். இல்லையேல் “நீயின்றி அமையாது என் உலகு, உன்னை ரொம்பவும் மிஸ் செய்தேன்” என்ற காலை வணக்க செய்தியை அனுப்புவானோ என்று ஆவலாகக் காத்திருந்தாள். அவளை ஆட்டிப் படைத்த சமூக வலைத்தளப் பேய், அவ்வாறான எண்ணங்களைத் தூண்டி, மனதைக் கெடுத்து வைத்திருந்தது.

 

அதனால் அவன் உண்மையான அக்கறை வேப்பங்காயாய் கசந்து வழிந்தது. அவனிடம் முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள். இது போல், சந்தோஷ மனநிலையில் கழிக்க வேண்டிய பலப் பல தருணங்களை, அடுத்தவர் பொதுத் தளத்தில் பகிர்ந்து கொண்ட வாழ்க்கை முறையுடன் ஒப்பிட்டு, பாழ் செய்து கொண்டாள் பேதைப் பெண்.

 

இப்படியாக சின்னச் சின்ன ஊடல், சண்டை, சமாதானம், கூடல் என்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது வாழ்க்கை. ஒரு கட்டத்தில் அவள் எதிர்பார்ப்புகளின் மூல காரணம் அறிந்தவன், பல முறை தன்மையாக, சில முறை கோபமாக எடுத்துச் சொன்னதெல்லாம் விழலுக்கிறைத்த நீராகிப் போனது. எதையும் காது கொடுத்து கூடக் கேட்கத் தயாராக இல்லாதவளிடம் கரடியாய் கத்தி என்ன பயன்?

 

அன்றும் அப்படித்தான் நிழலுக்கும் நிஜத்துக்கும் இருக்கும் வேறுபாட்டைப் பற்றி அவன் பேசிக் கொண்டிருக்க, அதில் கவனம் பதிக்காது அர்ச்சனா தன் அலைபேசியே கதியென பார்வையை அதில் இருந்து இம்மியளவும் அகற்றாதிருந்தாள். ஆனந்தின் கோபம் மெல்ல அதிகரிக்கத் துவங்கியது.

 

"அர்ச்சனா!" வெகு அரிதான சந்தர்ப்பங்களில் மட்டுமே முழுப் பெயரிட்டு அழைப்பான். அதுவும் சினத்தின் எதிரொலியாக மட்டுமே இருக்கும் என்பதை இந்த சில மாதங்களில் புரிந்து வைத்திருந்தவள் தான்.

 

ஆனால் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பதிவுகள், அவளையும் தன்னிலையில் இருக்க விடவில்லை. அவளது ஒன்று விட்ட சகோதரி ஹரிணி, திருமணம் ஆன நான்கு வருடங்களில் மூன்றாவது தேனிலவு கொண்டாடுவதாக புகைப்படங்களைப் போட்டு இருந்தாள்.

 

திருமணம் ஆகி கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்கள் ஆன நிலையில், இவர்கள் இன்னமும் முதல் தேனிலவுக்கே சென்றிருக்கவில்லை. அதில் கடுப்பும் எரிச்சலும் மிக, சற்று காட்டமாகவே "இங்கே தானே இருக்கேன்! எதுக்கு கத்தி என் பெயரை ஏலம் விடுறே? எப்போ பார் அட்வைஸ் மழை பொழிய மட்டும் நேரம் இருக்கு. புது பொண்டாட்டியை ஹனிமூன் கூட்டிக் கொண்டு போகும் வழியை மட்டும் காணும்.

 

உங்க அப்பா அம்மாவாவது சொல்லணும். ஆனால் அவர்களுக்குத் தான் என்னை பிடிக்காதே. அது தான் என் பிறந்தநாள் கேக் வெட்டும் போது கூப்பிட்ட சமயம் வர மறுத்துட்டாங்க. உங்க அக்கா மகன் பிறந்த நாளுக்கு மட்டும், சரியா 12 மணிக்கு, இங்கே இருந்து 8 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்குற அவங்க வீட்டுல போய் நின்னாங்க.

 

போய் பாரு! எத்தனை பேர் என் வீட்டுக்காரர் கூட சேர்ந்து பீச்ல பஞ்சுமிட்டாய் சாப்பிடுவதே மகிழ்ச்சினு போஸ்ட் போடுறாங்க. ஆனால் உனக்காக ஆசையா, எங்கெல்லாமோ தேடிப் பிடித்து, புதுசா ஒரு தினுசு சமைச்சு வச்சு காத்துக் கொண்டு இருந்தால், அன்னிக்குனு பார்த்து நேரம் கழிச்சு வருவே. சாப்பாடெல்லாம் ஆறி அவலாகப் போயிடும். இல்லையா வெளியே சாப்பிட்டு வருவே. ஃப்ரிட்ஜ்ல வச்சு மறுநாள் பழைய சாப்பாடா சாப்பிடுவோம்"

 

சாதாரண நாளாக இருந்தால், தலையில் அடித்துக் கொண்டு, "இவளைத் திருத்த நல்ல வழி சொல் ஆண்டவா" என்று சிரித்து விட்டுச் சென்றிருப்பான். ஆனால் அன்று அவனுமே சீற்றத்தில் இருந்ததால் வெடித்தான்

 

"இங்கே பார் அர்ச்சனா! கையில் இருப்பதை சுகமாக அனுபவிக்காமல், பறப்பதை நினைத்து வருத்தப்படுவதை முதலில் நிறுத்து! அப்பா அம்மாவை இதற்குள் இழுக்காதே. அவங்க எங்கே போகணும், கூடாதுனு நீயும் நானும் முடிவு செய்ய முடியாது. அது அவங்க இஷ்டம்.

 

ஒரு இடத்திற்கு போவதற்கும், போகாமல் இருப்பதற்கும் காரணம் அவர்களுக்குத் தெரிந்தால் போதும். உன் கற்பனைக்கு அவங்க பதில் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்லை.

 

கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே சொன்னேன் தானே. முதல் ஐந்தாறு மாதம் என்னால் எங்கேயும் நகர முடியாது. அதற்கு அப்புறம் தான் ஹனிமூன்னு. அப்போ மண்டையை பூம் பூம் மாடு மாதிரி ஆட்டி விட்டு, இப்போ அம்னீஷியா பேஷண்ட் மாதிரி நீ நடந்துட்டா நானா பொறுப்பு?

 

எனக்காக ஆசையா சமைச்சே சரி! ஆனால் என் வேலை எப்படினு உனக்கு தெரியும் தானே? நான் அன்னிக்கு என்ன நிலைமையில் இருக்கிறேன்னு தெரிஞ்சுக்காமல் நீயே எல்லாத்தையும் செஞ்சுட்டு என்னை குற்றம் சொல்லுறே? இந்த அளவுக்கு தூக்கி வெளியே கொட்டாமல் மறுநாள் சாபிட்டேன்னு சந்தோஷப்படு.

 

இங்கே பார்! கண்ணெதிரே நீ இருக்கும் போது ஃபேஸ்புக்கில், “நீ எனக்கு கிடைத்த வரம்! என் இதயத்தை உருக்கி அன்பால் கரைக்கும் தேவதை நீ!” இப்படி பைத்தியக்காரத்தனமா பதிவு போட்டுட்டு சுத்தும் ஆள் நான் கிடையாது. என் அன்பு, காதல்….என் செயல்பாடு. உன்னால் அதை புரிஞ்சுக்க முடியாதுன்னா நீ புரிஞ்சுக்கவே வேண்டாம். எல்லாஆஆஆத்துக்கும் காரணம்...."

 

என்று வெகுண்டவன், அவள் கையிலிருந்த கைபேசியை தூக்கி தரையில் வீச, அது சுக்கு நூறாக உடைந்தது. திருமணத்துக்குப் பிறகு வரும் பெரிய சண்டை. கண்களில் கண்ணீர் உடைப்பெடுக்க, அறைக்குள் நுழைந்து தன்னை அடைத்துக் கொண்டாள் அர்ச்சனா. எத்தனை நேரம் அழுது கரைந்தாளோ அவளுக்கே தெரியாது. சுரப்பிகள் வற்றி, கண்கள் எரிய, முகம் கழுவி வெளியே வந்தவளை ஆள் அரவமற்ற வீடே வரவேற்றது.

 

சிதறிக் கிடந்த அலைபேசியை எடுத்து சிம் கார்டை வேறு ஒரு பழைய ஃபோனுக்கு மாற்றி, ஆனந்துக்கு அழைக்க, வேண்டுமென்றே நிராகரித்தான். மனது கேட்காது "எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்ப, அவன் வெளியூர் பயணத்துக்கான பதிவுச் சீட்டு பதிலாக வந்தது.

 

இந்த முறை சற்று நீண்ட நான்கு நாள் பயணம். விமான நிலையம் செல்லும் முன் அவனைப் பார்த்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றவே, அதைப் பற்றி கேட்க, அவன் வழக்கமாக கொண்டு செல்லும் பெட்டியின் படத்தை பதிலாக அனுப்பினான். இதற்கு அர்த்தம் "வீட்டுக்கு வர மாட்டேன். நேராக விமான நிலையம் சென்று விடுவேன்"

 

மீண்டும் அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது. தன்னுடன் சண்டையிட்டதால் வேண்டுமென்றே தன்னை தவிர்ப்பதற்காக விட்டுச் செல்கிறான் என்று வருத்திக் கொண்டாள். இது ஒரு வாரம் முன்னதாகவே திட்டமிடப்பட்டது என்பதை வசதியாக மறந்து போனாள்.

 

பிரபல ஐடி நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்து, மைசூரு, திருவனந்தபுரம் என வெவ்வேறு நகரங்களில் கடுமையான பயிற்சி முடிந்து, ஒரு வார விடுமுறையில் வந்திருந்தனர் அவள் கல்லூரித் தோழிகள். சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் அவளை சந்திக்க வருவதாக செய்தி அனுப்பினர். அவர்களுக்காக முயன்று முகத்தை சீர் செய்து காத்திருக்க, இன்ப அதிர்ச்சியாக மூன்று நாட்கள் அவளுடன் தங்கும் நோக்குடன் வந்திருந்தது வானரப் படை. அப்படி தான் அர்ச்சனாவின் அம்மா அவர்களை அழைப்பது.

 

அர்ச்சனாவைப் பெற்றோர் வெளியே எங்கும் அனுப்ப மாட்டார்கள். எனவே கல்லூரித் தேர்வுக்கு முன் படிப்பு விடுமுறை நாட்களில், இப்படி தோழிகளின் சந்திப்பு அர்ச்சனா வீட்டில் அடிக்கடி நடப்பது தான். திருமணத்துக்குப் பின் இப்படி ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று ஏங்கி இருக்க, புண்பட்ட மனதுக்கு புனுகிட்டு ஆற்றுவது போல் அமைந்தது அவர்கள் வருகை.

 

அர்ச்சனாவும் அலுவலகத்துக்கு விடுமுறை சொல்லி விட, எல்லோருக்குமான உணவு அர்ச்சனாவின் மாமியார் வீட்டிலிருந்தே வந்து விட்டது. அரட்டை, பேச்சு, சிரிப்பு, விளையாட்டு, சீண்டல், வம்பிழுத்தல் என அடுத்த மூன்று நாட்கள் அந்த தளமே அல்லோல கல்லோலப் பட்டது. நான்காம் நாள் பிரியா விடை பெற்று அவரவர் தன் வழி செல்ல, அலுவலகத்துக்குச் சென்ற அர்ச்சனாவின் கண்களில் அவர்கள் தள மேலாளர் ராகினி பட்டாள்.

 

ராகினி பேரழகி என்றெல்லாம் கூற முடியாது. ஆனால் நன்கு அழகு படுத்திக் கொள்ளத் தெரிந்தவள். அவள் அணியும் ஆடைகளில் இருந்து செருப்பு வரை, கைப்பையில் இருந்து தலை, முக அலங்காரம் வரை, அனைத்திலும் அப்படி ஒரு நேர்த்தி இருக்கும். நொடிக்கு நொடி செல்லும் இடம், காணும் காட்சி, செய்யும் செயல், தோன்றும் எண்ணங்கள் என எல்லாமே முகநூலிலோ, படவரியிலோ பதிந்து விடுவாள். அலுவலகத்தில் பலருக்கு அவள் ஆதர்ச நாயகி. அர்ச்சனாவுக்கு ராகினியைப் பார்த்தால் எப்பொழுதுமே ஒரு பிரமிப்பு.

 

அன்று ராகினியும் அர்ச்சனாவும் வெளியே சென்று ஆடை வடிவமைப்புக்காக சில பிரத்யேக வகையிலான கற்கள், மணிகள் ஆகியவற்றை வாங்க வேண்டி இருந்தது. நிறுவனத்தின் கார் வாயிலில் காத்திருக்க, சிறிய சாலையில் போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டு விடக் கூடாதே என்று வேகமாக இருவரும் செல்ல, மாடிப் படிக்கட்டுகளில் கால் இடறி கீழே விழுந்தாள் ராகினி. பலமாக அடிபட்டிருக்க, அதே காரில் அவளை ஏற்றிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு விரைந்தாள் அர்ச்சனா.

 

காலில் எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டிருக்கவே மாவுக் கட்டு போடப்பட்டு ராகினி அமர்ந்திருக்க, மருந்து வாங்கி வருவதற்காக மருந்தகத்தை நோக்கிச் சென்ற அர்ச்சனாவை "அர்ச்சி!" என்ற உயர்ந்த குரல் தடுத்து நிறுத்தியது.

 

குரலுக்கு சொந்தக்காரி அலுவலகத் தோழி ரம்யா! "என்ன இந்தப் பக்கம்?" என்று அவள் கேட்க

 

"ராகினி மேம் கீழே விழுந்துட்டாங்க ரம்யா. அவர்களுக்கு மருந்து வாங்க தான் போயிட்டு இருக்கேன். உன் உடம்புக்கு என்ன? இன்னிக்கு லீவ் போட்டு இருக்கேனு சொன்னாங்க?" விசாரிக்கவும், முகம் மலர, தான் கருவுற்றிருந்த விஷயத்தைக் கூறினாள்.

 

அர்ச்சனா வாழ்த்தி முடிப்பதற்குள் ஒரு பெரிய கும்பலே அவர்களை சூழ்ந்து இருந்தது. மாமனாரில் ஆரம்பித்து அந்த வீட்டு வாண்டு வரை அனைவரும் அங்கு ஆஜராகி இருந்தனர். அர்ச்சனாவை ரம்யா குடும்பத்துக்கு அறிமுகப்படுத்த, "சட்டு புட்டுன்னு பேசி முடிச்சுட்டு வா" என்ற அதிகாரம் தூள் பறக்க நகர்ந்தார் ரம்யாவின் மாமியார்.

 

இத்தனை பேர் வந்திருக்கவும் என்னவோ ஏதோ என்று அர்ச்சனா சற்றே கலவரப்பட, அவள் பார்வையில் அதைப் புரிந்து கொண்ட ரம்யா, "பயப்படாதே அர்ச்சி! சாதாரணமா கர்ப்பத்தை உறுதிப்படுத்த தான் வந்தோம். இவர் வீட்டுல எங்கேயும் எங்க ரெண்டு பேரையும் தனியா விட மாட்டாங்க" முரண்பாடான அந்த இரு வரிகளில் வாய் விட்டு சிரித்து விட்டாள் அர்ச்சனா.

 

போலியாக முறைத்த ரம்யா "உனக்கு குசும்பு இருக்கே!!! உனக்கென்னம்மா தங்கம் மாதிரி மாமியார் வீடு. எங்க வீட்டுல இப்போ பார்த்தே இல்ல? அன்னிக்கும் இப்படி தான். கல்யாணம் ஆகி முதல் பிறந்த நாள்....சின்னஞ்சிறுசுங்க ஏதோ அவர்களுக்குள் சந்தோஷமா கொண்டாடட்டும்னு இங்கிதமாக ஒதுங்காமல், வம்படியாக மொத்த குடும்பமும் வந்து நின்னாங்க" காட்டமாக ரம்யா கூறிக்கொண்டு இருக்கும் போதே, தானும் ஆனந்தும் தன் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடிய விதம் மனதில் நிழலாட அர்ச்சனாவின் கன்னங்கள் செம்மை பூத்துக் கொண்டது.

 

மனதை அரித்த கேள்வியை அப்பாவியாக கேட்டு விட்டாள். "பின்னே ஃபோட்டோ எல்லாம் போட்டு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவள்னு போட்டு இருந்தியே?"

 

"வேறே வழி?" என்று சலித்துக் கொண்டாள் ரம்யா. "என் நாத்தனார், அவங்க புருஷன் எல்லாரும் எனக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ் லிஸ்ட்ல இருக்காங்க. குடும்ப செல்ஃபி போட்டு டேக் செய்யலைன்னா அதுக்கு ஒரு பஞ்சாயத்து வைப்பாங்க. அது பெரிய கதை அப்புறம் சொல்லுறேன். இப்போ நான் போகலேன்னா வில்லி....அது தான் எங்க மாமியார் மறுபடியும் வந்து முறைப்பாங்க. வரேன்" என்று அவசரமாகக் கிளம்பினாள்.

 

தன் மாமியாரும், கணவன் மனைவிக்கு தனிமை அளிக்க விரும்பி தான் அன்று வரவில்லையோ? என்று முதல் முறை சரியாக யோசித்தாள் அர்ச்சனா. தள்ளி இருந்த போதும் பெற்ற தாயைப் போல் அவள் வயிறு வாடாமல் பார்த்துக் கொள்வார் ஆனந்தின் தாய். உதவி என்று போய் நிற்கும் நிலைக்கே வைத்துக் கொள்ள மாட்டார். இவள் நினைக்கும் முன் நேரிலோ, ஆள் மூலமாகவோ அது நிறைவேறி விடும். நாள் தோறும் இவள் தான் அழைக்க வேண்டும் என்ற வீம்பெல்லாம் கிடையாது. அவரே அழைத்து விசாரித்துக் கொள்வார்.

 

பிறந்தநாள் அன்று காலை கூட இவள் எழும் முன்னரே மாமனார், மாமியார் இருவரும் சுடிதார், வெற்றிலை, பாக்கு, மஞ்சள், குங்குமம் என தட்டுடன் ஆசீர்வாதம் செய்ய நேரில் வந்து நின்றது நினைவு வந்தது. அன்றிருந்த மனத்தாங்கலில் தான் சரியாக அவர்களிடம் முகம் கொடுத்துப் பேசாததும், இன்று வரை அவர்கள் வாங்கிக் கொடுத்த உடையை அணியாது இருப்பதும், சுருக்கென்று தைத்தது.

 

யோசனையுடன் மருந்து வாங்கி வந்தவளின் முகத்தில் குழப்ப ரேகைகள் முளைத்திருக்க "என்ன ஆச்சு அர்ச்சி?" என்று கேட்ட ராகினியிடம்,

 

"ஒன்...ஒன்னும் இல்லை மேம். கிளம்பலாம்" என்று ராகினியின் வீட்டுக்கே கொண்டு போய் விட்டாள்.

 

ராகினியின் கணவர் வீட்டில் இருக்க, விருந்தோம்பலைத் தவிர்த்து, "இருக்கட்டும் சார். இப்போதைக்கு மேம் உடம்பு முக்கியம். அவர்களை பத்திரமாக பார்த்துக்கோங்க" என்று சொல்லி கிளம்பி விட்டாள்.

 

காரில் சற்று தூரம் சென்ற பிறகே, அலைபேசியை ராகினி வீட்டிலேயே விட்டு வந்தது நினைவு வர, மீண்டும் அங்கு சென்றவள், அழைப்பு மணியை அடிக்க உயர்த்திய கை அந்தரத்தில் நின்றது. காரணம் உள்ளிருந்து வந்த சத்தம், காதில் கேள முடியா வசவு மொழிகள், அழுகுரல்.

 

சரியான வீட்டுக்கு தான் வந்திருக்கிறோமா? என்று ஒரு முறைக்கு இரு முறை சரி பார்க்க, யாரோ கதவைத் திறக்க வருவது போல் தோன்றவும், அங்கிருந்த மீட்டர் அறையின் அருகே மறைந்து கொண்டாள். கதவை வேகமாக அறைந்து சாற்றி, கோப எட்டுக்களுடன் வெளியேறினான் ராகினியின் கணவன்.

 

அர்ச்சனா மெல்ல அடிமேல் அடி எடுத்து வைத்து கதவின் மேல் கை வைக்க, கதவு திறந்து கொண்டது. சிகரெட் புகை மண்டலத்தின் நடுவே தரையில் அலங்கோலமாக விழுந்து கிடந்தாள் ராகினி. கையெங்கிலும் புதிதாக ஏற்படுத்தப்பட்டு இருந்த சூட்டுப் புண்கள்.

 

நகக்கண்ணில் கூட அழுக்கு படாமல், நுனி நாக்கில் ஆங்கிலம் பேசி, புன்னகை முகமாகத் தான் பகிரும் படங்களுக்கு போஸ் கொடுத்து, அலுவலகத்தில் ஒரு முழு தளத்தையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் ராகினியா? என்று இருந்தது. கண்களும் மனதும் குழப்பத்தில் நிறைந்திருக்க, ராகினியை தரையில் இருந்து கஷ்டப்பட்டு எழுப்பி நாற்காலியில் அமர வைத்து, வாய் திறவாமல் அங்கிருந்த முதலுதவிப் பெட்டி கொண்டு, காயங்களுக்கு மருந்திட்டாள்.

 

ஓரளவு அந்த அறையை ஒழுங்கு படுத்தி, வெளியேற முற்பட்ட அர்ச்சனாவை "ஆஃபீஸ்ல, ஃபேஸ்புக்ல, இன்ஸ்டாக்ராம்ல எல்லாம் அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்குற மாதிரி காட்டுறீங்க. திருமணம் ஒரு ஒப்பந்தம், அன்பு மட்டுமே அதை வாழ்நாள் உறவாக, உயிராக மாற்றுகிறதுனு வீட்டுக்காரர் கூட ஃபோட்டோ போடுறீங்க. நிஜத்தில் உங்க நிலைமை இவ்வளவு கேவலமான்னு தானே தோணுது? தப்பில்லை! கேட்டுடு அர்ச்சி" என்று விரக்தி புன்னகையுடன் நிறுத்தினாள் ராகினி.

 

அதிர்ச்சியுடன் அர்ச்சனா ஏறிட, "என்ன செய்ய? என் திருமண வாழ்வு மகிழ்ச்சியா தான் இருக்குன்னு என்னையும், என்னை சுற்றி இருப்பவர்களையும் நம்ப வைக்க ஒரு சின்ன முயற்சி. அவ்வளவு தான். ஆஹா!! எவ்வளவு அழகான, ஆத்மார்த்தமான ஜோடினு அடுத்தவங்க சொல்லும் போது....நிஜத்தில் அந்த உறவுக்கு இல்லாத மதிப்பு, வெறும் வார்த்தையிலாவது இருக்கிறதேன்னு ஒரு அல்ப சந்தோஷம்.

 

இன்னமும் நம் சமூகத்தில் பலர், ஒருவரின் திருமண வாழ்க்கை எந்த அளவுக்கு வெற்றிகரமாக இருக்கு என்பதை வைத்தே அவரை எடை போடுறாங்க. அந்த சில பேர் என் படங்களைப் பார்த்து பொறாமைப் படும் போது….கணவன், திருமணம் பற்றி நான் எழுதும் வரிகளை லைக் செய்யும் போது….அவர்களை விட நான் நன்றாக இருக்கிறேன்னு காண்பித்துக் கொள்ளும் போது….அது ஒரு ஈகோ பூஸ்டர்....என்னை மாதிரி கஷ்டப் படுபவர்களுக்கு ராஜ போதை"

 

ராகினியின் வாழ்க்கையில் நிதர்சனத்தைக் கண்ட அர்ச்சனாவுக்கோ சமூக ஊடக போதை முற்றிலுமாக இறங்கி இருந்தது. "ஆனால் மேம், உங்க வாழ்க்கை சந்தோஷமாவும் ஆரோக்கியமாவும் இருக்குனு நீங்க வெளி மனுஷங்களுக்கு காண்பித்துக் கொள்வதால், உங்களுடைய தனிப்பட்ட விஷயங்களும், கவலைகளும், சண்டை சச்சரவு, அடிதடி நிறைந்த வாழ்க்கையும் சீராகி விடுமா?" கணவனின் போதனைகள் நேரம் கழித்து என்றாலும் மெல்ல வேலை செய்யத் தொடங்கி இருந்தது

ராகினி, "சீர் ஆகாது தான். அதை நான் யாருக்குத் தெரிவிக்கவும் விரும்பவில்லை. அவை வெளியுலகுக்குத் தெரியாத, என் வாழ்க்கையின் விடுபட்ட பக்கங்கள். அது அப்படியே இருந்துட்டுப் போகட்டும். ஆனால் இத்தனை வருஷத்தில் இப்போ என்னால் அவ்வளவு தத்ரூபமா நடிக்க முடியும். இந்த உலகம், சமூகம், என் தோழமை, அப்பா, அம்மா, சொந்தக்காரங்க முன்னாடி வெட்கப்பட்டு, தோற்றுப்போய் தலை குனிந்து நிற்பதற்கு, இது பரவாயில்லை" என்றாள் எங்கோ வெறித்தபடி

 

"ஆனால் இதனால் என்ன சாதிக்க போறீங்க மேம்? நீங்க ஏன் தோற்று நிக்கணும்? படிச்சு இருக்கீங்க. நிறைய சம்பாதிக்குறீங்க, அத்தனை ஆளுமை திறன் இருக்கு. அப்புறம் எதுக்கு இப்படிப்பட்ட ஒரு கீழ்த்தரமான உறவை பொறுத்துக்கணும்? நந்தவன வாழ்க்கைனு ஊரை நம்ப வைக்கணும்? வெளியே வருவதற்கு என்ன? எது தடுக்கிறது?" ஆதங்கமாக வெளி வந்தன அர்ச்சனாவின் வார்த்தைகள்.

 

"உங்க தேர்வு தப்புன்னு எங்க அப்பா அம்மா முன்னாடி போய் நிற்க எனக்கு சக்தியில்லை அர்ச்சி. அவர்களால் தாங்க முடியாது. உடைஞ்சு போயிடுவாங்க. பொண்ணு விவாகரத்து பண்ணிட்டு வந்தா உலகம் விமர்சிக்கும். தீண்டத்தகாத மாதிரி பார்க்கும். அதை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் கிராமத்து ஆட்களான அவர்களுக்குக் கிடையாது. நான் வெளியே பார்க்க தான் ரொம்ப தைரியசாலி. உண்மையில் ரொம்பவே கோழை.

 

அடிச்சுக்குறதும் புடிச்சுக்குறதும் எல்லோர் குடும்ப வாழ்க்கையிலும் இருப்பது தானே. என்ன? இவர் கிட்டே கொஞ்சம் ஜாஸ்தி. என்றாவது ஒரு நாள் இவர் திருத்துவார் என்ற நம்பிக்கையில் காத்துட்டு இருப்பேன். எல்லாத்துக்கும் மேல ஐ லவ் ஹிம்" என்ற ராகினியைப் பார்த்து பரிதாபப்படுவதா? தெரிந்தே வாழ்க்கையை கெடுத்துக் கொள்வேன் என்று அடம் பிடிப்பவளிடம் கோபப் படுவதா என்று தெரியாமல் தவித்த அர்ச்சனா

 

"மேம்! நீங்க என்னை விட வயதில், அறிவில், அனுபவத்தில் பெரியவங்க. நான் உங்களுக்கு சொல்லணும்னு இல்லை. ஆனால் உங்களுக்கு...." என்று ஆரம்பித்தவள்,

 

"இப்போ வேண்டாம் மேம். அப்புறம் பேசுவோம். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க" என்று கிளம்பிவிட்டாள்.

 

"மகிழ்ச்சியான உறவை பெருமை அடிச்சுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை சின்னூ. நம்ம ஒரு கணத்தை உண்மையா ரசித்து அனுபவிக்கும் போது, நம்ம அந்த கணத்தில் அப்படியே தேங்கி நின்னுடுவோம். இதை படம் பிடித்து போஸ்ட் பண்ண வேண்டும் என்பதெல்லாம் நினைவே இருக்காது" ஆனந்த் சொன்னதன் உண்மையும் யதார்த்தமும் இப்பொழுது புரிந்தது.

 

சமூக ஊடகங்கள் நிஜ வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு அல்ல; எவை காண்பிக்கப்பட வேண்டும், கூடாது என்று கவனமாகவும் எச்சரிக்கையாகவும் திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட மாயை. அந்த மாயக்கோட்டை அவள் கண் முன்னே தகர்ந்து தூள் தூளானது. உறவுகளின் தரத்தை பதிவுகளைக் கொண்டு நிர்ணயிக்கக் கூடாது என்ற விலைமதிப்பற்ற பாடத்தை கன்னத்தில் அறைந்து கற்றுக் கொடுத்திருந்தது ராகினியின் வாழ்க்கை.

 

தளர்ந்த நடையுடன் வந்து காரில் ஏறியவளுக்கு ஆனந்த் சொன்ன "என் அன்பு, காதல், என் செயல்பாடு" என்ற வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டிருந்தன. உண்மை தான். அவன் அன்பு சின்னச் சின்ன செயல்களில் வெளிப்படும் தான்.

 

இருவருமாக அமர்ந்து தொலைகாட்சி பார்க்கும் நேரங்களில் சாதாரணமாக அவள் காலை எடுத்து அவன் மடி மீது வைத்துக் கொண்டால் கூட, அவன் கை தன்னியல்பாக விரல்களில் சொடுக்கெடுத்து, பாதங்களை இதமாகப் பிடித்து, வருடிக் கொடுக்கும். அன்னைக்குப் பிறகு, அவளது மாதாந்திர தேதிகள் அவனுக்கே வெகு பரிச்சயம். அதற்கு தேவையான சாதனம் அவளே மறந்திருந்தால் கூட, ஞாபகமாக அவள் கைப்பையில் எடுத்து வைத்திருப்பான்.

 

சாலையோரங்களில் நடக்கும் போது, வாகன வரத்து இருக்கும் பக்கம் நடந்ததாக அவளுக்கு நினைவே இல்லை. அதே போல் சாலையைக் கடக்கும் சமயம் அவன் கைகளின் பாதுகாப்பின்றி கடந்ததும் இல்லை. வெளியிடங்களுக்குச் சென்றாலும் அவன் பார்வை அவளையே சுற்றும். கண்ணும் கண்ணும் சந்திக்கும் நேரம் யாருமறியாது கண் சிமிட்டி முகமெங்கும் ரத்தம் பாய வைப்பதில் வல்லவன்.

 

அவள் முகத்தில் சிறு சோர்வு தென்பட்டால் கூட, அவனுக்கு அன்று வெளியில் சாப்பிட வேண்டும் போலத் தோன்றி விடும். இல்லையேல் தானே கோதாவில் இறங்கி விடுவான். கணவனைப் பற்றி நினைக்க உள்ளம் பூரித்து, நெஞ்சு விம்மியது. கைபேசி அடித்தது. அழைத்தது அன்னை.

 

வழக்கமான குசல விசாரிப்புகளுக்குப் பின் "ஹரிணி விவாகரத்து செய்யப் போகிறாளாம்" சமீபத்தில் மூன்றாவது தேனிலவு கொண்டாடிய ஒன்று விட்ட சகோதரியைப் பற்றி வருத்தத்துடன் பகிர்ந்து கொண்டார்.

 

"என்னம்மா சொல்றீங்க? இப்போ தானே அவளும் மாமாவும் வெளியூர் எல்லாம் போயிட்டு வந்தாங்க?" மறைக்க முடியாத அதிர்ச்சியுடன் அர்ச்சனா கேட்க

 

"அவர்களுக்குள்ளே ரொம்ப மாசமாவே ஏதோ மனஸ்தாபம் இருந்து இருக்கு. அது சரி ஆகுமான்னு தான் கடைசியா ஒரு முயற்சி செய்து பார்த்து இருக்காங்க. ஒன்றும் ஒத்து வரவிலைன்னு விவாகரத்து செய்யப் போறாங்களாம்"

 

சொல்லிவிட்டு அவள் அன்னை இணைப்பை துண்டித்து இருந்தார். அவர்களின் நெருக்கமான புகைப்படங்களைப் பார்த்த அர்ச்சனாவால் தான் இன்னும் நம்ப முடியவில்லை. காதில் அலைபேசி வைத்தபடியே இருக்க, அடுத்த அழைப்பு வந்தது அவள் தோழியிடமிருந்து.

 

"மூணு நாள் செம்மையா என்ஜாய் பண்ணினோம் அர்ச்சி!. அடுத்த தடவை மாம்ஸ் ஊருக்குப் போகும் போது சொல்லி விடு" என்று வம்புக்கு இழுத்தாள்

 

"ஏண்டி, உனக்கு என் புருஷன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போவதில் அவ்வளவு குஷியா? சொல்ல மாட்டேன் போ" என்று அர்ச்சனா முறுக்கிக் கொள்ள

 

"நீ சொல்ல வேண்டாம். எப்படியும் அவர் ஊருக்குப் போகும் போதும் நீ அழுது மூக்கு உறிஞ்சுவ. அப்போ மாம்ஸே எங்களைக் கூப்பிட்டு, நான் வரும் வரை என் ஆசைப் பொண்டாட்டியை பத்திரமா பார்த்துக்கோங்கன்னு சொல்லுவார்" என்று விஷயத்தைப் போட்டு உடைத்தாள்.

 

தனக்காக பார்த்துப் பார்த்து செய்தவனை உடனே காண வேண்டும் போல் ஆவல் மேலோங்கியது. ஆனால் அவன் விமானம் தரையிறங்க இன்னும் நான்கு மணி நேரம் இருந்தது. சோர்வுடன் தங்கள் கட்டிடத்துக்குள் நுழைய எதிர் வீட்டு சுனிதா அக்கா, ஆறு வயது மகனைக் கையில் பிடித்தபடி, வேகமாக பெட்டியுடன் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

 

அவர் வீட்டுக் கதவு திறந்திருக்க "போடி போ! சம்பாரிக்குறன்னு திமிர்ல ஆடின இல்ல? அதுக்கு வச்சேனா ஆப்பு. உடம்பு சரியில்லாத எங்கம்மாவை பார்த்துக் கொள்வதை விட அப்படி என்ன பெரிய நெட்டி முறிக்கும் வேலை? இதற்கெல்லாம் கோவிச்சுட்டு உங்க அப்பன் வீட்டுக்குப் போனால், நாய் மாதிரி பின்னாடி வருவேன்னு நினைச்சியா?" என் இல்லத்தின் அரசி நீ என்ற சுனிதாவின் கணவர் வசை பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

 

சங்கடமான பார்வையுடன் சுனிதாவைக் கடந்து வருகையில் கொஞ்ச நஞ்சம் இருந்த உத்திரமும் கண்ணை விட்டு நீங்கி இருந்தது. பலரின் வாழ்வின் விடுபட்ட பக்கங்கள் கண்ணுக்கு முன் வெளிப்பட்டு, அர்ச்சனாவுக்கு விலைமதிப்பற்ற வாழ்க்கைப் பாடம் புகட்டி இருந்தது. தன் சாவியைக் கொண்டு வீட்டைத் திறந்து உள்ளே நுழைய பன்னீர் பட்டர் மசாலா வாசம் வாயில் வரை அடித்தது.

 

“இதற்கு மேல் இன்று அதிர்ச்சி தாங்க முடியாது” என்றவளாக வேகமாக சமையலறை நோக்கிச் செல்ல, அங்கு கட் பனியனும் ஷார்ட்ஸும், தோளில் ஒரு குட்டித் துண்டுமாக அவளுக்குப் பிடித்த உணவு வகைகளைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தான் ஆனந்த். எதிர்பாராத நேரத்தில், எண்ணங்களின் நாயகனே எதிரில் தோன்ற, ஏற்கனவே மனதில் பல விதமான உணர்ச்சி அலைகள் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்க, நெஞ்சு கொள்ளாக் காதலுடன் ஓடிச் சென்று பின்னோடு இருந்து அணைத்திருந்தாள்.

 

"ஹேய்!" என்று விரல்களில் முத்தமிட்டவன், "ஒரே வேர்வையா இருக்கேன்" என அவளை பிரித்தெடுக்க முயல, கன்னத்தை முதுகோடு மேலும் ஒன்றியபடி "எனக்கு இந்த அழுக்கன் தான் வேணும்" என்று செல்லம் கொஞ்சினாள்.

 

வேலை திட்டமிட்டதற்கு முன்பே முடிந்து விட, அவனுக்கும் அவளை சீக்கிரமே பார்க்கும் எண்ணம் ஆட்டிப் படைக்க, முதல் விமானத்தைப் பிடித்து பறந்து வந்திருந்தான். ஒரு வழியாக அவளைக் கைவளைவில் வைத்துக் கொண்டே மீதி சமையலை முடிக்க, "ஃப்ரெண்ட்ஸ் வந்து தங்கி இருந்தாங்களாமே! மேடம்க்கு அவர்களைப் பார்த்தவுடன் புருஷனை மறந்து போச்சு. ஒரு ஃபோன் கூட செய்யல" என்று ஒன்றுமே தெரியாதது போல் பொய்யாக வருத்தப்பட

 

"தெரிஞ்சு தானே அனுப்பினே?" என்று அவள் மடக்க

 

"ஓஹ் அந்த ஓட்டை வாய் உளறிட்டாளா?" என்றான் சிரித்தபடி இருவரும் குளித்து வர, மாமியார் வாங்கிக் கொடுத்த உடை அணிந்து வந்தவள் ஆச்சரியத்தில் திகைத்தாள். இருவருக்கான உணவு மேஜை, அதில் அவளுக்குப் பிடித்த பதார்த்தங்கள், நடுவே ஒற்றை மெழுகுவர்த்தி, அதன் ஒரு புறம் உடைத்ததற்கு பிராயச்சித்தமாக புது அலைபேசி, மற்றொரு புறம் இளஞ்சிவப்பு வண்ணக் காகித உறை.

 

"பிரிச்சுப் பார்!" என்றான் குழைவாக

 

டார்ஜீலிங் செல்ல இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பே பதியப்பட்ட இருவருக்குமான விமான பயணச்சீட்டு. "ஆறு மாசம் முடிஞ்சு போச்சு....இன்னும் அதிகமில்லை. அறுபது வருஷம் தான்! என்னை சகிச்சுட்டு வாழ ரெடியா பொண்டாட்டி?" எனவும், கரங்களை மாலையாகத் தோளில் கோர்த்து, கண்களில் நீர் துளிர்க்க ஆம் என்று தலையாட்டினாள் மனைவி.

 

அதன் பின் சிரிப்பும் சந்தோஷமுமாக அடுத்த இரண்டு மணி நேரங்கள் சென்றதே தெரியவில்லை. அன்றைய இரவின் தனிமையின் போது நடந்த அனைத்தையும் அவனிடம் பகிர்ந்து கொண்டவள், "ராகினி மேம்க்கு கௌன்சிலிங் அவசியம் நந்தூ. ரொம்ப நல்லவங்க. அவங்க அந்த நரகத்துல இருந்து வெளியே வரணும். நான் நம்ம டாக்டர் அங்கிள் கிட்டே கூட்டிட்டு போகலாம்னு இருக்கேன்" எனவும்

 

"தாராளமாக!" என்று ஊக்கமூட்டினான்.

 

அவளை இறுக்க அணைத்தபடி, "சின்னூ! எனக்கு ஒரே ஒரு வருத்தம் தான்"

 

"என்ன? என்ன?" பதறியவளிடம்

 

"இன்னிக்கு சாயங்காலம் சமைச்சதை, நம்ம கேண்டில் லைட் டின்னரை எல்லாம் ஃபோட்டோ எடுத்து எங்கேயுமே போட மறந்துட்டோமே" என்று அப்பாவியாய்க் கூற, எதிர்பார்த்தபடியே தாராளமாக சிலபல அடிகளும் குத்துகளும் மனைவியின் பூங்கரங்களால் அன்புப் பரிசாகக் கிடைத்தது.

 

தங்களுக்கு மட்டுமேயான பொன்னான, இனிமையான தருணங்களை, உருவாக்க ஆரம்பித்தது அந்த இளம்ஜோடி. அடுத்தவருக்கு படம் போட்டுக் காட்டுவதற்காக அல்ல! தங்கள் நினைவுப் பெட்டகத்தில் பொக்கிஷமாய் பாதுகாத்துக் கொள்ள.

 

(முற்றும்)

Wowwwwwwww awesome awesome awesome story...jus love it good luck sis


ReplyQuote
Jayanthi S
(@jayanthi-sudhakar)
New Member Registered
Joined: 2 months ago
Posts: 1
10/12/2019 7:05 am  

 

Congratulations Sanju for a sensible short story...you just portrayed today's reality via your characters..."இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை" nu solluvanga ille...adu daan idhu...
Over all people today doesn't realise the value of how n they bonded in a lovely family n relationship..seeing social media n just to seek likes n attentions most of them r cheating themselves....u just gave a perfect shot through Anand...beyond he is just a reel character am started liking him coz of his Luv for Archanaa ...very practical IT guy really tough to see nowadays like him but the care to look after her during his business trips r wow...moreover cooking Paneer butter Masala....(namakkum dan vauchirukku...hot water n tea mattum dan poda theriyum adum Kettle la)...the way she realizes him from others life such as Rohini, Sunitha n all is amazing by thinking of one by one like never been on the traffic side n holding tight his hands while crossing roads(personally experiencing in my life even now)In laws support n care...fantastic...much needed story for today's generation....Wishing you Good Luck Sanju😘😘🥰🥰


ReplyQuote
Shalini M
(@shalini-m)
Estimable Member Registered
Joined: 2 months ago
Posts: 144
16/01/2020 5:11 pm  

வாழ்த்துக்கள் சிஸ் 💐💐💐❤️❤️❤️🎊🎊🎇


ReplyQuote



Shalini M
(@shalini-m)
Estimable Member Registered
Joined: 2 months ago
Posts: 144
16/01/2020 5:13 pm  

வாழ்த்துக்கள் சிஸ் 💐💐💐❤️❤️❤️🎊🎊🎇


ReplyQuote
Page 2 / 3

Share:





Please Login or Register