அத்தியாயம் - 7
பூமி வருடம் 4000
பல் அண்டம்!
ஒளிர்ந்த இருள்!
இருண்ட மௌனம்!
பரிபூரணப் பயணம்!
விழிமூடி நீ!
கரம்கோர்க்க நான்!!!
அனிச்சத்தின் வீட்டில் ஆய்வு நடந்து கொண்டிருந்தது. தீரனின் உடலில் எந்த ஒரு தடயமும் இல்லை. கொலை செய்யப்பட்ட தடயமோ, இல்லை அடித்துத் துன்புறுத்திய தடயமோ இல்லை.
ஆய்வறிக்கையின் முடிவுகள் வந்தது. அவன் அனிச்சத்தின் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், சிவப்பு ஏரி வெடித்துவிட்டது எனவும், நச்சுக் காற்றை சுவாசித்ததால் அவனுடைய உயிர் பிரிந்தது என்றும் கூறினர். ஆனால் அவன் அனிச்சத்தை ஏன் பார்க்க வர வேண்டும் என்பது கேள்விக் குறியாகவே இருந்தது. அதுவும் அந்த இடத்திற்குள் நுழைய அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தது. அரசு உத்தரவை மீறி ஏன் வர வேண்டும் என்றே தோன்றியது.
அனிச்சம் இப்பொழுது நளனுடன் இருந்தாள். அவளின் மனம் மேலும் மருகித் தவித்தது. நளனுக்கோ சலிப்புத் தட்டியது. இது என்ன அடுத்தடுத்து சோதனைகள் என்று. 'அரண்டவன் கண்ணிற்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்' என்பது போல் சில மர்மம், அதற்குள் சில மர்மம் என்று முடிவிலியாய் சென்று கொண்டிருந்தது. பனிமலைத் தீவின் முடியா இரவுகளே முடிவுக்கு வந்துவிடும் போல. ஆனால் அறுதியொன்று எழுத முடியாமல் செல்கிறது இங்கு நிகழும் மர்மங்கள்.
பனிமலைத் தீவில் கிடைத்த எலும்புக்கூட்டின் ஆய்வு முடிவுகளும் வந்தது. அதிலும் ஒரு அதிர்ச்சிகரத் தகவல். அந்தத் தொல்லெச்சத்தின் காலம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தயது என்றும், இறக்கும் தருவாயில் நாற்பது வயது இருந்திருக்கலாம் என்றும் கூற, மீண்டும் அதிர்ச்சி மட்டுமே நிலைத்திருந்தது. அதிர்ச்சி இரண்டாயிரம் வருடங்கள் பழமையிலும், அதன் வயதிலும் அல்ல. நாற்பது வயதில் குழந்தையுடன் இருந்ததுதான் அதிர்ச்சி.
நாற்பது வயதில் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள இயலுமா? இது எப்படி சாத்தியம்!!!. இந்த உலகைப் பொறுத்தவரை இருபத்தைந்து வயதிற்குள் பெற்றுவிட வேண்டும். அதன்பிறகு பிள்ளைப்பேறு என்பது கனவில் கூட நிகழாது. அதன் பிறகு அனுமதியும் இல்லை. நாற்பது வயதிலும் உடல் வலுவில் இரண்டு ஆண்களை ஒத்திருந்ததாக வேறு கூறப்பட்டது. பூமியின் வரலாற்றைத் தலைகீழாகத் திருப்பி இயம்ப வந்திருக்கிறாளா அவள்!!. இரண்டு நாட்களாக அந்தத் தொல்படிமம் பேசு பொருளாக மாறியிருந்தது. அதைப் பற்றி விவாதிக்கவே மனிதர்களுக்கு நேரம் சரியாய் இருந்தது.
இதுமட்டுமின்றி அந்தப் பெண் எப்படி இறந்தார் என்ற ஆய்வின் முடிவுகளும் வர, அதுவும் அந்த மனிதர்களை ஒரு உலுக்கு உலுக்கியது. உச்சந்தலையில் ஒரு பெரிய ஆணி கொண்டு அடித்துக் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறாள். கிடைத்த எலும்பின் தலைப்பகுதியில் ஒரு ஓட்டை. அதுவும் வட்டமாக. விபத்து போல் தெரியவில்லை. யாரோ ஆணி வைத்து அடித்தது போல் ஒரு நேர்த்தி.
இவை அனைத்தையும் கேட்ட அனிச்சத்திற்கு தலை கிறுகிறுத்தது. மீண்டும் நத்தை ஓட்டிற்குள் சுருண்டாள். பின், கனவில் தோன்றிய பிம்பத்தின் மறுவுருவமாய் அல்லவா இருக்கிறது. விடையறிய மூளையின் முடுக்குகளில் எல்லாம் தேடிவிட்டாள். இடுக்குகளில் கூட எந்தத் தகவலையும் எடுக்க இயலவில்லை. விடையில்லா வினாவிற்கு விடைதேடி களைத்தது மூளை.
"அனி, நீ பழையபடி உள்ளுக்குள்ள சிந்திக்க வேண்டாம். எல்லாத்துக்கும் முடிவு இருக்கும்" என்றான் அவளுக்கு ஆறுதலாக.
"அதெப்படி நளன் என்னால அப்படி இருக்க முடியும்?. எனக்கு வந்த கனவு. இப்போ கிடைச்ச எலும்பு. ரெண்டுக்கும் பல தொடர்பு இருக்கே" என்றாள் கவலையுடன்.
"கண்டுபிடிக்கலாம்.." என்றான் அமைதியாக. அவனும் அதைப் பற்றிய சிந்தனையில்தான் இருந்தான்.
"நளன்.. இதெல்லாம் நம்பற மாதிரியும் இல்லை. நம்ப முடியாமையும் இல்லை" என்றாள் யோசனையுடன்.
"ஏதோ ஒரு மர்மம் இருக்கு அனி. அது மட்டும் நல்லா தெரியுது."
"எனக்கு மனசு கிடந்து அடிச்சிக்குது. ஏன்னு சொல்லத் தெரியல."
"எனக்கும் கூட அப்படித்தான் இருக்கு."
என்ன செய்வது என்று தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தனர் இருவரும்.
"இன்னொரு பழுப்பு நிறத்தில் கிடைத்த தொல்படிமம் என்ன ஆச்சு?" அனி.
"ஆராய்ச்சிக்கூடத்தில் கொடுத்தாச்சு" நளன்.
"உயிர் இருக்கா?"
"தெரியல. இருக்க வாய்ப்புகள் இருக்கு."
இரவாகிவிட்டது. அனி வழமைபோல் நிலவுடன் ஐக்கியமாகிவிட்டாள்.
"அனி கிளம்பு... நாம அந்த தீரன் வீட்டிற்கு போகலாம்" என்று அறிவிப்பாய் நளன் கூற, அவனை ஆச்சர்யம் பொங்கப் பார்த்தாள் அனிச்சம்.
"எதுக்கு நளன்? இப்போ அங்க போய் என்ன செய்யப் போறோம்?. ஏற்கனவே அரசோட பார்வையில் இருக்குமே அந்த வீடு."
"அதெல்லாம் இருக்கட்டும். நாம தனியா போய்ப் பார்க்கலாம். அதுவும் இல்லாம அங்க ஒரு துப்பும் கிடைக்கலையாம். அதனால பாதுகாப்பு இருக்க வாய்ப்பு இல்லை."
"இப்போவா? ராத்திரி போய் அங்க என்ன தேடப்போறோம்?"
"எனக்கு என்னமோ அங்க போனா ஏதாச்சும் துப்பு கிடைக்கும்னு தோணுது."
"அரசுக்கே கிடைக்காத துப்பு நமக்கு கிடைக்குமா?" என்றாள் கேள்வியாக.
"எனக்கு பதில் சொல்லத் தெரியல" என்றான் அவன்.
ஆனால் அவன் செல்ல வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாய் இருந்தான். அவனைக் கண்டு அவளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. வழக்கமாய் அடம் பிடிப்பதெல்லாம் அவள் குணமாயிற்றே.
தீரனின் வீட்டிற்கு இருவரும் சென்றனர்.
அங்கு அரசின் காவல் இல்லை. எந்த ஒரு ஆதாரமும் கிடைக்கவில்லை. அதனால் அவன் ஏரியின் நச்சு வாயுவினால் இறந்துவிட்டான் என்று வழக்கு மூடப்பட்டது.
இருவரும் பூட்டை உடைத்து உள்ளே சென்றனர். உள்ளே ஒரு தடயமும் கிடைக்கவில்லை. இருவரும் வீட்டைப் புரட்டிப் போட்டு தேடிவிட்டனர்.
இதில் மிகப்பெரிய இடர் என்னவென்றால், தேடுவதற்கும் இலக்கென்று ஒன்று வேண்டுமல்லவா. அவர்கள் என்ன தேடுகிறோம் என்று தெரியாமலே தேடினர். களைப்பு மட்டுமே மிஞ்சியது.
ஏமாற்றத்துடன், இருவரும் கிளம்பிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தனர். அனிச்சம் குழப்பம் தாளாமல் அங்கிருந்த சுவர் மீது சாய, அதிலிருந்து ஒரு ஒலி, தண்டுவடத்தில் தைத்தது. பயந்து நளனின் அருகில் வந்து நின்றுவிட்டாள். இருவரின் முகத்திலும் முத்து முத்தாய் வியர்வைத் துளிகள். பயத்தில் தொண்டைக்குழி வறண்டுவிட்டது. உடலில் உள்ள நீர்ச்சத்து அனைத்தும், தோலில் உள்ள துளைகள் மூலம் வியர்வையாய் வழிந்துவிட்டது. மின்னல் வெட்டியது போல் ஒரு ஒலி. அதன்பின் பரிபூரண மௌனம். அவளுக்குத் தண்டுவடத்தில் சுருக்கென்று ஏதோ ஒன்று தைத்ததில் வலித்தது. நளன் அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு அந்த சுவரின் அருகில் சென்றான். நடுக்கத்துடன் அதை மீண்டும் தொட்டுப் பார்க்க அவனுடைய கைகள் நீண்டது. அனிச்சை செயலாய் அனிச்சத்தின் கைகள் அதைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
விழிகளில் தைரியம் தேக்கி அவளுக்கும் அதைக் கடத்தினான். அவன் விழிகளில் வந்த காரியம் முடித்தே திரும்ப வேண்டும் என்ற பிடிவாதம் குடி கொண்டிருந்தது.
அவன் கைகள் வைக்க, அந்த இடத்தில் ஒரு அதிர்வும் இல்லை. அதன்பின், சுவரின் ஒவ்வொரு பாகமாகத் தேடினர் இருவரும். எங்கோ ஓரிடத்தில் சிறுமேடு தென்பட அதை அழுத்தினான் நளன். அவ்வளவு எளிதாக அதை அழுத்த முடியவில்லை. சந்தேகமின்றி பார்த்தால் அந்தச் சுவர் ஒரு சுவர், அவ்வளவே. ஆனால் அவர்களுக்கு அங்கு ஏதோ இருப்பதுபோல் தென்பட, விடாமுயற்சியுடன் தேடினர். இறுதியில் வெற்றியும் கண்டனர். ஒரு புள்ளியை அழுத்த, அந்த இடத்திலிருந்து இழுப்பறை போல் ஒன்று வெளியே வந்து, அவர்கள் இருவரையும் கீழே தள்ளியது. அதன்பிறகு சுவர் பக்கவாட்டில் சாய்ந்து சமதளம் ஒன்று உருவாகி, அதில் சில வினோதப் பொருட்கள் கடைப்பரப்பப்பட்டிருந்தது.
இருவரும் விசித்திரம் தாளாமல் அதைப் பார்த்தனர். சிறிது நேரத்தில் அழகாக ஒழுங்குடன் பொருட்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட, அமைதி நிலவியது அங்கே.
நளன் வேகமாக எழுந்து சென்று அங்கிருந்த பொருட்களை ஆராய்ந்தான். அதில் கிடைத்த பதிலைக் கண்டு வாய்ப்பிளந்து நின்றான். அனிக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அன்னையின் ஓவியம் போல் அங்கும் சில ஓவியங்கள். சில மாற்றங்களுடன். அதில் அவளுடைய விழிகள் நிலைத்து நின்றது.
"நளன்... என்ன நடக்குது இங்க? எனக்கு ஒண்ணும் புரியல" என்றாள் அனிச்சம். அவனுக்கு ஏதோ விளங்கிவிட்டது என்று அவனின் முகபாவனை வைத்தே விளங்கிக்கொண்டாள்.
ஆனால் அவனும் அதை அவளுக்கு விளக்கக் கூடிய நிலையில் இல்லை என்றுதான் கூற வேண்டும். நளன் அங்கிருந்த பொருட்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.
திடீரென ஏதோ ஒரு மின்னல் வெட்டு அவர்கள் இருவரையும் தாக்கியது. அதன் பின் ஒரு உந்துசக்தி, புயலின் மையத்திற்கு அவர்கள் இருவரையும் இழுக்க, அதன் வேகத்தில் அவர்களும் சுழன்றார்கள். நியூரான்களின் அதீத துள்ளலால் அனிச்சத்தின் எண்ணங்கள் பலவாறு அலைந்தது. ஒளியின் வேகத்தை விட பலமடங்கு வேகத்தில் பயணித்தது. அவளும் நளனும் அதே வேகத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பனிமலை, கரும்பாலைவன நிலப்பகுதி என்று காற்றாய் இருவரும் ஒரு சுற்று சுற்றினர். பின் ஏவுகணை போல் வெகு தூரம் பயணம் செய்தனர். சூரிய குடும்பத்தையும் கடந்த பயணம். அண்டத்தின் எல்லையை அடைந்தாயிற்று.
பூமிக்கும் அவர்களுக்கும் உண்டான மாய உறவு அறுந்து விழுந்தது. கருங்குழிக்குள் காற்றாய் இருவரும் பயணித்தனர். வேகம். வேகம். வேகம். இதுவரை அவர்கள் உணர்ந்திரா வேகம். ஆழ்துளைக்குள் அதிர்வில்லாமல் ஒரு பயணம். எடையிழந்து ஒளியாய் ஒரு பயணம். புத்துணர்வை புத்தியல்பாய் உள்ளே புகட்டி, உருட்டி பிரட்டியது அந்தப் பயணம். மற்றொரு இணைப் பிரபஞ்சத்தின் வாயிலின் அருகே கொண்டு சென்றது. பனுவலுக்கு(நூல்) நூன்முகம் திறவுகோலாய் இருப்பதுபோல் மற்றொரு அண்டத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வந்தனர் கடவுச்சொல்லின்றி. நெருக்கி, குறுக்கி, இறுக்கியிருந்த அலைக்கற்றைகள் சற்றே தளர்ந்ததுபோல் இருந்தது. பால்வெளி அண்டத்தில் பல சூரிய குடும்பங்கள் போல. மற்றொரு அண்டத்தின் மற்றொரு சூரிய குடும்பத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
குழப்பம் வராமல் இருக்க, நாற்பதாம் நூற்றாண்டு நிகழ்வது பூமியில். இப்பொழுது இவர்கள் வந்திருப்பது பொழில் என்னும் கோளிற்கு. பூமியின் மறு பெயர்கள் - புடவி, புவி, பொழில், அவனி.
அக்கினிப்பழமாய் கொழுந்து விட்டெரியும் சூரியனைக் காற்றாய் கடந்தனர். வேதி வினையால் வெய்யோன் உதிர்த்த வெந்தழலில் வெதும்பி போகவுமில்லை. சூரியனின் சுள்ளென்ற அனற்புயலில் சிக்கிச் சுழன்றதால் உருகவுமில்லை.
அந்த சூரியக் குடும்பத்தின் பிரத்தியேகக் கோள் பொழிலில்(பூமி பொருள்) வந்து கலந்தனர். சுடர்விட்டு தழலொழுகும் சூரியக்கதிர் உட்புக முடியா பச்சை வர்ணம் பூசிய காடுகளுக்குள் விரைவாய் ஒரு பயணம். விஷம் கக்கும் கொடிய உயிரினங்களையும், உயிர் காக்கும் அபூர்வ அமிழ்தங்களையும் ஓருங்கே கண்டு வியப்பின் உச்சியில் புதுவித உணர்வுடன் ஒரு பயணம். ஒருவழியாய்ப் பயணம் முடிவுக்கு வந்தது. கரடுமுரடான பயணம்தான். ஆனால் கிடைப்பதற்கரிய பயணம்.
பின் பிடரிமயிர் பிடித்திழுத்து வந்து மீண்டும் உயிரை உடலுக்குள் புகுத்திய உணர்வு. அதீத வேகத்தில் கீழே தள்ளப்பட்டனர் இருவரும். இலவம் பஞ்சின் மென்மையைக் கொண்டிருந்த புல்வெளியில் வீசப்பட்டனர். திடீரென துடிக்க ஆரம்பித்த இதயம், பிராணவாயுவை உடல்பாகங்களுக்குக் கடத்த முடியாமல் திண்டாடியது. மூச்சுக்காற்று உள்ளே இறங்கி நெஞ்சம் விம்மியது.
பரிசுத்த உயிர்வளி என்பதை அவர்கள் வாழ்நாளில் சுவாசித்தது இல்லை. அதைச் சுவாசிக்க முடியாமல் இருவரும் தவித்தனர். நளன் சற்று நேரத்தில் தன்னைச் சமன்படுத்திக்கொண்டான். அனிச்சம் இன்னும் மூச்சுத் திணரலால் அவதியுற்றாள். அவளுக்கு முதலுதவி செய்தான். அதுவரை அங்கு நிலவிய ஒன்றும் அவன் கண்ணிலும் கருத்திலும் பதியவில்லை.
அனிச்சம் சற்று நேரத்தில் காற்றில் உலாவும் உயிர்வளியை சுவாசிக்க பழகிக் கொண்டாள். மாலை மங்கத் தொடங்கியிருந்தது. சுந்தரமும், வனப்புமாய் இருந்த சுந்தரவனத்திற்குள் இருந்தனர் இருவரும். மாபெரும் விருட்சத்தின் அடியில்.
தன் கனவு உலகம் நினைவானதை நினைத்து நினைத்து பூரித்துப் போனாள் அனிச்சம். நளனின் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் வரிக்க முடியாது. அனிச்சத்தின் மனக்குழப்பத்திற்கு விடையாகவே இந்தப் பயணம் என்று நினைத்திருந்தான். ஒவ்வொரு இடமாய் ஓடியோடிச் சென்றாள். விழிகளை மூடி, உயிர்வளியை உள்ளிழுத்தாள். நுரையீரல் புத்துணர்ச்சியுடன் பெரிதாக விரிந்து சுருங்கியது. உள்ளுக்குள் ஒரு மோனநிலையை உணர்ந்தாள். இயற்கையின் வாசம் பிடித்தாள். மழைத் தூர ஆரம்பித்தது. மண்வாசனை மூக்கைத் துளைத்து மூளைக்குள் சென்று மணியடித்தது. நரம்புகள் புடைத்தெழும்பியது. அவளின் உணர்வுகளைத் துல்லியமாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் நளன்.
அப்பொழுது சில காலடித்தடங்கள். சருகுகள் மிதிபடும் சப்தம். ஏகாந்த பொழுதினை அனுஅனுவாய் ரசித்த அனிச்சத்தின் நெஞ்சின் ஓரம் தோன்றிய சுருக்கென்ற வலி. துடிதுடித்துப் போனாள் அவள். ஒரு பெண்ணின் வீல் என்ற குரல் அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. அருகில் கேட்ட காலடி சப்தங்களால் மனதிற்குள் படபடத்தது.
அந்தகாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கருமையை அரைத்துப் பூசியிருந்தது பகல் என்னும் சித்திரத்தில். தினமும் இருளில் பூக்கும் நட்சத்திரங்களையும், வெள்ளை மதியையும், இருண்மையின் கோரக் கரங்கள் கொஞ்சமும் ஈரமின்றி அள்ளிப் புசித்திருந்தது. இருளின் பேரொளியாய் காரிருள் மட்டுமே கசிந்திட, அவள் மூச்சிசைந்ததோ இல்லை அவளுக்கே தெரியாமல் மூச்சு கசிந்ததோ? நிலவற்ற வானமும், விண்மீன் தின்ற இரவும் அவளுக்குச் சாதகமான சூழ்நிலையாக இருப்பினும், அவளின் அதீத இதயத்துடிப்பு சர்வ நிச்சயமாக அவளுக்குப் பாதகம் விளைவிக்க காத்திருந்தது. எவ்வளவு முற்பட்டும் மூச்சை சீர்படுத்த முடியவில்லை. மூச்சடக்கி பழக்கமும் இல்லை. மூச்சடக்கும் நிலையில் அவளும் இல்லை. குனிந்து தன் பெருத்த வயிற்றைப் பார்த்தாள். நிறைமாத கருவைச் சுமந்து நிற்கிறாள். ஒரு விருட்சத்தின் மறைவில் நின்று கொண்டிருந்தாள். ஆளில்லா சாலையில், மூளிப் பொழுதினில் உயிர் காக்க இறுதிக்கட்ட போராட்டம்.
இருளில் வரிவடிவமாக தெரிந்த அவளைக் கண்ட அனிச்சம் அருகில் செல்ல முயற்சிக்க, நளன் அவள் கைகளைப் பிடித்து இழுத்தான். அங்கு பலர் அவளைத் தேடி வந்தனர். அவர்களின் காலடித் தடங்களால், மீண்டும் படபடப்புத் தோன்றியது அனிச்சத்தின் நெஞ்சில். நல்லெண்ணம் கொண்டே அனிச்சத்தை அருகில் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை நளன். ஏதோ பெரும் தவறு நிகழப்போகிறது என்று மட்டும் அவன் உள்ளம் உரைத்துக்கொண்டே இருந்தது.
ஓடி வந்ததில் துவண்ட கால்களும், நடுங்கும் திரேகமும், நிசியின் வனப்பும் அடிவயிற்றில் சுருக்கென்று தைத்த வலியும் தாளாமல் வெடித்து அழக் காத்திருந்தது விழிகள். வலியைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர, அவளது மணிக்கட்டை அழுந்தக் கடித்தாள்.
சிடுக்கி முடிந்த தருணத்திற்குச் சிகரம் வைத்தாற் போல் தடதடவென்று ஒலியெழுப்பிய காலடி ஓசைகளால் அவளின் சப்த நாடியும் அடங்கி ஒடுங்கிப் போயிற்று.
சிறிது நேரத்தில் அவள் உச்சந் தலையில் அருகில் இருந்த ஆண் பெரு ஆணியை வைத்து அடித்தான். மேகமூட்டங்கள் இருளை அப்பி பூசியிருக்க, என்ன நிகழ்ந்தது என்று பரிதவித்த அனிச்சத்தின் எண்ணங்களின் பிம்பமாய் ஒரு மின்னல் கீற்று. அந்தப் பரிபூரண ஒளியில் தெரிந்த இருமுகங்களைக் கண்டு இவர்கள் இருவரின் முகமும் அதிர்ச்சியடைந்தது. மின்னல் ஒளி வெட்டி முடிக்க, அவன் அவளின் தலையில் ஆணியை இறக்கியிருந்தான். பாவை சரிந்து கீழே விழுந்தாள் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு. உயிர் துறக்கும் தறுவாயில் மனதின் வலி முகத்தில் அப்பட்டமாய் தெரிந்தது. அவள் உயிர்போகும் வேளையிலும், ஏதோ பிள்ளையைக் காக்கும் ஆபத்பாந்தவன் போல வயிற்றை தடவித் தடவிக் கொடுத்தாள். அடுத்தநொடி அவள் அருகில் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு சரிந்தான் அவனும். இருவரையும் இழுத்துக் கொண்டு சென்றனர் அவர்களைத் தேடி வந்திருந்த விசித்திர மனிதர்கள். மீண்டும் மின்னல் கீற்று ஒன்று. சமைந்து நின்றிருந்த நளனையும் அனிச்சத்தையும் நினைவுலகுக்கு கொண்டு வந்தது.
அடுத்த அடி அனிச்சம் எடுத்து வைக்காமல் தடுத்திருந்தான் நளன். அதீத களைப்பில் இருவரும் மயங்கி விழுந்தனர். இதுவரை புசித்த நிகழ்வுகள் போதுமென்று இரவும் விலகி நின்று ஆதவனுக்கு வழிவிட்டது.
பூமி வருடம் 4000
பல் அண்டம்!
ஒளிர்ந்த இருள்!
இருண்ட மௌனம்!
பரிபூரணப் பயணம்!
விழிமூடி நீ!
கரம்கோர்க்க நான்!!!
அனிச்சத்தின் வீட்டில் ஆய்வு நடந்து கொண்டிருந்தது. தீரனின் உடலில் எந்த ஒரு தடயமும் இல்லை. கொலை செய்யப்பட்ட தடயமோ, இல்லை அடித்துத் துன்புறுத்திய தடயமோ இல்லை.
ஆய்வறிக்கையின் முடிவுகள் வந்தது. அவன் அனிச்சத்தின் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், சிவப்பு ஏரி வெடித்துவிட்டது எனவும், நச்சுக் காற்றை சுவாசித்ததால் அவனுடைய உயிர் பிரிந்தது என்றும் கூறினர். ஆனால் அவன் அனிச்சத்தை ஏன் பார்க்க வர வேண்டும் என்பது கேள்விக் குறியாகவே இருந்தது. அதுவும் அந்த இடத்திற்குள் நுழைய அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தது. அரசு உத்தரவை மீறி ஏன் வர வேண்டும் என்றே தோன்றியது.
அனிச்சம் இப்பொழுது நளனுடன் இருந்தாள். அவளின் மனம் மேலும் மருகித் தவித்தது. நளனுக்கோ சலிப்புத் தட்டியது. இது என்ன அடுத்தடுத்து சோதனைகள் என்று. 'அரண்டவன் கண்ணிற்கு இருண்டதெல்லாம் பேய்' என்பது போல் சில மர்மம், அதற்குள் சில மர்மம் என்று முடிவிலியாய் சென்று கொண்டிருந்தது. பனிமலைத் தீவின் முடியா இரவுகளே முடிவுக்கு வந்துவிடும் போல. ஆனால் அறுதியொன்று எழுத முடியாமல் செல்கிறது இங்கு நிகழும் மர்மங்கள்.
பனிமலைத் தீவில் கிடைத்த எலும்புக்கூட்டின் ஆய்வு முடிவுகளும் வந்தது. அதிலும் ஒரு அதிர்ச்சிகரத் தகவல். அந்தத் தொல்லெச்சத்தின் காலம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தயது என்றும், இறக்கும் தருவாயில் நாற்பது வயது இருந்திருக்கலாம் என்றும் கூற, மீண்டும் அதிர்ச்சி மட்டுமே நிலைத்திருந்தது. அதிர்ச்சி இரண்டாயிரம் வருடங்கள் பழமையிலும், அதன் வயதிலும் அல்ல. நாற்பது வயதில் குழந்தையுடன் இருந்ததுதான் அதிர்ச்சி.
நாற்பது வயதில் குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள இயலுமா? இது எப்படி சாத்தியம்!!!. இந்த உலகைப் பொறுத்தவரை இருபத்தைந்து வயதிற்குள் பெற்றுவிட வேண்டும். அதன்பிறகு பிள்ளைப்பேறு என்பது கனவில் கூட நிகழாது. அதன் பிறகு அனுமதியும் இல்லை. நாற்பது வயதிலும் உடல் வலுவில் இரண்டு ஆண்களை ஒத்திருந்ததாக வேறு கூறப்பட்டது. பூமியின் வரலாற்றைத் தலைகீழாகத் திருப்பி இயம்ப வந்திருக்கிறாளா அவள்!!. இரண்டு நாட்களாக அந்தத் தொல்படிமம் பேசு பொருளாக மாறியிருந்தது. அதைப் பற்றி விவாதிக்கவே மனிதர்களுக்கு நேரம் சரியாய் இருந்தது.
இதுமட்டுமின்றி அந்தப் பெண் எப்படி இறந்தார் என்ற ஆய்வின் முடிவுகளும் வர, அதுவும் அந்த மனிதர்களை ஒரு உலுக்கு உலுக்கியது. உச்சந்தலையில் ஒரு பெரிய ஆணி கொண்டு அடித்துக் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறாள். கிடைத்த எலும்பின் தலைப்பகுதியில் ஒரு ஓட்டை. அதுவும் வட்டமாக. விபத்து போல் தெரியவில்லை. யாரோ ஆணி வைத்து அடித்தது போல் ஒரு நேர்த்தி.
இவை அனைத்தையும் கேட்ட அனிச்சத்திற்கு தலை கிறுகிறுத்தது. மீண்டும் நத்தை ஓட்டிற்குள் சுருண்டாள். பின், கனவில் தோன்றிய பிம்பத்தின் மறுவுருவமாய் அல்லவா இருக்கிறது. விடையறிய மூளையின் முடுக்குகளில் எல்லாம் தேடிவிட்டாள். இடுக்குகளில் கூட எந்தத் தகவலையும் எடுக்க இயலவில்லை. விடையில்லா வினாவிற்கு விடைதேடி களைத்தது மூளை.
"அனி, நீ பழையபடி உள்ளுக்குள்ள சிந்திக்க வேண்டாம். எல்லாத்துக்கும் முடிவு இருக்கும்" என்றான் அவளுக்கு ஆறுதலாக.
"அதெப்படி நளன் என்னால அப்படி இருக்க முடியும்?. எனக்கு வந்த கனவு. இப்போ கிடைச்ச எலும்பு. ரெண்டுக்கும் பல தொடர்பு இருக்கே" என்றாள் கவலையுடன்.
"கண்டுபிடிக்கலாம்.." என்றான் அமைதியாக. அவனும் அதைப் பற்றிய சிந்தனையில்தான் இருந்தான்.
"நளன்.. இதெல்லாம் நம்பற மாதிரியும் இல்லை. நம்ப முடியாமையும் இல்லை" என்றாள் யோசனையுடன்.
"ஏதோ ஒரு மர்மம் இருக்கு அனி. அது மட்டும் நல்லா தெரியுது."
"எனக்கு மனசு கிடந்து அடிச்சிக்குது. ஏன்னு சொல்லத் தெரியல."
"எனக்கும் கூட அப்படித்தான் இருக்கு."
என்ன செய்வது என்று தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தனர் இருவரும்.
"இன்னொரு பழுப்பு நிறத்தில் கிடைத்த தொல்படிமம் என்ன ஆச்சு?" அனி.
"ஆராய்ச்சிக்கூடத்தில் கொடுத்தாச்சு" நளன்.
"உயிர் இருக்கா?"
"தெரியல. இருக்க வாய்ப்புகள் இருக்கு."
இரவாகிவிட்டது. அனி வழமைபோல் நிலவுடன் ஐக்கியமாகிவிட்டாள்.
"அனி கிளம்பு... நாம அந்த தீரன் வீட்டிற்கு போகலாம்" என்று அறிவிப்பாய் நளன் கூற, அவனை ஆச்சர்யம் பொங்கப் பார்த்தாள் அனிச்சம்.
"எதுக்கு நளன்? இப்போ அங்க போய் என்ன செய்யப் போறோம்?. ஏற்கனவே அரசோட பார்வையில் இருக்குமே அந்த வீடு."
"அதெல்லாம் இருக்கட்டும். நாம தனியா போய்ப் பார்க்கலாம். அதுவும் இல்லாம அங்க ஒரு துப்பும் கிடைக்கலையாம். அதனால பாதுகாப்பு இருக்க வாய்ப்பு இல்லை."
"இப்போவா? ராத்திரி போய் அங்க என்ன தேடப்போறோம்?"
"எனக்கு என்னமோ அங்க போனா ஏதாச்சும் துப்பு கிடைக்கும்னு தோணுது."
"அரசுக்கே கிடைக்காத துப்பு நமக்கு கிடைக்குமா?" என்றாள் கேள்வியாக.
"எனக்கு பதில் சொல்லத் தெரியல" என்றான் அவன்.
ஆனால் அவன் செல்ல வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாய் இருந்தான். அவனைக் கண்டு அவளுக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. வழக்கமாய் அடம் பிடிப்பதெல்லாம் அவள் குணமாயிற்றே.
தீரனின் வீட்டிற்கு இருவரும் சென்றனர்.
அங்கு அரசின் காவல் இல்லை. எந்த ஒரு ஆதாரமும் கிடைக்கவில்லை. அதனால் அவன் ஏரியின் நச்சு வாயுவினால் இறந்துவிட்டான் என்று வழக்கு மூடப்பட்டது.
இருவரும் பூட்டை உடைத்து உள்ளே சென்றனர். உள்ளே ஒரு தடயமும் கிடைக்கவில்லை. இருவரும் வீட்டைப் புரட்டிப் போட்டு தேடிவிட்டனர்.
இதில் மிகப்பெரிய இடர் என்னவென்றால், தேடுவதற்கும் இலக்கென்று ஒன்று வேண்டுமல்லவா. அவர்கள் என்ன தேடுகிறோம் என்று தெரியாமலே தேடினர். களைப்பு மட்டுமே மிஞ்சியது.
ஏமாற்றத்துடன், இருவரும் கிளம்பிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தனர். அனிச்சம் குழப்பம் தாளாமல் அங்கிருந்த சுவர் மீது சாய, அதிலிருந்து ஒரு ஒலி, தண்டுவடத்தில் தைத்தது. பயந்து நளனின் அருகில் வந்து நின்றுவிட்டாள். இருவரின் முகத்திலும் முத்து முத்தாய் வியர்வைத் துளிகள். பயத்தில் தொண்டைக்குழி வறண்டுவிட்டது. உடலில் உள்ள நீர்ச்சத்து அனைத்தும், தோலில் உள்ள துளைகள் மூலம் வியர்வையாய் வழிந்துவிட்டது. மின்னல் வெட்டியது போல் ஒரு ஒலி. அதன்பின் பரிபூரண மௌனம். அவளுக்குத் தண்டுவடத்தில் சுருக்கென்று ஏதோ ஒன்று தைத்ததில் வலித்தது. நளன் அவளையும் அழைத்துக் கொண்டு அந்த சுவரின் அருகில் சென்றான். நடுக்கத்துடன் அதை மீண்டும் தொட்டுப் பார்க்க அவனுடைய கைகள் நீண்டது. அனிச்சை செயலாய் அனிச்சத்தின் கைகள் அதைத் தடுத்து நிறுத்தியது.
விழிகளில் தைரியம் தேக்கி அவளுக்கும் அதைக் கடத்தினான். அவன் விழிகளில் வந்த காரியம் முடித்தே திரும்ப வேண்டும் என்ற பிடிவாதம் குடி கொண்டிருந்தது.
அவன் கைகள் வைக்க, அந்த இடத்தில் ஒரு அதிர்வும் இல்லை. அதன்பின், சுவரின் ஒவ்வொரு பாகமாகத் தேடினர் இருவரும். எங்கோ ஓரிடத்தில் சிறுமேடு தென்பட அதை அழுத்தினான் நளன். அவ்வளவு எளிதாக அதை அழுத்த முடியவில்லை. சந்தேகமின்றி பார்த்தால் அந்தச் சுவர் ஒரு சுவர், அவ்வளவே. ஆனால் அவர்களுக்கு அங்கு ஏதோ இருப்பதுபோல் தென்பட, விடாமுயற்சியுடன் தேடினர். இறுதியில் வெற்றியும் கண்டனர். ஒரு புள்ளியை அழுத்த, அந்த இடத்திலிருந்து இழுப்பறை போல் ஒன்று வெளியே வந்து, அவர்கள் இருவரையும் கீழே தள்ளியது. அதன்பிறகு சுவர் பக்கவாட்டில் சாய்ந்து சமதளம் ஒன்று உருவாகி, அதில் சில வினோதப் பொருட்கள் கடைப்பரப்பப்பட்டிருந்தது.
இருவரும் விசித்திரம் தாளாமல் அதைப் பார்த்தனர். சிறிது நேரத்தில் அழகாக ஒழுங்குடன் பொருட்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட, அமைதி நிலவியது அங்கே.
நளன் வேகமாக எழுந்து சென்று அங்கிருந்த பொருட்களை ஆராய்ந்தான். அதில் கிடைத்த பதிலைக் கண்டு வாய்ப்பிளந்து நின்றான். அனிக்கு ஒன்றும் விளங்கவில்லை. அன்னையின் ஓவியம் போல் அங்கும் சில ஓவியங்கள். சில மாற்றங்களுடன். அதில் அவளுடைய விழிகள் நிலைத்து நின்றது.
"நளன்... என்ன நடக்குது இங்க? எனக்கு ஒண்ணும் புரியல" என்றாள் அனிச்சம். அவனுக்கு ஏதோ விளங்கிவிட்டது என்று அவனின் முகபாவனை வைத்தே விளங்கிக்கொண்டாள்.
ஆனால் அவனும் அதை அவளுக்கு விளக்கக் கூடிய நிலையில் இல்லை என்றுதான் கூற வேண்டும். நளன் அங்கிருந்த பொருட்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான்.
திடீரென ஏதோ ஒரு மின்னல் வெட்டு அவர்கள் இருவரையும் தாக்கியது. அதன் பின் ஒரு உந்துசக்தி, புயலின் மையத்திற்கு அவர்கள் இருவரையும் இழுக்க, அதன் வேகத்தில் அவர்களும் சுழன்றார்கள். நியூரான்களின் அதீத துள்ளலால் அனிச்சத்தின் எண்ணங்கள் பலவாறு அலைந்தது. ஒளியின் வேகத்தை விட பலமடங்கு வேகத்தில் பயணித்தது. அவளும் நளனும் அதே வேகத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பனிமலை, கரும்பாலைவன நிலப்பகுதி என்று காற்றாய் இருவரும் ஒரு சுற்று சுற்றினர். பின் ஏவுகணை போல் வெகு தூரம் பயணம் செய்தனர். சூரிய குடும்பத்தையும் கடந்த பயணம். அண்டத்தின் எல்லையை அடைந்தாயிற்று.
பூமிக்கும் அவர்களுக்கும் உண்டான மாய உறவு அறுந்து விழுந்தது. கருங்குழிக்குள் காற்றாய் இருவரும் பயணித்தனர். வேகம். வேகம். வேகம். இதுவரை அவர்கள் உணர்ந்திரா வேகம். ஆழ்துளைக்குள் அதிர்வில்லாமல் ஒரு பயணம். எடையிழந்து ஒளியாய் ஒரு பயணம். புத்துணர்வை புத்தியல்பாய் உள்ளே புகட்டி, உருட்டி பிரட்டியது அந்தப் பயணம். மற்றொரு இணைப் பிரபஞ்சத்தின் வாயிலின் அருகே கொண்டு சென்றது. பனுவலுக்கு(நூல்) நூன்முகம் திறவுகோலாய் இருப்பதுபோல் மற்றொரு அண்டத்தின் நுழைவாயிலுக்கு வந்தனர் கடவுச்சொல்லின்றி. நெருக்கி, குறுக்கி, இறுக்கியிருந்த அலைக்கற்றைகள் சற்றே தளர்ந்ததுபோல் இருந்தது. பால்வெளி அண்டத்தில் பல சூரிய குடும்பங்கள் போல. மற்றொரு அண்டத்தின் மற்றொரு சூரிய குடும்பத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
குழப்பம் வராமல் இருக்க, நாற்பதாம் நூற்றாண்டு நிகழ்வது பூமியில். இப்பொழுது இவர்கள் வந்திருப்பது பொழில் என்னும் கோளிற்கு. பூமியின் மறு பெயர்கள் - புடவி, புவி, பொழில், அவனி.
அக்கினிப்பழமாய் கொழுந்து விட்டெரியும் சூரியனைக் காற்றாய் கடந்தனர். வேதி வினையால் வெய்யோன் உதிர்த்த வெந்தழலில் வெதும்பி போகவுமில்லை. சூரியனின் சுள்ளென்ற அனற்புயலில் சிக்கிச் சுழன்றதால் உருகவுமில்லை.
அந்த சூரியக் குடும்பத்தின் பிரத்தியேகக் கோள் பொழிலில்(பூமி பொருள்) வந்து கலந்தனர். சுடர்விட்டு தழலொழுகும் சூரியக்கதிர் உட்புக முடியா பச்சை வர்ணம் பூசிய காடுகளுக்குள் விரைவாய் ஒரு பயணம். விஷம் கக்கும் கொடிய உயிரினங்களையும், உயிர் காக்கும் அபூர்வ அமிழ்தங்களையும் ஓருங்கே கண்டு வியப்பின் உச்சியில் புதுவித உணர்வுடன் ஒரு பயணம். ஒருவழியாய்ப் பயணம் முடிவுக்கு வந்தது. கரடுமுரடான பயணம்தான். ஆனால் கிடைப்பதற்கரிய பயணம்.
பின் பிடரிமயிர் பிடித்திழுத்து வந்து மீண்டும் உயிரை உடலுக்குள் புகுத்திய உணர்வு. அதீத வேகத்தில் கீழே தள்ளப்பட்டனர் இருவரும். இலவம் பஞ்சின் மென்மையைக் கொண்டிருந்த புல்வெளியில் வீசப்பட்டனர். திடீரென துடிக்க ஆரம்பித்த இதயம், பிராணவாயுவை உடல்பாகங்களுக்குக் கடத்த முடியாமல் திண்டாடியது. மூச்சுக்காற்று உள்ளே இறங்கி நெஞ்சம் விம்மியது.
பரிசுத்த உயிர்வளி என்பதை அவர்கள் வாழ்நாளில் சுவாசித்தது இல்லை. அதைச் சுவாசிக்க முடியாமல் இருவரும் தவித்தனர். நளன் சற்று நேரத்தில் தன்னைச் சமன்படுத்திக்கொண்டான். அனிச்சம் இன்னும் மூச்சுத் திணரலால் அவதியுற்றாள். அவளுக்கு முதலுதவி செய்தான். அதுவரை அங்கு நிலவிய ஒன்றும் அவன் கண்ணிலும் கருத்திலும் பதியவில்லை.
அனிச்சம் சற்று நேரத்தில் காற்றில் உலாவும் உயிர்வளியை சுவாசிக்க பழகிக் கொண்டாள். மாலை மங்கத் தொடங்கியிருந்தது. சுந்தரமும், வனப்புமாய் இருந்த சுந்தரவனத்திற்குள் இருந்தனர் இருவரும். மாபெரும் விருட்சத்தின் அடியில்.
தன் கனவு உலகம் நினைவானதை நினைத்து நினைத்து பூரித்துப் போனாள் அனிச்சம். நளனின் உணர்வுகளை வார்த்தைகளால் வரிக்க முடியாது. அனிச்சத்தின் மனக்குழப்பத்திற்கு விடையாகவே இந்தப் பயணம் என்று நினைத்திருந்தான். ஒவ்வொரு இடமாய் ஓடியோடிச் சென்றாள். விழிகளை மூடி, உயிர்வளியை உள்ளிழுத்தாள். நுரையீரல் புத்துணர்ச்சியுடன் பெரிதாக விரிந்து சுருங்கியது. உள்ளுக்குள் ஒரு மோனநிலையை உணர்ந்தாள். இயற்கையின் வாசம் பிடித்தாள். மழைத் தூர ஆரம்பித்தது. மண்வாசனை மூக்கைத் துளைத்து மூளைக்குள் சென்று மணியடித்தது. நரம்புகள் புடைத்தெழும்பியது. அவளின் உணர்வுகளைத் துல்லியமாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் நளன்.
அப்பொழுது சில காலடித்தடங்கள். சருகுகள் மிதிபடும் சப்தம். ஏகாந்த பொழுதினை அனுஅனுவாய் ரசித்த அனிச்சத்தின் நெஞ்சின் ஓரம் தோன்றிய சுருக்கென்ற வலி. துடிதுடித்துப் போனாள் அவள். ஒரு பெண்ணின் வீல் என்ற குரல் அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. அருகில் கேட்ட காலடி சப்தங்களால் மனதிற்குள் படபடத்தது.
அந்தகாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கருமையை அரைத்துப் பூசியிருந்தது பகல் என்னும் சித்திரத்தில். தினமும் இருளில் பூக்கும் நட்சத்திரங்களையும், வெள்ளை மதியையும், இருண்மையின் கோரக் கரங்கள் கொஞ்சமும் ஈரமின்றி அள்ளிப் புசித்திருந்தது. இருளின் பேரொளியாய் காரிருள் மட்டுமே கசிந்திட, அவள் மூச்சிசைந்ததோ இல்லை அவளுக்கே தெரியாமல் மூச்சு கசிந்ததோ? நிலவற்ற வானமும், விண்மீன் தின்ற இரவும் அவளுக்குச் சாதகமான சூழ்நிலையாக இருப்பினும், அவளின் அதீத இதயத்துடிப்பு சர்வ நிச்சயமாக அவளுக்குப் பாதகம் விளைவிக்க காத்திருந்தது. எவ்வளவு முற்பட்டும் மூச்சை சீர்படுத்த முடியவில்லை. மூச்சடக்கி பழக்கமும் இல்லை. மூச்சடக்கும் நிலையில் அவளும் இல்லை. குனிந்து தன் பெருத்த வயிற்றைப் பார்த்தாள். நிறைமாத கருவைச் சுமந்து நிற்கிறாள். ஒரு விருட்சத்தின் மறைவில் நின்று கொண்டிருந்தாள். ஆளில்லா சாலையில், மூளிப் பொழுதினில் உயிர் காக்க இறுதிக்கட்ட போராட்டம்.
இருளில் வரிவடிவமாக தெரிந்த அவளைக் கண்ட அனிச்சம் அருகில் செல்ல முயற்சிக்க, நளன் அவள் கைகளைப் பிடித்து இழுத்தான். அங்கு பலர் அவளைத் தேடி வந்தனர். அவர்களின் காலடித் தடங்களால், மீண்டும் படபடப்புத் தோன்றியது அனிச்சத்தின் நெஞ்சில். நல்லெண்ணம் கொண்டே அனிச்சத்தை அருகில் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை நளன். ஏதோ பெரும் தவறு நிகழப்போகிறது என்று மட்டும் அவன் உள்ளம் உரைத்துக்கொண்டே இருந்தது.
ஓடி வந்ததில் துவண்ட கால்களும், நடுங்கும் திரேகமும், நிசியின் வனப்பும் அடிவயிற்றில் சுருக்கென்று தைத்த வலியும் தாளாமல் வெடித்து அழக் காத்திருந்தது விழிகள். வலியைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர, அவளது மணிக்கட்டை அழுந்தக் கடித்தாள்.
சிடுக்கி முடிந்த தருணத்திற்குச் சிகரம் வைத்தாற் போல் தடதடவென்று ஒலியெழுப்பிய காலடி ஓசைகளால் அவளின் சப்த நாடியும் அடங்கி ஒடுங்கிப் போயிற்று.
சிறிது நேரத்தில் அவள் உச்சந் தலையில் அருகில் இருந்த ஆண் பெரு ஆணியை வைத்து அடித்தான். மேகமூட்டங்கள் இருளை அப்பி பூசியிருக்க, என்ன நிகழ்ந்தது என்று பரிதவித்த அனிச்சத்தின் எண்ணங்களின் பிம்பமாய் ஒரு மின்னல் கீற்று. அந்தப் பரிபூரண ஒளியில் தெரிந்த இருமுகங்களைக் கண்டு இவர்கள் இருவரின் முகமும் அதிர்ச்சியடைந்தது. மின்னல் ஒளி வெட்டி முடிக்க, அவன் அவளின் தலையில் ஆணியை இறக்கியிருந்தான். பாவை சரிந்து கீழே விழுந்தாள் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு. உயிர் துறக்கும் தறுவாயில் மனதின் வலி முகத்தில் அப்பட்டமாய் தெரிந்தது. அவள் உயிர்போகும் வேளையிலும், ஏதோ பிள்ளையைக் காக்கும் ஆபத்பாந்தவன் போல வயிற்றை தடவித் தடவிக் கொடுத்தாள். அடுத்தநொடி அவள் அருகில் துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டு சரிந்தான் அவனும். இருவரையும் இழுத்துக் கொண்டு சென்றனர் அவர்களைத் தேடி வந்திருந்த விசித்திர மனிதர்கள். மீண்டும் மின்னல் கீற்று ஒன்று. சமைந்து நின்றிருந்த நளனையும் அனிச்சத்தையும் நினைவுலகுக்கு கொண்டு வந்தது.
அடுத்த அடி அனிச்சம் எடுத்து வைக்காமல் தடுத்திருந்தான் நளன். அதீத களைப்பில் இருவரும் மயங்கி விழுந்தனர். இதுவரை புசித்த நிகழ்வுகள் போதுமென்று இரவும் விலகி நின்று ஆதவனுக்கு வழிவிட்டது.
Last edited:
